misbruik kindje - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door Miss_B_76 | 04-09-2008, 22:50 | 1300x gelezen | 10 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Hallo, ik zit het met het volgende, mijn zoontje is sexueel misbruikt door een jongen uit de buurt. Mijn zoontje is 6, die jongen is 9. Ik ben er een paar maanden geleden achtergekomen, mijn zoontje wil er bijna niet over praten. Aangezien het onder dwang is gebeurt en ik een paar details heb gehoord ben ik naar de politie gegaan, ze hebben mij verteld dat ik hier eigenlijk niks mee kon doen aangezien het kind zelf pas 9 is en adviseerde mij om naar de huisarts te gaan en de raad v-d huisarts op te volgen. Dit heb ik gedaan, huisarts heeft mij toen aangeraden om met de ouders te gaan praten. Heb ik ook gedaan ben zelfs nog rustig gebleven en verteld dat ik me zorgen maakte om hun zoon omdat de handelingen die hij heeft gedaan niet passen bij een kind van 9. Ouders hadden beloofd mij op de hoogte te houden, is nooit meer gebeurt.Op aanraden van mijn psycholoog heb ik een aantal ouders in de buurt ingelicht. Ondertussen heb ik van twee kinderen gehoord wat er nog meer is gebeurt(via hun ouders) Van de politie heb ik nog vernomen dat zij een aanklacht hebben ingediend bij de kinderbescherming maar verder niks kunnen doen. Het is heel de zomervakantie rustig geweest omdat die jongen er niet was, maar hij is er weer en ik kan mijn zoontje niet meer normaal buiten laten spelen omdat ik gewoon bang ben. Daarnaast ben ik een aantal dagen geleden bedreigt door de ouders dat ik niet meer met de politie mocht praten of met buren anders doen ze me wat aan. Twee dagen geleden ben ik er via een moeder uit de buurt achtergekomen dat haar zoontje een keer heeft gezien wat er is gebeurt.(mijn zoontje werd door die jongen-dader opgesloten en was aan het huilen en ondertussen deed hij allerlei handelingen) Ik kan het hier absoluut niet bij laten zitten, weet niet meer wat ik moet doen, ik wil verhuizen maar eigenlijk ook niet ik vind dat hun gewoon weg moet wezen en daarnaast zit ik er echt aan te denken om toch aangifte te doen tegen die jongen (volgens de kinderombudsman kan dit wel) en om ook aangifte te doen tegen die ouders voor bedreiging.Nu heb ik het gevoel alsof er niks aan gedaan is, dat kind speelt vrolijk buiten er is zelfs een moeder die haar kind gewoon nog met hem laat spelen ondanks alles. Mijn wereld is ingestort, mijn kindje zit met een trauma, heeft last van woedeaanvallen e.d. Dit klopt toch niet?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

10 reacties op onderwerp

1. Odie schreef | 04-09-2008, 23:31

   ---

   

   • Profiel
   • 1648 berichten

   ---

   Wat een drama...
   Meid, als ik jou was, zou ik morgen meteen aangifte doen. Tegen die misbruiker en zijn ouders! Het zou toch te zot voor woorden zijn als zij hiermee wegkomen?! Ook zou ik contact opnemen met de moeder van het jongetje wat alles gezien heeft. Wellicht kan met zijn getuigenis meer gedaan worden. En zijn er meer kinderen misbruikt? Ik denk niet dat dit ophoudt. Dat kind is nu negen en heeft al zo`n verknipte geest, die gaat door. Alleen, hoe komt hij hier aan, van wie heeft hij dit? Hij zal ergens iets hebben opgepikt, misschien zelfs van zijn eigen ouders (wordt miss. zelf misbruikt) en dat zij je daarom bedreigen?
   Als je niets doet en afwacht gebeurt er niets, je zal zelf stappen moeten ondernemen.
   Zelf heb ik een dochter van tien en het idee alleen al dat zij zoiets zou moeten meemaken... Ik zou flippen, echt waar! Dit gun je geen enkel kind, zeker je eigen kind niet! Dit is gewoon te misselijk voor woorden.
   Zoek hulp voor je zoontje, want hij moet hier echt over gaan praten.
   Meid, ik wil jou en je zoontje ongeloofelijk veel kracht en sterkte wensen bij alles wat jullie nu moeten doormaken en het verwerken ervan.
   Sterkte!

   ---

   Please, mind the gap between the train and the platform...
   
   

   ---

2. Kathy46 schreef | 05-09-2008, 00:49

   ---

   

   • Profiel
   • 8362 berichten

   ---

   Ik wilde in feite dit topic niet openen,maar kan het toch niet laten.
   
   Maar doe AUB aangifte en ze moeten die aangifte aannemen,want de politie kan wel zeggen dat ze er niets tegen kunnen doen maar dat kunnen ze WEL.
   Want het blijft niet bij jouw kind alleen,dus er moet gewoon een stop komen maar ook het "dadertje"moet hulp krijgen want dit is niet normaal voor een kind van 9 jaar.
   Probeer zoveel mogenlijk mensen waarvan hun kind dit ook is overkomen bij elkaar te krijgen des te sterker kom je te staan.
   Zet er ook een vertrouwensarts,meester/juffrouw van school en de huisarts in actie,want jij en je kind hebben hulp nodig maar ook het andere kind moet hulp krijgen.
   Kan het heel moeilijk verwoorden omdat ik het me teveel aantrek,maar zorg ervoor dat jullie allemaal hulp krijgen en verzwijg het niet.
   
   Ik wens je heel veel sterkte toe en ook jouw kind maar ook het "dadertje" want dit kan een noodgreep zijn geweest van hem een schreeuw om hulp.

   ---

   Het leven is net ganzenborden.
   
   Je kunt steeds opnieuw beginnen.
   
   Behalve als je in de put blijft zitten
   

   ---

3. muisje282828 schreef | 05-09-2008, 03:59

   ---

   

   • Profiel
   • 2881 berichten

   ---

   ik ben er ook een
   door me eigen b
   geef het aan ,doe het nu .
   zo snel mogelijk ,na jaren zit ik nu weer :'(]
   doe wat je nu denkt ,ga er voor <
   wat je zelf denk is de best
   heel veel sterkte meis

   ---

   ---

4. Lente-b schreef | 05-09-2008, 10:36

   ---

   

   • Profiel
   • 810 berichten

   ---

   Oh, dit is echt een nachtmerrie! Kan er over meepraten: mijn zoontjes waren 11 en 8, toen ze misbruikt zijn door een buurjongen. Ik wil hier niet verder over uitwijden; ze zijn nu volwassen en praten er nooit meer over; heb zelf wel af en toe geprobeerd het aan te tippen, en ben ze blijven observeren met extra aandacht op dit gebied, ze zeggen zelf dat ze het verwerkt hebben; maar als ik zoiets lees als dit, komt bij mij de woede weer naar boven hoor.
   
   Vooral het feit dat je zoontje opgesloten is, en onder dwang gezet is, is gewoon vreselijk om te horen, hè? Zo'n klein manneke.....
   
   Allereerst wil ik je een groot compliment geven voor hoe je het tot nu toe hebt aangepakt.
   Je machteloosheid moet echt enorm zijn, en ik kan me helemaal voorstellen dat je het niet aan kan zien, dat dat jongetje gewoon weer speelt en lacht met andere kinderen, terwijl jouw kind en jij als moeder met de narigheid zit.
   Ik werd destijds alleen al misselijk, als ik die buurjongen hoorde lachen.....bah.
   Ik denk dat je dondersgoed weet wat je kunt doen; je zegt het zelf al: aangifte doen bij de politie. Of opnieuw vragen of je werkelijk alles hebt gedaan, wat in je mogelijkheden ligt.
   In ieder geval moet je nu aangifte doen van de bedeiging die de ouders tegen jou uitgesproken hebben.
   Dat is uiteraard helemaal van de zotte; dat móet bij de politie zeker bekend zijn.
   Laat jezelf hierdoor alsjeblieft niet afremmen. (Ben je alleenstaand, waardoor je jezelf kwetsbaarder voelt, misschien; benadruk dat dan helemaal bij de politie)
   De politie heeft je op de hoogte gebracht van het feit dat ze een aanklacht bij de kinderbescherming hebben neergelegd; dat betekent, dat ook zij de zaak behoorlijk serieus nemen.
   Een melding daarbovenop dat de ouders je nu bedreigd hebben, daar zouden ze echt wel wat mee kunnen en moeten doen.
   Deze mensen mogen hier niet zo mee wegkomen. Je hebt een open gesprek met ze gehad en hoe zij nu hiermee omgaan, betekent misschien wel dat er heel wat meer aan de hand kan zijn daar.
   Misschien kun je zelf ook nog een melding of aanklacht indienen bij de Kinderbescherming: hoe meer er binnen komt daar hoe groter de kans misschien, dat er werkelijk actie wordt ondernomen, denk ik zo. (Je kunt eventueel via Internet bij veelgestelde vragen ook daar om advies vragen)
   
   Heeft de politie bureau Slachtofferhulp ingeschakeld? Zo niet, dan kun je dat ook nog aanvragen.
   En dan: ook zorgen, dat je zelf dit stukje kunt verwerken; want de onmacht, dat jouw kind zoiets is overkomen hakt er ook heel erg in.
   
   Je schrijf, dat je zoontje woede-aanvallen heeft; als je het gevoel hebt dat dat daarvandaar komt (en dat zou heel goed kunnen) kun je misschien als moeder hiervoor extra begeleiding krijgen om hem te steunen hierin.
   Laat jezelf niet bang maken alsjeblieft door die bedreiging, en laat jezelf helemaal niet wegjagen daar.
   Het feit dat het bij meer moeders bekend is, en dat er ook andere kinderen zijn die het gezien hebben en dat de moeders van die kinderen jou op de hoogte houden, moet je juist sterk kunnen maken om gezamenlijk deze situatie aan te pakken, voordat er nog meer kinderen slachtoffer worden. (En daarbij noem ik ook het dadertje, want dat jongetje heeft ook een groot probleem, ben ik bang)
   Heeeel veel sterkte!

   ---

   De Lente is een nieuw begin
   van groei
   als symbool
   van wakker worden
   van de natuur
   en van de mensheid
   

   ---

5. Miss_B_76 schreef | 05-09-2008, 22:23

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   bedankt voor alle reacties!
   De school van mijn zoontje had ik al ingelicht, ook omdat die jongen daar op school zat(gelukkig is hij nu van school gehaald door zŽn ouders) Ben ook met mijn zoontje naar een psycholoog geweest maar dat is voor hem op dit moment geen oplossing, hij heeft daar heel de boel op stelten gezet toen de psycholoog erover begon. Hij was heel erg boos en overstuur, dus met de psycholoog afgesproken dat zodra hij gaat praten of wil praten ik gelijk een afspraak maak. Ik wil hem nog wel laten onderzoeken door een medisch maatschappelijk werker, zij is hierin gespeciliseerd, lijkt mij toch dat mijn zoontje er ook over moet kunnen praten/ verwerken.En ik heb ondertussen mijn vechtlust weer terug,(die was een beetje verdwenen na die bedreiging) ik ga zeker aangifte doen!

   ---

   ---

6. Arrogante_trut schreef | 06-09-2008, 11:59

   ---

   

   • Profiel
   • 836 berichten

   ---

   Verwerken en er over kunnen praten kost tijd. Ik denk dat je je zoontje daar nu niet in moet pushen, anders versterk je misschi4n alleen maar de nare ervaring door m mee te slepen naar allerlei hulpverleners die als het ware bevestigen dat er iets "heel ergs"is gebeurd, terwijl je zoon dat nu nog niet zo ervaart.
   UIteindelijk zal er vast wel een moment komen waarop ie wel wil praten, waarop ie zich realiseert wat er gebeurd is en dat ie daarmee zit, maar dat kan nog best een hele poos duren, en mss pas tegen de tijd dat ie begint te puberen of volwassen is naar boven komen. Ik zou dus nu dat hele hulpverlenerscircuit even laten voor wat t is, en wachten totdat je zoon zelf aangeeft er over te willen praten.
   Los daarvan , als er een aangifte komt en een zaak, zal je zoontje ws wel gehoord moeten worden. Lastig als ie niet wil praten.
   Overigens vind ik het helemal niet zo gelukkig dat die jongen nu van school af is, want de kans is idd groot dat hij dat doet omdat ie zelf ook misbruikt wordt, en nu is ie uit beeld om geholpen te worden. Snap wel dat jouw eerste prioriteit jouw zoontje is en dt je heel blij bent dat zijn dader niet meer de kans krijgt om het bij hem weer te doen, maar ik hoop dat het dadertje ook hulp en begeleiding krijgt, want vrees dat daar ook een triest verhaal achter schuilt. Hoop dat de kinderbescherming daar ook achteraan gaat.

   ---

   ---

7. Odie schreef | 07-09-2008, 11:23

   ---

   

   • Profiel
   • 1648 berichten

   ---

   Goedzo Miss B dat je aangifte gaat doen en je vechtlust terug hebt! Mocht er niets gedaan worden (wat ik betwijfel hoor!) dan kan je later nooit zeggen dat je niet tot het uiterste bent gegaan.
   En AT, pushen is nooit goed, maar het is wel goed om er zo af en toe es naar te vragen. Ben zelf op 5/6 jarige leeftijd aangerand en ik weet nog dat de politie geweest is en dat ik alles moest vertellen maar of er verder iets mee gedaan is? Dat weet ik niet omdat ik niet op de hoogte werd gehouden en zelfs een vijfjarige heeft veel dingen door, zeker als die niet kloppen. Er werd toen nogal laconiek over gedaan, waarschijnlijk om mij te sparen, maar had liever gehad dat ik alles had geweten. Want nu, ruim 30 jaar later heb ik nog vragen alleen is er niemand meer om die te beantwoorden. En zoiets blijft hangen hoor. Kan die vent nog steeds voor me zien.
   En dat is ook een tip voor jou, Miss B, hou je zoontje toch op de hoogte met wat je gaat doen, doe je het nu niet, vertel hem dan wat later wat je gedaan hebt.
   Sterkte!

   ---

   Please, mind the gap between the train and the platform...
   
   

   ---

8. Miss_B_76 schreef | 08-09-2008, 22:07

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   THX voor de reacties echt fijn! Ik heb het er zelf niet meer over met mijn zoontje, ook op aanraden van de huisarts, dus ik vraag hem niet wat er allemaal is gebeurt enzo.. Maar aangezien hij toch wel diverse signalen afgeeft die niet helemaal goed zijn wil ik toch met hem naar het goofy spreekuur. Zij zijn gespecialiseerd in dit soort zaken en heel erg goed aangeschreven dus wellicht kunnen zij hem op de een of andere manier ook wat meer gerust stellen. Ik vertel mijn zoontje ook veel hoor, we praten heel vaak s avonds over van alles en nog wat en ik probeer hem zoveel mogelijk alles uit te leggen, over van alles en nog wat.
   Wat betreft de ouders die hun zoon van school hebben gehaald, ja voor mij en mijn zoon is het echt een hele opluchting vooral omdat ik me heel de zomervakantie druk heb lopen maken hoe het moest gaan in de pauzes dus ja daar heb ik geen last meer van. Maar voor die jongen is het wel zielig als je ziet hoe zijn ouders hier mee omgaan, dat is ook de rede dat ik toen met zŽn ouders ben gaan praten en wat ze er verder mee doen daar kan ik niks aan veranderen. Ik hoop alleen dat de kinderbescherming de juiste actie gaat ondernemen anders wordt het alleen maar erger vrees ik als hij ouder wordt.

   ---

   ---

9. Miss_B_76 schreef | 08-09-2008, 22:16

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Hoi, vergeet nog te reageren op jouw zinnetje over dat hij nu geen hulp krijgt omdat hij van school is. Ik heb van school begrepen dat ze verplicht zijn om alle gegevens ook op de nieuwe school bekend te maken(bij de maatschappelijk werker of intern begeleider op die school) en vooral omdat er al een dossier was aangemaakt met vermoeden van verwaarlozing houden ze dit soort dingen wel goed in de gaten en kunnen ze eventueel zelf ingrijpen d.m.v. melding bij de kinderbescherming of opvoedbegeleiding thuis voor de moeder e.d.

   ---

   ---

10. Odie schreef | 10-09-2008, 09:43

    ---

    

    • Profiel
    • 1648 berichten

    ---

    Fijn Miss B, dat je aan je zoontje uitlegt waar je mee bezig bent. Voor later is het echt belangrijk dat hij weet dat je er alles aan gedaan hebt, dat hij niet met vragen blijft zitten. Nu wil hij er niet over praten dus het zit hem echt goed dwars. Daarom is het een goede stap om met hem naar het spreekuur te gaan. Wellicht praat hij wel met mensen die hij niet kent. Het is heel moeilijk om tegen je eigen moeder te vertellen wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd is. Hij kan zich ervoor schamen om er met je over te praten.
    En met recht dat je je opgelucht voelt dat dat kind niet meer op school zit bij je zoontje! Tuurlijk moet er wat met dat kind gebeuren, maar dan niet dat je zoon hem dagelijks zou moeten tegenkomen. Tuurlijk is het voor dat joch zielig, maar daar ben jij niet verantwoordelijk voor. Daar zijn de instanties verder voor en jij hebt je best wat dat betreft gedaan hoor.
    Meis, sterkte maar weer.

    ---

    Please, mind the gap between the train and the platform...
    
    

    ---