Wordt ze verwaarloosd? - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door AnneriekeB | 08-12-2008, 15:05 | 2292x gelezen | 14 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 37 berichten

   ---

   Voor de rubriek 'Het Dilemma? in Flair zijn we opzoek naar jullie dilemma's inhet leven, en oplossingen ervoor. Deze keer het dilemma van Janine: Mijn dochtertje van zes jaar heeft eenvriendinnetje. Haar ouders zijn net gescheiden en ze woont afwisselend bij haarmoeder en vader. Aan kleine dingen merk ik dat zij wordt verwaarloosd. Zij komt elke ochtend alleen naar school(en moet dan een drukke weg over), haar ouders halen haar ook niet uit school op. Haar zusje van 11 is eigenlijk degene diezich over haar ontfermt, terwijl haar ouders werken. Ze speelt vaak bij ons en dan komt haar zusje haar ophalen.Soms vergeet ze dat. Tja, neem dat 'zo'' njong kind eens kwalijk... Sluit ikmijn ogen nu ik hier niets aan doe? Moet ik naarde juf stappen, of de ouders erop aanspreken? Maar hoe moet ik dat dan brengen?Ik kan moeilijk zeggen: ik vind dat je je kind verwaarloost...   Heb je ook een dilemma dat je graag behandeld zou willen zien? Mail mij: annerieke@flaironline.nl?Vastbedankt voor alle bijdrages!

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

14 reacties op onderwerp

1. kwekkert schreef | 08-12-2008, 21:13

   ---

   

   • Profiel
   • 4913 berichten

   ---

   nee, ik zou ook nooit zeggen tegen een ouder dat je denkt dat een kind verwaarloosd wordt. wat je moet proberen is in gesprek te raken met de moeder (denk ik in dit geval) . informeer eens hoe het met de moeder gaat, hoe ze zich voelt nu ze gescheiden is, en probeer langzaam te komen tot een soort opmerking als; het zal ook wel tegenvallen nu in je eentje voor de kinderen te zorgen....het naar school,misschien clubjes brengen enz. misschien geeft moeder toe hoe moeilijk het is, en misschien zou ze wel hulp willen.......moet ze nu misschien veel werken? is ze depressief? oftewel neem een gigantische omweg, loop op eieren, blijf de situatie positief benaderen. als je echt denkt dat het niet goed gaat overleg dan eens op school (of met je huisarts); mensen die ook weten welke weg te bewandelen.
   Wees je zelf ervan bewust dat ook jij in een moeilijke positie zit; als je gelijk hebt moet je inderdaad voor hulp zorgen, zo niet dan ben je een onruststoker. de kans dat je gelijk hebt bestaat, en alleen al daarom ben je moreel verplicht iets te doen. maar blijf vooral goed nadenken voordat je iets doet, want iemand beschadigen is zomaar gebeurd....succes

   ---

   wie niet buiten roken kan, moet buiten roken !

   ---

2. Jolly2 schreef | 10-12-2008, 16:24

   ---

   

   • Profiel
   • 122 berichten

   ---

   Een moeilijke situatie, Janine. Ik lees je dilemma door de ogen van een leerkracht en door die van een moeder (ik ben het allebei).
   Kwekkert heeft een punt; informeren hoe het met moeder gaat en voorzichtig het gesprek de kant van haar kinderen op laten gaan. Maar ik kan me voorstellen dat dit voor jou ook heel moeilijk is. Jij bent zelf immers dan de persoon die moeder confronteert met haar toch al niet zo prettige situatie.
   Daarom wil ik je nog een ander advies geven; naast een gesprek met de groepsleerkracht van dit vriendinnetje ( wat ik je ook aan raad, want dan wordt er van meerdere kanten een oogje in het zeil gehouden) heeft elke school een vertrouwenspersoon, die getraind is in dit soort situaties. Deze mensen hebben vaak ook telefoonnummers die handig zijn om een melding te maken van kindermishandeling en verwaarlozing. Daarmee zou je dus ook kunnen praten. Succes en laat nog even tzt van je horen wat je gaat doen of je hebt gedaan en hoe het allemaal is gelopen (alleen als je dat wilt natuurlijk).

   ---

   ---

3. Knuffel142 schreef | 10-12-2008, 18:22

   ---

   

   • Profiel
   • 414 berichten

   ---

   Ik ben zelf als kind verwaarloosd en ben blij om onderstaande reacties te lezen. Neem in ieder geval actie, het belang van het kind gaat voor! Een voorzichtige aanpak is idd belangrijk omdat zo'n moeder moet niets meer van je wil weten als zij zich aangevallen voelt. Via school een signaal afgeven kan een optie zijn, zo kan men erachter proberen te komen in hoeverre je vermoedens waar zijn. Ik wist niet dat er vertrouwenspersonen op scholen zijn maar dat is een mooi handvat.
   Bij twijfel raad ik persoonlijk aan om toch melding te maken bij bijvoorbeeld het Advies- en meldpunt kindermishandeling. Dit omdat in mijn geval via mijn school wel naar mijn moeder werd gesignaleerd dat het met mij niet goed ging en ik vervolgens naar een kinderpsycholoog werd verwezen, maar mijn moeder vervolgens toch de schuld bij mij legde (moeilijk kind etc). Daarna is door niemand van buitenaf, voor zover ik weet, nog actie ondernomen en moest ik maar zien te overleven, totdat ik op mijn 17e zelf uit huis ben gegaan. Nu denk ik dat er toen door de instanties niet is ingegrepen omdat het niet ernstig genoeg was (geen ernstige fysieke mishandeling) of omdat er niet genoeg bewijs was. Maar de emotionele schade was groot en dat is niet direct zichtbaar.
   Hopelijk wordt er tegenwoordig meer gedaan in dit soort gevallen, kinderen zijn meestal zelf niet in staat om het aan te geven en mensen in de omgeving moeten daarom actie ondernemen.

   ---

   ---

4. kwekkert schreef | 10-12-2008, 22:01

   ---

   

   • Profiel
   • 4913 berichten

   ---

   als je de school wil inschakelen kan dat niet alleen via de leerkracht, intern begeleider, maar ook kan er een extra onderzoek door de schoolarts aangevraagd worden. Als aangegeven wordt waarom er om een extra onderzoek gevraagd wordt, roepen ze een kind meestal vrij vlot op.
   en knuffel , ik vind dat je een kind nooit mag laten vallen, maar je moet idd oh zo voorzichtig te werk gaan, en wat je doet voortdurend toetsen. melden bij het amk betekent dat je heel goed duidelijk moet kunnen maken wat er aan de hand is. als zij er wat in zien (ja erg he?) gaan zij ook op onderzoek uit bij idd school en huisarts) , en komen dan bij ouders terecht.
   maar dit soort zaken wil je graag zsm behandeld hebben......en daar heb ik geen oplossing voor

   ---

   wie niet buiten roken kan, moet buiten roken !

   ---

5. Dimple28 schreef | 11-12-2008, 12:21

   ---

   

   • Profiel
   • 2076 berichten

   ---

   Ik vind de reacties hierop juist enigzins overdreven. Helaas wordt het door de overheid alleenstaande moeders ook niet makkelijk gemaakt, door werkplicht e.d. Kan me heel goed voorstellen dat dit lastig te combineren is en evt. BSO niet te betalen is.
   Mijn schoonzusje werkt drie dagen in de week, de rest wordt aangevuld met een uitkering. Mijn neefje gaat die drie dagen naar de kinderopvang waarvan een groot gedeelte wordt gesubsidieerd. Maar ze heeft geen vetpot en moet elk dubbeltje omdraaien, maar weet wel dat haar zoon niks te kort komt!
   Toen ik zes was liep ik ook alleen naar school en moest ook een drukke weg oversteken, toen ik elf was haalde ik ook mijn broertje van school en ja ook mijn moeder was alleen. Maar om nou te zeggen dat ik verwaarloosd ben of mishandeld......
   Wel zou je eens met de moeder in gesprek kunnen gaan en misschien hulp aan kunnen bieden, dochter meenemen naar school en wegbrengen naar huis als ze dichtbij wonen? Gaan de kinderen normaal misschien naar de BSO?
   Om dit nu meteen als mishandeling of verwaarloosing te zien vind ik erg ver gezocht. Wat voor indruk maakt het vriendinnetje op je? Daar kun je denk ik ook een hoop uit opmaken.

   ---

   

   ---

6. ikbenlief schreef | 11-12-2008, 12:41

   ---

   

   • Profiel
   • 1007 berichten

   ---

   Ik ben het wel met Dimple eens.
   Ik lees namelijk alleen dat het kindje door haar zusje uit school gehaald wordt, maar verder niets over hoe het kindje eruit ziet. Ik kan me namelijk voorstellen dat je daar ook heel veel uit op kunt maken. Als het kind er onverzorgd en vermagerd uitziet, dan kan ik me voorstellen dat je dan een andere indruk hebt.
   Goed dat je zo alert bent hoor, daar niet van! Dat zouden meer mensen moeten zijn.
   Misschien heb je meer redenen om te denken dat het meisje verwaarloosd wordt, maar dat lees ik hier niet terug.

   ---

   

   ---

7. kwekkert schreef | 11-12-2008, 14:19

   ---

   

   • Profiel
   • 4913 berichten

   ---

   Ik vind de reacties hierop juist enigzins overdreven.
   daar zou je gelijk in kunnen hebben, maar het vervelende is dat dat pas achteraf zal blijken. daarom moet je ook zeer voorzichtig zijn in wat je doet. dus eerst proberen informatie in te winnen, en dat kan op verschillende manieren. pas dan kun je actie ondernemen. of niet, want dat is weinig benoemd, er is idd vanuit gegaan dàt er sprake is van verwaarlozing.

   ---

   wie niet buiten roken kan, moet buiten roken !

   ---

8. Sietsie schreef | 11-12-2008, 16:48

   ---

   

   • Profiel
   • 8 berichten

   ---

   Hallo Janine
   Ik vind het goed dat je je zorgen maakt en signalen oppikt, maar om nou meteen van verwaarlosing te spreken. Verwaarlozen gaat natuurlijk veel verder dan een kind niet ophalen. Het is kwalijker dat de verantwoordelijkheid die ouders hebben om hun kind te halen,bij een van de andere kinderen te leggen. Misschien kun het daar een met de ouders over hebben als zij bij jullie is geweest, of verder informeren waarom de ouders zelf hun kind niet op kunnen komen halen.Wie weet wat voor verhaal erachter schuil gaat. Natuurlijk met een positive benadering! En kunnen er betere afspraken komen over het halen en brengen!
   Mocht er echt sprake zijn van verwaarlosing zoals geen schone kleding, slechte lichaamelijke verzorging, een kind wat veel om aandacht vraagt ( wat het thuis niet krijgt) dan kan je natuurlijk ook op school bij de juf terecht of de IB'er.
   Heel veel succes!

   ---

   ---

9. sarah23 schreef | 11-12-2008, 16:56

   ---

   

   • Profiel
   • 930 berichten

   ---

   Er zijn zoveel kindjes die alleen naar huis fietsen of lopen. Ik vind het persoonlijk geen goed idee voor kleintjes, maar dat vind ik van elke dag cola ook niet...Dat maakt het nog geen verwaarlozing. Voor alleenstaande ouders is het vaak echt zwaar.. Los het probleem op bij de ouders, en het probleem is weg bij het kindje... Maar onderschat het gevoel van de ouders niet. Zij vinden vaak dat ze te kort schieten naar de kinderen toe, terwijl ze hun best doen er wat van te maken...

   ---

   

   ---

10. Knuffel142 schreef | 11-12-2008, 16:56

    ---

    

    • Profiel
    • 414 berichten

    ---

    Dimple, in onderstaand voorbeeld gaat het om een kind waarvan beide ouders overdag niet aanwezig zijn (en eerlijk gezegd vind ik 6 jaar ook nog te jong om alleen naar school te gaan). Een wezenlijk verschil met jou en jouw neefje. Natuurlijk moet je naar meer aspecten kijken en als het kan eerst erachter zien te komen wat er speelt, dat heb ik ook aangegeven.

    ---

    ---

11. Knuffel142 schreef | 11-12-2008, 19:22

    ---

    

    • Profiel
    • 414 berichten

    ---

    Daar had ik aan moeten toevoegen: dit meisje wordt 's middags niet opgevangen door haar ouders of op een BSO. Dat is het verschil.

    ---

    ---

12. pieffie98 schreef | 11-12-2008, 19:50

    ---

    

    • Profiel
    • 289 berichten

    ---

    Waar ik zelf van baal als leerkracht, je moet zo veel bewijs hebben dat er iets aan de hand is... Terwijl je als buurvrouw al wel (anoniem) aangifte kan doen. Wij als lk. kunnen alleen een melding afgeven en moeten daarna 'bewijs gaan sparen', voordat je echt aangifte kan doen.
    Succes! Ben blij dat er oplettende mensen zijn! Er worden helaas veel meer kinderen verwaarloosd / mishandeld dan wij van de buitenkant kunnen zien...
    Ik hoop alleen dat het hier iets 'tijdelijks' is door de scheiding!

    ---

    

    ---

13. Maart_024 schreef | 17-12-2008, 18:57

    ---

    

    • Profiel
    • 1 berichten

    ---

    Hoi Janine,
    dit is inderdaad een moeilijk dilemma, ik denk ook niet dat hier makkelijk een passend antwoord voor is. Ik ben werkzaam bij Bureau Jeugdzorg en hier zou je contact mee op kunnen nemen, het probleem is dan echter dat je hierbij ook zelf de ouders op de hoogte moet brengen. Daarom zou ik je aan willen raden om contact op te nemen met het advies en meldpunt kindermishandeling (AMK). Je kunt hier anoniem de situatie uitleggen en om advies vragen. Ook is het hier mogelijk om een aantal gesprekken te voeren met een van de werknemers, die je op die manier via consulten kunnen ondersteunen in deze moeilijke situatie. Het landelijke telefoonnummer is 0900 - 123 123 0, maar je kunt ook op de site zoeken naar het nummer van het AMK van jouw regio.
    Ik denk wel dat het belangrijk is dat je hiermee verder gaat. Dan zit je in ieder geval niet meer zelf met dat rot gevoel van had ik niet iets moeten doen!
    Succes ermee!
    Groetjes, Maartje

    ---

    ---

14. bosschenaar schreef | 21-12-2008, 19:06

    ---

    

    • Profiel
    • 4 berichten

    ---

    Beste Janine. Ik begrijp je dilemma, maar is er niet een veel eenvoudigere oplossing als je echt iets voor het vriendinnetje wilt doen? Wat dacht je ervan om gewoon eens je hulp aan te bieden aan de moeder? Zonder omwegen, gewoon vanuit je hart en je bezorgdheid. Waarom niet aanbieden haar dochtertje op weg naar en van school mee te nemen? Niet iedere moeder voelt zich direct aangevallen op haar moederschap als ze hulp aangeboden krijgt op een moment dat ze het nodig heeft. Als de moeder voelt dat je hulp gemeend is en niet betweterig bedoeld is zou het wel eens een pak van haar hart kunnen zijn. Maar denk er aan dat er veel manieren zijn om een kind geborgenheid te bieden, en dat dat niet persé jouw manier hoeft te zijn.

    ---

    ---