Weet het allemaal niet meer..... ff mn hart luchten - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door Fem_enzo | 23-12-2008, 22:18 | 1018x gelezen | 6 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Soms baal ik echt van mezelf. Tja waar moet ik beginnen zodat jullie me ook
   misschien snappen, raad kunnen geven of gewoon een luisterend oor kunnen zijn.
   
   Toen ik op het voortgezet onderwijs zat werd ik heel veel gepest. Zover
   zelfs dat ze ooit eens mn keel hebben dichtgeknepen. Nooit is er wat tegen
   gedaan. En waarom, omdat ik nou eenmaal zwaarder ben dan de meesten. En ik was
   niet iemand die elk weekend tot de vroege uurtjes mocht stappen en ik deed niet
   super met de mode mee. Sinds die tijd worstel ik dus ook onwijs met mn gewicht.
   Ik heb eetbuien gehad, echt alles wat ik tegenkwam at ik op. Ging na schooltijd
   naar de supermarkt om brood, soep, snoep, chips alles te halen. En dan stiekum
   in mn slaapkamer opeten. Tot ik op een dag werd betrapt door mn moeder. Ik heb
   toen besloten om er gelijk mee te stoppen iets wat ik achteraf erg knap vind van
   mezelf zeker omdat ik het zonder hulp heb gedaan.
   Toen ik 18 was was ik erg
   bezig met mannen. Wat zou een man van mij vinden en heb dan ook verschillende
   mannen ontmoet via het internet. Maar als ik ze dan in reallife zag klapte ik
   dicht. Tot ik mijn huidige vriend ontmoete in 2004. Maar helaas konden en kunnen
   mijn ouders (vooral mijn moeder) hem niet accepteren. Het is zelfs zo uit de
   hand gelopen dat wij op een dag hebben besloten dat ik daar niet langer wou
   blijven. We zijn een soort van weggelopen uit huis. Ik had een briefje
   achtergelaten en heb daar nog geen moment spijt van. Mijn schoonfamilie zijn
   echt super en hebben alles voor me gedaan. Met mijn vader heb ik weer licht
   contact sinds hij in een verzorgingshuis zit. Mijn moeder heeft nooit meer naar
   me omgekeken....
   Ik kwam dus in de grote stad te wonen (vanuit een dorpje uit
   het oosten dus naar rotterdam) en we kregen gelijk een woning. Bizar genoeg maar
   toen we een half jaar samen waren stonden we dus al te klussen in ons huisje. Op
   dat moment was mijn vriend werkloos en dat was een zware tijd. Ik verdiende erg
   weinig omdat ik geen diploma's had en simpel werk deed. Ook werd mijn vriend in
   die tijd heel erg depressief en dat heeft er diep in gehakt bij mij. Het is
   zelfs zo erg geweest dat hij een keer met een touw om zn nek nog net op tijd zn
   ouders heeft gebeld en toen ik dus thuiskwam uit mn werk dit te horen kreeg. Hij
   heeft therapie gehad en zware medicijnen. In totaal heeft hij 3,5 jaar thuis
   gezeten. Waarvan het eerste half jaar zonder uitkering, zonder loon niks dus.
   Toen hij zich beter begon te voelen werd mijn schoonmoeder zwaar depressief. Ze
   is opgenomen geweest op de gesloten afdeling, en later op de open afdeling.
   Tijdens die opname ontdekten ze dat ze een ernstige ziekte heeft. SLE, dat is
   een ziekte ruim genomen tussen reuma en ms in. Sinds ze dat heeft is ze in mijn
   ogen best hard achteruit gegaan. Ze heeft inmiddels een rolstoel, scootmobiel,
   trapliften, sta op stoel, braces om dr polsen. Ook kregen we 1,5 jaar geleden te
   horen dat mijn schoonvader kanker heeft. Hij kon niet geopereerd worden, maar
   wel bestralingen. Het is nu afwachten hoe de testen allemaal uitpakken en hopen
   dat het niet terugkomt.
   Nu eindelijk is mijn vriend weer aan het werk, hij
   heeft zijn droom waar kunnen maken en heeft een opleiding kunnen doen. Ook ik
   heb net een opleiding afgerond en werk volop. Maar ik ben doodop. Ik ben super
   snel geirriteerd, boos om niks, kan niet over mijn gevoel praten en snap mezelf
   niet meer.
   Heb vorig jaar een paar keer therapie gehad maar voelde me daar
   niet super en ik heb me dus beter voor gedaan dan ik me voel. Ook zit mijn
   gewicht me zo dwars maar geld voor een sportschool is er niet. Ik wil graag
   afvallen maar heb dr ook weer geen puf voor. Ik kan eigenlijk nergens meer van
   genieten en heb weer dagelijks hoofdpijn en last van mn nek.
   Zou het ooit
   nog uit zn eigen goedkomen of zou ik toch hulp moeten zoeken (dan wel ergens
   anders).
   
   NOu pfff het is wel een lang verhaal maar het voelt goed om mn
   hart te kunnen luchten. Ik hoop bij jullie wat steun te vinden, misschien zelfs
   wel een vriendin want die heb ik ook niet echt.
   
   Bedankt voor de tijd die
   je erin hebt gestoken om te lezen!

   Reageer op onderwerp

   ---

   (L)Amor Omnia Vincit(L)

   • Print deze pagina

   ---

6 reacties op onderwerp

1. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 24-12-2008, 06:47

   ---

   

   ---

   Nou, je hebt het wel voor je kiezen gehad! En volgens mij ligt de "oorzaak' van dit alles in het pesten vroeger.....Nú wordt er op scholen veel aandacht aan besteed gelukkig....en soms sta ik versteld over wié er wordt gepest. Dat heeft echt niet altijd met gewicht te maken hoor! Maar wél met hoe sterk jij je voelt. Misschien heb je weinig steun gehad van thuis, dat kan ik niet uit je verhaal opmaken. Als je van huis uit eigenwaarde mee krijgt, kun je een heleboel aan in het leven...Maar ondanks het feit dat je denkt dat therapie niet helpt, denk ik toch dat je hulp moet gaan zoeken. Zeker in een stad als Rotterdam zullen talloze therapeuten zijn en is er ook vast één waar jij je wel goed voelt! Want er is zoveel gebeurd in jouw leven (pesten, ziekte schoonouders, geen contact met je moeder, zelfmoordpoging van jouw vriend): dat kan geen enkel mens alleen oplossen!
   
   En als je écht wilt afvallen (niet om anderen), maar om jezelf (jouw gezondheid!), dan kun je dat ook zonder sportschool. Ik heb desnoods het Sonja Bakker boek voor je! En bewegen kun je ook zelf: Wandelen, joggen, oefeningen thuis (op Ned. is altijd een programma Nederland in beweging?). Maar ik denk eerlijk gezegd dat als je alles eens kunt bespreken met een therapeut, alles kunt verwerken, dat het afvallen dan wel vanzelf komt. Want vaak houdt een lijf door emoties ook 'gewicht" vast, snap je? Die hoofdpijn en pijn in je nek wijzen daar ook op. Jij wilt je sterker voordoen dan je bent. Waarom? Hoeft niet hoor, want je hebt -samen met je vriend- al heel wat bereikt en daar mag je best trots op zijn! Maar dat betekent niet dat je niet eens zwak mag zijn of mag laten zien aan mensen dat ook jij het moeilijk hebt. Dus: trek de stoute schoenen aan neem je voor: In 2009 ga ik hulp zoeken, ga ik aan mezelf werken, dat heb ik verdiend! Toch fijne feestdagen en sterkte![Y]

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

2. _oOMoniqueOo_ schreef | 24-12-2008, 12:38

   ---

   

   • Profiel
   • 93 berichten

   ---

   Jeetje Fem! Je hebt het inderdaad niet makkelijk gehad! En een gedeelte komt me wel bekend voor. Veel overgewicht (maar niet gepest), stiekem alles opvreten wat los en vast zit, niet met de laatste mode mee gaan, weglopen, verhuizen van een dorpje naar de grote stad, (tijdelijk) geen contact met mn moeder.
   Maar het is allemaal niet te vergelijken. Geen 1 situatie is natuurlijk hetzelfde. En als ik de reactie van Lekkerding lees, kan ik daar eigenlijk niet veel aan toevoegen. Zeker in Rotterdam is er een hoop hulp te vinden. Ga op zoek naar een vertrouwens persoon. En dat hoeft echt niet meteen de eerste de beste keer te klikken. Je merkt het uiteindelijk zelf wanneer je wel de juiste persoon treft. Dat zegt je gevoel. Dus "probeer" er een paar. Zodra je gaat praten, merk je dat je wat beter in je vel gaat zitten en dan zal je ook afvallen. Want zolang je er niet voor 100% achter staat, wanneer je dus niet lekker in je vel zit, is dat ook een extra gevecht. Maar daar is inderdaad geen sportschool voor nodig. Rotterdam is groot, heeft veel mooie plekken waar je kan lopen. En dan hoef je niet meteen te gaan rennen, maar wandelen is al een heel goed begin! Desnoods ga je iets verzinnen waarbij je moet lopen. Bijvoorbeeld een hond. Kijk in de buurt, op je werk, supermarkt, waar dan ook, en laat jouw idee vallen!
   Meid, het komt echt wel goed! Het feit dat je je verhaal neer hebt gezet is al een grote stap geweest. Want het is een teken dat je toch een soort van hulp zoekt. En schroom niet om vaker je hart te luchten. Dat heeft iedereen een keer nodig.
   Heel veel liefs, Monique

   ---

   ---

3. Fem_enzo schreef | 24-12-2008, 19:14

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Hoi hoi,
   
   Dankjulliewel voor de antwoorden. Ja ik ga in 2009 hulp zoeken. Moet nu echt wat veranderen want mijn hoofdpijn is echt killing. En ja ik kan het gewoon niet meer alleen aan.
   
   Bedankt nogmaals!

   ---

   (L)Amor Omnia Vincit(L)

   ---

4. Ram26 schreef | 24-12-2008, 21:53

   ---

   

   • Profiel
   • 251 berichten

   ---

   Hoi
   
   Jij hebt ook veel meegemaakt. Ik vind het SUPER goed van je dat je dit geplaatst hebt. Al een hele overwinning.
   
   Meid, fijne kerst en prettig 2009!
   
   -x-

   ---

   ---

5. gebruiker_verwijderd_11 schreef | 30-12-2008, 10:50

   ---

   

   • Profiel
   • 221 berichten

   ---

   Hoi Fem,
   Knap hoor meid dat je deze stap al genomen hebt en je toch kwetsbaar opgesteld hebt op dit forum. Het is dan wel anoniem maar toch een hele prestatie! Mocht je nog eens een luisterend oor nodig hebben dan wil ik best eens gezellig een drankje gaan doen ergens!
   groetjes van een andere meid met overgewicht uit Rotterdam , als je wil kan je me toevoegen op msn : silverfairy@live.nl

   ---

   

   ---

6. Hadise20 schreef | 02-01-2009, 01:17

   ---

   

   • Profiel
   • 129 berichten

   ---

   Hé,
   Als ik je verhaal zo lees heb je erg veel meegemaakt. Al de problemen die je op dit moment hebt hangen wel een beetje met elkaar samen denk ik: je hebt veel meegemaakt wat zijn weerslag heeft op jouw emoties maar op je gezondheid (hoofdpijnen). Het lijkt mij zinvol om proffesionele hulp te gaan zoeken. Je hebt dit al een keer gedaan, wat ik erg dapper van je vindt. Het is al een stap in de goede richting, net zoals het luchten van je hart hier op het forum. Dat de therapeuten die je al gezien hebt niks vond wil denk ik niet zeggen dat het helemaal niks voor je is. Het kan gewoon niet klikken met iemand, lijkt me vrij normaal. Maar zoals anderen ook al zeiden, er zijn er genoeg dus je vindt vast wel iets of iemand die meer bij je past.
   Wat betreft je gewicht kan ik niet oordelen. Ben geen dietist en weet ook niet of je echt een ongezond gewicht hebt en in hoeverre het nodig is dat je moet afvallen. Besef je wel dat gewichtsverlies niet de oplossing is voor allerhande problemen. Ik denk dat je eerst ervoor moet zorgen dast hetgeen je hebt meegemaakt een plek moet geven om vervolgens andere dingen aan te pakken.
   Misschien is wandelen of zo goed voor je. En dan bedoel ik niet voor de lijn of zo, maar voor je gemoedstoestand. Door te bewegen wordt er serotonine aangemaakt in je hersenen, dit is een stofje die stress verlagend werkt (dus gunstig voor je hoofdpijn die waarschijnljk veroorzaakt wordt door stress) en waarvan mensen zich beter gaan voelen. Niet dat dit nou een hele oplossing voor je problemen is of zo, maar misschien is het een extra steuntje voor je zijn.
   Ik vind het heel goed dat je hier je hart lucht, blijf dat zeker doen als je er behoefte aan hebt. Hoezeer de dingen nu ook tegenzitten, er komt een dag dat je je weer goed gaat voelen. Echt waar!! geen enkele situatie is uitzichtloos. Je bent een sterk persoon want je hebt je al door verschillende tegenslagen heengeslagen. Daar mag je heel trots op zijn! Heel veel sterkte met alles. En veel geluk voor dit nieuwe jaar, waarin jij zeker te weten je langzaamaan wat beter zal gaan voelen.
   Liefs, Hadise

   ---

   ---