Schoonmoeder in ons kersverse gezin? - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door Lammetje123 | 06-03-2009, 01:22 | 1196x gelezen | 12 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Lieve iedereen,
   Ik zit met een probleempje waar misschien nog wel meer mensen ervaring mee hebben. Ik hoop in ieder geval dat er misschien iemand iets zinnigs over te zeggen heeft.
   Zoals zovelen heb ik een schoonmoeder, een lieve vrouw overigens waar ik het verder ook goed mee kan vinden. We zijn nooit close "vriendinnen" geweest ofzo, maar als we (mijn man en ik) bij mijn schoonouders gingen eten, of zij bij ons, dan was dat altijd heel gezellig en hadden we volop te vertellen en te lachen.
   Op een bepaald moment besloten mijn man en ik dat we graag een kind wilden, en tot ons grote geluk raakte ik ook vrij snel zwanger. Tijdens de zwangerschap kwam natuurlijk ook het onderwerp kinderopvang aan bod. En zo bood mijn schoonmoeder ook aan om een vaste dag in de week op te passen, aangezien zij verder niet (meer) werkt was dat voor haar geen probleem en ze vond het ook heerlijk om op die manier bij de kleine (en ons gezin) betrokken te zijn. In eerste instantie vonden we dat een prima idee. Maar je voelt hem al.....nu ik eenmaal moeder ben, denk ik er totaal anders over.
   Ik ben er heel anders tegenaan gaan kijken sinds onze kleine er is, en vaak ervaar ik haar aanwezigheid als een beklemming. Het is nog niet zover dat zij ook daadwerkelijk komt oppassen, ik ben nog niet aan het werk, maar ik kijk er enorm tegen op....
   Ik zal proberen uit te leggen hoe dat komt. Mijn man is enig kind, en zij heeft hem altijd voorop gesteld in haar leven, mede omdat zij al vrij snel uit elkaar ging met de vader van mijn man. Door de jaren heen heeft zij er wel enkele relaties op na gehouden, niet altijd even goede relaties, maar mijn man, haar zoon dus, was altijd een beetje de rode draad en houvast in haar leven. En dat kan ik ook best begrijpen.
   Voordat ik in the picture was, kwam zij bijna dagelijks in zijn (nu ons) huis om bijvoorbeeld wat huishoudelijke dingetjes te doen. En dat is voor hen beiden normaal. Ik ben later bij hem ingetrokken, en zij rond dezelfde tijd verder weg verhuisd, waardoor dit eigenlijk niet meer voor kwam, omdat de omstandigheden veranderden dus.
   Nu moet ik zeggen dat ik dit verder prima vind, want ik zou het helemaal niet prettig vinden als zij (of wie dan ook) in ons huis komt zonder dat wij er zijn. Als ze op bezoek komt, dan merk je wel dat ze hier voor mijn tijd veel is geweest omdat ze dan in "mijn" keuken gaat staan rommelen alsof zij er woont, en op "mijn" bank gaat zitten alsof het de hare is. Ik heb hier nooit veel aandacht aan geschonken verder, zo vaak kwam ze hier nou ook niet, maar sinds ik moeder ben en wij ons eigen gezin hebben stoor ik me hier aan.
   Ze heeft nu trouwens al een zeer lange tijd een gelukkige relatie met haar "nieuwe" man, maar verder heeft ze dus geen baan, ze woont in een klein dorp waar niks te beleven valt, en heeft volgens mij ook niet veel vriendinnen waar ze regelmatig iets leuks mee gaat doen. En het eenmaal per week oppassen zou voor haar een leuke bezigheid zijn.
   Ik begin steeds meer te voelen dat zij haar zoon nog steeds als haar "kind" behandelt. Terwijl hij inmiddels zelf vader is, en 35 jaar oud.
   En ik heb het gevoel dat zij zichzelf ziet als een deel van ons gezin.....en hoe hard het ook klinkt....dat is ze in mijn ogen niet!!
   Mijn man, ons kindje en ik, vormen ons gezin, en zij is gewoon oma. Ik respecteer het feit dat ze altijd de moeder van mijn man zal blijven, maar zij lijkt zich een grotere rol binnen ons gezin toe te willen eigenen en dat beklemt mij gewoon heel erg. Ze blijft heel erg moederen; ze laat ons onze gang gaan, houdt alles goed in de gaten (voor mijn gevoel weet ze ook veel te veel van ons) maar als zij denkt dat het niet de juiste kant uit gaat dan wil ze ons bijsturen. Zoals je dat dus met opgroeiende kinderen doet....
   Ik ben er nu eigenlijk van overtuigd dat als zij straks 1 dag in de week komt oppassen, dit alleen maar erger wordt, en ik wil het hele verhaal het liefste afblazen en zo onze relatie met haar terugbrengen naar (voor mij) de juiste proporties, want ik moet er niet aan denken dat zij hier straks minimaal 1 dag per week zit en zich met ons gezin gaat bemoeien.
   Voor mij wordt het steeds moeilijker om me relaxed te voelen als zij er is, meestal zit ik er dan stilletjes bij, tot 10 te tellen. Maar het moelijke is gewoon dat ik weet dat zij het niet slecht bedoelt, ik wil haar ook niet aanvallen, en ik wil ook niet dat zij straks thuis weer zit te janken (ze is nogal emotioneel aangelegd).
   Ik vind het heel moeilijk om dit ter sprake te brengen. Mijn man merkt natuurlijk wel aan mij dat me iets dwars zit, ondanks dat ik me er overheen heb proberen te zetten, maar ik weet ook dat hij heel voorzichtig met zijn moeder omspringt...zij is nogal emotioneel afhankelijk van hem, en dat weet hij. Ter illustratie: zo heeft ze mij bijvoorbeeld ooit verteld dat ze nooit verder dan een half uur bij hem vandaan zou gaan wonen.....want als er dan iets is dan kon ze niet snel bij hem zijn. En toen wij plannen hadden om naar het buitenland te verhuizen (en dat waren nog geeneens concrete plannen maar eerder toekomstdromen), heeft ze thuis tranen met tuiten gehuild om de gedachte alleen al (zo vernamen wij later van haar man).
   Ik wil dat ze haar plaats kent, maar hoe breng ik dit??
   groeten

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

12 reacties op onderwerp

1. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 06-03-2009, 06:56

   ---

   

   ---

   Allereerst vind ik dat je dit tóch met je man moet bespreken! Noch hij of jij zijn verantwoordelijk voor haar emotionele gesteldheid...daar kan alleen zij zelf iets aan veranderen. Mijn dochter is ook enig kind (woont in buitenland) en wij hebben een fijne band, maar zijn niet emotioneel afhankelijk van elkaar. Maar ik moest wel even lachen om die opmerking dat zij (schoonmoeder) in jóuw keuken rommelt....dat doen mijn vrienden bij mij ook, om de simpele reden dat ik vind dat zij zich hier thuis mogen voelen en dus ook zelf een glas of weet-ik-wat pakken uit mijn kastjes. Als je niet wilt dat zij de hele dag (als ze oppast) in jullie huiis is, kun je je kindje bij haar brengen....Maar het allerbelangrijkste zou ik vinden dat zij op één lijn zit qua opvoeding. Dat is nu nog niet aan de orde, maar als een baby opgroeit wel! Maar dit alles zul je dus bespreekbaar moeten maken met jouw man...
   

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

2. Lammetje123 schreef | 06-03-2009, 13:14

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Bedankt voor je reactie! Klinkt in ieder geval alsof je een gezonde relatie met je dochter hebt. Met mijn eigen moeder heb ik ook een heel goede band, maar zij laat me ook gewoon mijn eigen leven leiden en zij heeft zelf ook een leuk eigen leven. Bij mijn schoonmoeder krijg ik dus steeds meer het gevoel dat ons gezinnetje haar nieuwe hobby aan het worden is.
   Ja als je het zo stelt klinkt het inderdaad ook wel een beetje bitchy, dat mijn schoonmoeder in "mijn" keuken rommelt. Kijk, onze vrienden doen dat ook, pakken zelf een drankje ofzo, en dat is geen enkel probleem. Maar zij komt binnen en gaat dan iedereen bemoederen (met de beste bedoelingen, daar ben ik van overtuigd!) en gaat vervolgens allerlei dingen in ons huishouden doen, en tja......daar zit ik gewoon niet op te wachten....doe ik toch ook niet ongevraagd als wij bij haar langs komen? Ik maak er dan meestal een grapje over in de trant van; komkom, ga gewoon lekker zitten en doe alsof je op bezoek bent, met een dikke knipoog. Maar dat komt dan toch niet echt aan want de volgende keer doet ze het gewoon weer.
   Het zal zeker besproken moeten worden, maar ik vind het gewoon erg moeilijk om dit onderwerp aan te snijden....

   ---

   ---

3. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 06-03-2009, 15:23

   ---

   

   ---

   Tja, dit soort gesprekken zijn nooit echt leuk, maar wel nodig! Want anders vreet jij je op van binnen en zij is zich van geen kwaad bewust. Het komt nooit uit om zulke dingen te zeggen. Misschien een idee om een brief te schrijven? Dan kan zij het rustig lezen en dan kun je er altijd later op terugkomen in een gesprek face to face.

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

4. Proud Mother schreef | 06-03-2009, 15:31

   ---

   

   • Profiel
   • 30 berichten

   ---

   Hoi,
   Wat een lastige situatie, maar ik begrijp je helemaal. Zoals al eerder gemeld, je moet zeker een gesprek aangaan met je man. Dan kunnen jullie samen kijken hoe dit opgelost MOET worden. Het idee van een brief vind ik ook niet gek, al is het maar om alles van je af te schrijven. En misschien kan je alvast een kijkje gaan nemen bij kinderdagverblijven of een gastouderbureau... Ook kan je het probleem ter spake brengen als zijnde "een collega vertelde laatst...", dat kan een handig opstapje zijn naar je eigen probleem.
   Heel veel succes ermee!!

   ---

   ---

5. Jenzie schreef | 08-03-2009, 15:35

   ---

   

   • Profiel
   • 654 berichten

   ---

   Zoals ik het lees, lijkt het allemaal wel mee te vallen. Ik zie het probleem niet zo meteen. Het is logisch dat als zij 1x per week komt oppassen, dan ook thuis raakt in jullie huis en dingen ziet die niet voor haar bedoeld zijn. En moeders eigen, tja die bemoeien zich nu eenmaal graag (zo weinig mogelijk) met hun kinderen. Je doet hiermee de oma en jullie kleine een groot plezier. Wil jij het niet, nou dan houdt het op. Dan zul je duidelijk moeten zijn. Vergeet niet dat je kleine over 3 jaar al naar school begint te gaan en dan is oma minder nodig.

   ---

   ---

6. ikbenlief schreef | 09-03-2009, 09:49

   ---

   

   • Profiel
   • 1007 berichten

   ---

   Moeilijke situatie hoor! Zoals de meesten hier al aangeven zou ik ook het gesprek met mijn man aangaan. Kijken hoe hij er tegenover staat en dan proberen om samen een oplossing te vinden met zijn moeder.
   Ik zou niet aanraden om een brief te schrijven, want inmiddels is mijn ervaring dat geschreven tekst vaak onbedoeld helemaal verkeerd kan vallen. En dat maakt het misschien alleen maar erger.
   Wil ik nog even toevoegen dat ik me kan voorstellen dat je ermeel worstelt. Wij hebben nog geen kinderen maar mijn schoonouders hebben wel aangegeven graag op te willen passen als we straks een kleine hebben. Ze passen nu ook al op hun andere kleinkind, maar dat maakt ook meteen dat ik niet zeker weet of ik het wel wil. Ik zie namelijk dingen die ze doen, waar ik het persoonlijk niet mee eens zou zijn. Tegelijkertijd zou ik het wel heel moeilijk vinden om dat tegen ze te zeggen. Zo verwennen ze hun kleinkind namelijk tot op het bot, roken ze waar die kleine bij is terwijl de ouders in de veronderstelling zijn dat ze dat buiten doen en toen het kindje nog wat kleiner was gaven ze haar bijv. stukjes kaas ofzo of al vrij vroeg chocolade. Mijn haren gaan daarvan overeind staan. Ik weet dat mijn schoonzus weleens heeft aangekaard dat ze niet wilde dat die kleine vaak (lees elke week dat er opgepast wordt) een cadeautje krijgt. Maar daar antwoordde mijn schoonmoeder op dat ze dat bleef doen zo lang ze daar geld voor had. Mijn mening is echter dat schoonmoe ook te respecteren heeft dat jij dat niet wil...Poepoe, moeilijk allemaal!

   ---

   

   ---

7. bewustvrijgezellig schreef | 09-03-2009, 12:53

   ---

   

   • Profiel
   • 373 berichten

   ---

   ik heb geen kinderen, maar ik vind dat een oppas (of dit nu familie is of niet) zich aan het kind en de wensen van de ouders moet aanpasen! roken is not done, verwennen mag, maar niet tot op het bot!

   ---

   ---

8. fossca schreef | 13-03-2009, 15:56

   ---

   

   • Profiel
   • 515 berichten

   ---

   Lieve lammetje,
   Gefeliciteerd met de geboorte van je kindje!
   Ik vind dat je je gevoelens heel duidelijk hebt opgeschreven. Als ik alles lees, zijn het kleine dingen die je dwars zitten, feitelijk doet je schoonmoeder weinig ' verkeerd' en ze doet het ook nog eens uit een goed hart. Dit benadruk je eigenlijk keer op keer. Het is meer een gevoel dat je beklemt dan echte aanwijsbare acties van haar
   Een aantal dingen die je opnoemt vind ik eigenlijk heel normaal. Je man vvond het wel prima dat je moeder een beetje voor hem zorgde voordat jij bij hem woonde, maar nu jij er bent heeft ze daarvan wat meer afstand genomen. Het in huis rommelen wat ze nu nog doet kan weinig kwaad lijkt me, dus laat het varen en laat haar lekker koffie zetten als ze dat graag wil. Je schoonmoeder had het moeilijk met jullie buitenlandplannen,en heeft dat bij haar man geuit. Heel normaal toch? Ze heeft jouw man niet met haar emoties proberen te 'dwingen' zijn plannen te veranderen of zo. Ik weet dat mijn moeder ook regelmatig verdrietig is, omdat zowel mijn zus als ik op ruim 1,5 uur afstand wonen. Ze mist het zomaar even een bakkie komen doen, en het regelmatige contact met de kleinkinderen.
   Ik vraag me wel af waaruit het bijsturen dat je beschrijft, bestaat, Als dit te ver gaat in jouw ogen kun je dit bespreken, eerst met je man en dan samen met je schoonmoeder en haar man, om aan te geven dat jullie volwassen genoeg zijn om eigen keuzes te maken, dat jullie haar mening en advies waarderen maar dat jullie wel willen dat ze jullie keuzes/levensweg respecteert.
   Verder heb jij, vind ik, niets te maken met haar al dan niet drukke sociaal/werkzaam leven, dit is ieders eigen keus. Je zou wel kunnen bespreken of ze zelf vind dat haar leven op deze manier genoeg gevuld is, of dat ze het leuk zou vinden om bijvoorbeeld vrijwilligers werk te doen oid.
   Ik vraag me af hoe oud je kindje nu is? Je bent nog niet aan het werk, dus ik neem aan dat het nog geen 3 maanden geleden is dat je moeder bent geworden. Besef dat je in een enorme emotionele achtbaan zit op dit moment. Ik ken vele moeders, mezelf inclusief, die als een berg tegen het gaan werken opzagen. Omdat je leventje drastisch is veranderd, en net als je weer een beetje tot je zelf komt en een ritme vindt met je kind, komt er weer een hele grote verandering: je gaat weer aan het werk en je moet de zorg voor je baby deels uit handen geven. Maar bij eigenlijk iedereen viel dat uiteindelijk heel erg mee en was dat veel sneller gewend dan gedacht.
   Mijn schoonouders passen ook een dag op, en ik zag hier tijdens de zwangerschap en verlof ook een beetje tegen op. Ik was ook bang voor te veel bemoeienis en het negeren van onze wensen / opvoed-ideeen. Het was moeilijk om dit met mijn vriend te bespreken omdat hij het al gauw als een aanval op zijn ouders zag. Toch heb ik hem duidelijk kunnen maken wat mijn gevoelens waren en heeft hij mij kunnen overtuigen om niet te veel zorgen te maken over een situatie voordat het ook echt zo ver was. En gelukkig gaat het uitstekend, er zijn heus wel dingen die ik zelf anders zou doen maar dit zijn kleine dingen, die ik zelf ook veel makkelijker kan accepteren / door de vingers zien dan ik zelf had verwacht. Pas als je schoonmoeder gaat oppassen kun je zien of het goed gaat of niet, en zo niet hierover praten.
   Mijn tip zou zijn : geef bij je man aan hoe je je voelt (dit lucht op) maar neem geen grote beslissingen nu om de oppas afspraken op voorhand al af te blazen. Spreek af om na bijvoorbeeld 1 of twee maanden een heel openhatrig gesprek te plannen waarin jullie allemaal kunnen aangeven hoe het voor jullie gevoel gaat zodat er ruimte is om bij te sturen. Is het een optie dat je schoonmoeder niet bij jullie thuis maar in haar eigen huis oppast? Dit zou al veel meer rust kunnen geven. Benodigdheden zoals een bedje, box, wipper, kinderstoel kun je via marktplaats zo aanschaffen.

   ---

   ---

9. Lammetje123 schreef | 14-03-2009, 13:02

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Bedankt voor alle reacties weer.
   Om nog even eea te verduidelijken; ons kindje is nu 7 maanden oud, ik ben nog niet aan het werk omdat ik na mijn verlof mijn baan kwijtraakte (samen met nog een antal andere collega's) en nu dus hard op zoek ben naar een nieuwe baan.
   Ik heb mezelf ook zeker de vraag gesteld of deze gevoelens niet aan mijn hormoonhuishouding te wijten waren, dus in het begin heb ik ook niets met deze gevoelens gedaan en ze maar even gelaten voor wat ze waren. Maar nu zit ik toch al weer een hele tijd lekker in mijn vel, en alles loopt prima qua ritme etc. dus ik heb zelf toch het idee dat ik niet meer in die emotionele achtbaan zit waar fossca het ook over had (hier heb ik de eerste maanden zeker wel last van gehad!). Vandaar dat ik er nu ook over begin te praten, omdat het me eigenlijk steeds meer dwars zit.
   Ik heb het er ook met mijn man over gehad, en die voelde zich heel erg aangevallen...minder leuk dus. Ik heb ook bij hem echt benadrukt dat ik verder niets tegen zijn moeder als persoon heb, maar dat ik gewoon niet zeker weet of ik het wel zo'n goed idee vind om haar zo in ons gezin te betrekken. Ik denk dat het misschien beter is als zij gewoon de rol van oma heeft, dus lekker vertroetelen, en als hij straks in de schoolvakanties bij haar gaat logeren leuke dingen doen, en af en toe babysitten enzo. Maar een vaste dag in de week.....tja dan krijg je toch al wat meer een rol van opvoeder, zeker ook omdat het bij ons thuis is. Ik hoop dat dit geen problemen gaat opleveren. Ik zou het echt balen vinden als zij er straks toch wat meer hun eigen regels op na houden (en ze is altijd wel gewend geweest om de baas te spelen zeg maar). Kijk als hij bij hun thuis is, maakt me dat helemaal niets uit. Hij moet ook leren dat ieder huishouden zijn eigen regels heeft en dat hij zich daar ook aan moet leren aanpassen. Maar juist omdat het bij ons thuis is, hoop ik echt dat dit goed gaat, want het werkt natuurlijk niet als daar niet consequent mee omgegaan wordt. Ik twijfel hier nogal eens aan...
   Bij haar thuis oppassen is trouwens geen optie omdat het 3 kwartier rijden bij ons vandaan is. Dat zou dus 1,5 uur rijden zijn om hem te brengen, en 1,5 uur rijden om hem weer op te halen....
   Dus vandaar bij ons....echt ideaal is dit trouwens ook niet, want nu moet mijn schoonmoeder dus al rond 6.30 uur aanrijden om de ochtendspits te vermijden, als ze later vertekt, staat ze gegarandeerd vast in de file...Maar goed, als zij dat zelf geen probleem vind dan hoor je mij hier natuurlijk ook helemaal niet over klagen.
   Ik bemoei me trouwens ook helemaal niet met de invulling van hun leven, en dat gaat mij inderdaad ook niets aan. Ik wilde hier alleen maar mee aangeven dat ik wel het gevoel heb dat, juist omdat ze verder niet zo heel veel om handen hebben, hierdoor hun aandacht erg op ons gericht is. Zij hebben er heel bewust voor gekozen om een rustig en teruggetrokken leventje te gaan leiden, maar als je drukte gewend bent (eerst drukke baan als manager)....dan is dat ook wel even "afkicken" en als het in je aard ligt dan ga je toch wel weer bezigheden zoeken om je leven mee te vullen. Een heel normaal en gezond gegeven lijkt me, maar.....voor mij zoals gezegd soms enigszins beklemmend.
   Zo zijn ze vorige week 3 keer hier geweest....en omdat ze wat verder weg wonen komen ze dan niet alleen eventjes een kopje koffie drinken om vervolgens weer helemaal terug naar huis te rijden. Dus dan blijven ze ook meteen eten, en nog een kopje koffie en een borreltje etc.... Nu is het voor mij wel weer even genoeg geweest.....ik zou het echt niet erg vinden als ik ze nu een weekje of twee, drie niet zie, gewoon zodat mijn gevoel van beklemming ook even kan wegzakken zeg maar. Anders wordt dit alleen maar erger.
   Tja....het lucht aan de ene kant wel op dat ik het er met mijn man over gehad heb, maar het neemt nog niet dat gevoel van beklemming weg, hij begrijpt het geloof ik ook niet zo goed, dus dat maakt het extra lastig.
   Wel heeft hij aangegeven dat als ik het echt niet wil, het ook niet gebeurt (het oppassen 1x per week), maar goed, ik weet wel dat hij daar dan enorm van zou balen. We hebben het voor nu maar even zo gelaten, en we kijken wel weer verder hoe het gaat op het moment dat ik echt weer aan de slag ga.
   @fossca: hoe hebben jullie het geregeld met het oppassen, gaat jullie kleine naar je schoonouders of komen zij bij jullie? En hoe gaat het als er iets zou gebeuren waar je het niet mee eens bent? Staat je man daar dan ook achter, en kun je dit zelf makkelijk met je schoonouders bespreken?
   Ik zou het bijvoorbeeld best moeilijk vinden om zoiets tegen mijn schoonmoeder te zeggen, zij is nogal emotioneel aangelegd, en ik zou echt niet weten hoe ik zou moeten reageren als ze ineens voor mijn neus stond te janken ofzo....niet dat ik normaal gesproken mensen snel aan het huilen breng hoor.....maar bij haar gebeurt dat gewoon nogal snel.
   Nou ja, we zien wel weer hoe het verder gaat lopen, ik heb het in ieder geval bespreekbaar gemaakt met mijn man, dus dat lucht ook wel op.

   ---

   ---

10. ioes schreef | 15-03-2009, 00:29

    ---

    

    • Profiel
    • 216 berichten

    ---

    Volgens mij kan je een hele hoop ellede voorkomen door vooraf op een rijtje te krijgen welke dingen je echt belangrijk vindt. Schrijf een soort handleiding voor het oppassen, zoals je ook voor een ander zou doen. Daar liggen de schone kleren, dit is het slaappatroon waar het kind zich aan moet houden, dat soort dingen. Daar kan je ook de belangrijke regels waarvan je wilt dat ook je schoonmoeder zich aan houdt in kwijt. Als je dit duidelijk maakt kan je (bij velen, niet bij iedereen werkt dit helaas) een hoop gedoe voorkomen. En natuurlijk zal een oma dingen anders doen dan de ouders. Dat is niet erg, dat komt juist omdat ze wél een deel van de familie, maar géén deel van het gezin is. Zoals jij schrijft dat een kind moet leren dat elk huishouden zijn eigen regels heeft kan een kind ook heel makkelijk leren dat oma iets andere regels heeft dan papa & mama. (uiteraard binnen bepaalde gerenzen, die jij dus goed aan moet geven).
    Zou het je rust geven als je schoonmoeder nu al af en toe op gaat passen? Niet wekelijks, maar een paar keer zodat je kunt kijken waar je tegenaan loopt? Dan heb je nl niet meer te maken met een (al dan niet terecht) vaag gevoel, maar met concrete voorbeelden van dingen die je niet bevallen. Of blijkt juist dat ze heel erg goed kan overleggen en zich aanpassen... dat kan natuurlijk ook. Zodra je een vaste afspraak hebt en afhankelijk bent is het veel emotioneler en lastiger om een vaste oppasdag op te zeggen.
    En het gezin van je kind als hobbie? Dat is een beetje het voorrecht van grootouders denk ik. Juist omdat ze géén echt onderdeel van dat gezin zijn.

    ---

    ---

11. fossca schreef | 15-03-2009, 22:45

    ---

    

    • Profiel
    • 515 berichten

    ---

    quote:

    @fossca: hoe hebben jullie het geregeld met het oppassen, gaat jullie kleine naar je schoonouders of komen zij bij jullie? En hoe gaat het als er iets zou gebeuren waar je het niet mee eens bent? Staat je man daar dan ook achter, en kun je dit zelf makkelijk met je schoonouders bespreken?

    
    Onze dochter gaat naar mijn schoonouders, en de twee schoolgaande kinderen van mijn schoonzusje zijn daar ook na schooltijd. Ze passen ook al sinds babytijd 1 dag per week op die twee kleinkinderen. We hebben vooraf niet heel veel dingen besproken, maar wel de voor ons allerbelangrijkste, zoals bijvoorbeeld dat wij aangaven wanneer en wat ze aan bijvoeding mocht krijgen naast de moedermelk etc. Ja mijn vriend staat er dan heel goed achter en als we iets echt pertinent wel of juist niet willen, is hij degene die dit duidelijk maakt. En regelmatig spraken we in de babytijd het hele eet- en slaapschema door of zette ik op papier hoe het thuis was. Dit was voor ons heel belangrijk omdat ze bij een kinderarts liep vanwege te trage groei. Maar dit betekent niet dat het daar precies hetzelfde moet gaan. Zo moeten mijn schoonouders ook rekening houden met de schooltijden van de andere twee, en moet mijn dochter zich daar aan aanpassen, dat is prima.
    Het wordt natuurlijk wel steeds anders, omdat een baby vooral verzorging nodig heeft en vanaf nu er steeds meer opvoeding bij komt kijken. Ik kan het heel goed bespreken met mijn schoonouders, eigenlijk vraagt mijn schoonmoeder soms dingen zodat ze weet hoe wij het doen/willen, en in hoeverre ze daar vanaf 'mag' wijken. Een voorbeeld is het rondsmijten eten tijdens de maaltijd, en het slaan dat mijn dochter doet als ze boos is. Ze wil dan weten hoe wij dat aanpakken zodat we 1 lijn kunnen trekken zeg maar. Ze luistert ook heel goed, terwijl ik de vrees had dat ze oostindisch doof zou zijn, ene oor in andere oor uit, (omdat ik haar dat vaak heb zien doen) blijkt dat ze juist ontzettend goed luistert.
    Fijn dat je het in ieder geval hebt kunnen bespreken met je man, hopelijk vind je een oplossing.

    ---

    ---

12. Proud Mother schreef | 16-03-2009, 07:48

    ---

    

    • Profiel
    • 30 berichten

    ---

    Ik ken helaas ook andere verhalen. Zoals dat van een kennis (collega/vriendin van mijn man). Daar passen de grootouders 2 dagen in de week op en nu is er een heftige discussie gaande. De kleine moet binnenkort naar de basisschool en de ouders willen het middagslaapje af gaan bouwen of om de dag laten slapen. Maar de grootouders willen ook graag rust, dus laten ze de kleine gewoon slapen in de middag... De grootouders doen redelijk veel "omdat zij dat vroeger ook deden".
    Wij hebben bewust gekozen voor de gastouder, zodat we een zakelijke realtie met haar hebben. Al passen mijn schoonouders af en toe op als wij een avondej weg willen.
    Succes!!!!

    ---

    ---