Hersteloperatie mislukt - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door Anya98 | 08-03-2009, 21:29 | 957x gelezen | 4 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

   Ik heb een ontzettend lieve vriend, die uit een vorige relatie twee kinderen heeft. Vorig jaar mei heeft hij zijn sterilisatie ongedaan laten maken en nog niet zo lang geleden zijn wij erachter gekomen dat dit mislukt is. Ik heb het hier behoorlijk moeilijk mee. Dat beeld wat je hebt als kind zijnde, verliefd worden, trouwen, kinderen krijgen, het huisje, boompje, beestje idee is bij mij als een donderslag bij heldere hemel..........
   De arts heeft tegen hem gezegd dat er nog een mogelijkheid is voor ons om eventueel samen een kindje te krijgen....ik heb nog geen afspraak gemaakt bij de gyneacoloog. Als ik een beetje op internet rondsnuffel zie ik dat het behoorlijk veel lijkt op IVF. Ondertussen heb ik steeds meer moeite met het feit dat hij al twee kinderen heeft, ik vind het ontzettend moeilijk! Erover praten met hem kan, maar voor hem is het weer moeilijk te begrijpen dat zíjn kinderen nóóit mijn kinderen zullen worden...
   Wie herkent zichzelf hierin?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

4 reacties op onderwerp

1. bewustvrijgezellig schreef | 09-03-2009, 09:46

   ---

   

   • Profiel
   • 373 berichten

   ---

   tja...dat wéét je toch als je een relatie krijgt met een man met verleden en kinderen? ik vind het al heel wat dat hij omwille van jou zich heeft laten opereren. dat dit is mislukt is niet zijn schuld toch? als je kiest voor sterilisatie doe je dat -neem ik aan- bewust. dus speciaal voor jóu heeft hij een hersteloperatie laten doen! tuurlijk mag je het daar moeilijk mee hebben, maar ZIJN KINDEREN kunnen hier niets aan doen hoor! die horen bij hem, zijn zijn vlees en bloed en dit wist je. wees blij dat hij een vader is die zijn kinderen nog ziet. tjonge, wat een gezeur elke keer over kinderen van een man....en door jóuw houding zullen zijn kinderen nooit jouw kinderen worden. ze zijn niet van jou, niet uit jou gekomen, maar je zou ze wel kunnen accepteren als zijnde jouw kinderen!

   ---

   ---

2. gebruiker_verwijderd_225 schreef | 09-03-2009, 16:15

   ---

   ---

   Ik kan me goed voorstellen dat je je zo voelt, maar zoals bewustvrijgezellig al zegt; hij heeft getoond dat hij ook graag met jou kinderen had gewild, dat zijn hersteloperatie niet is gelukt is niet zijn fout! Ergens moet je de beslissing nemen: wil je kinderen van hem en ben je bereid daar een medische molen voor in te gaan? Of accepteer je dat het op de natuurlijke manier waarschijnlijk niet gaat lukken en geniet je van de relatie die je hebt (met bijbehorende kinderen uit eerdere relatie?).
   Bewustvrijgezellig, hoewel ik snap dat je zegt dat de houding van TS er voor zorgt dat zijn kinderen nooit de hare zullen worden, denk ik wel dat je te kort door de bocht schiet. ZIJN kinderen kunnen HAAR kinderen niet zijn; ze hebben al een moeder (dat neem ik tenminste aan). TS kan nooit de plaats van hun moeder innemen!!

   ---

   ---

3. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 09-03-2009, 16:52

   ---

   

   ---

   Wat Lovely daze zegt, klopt wel. Toch ben ik het er niet helemala mee eens. Ik heb sinds een jaar een nieuwe collega en zij vertelt regelmatig over haar kinderen. Wat blijkt: Het zijn niet háár kinderen, zij heeft haar man (weduwnaar, dat kan dus ook nog) leren kennen, toen zijn zoons nog maar 4 en 5 waren. Deze jongens (nu inmiddels 25 en 26) beschouwen haar toch wel degelijk als moeder, ook al hebben ze een andere biologische moeder. Mijn dochter is ook getrouwd met een man met kinderen. Die meiden zijn 17 en 20. Dat zijn ook niet haar biologische kinderen, want de moeder leeft nog. Maar ze heeft wel degelijk een hele goede band met ze opgebouwd, zó zelfs, dat als er problemen zijn, ze sneller bij haar dan bij hun moeder aankloppen (die is manisch-depressief). Maar de man van de topicopener heeft duidelijk aangegeven mee te willen werken aan een mogelijkheid toch sámen met haar kinderen te willen. Alleen...zijn lijf werkt niet mee, dat is niemands fout. Gelukkig zijn er genoeg andere mogelijkheden, waardoor ze misschien tóch zwanger kan worden. Die mogelijkheid moet ze dan ook aangrijpen vind ik. Als ze echt graag kinderen van hem wil, zal ze dit moeten accepteren. Of kiezen voor een "kinderloos" huwelijk....wat ook heel erg fijn kan zijn!
   

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

4. Anya98 schreef | 09-03-2009, 20:34

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

   Aan bewustvrijgezellig:
   Volgens mij heb ik ook niet geschreven dat ik vind dat het zíjn schuld is dat wij samen geen kinderen kunnen krijgen. Ik vind je reactie zwaar overdreven. Het gaat er hier helemaal niet om of ik zijn kinderen wel of niet accepteer. Het gaat erom dat ik er moeite mee heb dat wij nooit op de natuurlijk manier samen een kindje krijgen en dat ik me op dit moment afvraag of het uberhaupt op een andere manier gaat lukken. Als je dan iemand met zijn of haar kinderen bezig ziet kan het gewoon erg confronterend zijn!

   ---

   ---