Contact met mijn vader - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door zeeuwtje01 | 10-02-2009, 11:26 | 898x gelezen | 6 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Hallo allemaal,
   
   Ik heb me nog maar net bij dit forum ingeschreven en wil hier graag meteen een dilemma posten. Ik ben benieuwd naar wat jullie hiervan vinden en of iemand me tips kan geven.
   
   Het is een situatie met een nogal lange voorgeschiedenis. Ik zal proberen het kort samen te vatten. In 1996 is mijn moeder ernstig ziek geworden (kanker). In die tijd studeerde ik en woonde op kamers. Om bij de verzorging te helpen ben ik 3 dagen gaan studeren en 4 dagen in de week thuis gaan helpen. Een ontzettend drukke periode.
   In 1998 is mijn moeder overleden. Ik ben toen vanuit de Randstad terug gegaan naar mijn geboorteplaats om mijn vader te kunnen helpen die alleen achtergebleven was. In de afgelopen jaren sprak ik mijn vader bijna dagelijks over de telefoon en zagen we elkaar minimaal 1x per week.
   
   In 2008 heb ik (eindelijk[:D]) een lieve vriend ontmoet. In augustus 2008 zijn we samen gaan wonen in een klein plaatsje zo?n 3 kwartier rijden van mijn vader. Sindsdien spreek ik mijn vader zo?n 3 a 4 keer per week over de telefoon, maar ik zie hem een stuk minder dan voorheen. Zo?n 1x per 3 a 4 weken.
   
   We zijn in ons huis nog druk bezig met verbouwen, moeten nog 2 zeilboten opknappen en we hebben een grote tuin die onderhouden moet worden. En we werken allebei, dus het huishouden enzo moet allemaal in het weekend. De laatste maanden gaan we wel regelmatig op bezoek bij mijn schoonvader, die ook kanker heeft.
   
   Kortom er blijft niet zo veel tijd over voor bezoekjes aan mijn vader. Mijn vader heeft het daar best moeilijk mee. Als ik hem aan de telefoon heb, klaagt hij erover dat hij soms dagen niemand ziet en dat ik zo weinig langs kom.
   Aan de ene kant begrijp ik dat wel. Hij is de afgelopen jaren gewend geraakt aan regelmatig contact hebben en het is voor hem ook wennen dat dat minder wordt.
   Maar aan de andere kant erger ik me er een beetje aan. Ik heb jarenlang mezelf op de achtergrond gezet om hem te steunen en ben nu eindelijk bezig mijn eigen leventje op te bouwen. Volgens mij is het heel natuurlijk dat die intensieve band nu wat minder wordt. Daarnaast is mijn vader nog heel vitaal. Hij is dan wel 72, maar heel gezond, gaat regelmatig op stap en op vakantie. Het is dus niet zo dat hij ziek alleen thuis zit.
   Ik vraag me nu echt af hoe ik hier mee om moet gaan. Iedere keer als ik hem spreek, heb ik het gevoel dat hij me een schuldgevoel probeert aan te praten en dat voelt erg vervelend. Wie kan mij hier in adviseren?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

6 reacties op onderwerp

1. ikbenlief schreef | 10-02-2009, 11:51

   ---

   

   • Profiel
   • 1007 berichten

   ---

   Allereerst welkom op het forum!
   Wat erg om te lezen dat je moeder is overleden!
   Ik herken een klein beetje wat je zegt. Mijn situatie is echt totaal anders en bij mij heeft het ook niets met mijn ouders te maken, maar wel met mijn opa en oma. Mijn broer en ik zijn de enige 2 kleinkinderen van mijn opa en oma en hebben verder niet veel om handen. Ze kijken dus ook echt uit naar onze bezoekjes en telefoontjes.
   Zij kunnen zich moeilijk verplaatsen in het feit dat ik een eigen leven heb en dat bezoekjes aan hen niet altijd even hoog op de prioriteitenlijst staan. Als ik dan weer eens langskom (er zit zelden tot nooit langer tussen mijn bezoekjes dan 4 weken), dan krijg ik te horen: Goh meid, ik was bijna vergeten hoe je eruit zag. Of als ik dan iets vertel wat zij nog niet wisten: dan zegt ze: tja, ik heb je ook al zo lang niet gezien....En meer van dat soort toespelingen waar ik me mateloos aan irriteer, zeker gezien het feit dat als ik tijd heb, ik zeker langs ga.
   Hun opmerkingen begonnen me echter steeds meer tegen te staan, met als gevolg dat ik eigenlijk gewoon geen zin meer had om te gaan. Maar ja, dan kwam mijn schuldgevoel om de hoek kijken en dan ging ik maar weer, wetende wat voor preek me te wachten stond. Toen ze op een gegeven moment weer een steek onder water gaf, heb ik mijn zegje gedaan. Dat ik gewoon een eigen leven heb, wat bestaat uit een drukke baan, een huishouden, mijn vriend en onze katjes, onze vrienden en vriendinnen die ik moet bezoeken en dat ik af en toe ook gewoon geen zin heb om te gaan als ik eens een uurtje voor mezelf heb op de bank. Daar schrok ze wel van en sindsdien zegt ze er eigenlijk niets meer over en lijkt ze het zelfs te begrijpen.
   Nogmaals, mijn verhaal is anders dan dat van jou, maar misschien helpt het om er met je vader over te praten. Uit te leggen waarom je het druk hebt en dat het niet altijd mogelijk is om langs te komen, maar dat je zijn positie begrijpt.
   Wie weet bekijkt hij het dan met andere ogen en krijgt hij meer begript voor jouw situatie.
   Ik hoop dat je er iets aan hebt.

   ---

   

   ---

2. sanmi76 schreef | 11-02-2009, 15:02

   ---

   

   • Profiel
   • 183 berichten

   ---

   Hoi,
   Ik herken je schuldgevoel wel hoor. Mijn moeder is ook jaren ziek geweest en ik ben destijds bij hen in de buurt gaan wonen om hulp te kunnen bieden etc. Na 3 jaar daar te hebben gewoon, ben ik mijn man tegen gekomen. Wij woonden op 2 uur rijden van elkaar dus of hij of ik moest verhuizen. Ik heb er voor gekozen om te verhuizen. Enerzijds omdat ik makkelijker een baan kon baan vinden in mijn werk en ik bij hem in kon trekken. Als we in mijn flatje hadden we eigenlijk direct moeten verhuizen ivm de ruimte. Anderzijds vond ik het ook wel prettig om uit de zorg te zijn. De zorg voor mijn moeder overheerste mijn leven. Ik heb het met liefde gedaan, maar ik had ook behoefte aan mijn eigen dingen. Als ik in de buurt was blijven wonen, dan was de druk voor bezoekjes etc. veel hoger geweest. Ik realiseer me dat dit behoorlijk egoistisch is, maar ik ben ook maar een mens. De ziekte van mijn moeder heeft in totaal 12 jaar geduurd. Je hebt nu eenmaal ook recht op een eigen leven.
   Wij zorgden wel dat we 1x per maand naar hen toegingen voor een dag. In het begin kon mijn moeder ook nog reizen en kwamen ze 2x per jaar bij ons. Nu mijn moeder in 2007 is overleden is er ook wel een stukje rust gekomen. Mijn vader heeft best een druk sociaal leven, dus daar ben ik wel blij om.
   In jouw geval zou ik gewoon eens met je vader praten. Dat je een schuldgevoel hebt, maar dat je ook behoefte hebt aan je eigen dingen. Ik denk dat hij niet door heeft dat hij je dit aanpraat. Maar ik denk dat je het schuldgevoel nooit helemaal kwijt raakt. Ook al zal je vader het niet meer uitspreken je weet dat hij zo denkt. Het moet ook een stukje loslaten van jouw kant zijn. Jezelf ook een leuk leven gunnen, zonder daarbij je vader uit het oog te verliezen.
   Succes meid.

   ---

   ---

3. zeeuwtje01 schreef | 12-02-2009, 16:26

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Hoi,
   Bedankt voor jullie reacties! Fijn om te lezen dat anderen hier ook wel eens tegenaan lopen!
   Als ik het zo lees, hebben jullie allebei dezelfde tip: praat erover met je vader. En daar hebben jullie ook gelijk in. Ik zie alleen behoorlijk tegen dat gesprek op. Ik ben heel erg bang om hem te kwetsen. Mijn vader is al door behoorlijk wat mensen in de steek gelaten in zijn leven en hij heeft altijd gezegd dat hij verschrikkelijk bang is om mij en mijn broer ook kwijt te raken.
   Daardoor is hij waarschijnlijk ook zo krampachtig in het (niet) los kunnen laten van zijn kinderen.
   En inderdaad: ik zal ook een stuk los moeten laten. En dat is ook niet makkelijk. Ik heb mijn moeder vlak voor ze stierf beloofd dat ik voor pa zou zorgen. Nu wat afstand nemen, voelt alsof ik die afspraak niet nakom.
   Pff, ingewikkeld hoor! Ik ga jullie adviezen meenemen en misschien toch volgende week maar eens met pa praten. We gaan zondag bij hem op de koffie, dus dat is misschien wel een goede gelegenheid.
   Bedankt voor het meedenken.

   ---

   ---

4. ikbenlief schreef | 12-02-2009, 16:56

   ---

   

   • Profiel
   • 1007 berichten

   ---

   Ik denk dat je er inderdaad goed aan doet. Misschien is je vader zich van geen kwaad bewust en weet hij niet dat hij jou dit gevoel geeft.
   En als je er gewoon op een lieve manier met hem over praat, dan zou het goed moeten komen.
   Ik weet niet hoe vaak je broer bij je vader komt, maar misschien kun je met hem iets afspreken. Dat jullie allebei bijvoorbeeld 1 keer per 2 weken langsgaan, zodat hij elke week een van jullie ziet. Ik noem maar wat.
   En ik denk dat je je vader gewoon heel duidelijk moet laten merken dat je hem nooit, maar dan ook nooit in de steek zal laten dus dat hij daar echt niet bang voor moet zijn.
   Sterkte ermee!

   ---

   

   ---

5. She_Gemini schreef | 12-02-2009, 17:32

   ---

   

   • Profiel
   • 862 berichten

   ---

   Oké, ik kan me voorstellen dat het voor je vader niet leuk is dat er
   momenteel minder aandacht is voor hem dan voorheen. Maar wat
   ik vooral lees, is dat jij vaak naar hem ging, veel bij hem thuis was.
   
   Ik vraag me af, als hij:
   - heel vitaal is
   - regelmatig op stap en op vakantie is
   - dus niet ziek alleen thuis zit
   
   ...wat let hem dan om naar jou (jullie) te komen?
   
   Je bent volop bezig in je huis en tuin, wat houdt hem tegen daar
   in mee te leven, blij te zijn voor jou en je vriend? Godweet kan hij
   wel een handje helpen in de tuin en heeft-ie daar nog plezier in
   ook. Toch?
   
   Als je dan tóch het gesprek aangaat met hem, dan zou ik dit
   zeker even aankaarten. Tenminste, als je het leuk vindt om het
   (regelmatige) contact te onderhouden. Anders zou ik het ook
   niet weten - alleen dat ik me geen schuldgevoel zou laten
   aanpraten.
   
   Suc60!

   ---

   to She or not to She ... that is She question

   ---

6. Dazzling schreef | 13-02-2009, 23:58

   ---

   

   • Profiel
   • 130 berichten

   ---

   Hey!
   Je hebt een priveberichtje!
   Xx

   ---

   ---