1 kind , spijt van mijn beslissing - * ARCHIEF * In vertrouwen - Flaironline

1. Geplaatst door cars78 | 02-07-2008, 09:47 | 2624x gelezen | 13 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 23 berichten

   ---

   Ik ben moeder van een zoon van 5 die na een moeilijke bevalling ter wereld kwam.Hij heeft veel gehuild en had het soms erg moeilijk om zich aan te passen aan de wereld om het maar niet te moeilijk op te schrijven. Ik ben daardoor zelf ook psychisch wat in de problemen gekomen omdat ik hem bijna niet kan loslaten. Nu voel ik me momenteel erg schuldig over het feit dat hij enig kind is. Hij heeft wel vriendjes hoor , maar kinderen van 5 staan nog niet zo gauw uit zichzelf bij je op de stoep op vrije dagen en hier in de buurt wonen weing kids.Het klinkt cliché , maar bij een ander zie je de broers en zussen met elkaar spelen en dat doet me toch wel zeer.Ik voel me dan een slechte moeder omdat ik hem iets heb ontnomen.Of zie ik dat helemaal verkeerd??

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

13 reacties op onderwerp

1. Jumpertje73 schreef | 02-07-2008, 12:08

   ---

   

   • Profiel
   • 7079 berichten

   ---

   Boe!
   
   Hoi Cars,
   Waarom moet jij je schuldig voelen omdat je maar 1 kindje hebt?
   En dan zeggen dat je een slechte moeder bent?
   Ik heb 3 van die kemphanen in de vrouwelijke vorm. Zijn meer kempkippen dus.
   Die hangen zich op de onmogelijkste tijden in de haren. Moet ik me dan schuldig voelen omdat ik er 3 op de wereld gezet heb?
   Ze kunnen ook wel eens met z'n drietjes iets doen of met z'n tweetjes maar meestal gaat het niet goed.
   Ik heb maar 1 broer en die kon ik niet luchten of zien vroeger, nu wel.
   De garantie dat broertjes en zusjes goed met elkaar overweg kunnen krijg je niet.
   Jouw zoontje zoekt zijn vriendjes zelf wel uit, komt wel.
   Jij hebt wel alle aandacht voor maar 1 kindje. En tijd denk ik.
   Dat heeft zo ook zijn voordelen. Ik moet me altijd splitsen in drieën. Langzaam weet ik hoe dat moet.
   En soms voel ik me dan schuldig omdat ik alleen ben met 3 en niet iedereen gelijke aandacht krijgt of wat dan ook.
   Alles heeft zijn voors en tegen. Ik denk dat jij het er zelf moeilijker mee hebt dan jouw zoon.
   Denkt hij er net zo over?
   Ik ken genoeg mensen die enig kind zijn thuis en die zijn niet minder gelukkig geworden daardoor.
   Op school komt hij toch onder de kindjes? Daar maakt hij contacten en je kunt hem toch best eens ergens laten spelen of een vriendje bij jou?
   Je ontneemt hem niks. Ik denk ik meerdere opzichten zal hij meer hebben dan een groot gezin.
   Wees blij met wat hebt. En maak je niet zo'n zorgen.
   Liefs

   ---

   Wie nu nog van me geschrokken is heeft een slecht geweten!!!

   ---

2. She_Gemini schreef | 02-07-2008, 13:07

   ---

   

   • Profiel
   • 862 berichten

   ---

   Hallo Cars,
   
   Ik heb precies hetzelfde gehad als jij, ook zo rond de tijd dat mijn zoon 5 was.
   Soms vond ik het zo zielig om te zien dat mijn kind altijd alleen was - zonder
   broers of zusjes tenminste. Maar hij had nergens last van hoor, het is meer
   ons probleem, ons gevoel van "ik heb hem iets heel belangrijks ontnomen".
   
   Neem maar gerust van mij aan: dit gevoel gaat over.
   Je zult snel genoeg kinderen op je stoep krijgen, zo vaak zelfs dat het jou je
   neusgaten uitkomt hahahaha - en naarmate je zoon ouder wordt, zal hij ook
   steeds vaker bij vriendjes thuis gaan spelen.
   Nog een paar jaar later zul je je regelmatig afvragen waar hij in godsnaam
   uithangt, omdat hij na school niet naar huis is gekomen, maar is meegefietst
   met een klasgenoot die aan de andere kant van de stad woont, of in een
   ander dorp.
   
   Je hoeft jezelf nergens schuldig over te voelen. Sterker nog, ik zou proberen
   dit helemaal los te laten. Onbewust draag je het toch over op je zoon, en
   dat is voor hem natuurlijk niet prettig - kinderen voelen nou eenmaal haarfijn
   aan wanneer hun moeder ergens mee zit.
   
   Ik herken dus wel wat je zegt, maar ik weet inmiddels dat het over gaat.
   Echt!

   ---

   to She or not to She ... that is She question

   ---

3. Seeke2 schreef | 02-07-2008, 14:35

   ---

   

   • Profiel
   • 5939 berichten

   ---

   Hallo Cars.
   Wij hebben ook 1 kind.
   Hier in de buurt was hij ook maar alleen,dus waren er altijd vriendjes of vriendinnetjes aanwezig. Ook ging hij na schooltijd weer daar spelen,dat wisselde elkaar af. Hier was het altijd de "zoete inval"en dat is zo gebleven. Mijn zoon is nu 29 jaar en in het weekend bleven er altijd vrienden slapen waar hij mee op stap was geweest. Nu woont hij al jaren op zichzelf en nu is het bij hem de "zoete inval" hihihi.
   Meis,je hoeft je niet schuldig te voelen hoor. Ik vraag weleens aan mijn zoon,of hij het jammer vindt dat hij geen broer of zus heeft. Zijn antwoord daarop is steevast: Nee hoor Ma,want wat je niet hebt,dat mis je ook niet[:)]
   En weet je er zijn mensen die wel een broer(s) of zus(sen) hebben en die elkaars bloed wel kunnen drinken,dus maak je niet druk.

   ---

   

   ---

4. regenboog3x schreef | 02-07-2008, 15:48

   ---

   

   • Profiel
   • 308 berichten

   ---

   Inderdaad, voel je nergens schuldig over hoor. Er zijn altijd voors en tegens te bedenken en zoalng jouw zoontje happy is, is het toch prima!
   Wij hebben drie meiden en geloof me: dat is echt niet altijd feest.
   Zelf kom ik uit een gezin van zes, ik vond het vreselijk en veel te druk!

   ---

   ---

5. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 02-07-2008, 16:00

   ---

   

   ---

   Ook ik heb één dochter, inmiddels 36. Ze heeft het nooit als bezwaar gezien, want vriendjes en vriendinnetjes waren altijd welkom. Als peutertje van 2 jaar ging ze naar de peuterspeelzaal, dus ook altijd vriendjes. En qua aandacht heb ik haar geleerd, dat ze niet altijd op nummer 1 kan staan, dat ook ik tijd nodig had voor mezelf en zij moest zichzelf ook leren vermaken. Als ik kijk naar vrienden die wel meer kinderen hebben: Daar is het vaak scheidsrechter spelen tussen de kinderen...ook echt niet altijd leuk. En sommige zit een groot leeftijdsverschil tussen, die spelen ook niet met elkaar. En als ze dan vriendjes te spelen hebben, mag jonger zusje of bropertje ook niet meedoen..

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---

6. Kaj schreef | 02-07-2008, 17:38

   ---

   

   • Profiel
   • 8285 berichten

   ---

   Hoi Cars,
   
   Ik ben zelf een enig kind en heb dat totnutoe nog nóóit echt jammer gevonden!!! Als kind vond ik het ook niet erg >> kon altijd vriendinnetjes mee naar huis nemen én was zelf veel bij vriendinnetjes thuis. Ook had ik een vriendinnetje waar ik vaak bij bleef slapen en ook andersom zij bij mij >> eigenlijk meer zij bij mij dan ik bij haar want zij had 2 kleinere broertjes die nogal eens een stoorzender waren als we met onze Barbies speelden en dat was bij mij niet.......
   
   En ook extra verwennen, wat vaak gedacht wordt dat een enig kind erg verwend is, ben ik naar mijn idee ook niet >> mijn moeder was juist eerder vrij streng omdat ze niet wilde dat ik een verwend kind zou worden.... Wel had ik natuurlijk alle aandacht van mijn ouders alleen en ook andersom had ik mijn ouders altijd voor mij alleen en dat vond en vind ik nog steeds erg fijn....... Maar ik kreeg écht niet alles wat ik wilde hoor!!
   
   Maar ook nu ik allang geen kind meer ben vind ik het nog steeds geen gemis geen broers of zussen te hebben >> heb téveel om me heen gezien dat dat echt niet altijd fijn is hoor. Ook mijn man heeft b.v. een zus, waar hij nooit echt contact mee gehad heeft als kind al niet en nu al járen helemaal niet meer, contact is definitief over en uit >> dus hem hoef ik niet te benijden om zijn zus. En zo ken ik nog heel wat voorbeelden van geen contact meer of hooguit elkaar zien bij de ouders en dan niet echt een band hebbend.
   
   Tuurlijk zijn er ook zat voorbeelden dat het wél leuk is en dat is dan ook fijn natuurlijk als er wel een hechte band is, maar het is absoluut niet zo dat kinderen van dezelfde ouders automatisch ook een hechte band met elkaar hebben, daar moet je echt niet vanuit gaan hoor!!! Om die reden hoef je je, mijns inziens, dan ook echt niet schuldig te voelen t.o.v. je kind!!!
   Als jullie het fijn hebben zo met zijn drietjes, dan gewoon lekker zo laten en gewoon zo doorgaan!! OOk mocht je eventuele opmerkingen uit je omgeving krijgen waarom er niet nog een bijkomt, lekker laten gaan, heeft niemand wat mee te maken >> het is jóuw leven en jóuw beslissing!!
   
   Hoop dat je hier wat aan hebt >> reactie van 'een enig kind zelf' dus......

   ---

   * * * * * * * * * *

   ---

7. ioes schreef | 02-07-2008, 23:11

   ---

   

   • Profiel
   • 216 berichten

   ---

   Zou het de leeftijd van het kind zijn? Ik heb, net als TO en She, toen ik slechts één kind had van 5 jaar oud me het hardst op mijn bol gekrabt van 'schuldgevoel'dat het er maar één was. Daarvoor ook wel eens, en later ook wel eens weer, maar toen ze vijf was was het echt op z'n top.
   Toen die arme eenling 8 jaar was kreeg ze een halfbroertje, dát was pas zielug! En dat meen ik wel een beetje echt, want naast alle leuke en fantastische kanten moest ze plots heel veel inleveren voor zo'n wurm waar ze qua leeftijd helemaal niets aan had. Ze is (ook na nóg een broertje twee jaar later) eigenlijk nu in praktijk enigst kind met twee kleine broertjes.
   En die twee broertjes he... die krijgen echt heel veel minder dan mijn enigst kind toen ze zo oud was als die piemeltjesdragers nu! Mijn enigste oude dochter was/is de bofkont van het stel. En dat terwijl die jongentjes zielsgelukkig zijn en ze heel veel liefde een aandacht krijgen.

   ---

   ---

8. gebruiker_verwijderd_34 schreef | 03-07-2008, 17:30

   ---

   ---

   Grappig deze verhalen......ik ben namelijk op het moment ook heel erg aan het twijfelen....Wij hebben 1 zoon van bijna 5 en hij blijft alleen...Momenteel heb ik keer op keer dat ik dus twijfel of dit wel de juiste beslissing is...En dat terwijl ik zelf ook enig kind ben!!Raar eigenlijk, maar nu begrijp ik dat dit dus een soort van "fase" zou kunnen zijn....Grappig, hoop ook dat het waar is, hahahaha...
   
   Ik denk niet dat je je kind iets ontneemt, net wat ik een ander al hoorde zeggen; hoe kan je iets missen wat je niet hebt!!
   
   Praat het hier maar lekker van je af, en wie weet is het dan gauw verleden tijd....
   
   Groetjes

   ---

   ---

9. cars78 schreef | 04-07-2008, 13:28

   ---

   

   • Profiel
   • 23 berichten

   ---

   Het is inderdaad nog nooit zo erg geweest als nu , stom maar misschien inderdaad wel een fase.Ik ben in therapie en er komt veel los , heeft ook wel invloed. Zelf heb ik het idee dat een kind met broers /zussen altijd iemand te spelen heeft , maar dat lijkt misschien maar zo.
   Mijn zoon vind het soms moeilijk om te delen en is sociaal wel eens wat onhandig en vaak wordt dat door een ander dan ook wel geschoven op het feit dat hij alleen is.
   Ik moet het los gaan laten , maar dat is soms niet makkelijk!! De reacties die ik tnt heb ontvangen hier doen me goed , bedankt daarvoor!

   ---

   ---

10. gebruiker_verwijderd_34 schreef | 04-07-2008, 16:27

    ---

    ---

    Jij geeft aan dat hij het moeilijk vind om te delen en dat hij sociaal wel eens wat onhandig is en dat dat dan vaak geschoven wordt op het feit dat hij alleen is.....nou ik heb nieuws voor je (waarschijnlijk niet, maar ik bedoel het ook sarcastisch...) alles wat er "mis of anders" is aan een kindje die geen broertjes of zusjes heeft, is de "schuld" van het alleen zijn......Bij onze zoon zit een ventje in de klas die precies de zelfde "kwalen" heeft als mijn mannetje, maar bij ons wordt er gezegd dat dat komt omdat hij alleen is, en bij die ander wordt gezegd dat dat komt omdat hij de middelste is.....Dus IK hecht daar niet zoveel waarde aan... Ik denk dat je alleen een "oplossing" moet zoeken voor deze dingen....Vraag eens advies aan je eigen therapeut hoe je dit soort dingen bij kinderen aanpakt....
    
    Tuurlijk kan het zijn dat je de verkeerde beslissing hebt genomen, maar dit soort dingen moeten geen redenen zijn om een 2de kindje te willen, naar mijn idee.....
    
    Ik gok erop dat het voor ons een fase is....ik zit er nl ook zelf in....Succes igg!!

    ---

    ---

11. module schreef | 04-07-2008, 18:32

    ---

    

    • Profiel
    • 101 berichten

    ---

    Dit blijf je denk ik altijd houden. Jij hebt één kind en denkt erover na hoe het zou zijn als je er twee had. Ik heb er twee en denk er regelmatig over na hou het zou zijn als we het er bij één gelaten hadden.

    ---

    ---

12. Bynoux schreef | 04-07-2008, 19:26

    ---

    

    • Profiel
    • 263 berichten

    ---

    Hey Cars,
    Bij toeval zie ik je mailtje en ik wil er toch even op reageren. Ikzelf ben enig kind en heb het nooit een probleem gevonden. Persoonlijk denk ik dat je uiteindelijk juist meer moeite durft te doen om contact te maken met onbekenden. Bijvoorbeeld ik heb het nog nooit een probleem gevonden om alleen naar een feest te gaan waar ik niemand ken. Waarschijnlijk, omdat ik bijvoorbeeld tijdens vakanties ook bijna altijd de eerste stap moest zetten om op een vriendje/vriendinnetje af te stappen.
    Dus zie het alsjeblieft niet als een probleem, da's echt onzin! De sociale contacten komen echt wel meer als hij langer op school zit of als hij ouder wordt (was zelf vroeger erg verlegen, dus het heeft bij mij wel even geduurd voordat ik het durfde).
    Oh ja, nog een voordeel, ik kan erg goed op mezelf zijn, verveel me zelden. Misschien dat dat ontstaan is, omdat ik vroeger ook geen broertje of zusje had om mee te spelen.
    Groetjes,
    Bynoux

    ---

    ---

13. poes2 schreef | 05-07-2008, 14:54

    ---

    

    • Profiel
    • 846 berichten

    ---

    hallo....................
    fijn om deze verhalen te lezen..........................
    ons meisje is pas 1,5jr.maar als ik het zo lees is het over 3,5jaar dus een fase waar ook ik doorheen zal moeten.......................
    ik wil bewust geen 2e. mn zwangerschap,bevalling en kraamtijd waren geen pretje.en een 2e kan ik dus niet aan...loop nog steeds bij de psych en zit aan de medi vanwege een postnatale depressie...maar ik geniet van mn meisje (en mn man)...zij is een echte kletskous en legt nu al makkelijk contacten,dat heeft ze gelukkig van dr vader....dus ik voorzie daar geen problemen in.......maar er komt een tijd dat ik ook zeker zal gaan twijfelen of het niet zielig is dat ze geen broertje of zusje heeft.ik heb er zelf 3 en we gaan heel goed met elkaar om.mijn man heeft 2 broers en dat gaat wel ok.niet zo close als ik met mn broertjes en zusje.....maar een oud schoolvriendinnetje van mij was enigst kind en had daar geen problemen mee.....dus door nu al jullie verhalen te lezen...hoop ik dat ik tegen die tijd hier weer aan terug kan denken en beseffen dat het maar een fase is.....dank jullie wel dames

    ---

    ---