Jettie,
Ik snap heel goed wat je doormaakt. Je wilt graag een tweede kindje en je moet zo lang wachten. En niet alleen lang wachten, ook nog eens het verdriet van miskramen te verwerken...... Ik heb zelf in januari 2008 mijn eerste ma gehad en vervolgens nogmaals in mei 2008. Eigenlijk was ik gewoon bang geworden om zwanger te worden! Al die angst of het wel goed zou gaan en dan uiteindelijk dat verdriet. Ik wist niet of ik dat nogmaals aan zou kunnen.
Na die tweede ma ben ik op het topic: 3 maal is scheepsrecht (nu 3 maal is babyrecht) gekomen. Allemaal meiden die al 2 maal een mk hebben meegemaakt. Inmiddels is een van die meiden bevallen van een zoon en zijn een aantal inmiddels (hoog) zwanger. Op een gegeven moment in augustus vorig jaar, waren we allemaal zwanger, maar helaas hebben twee meiden toen hun 3e mk voor de kiezen gekregen. Ik hoor bij de gelukkig zwangeren nu! Als ik een derde mk had gekregen denk ik dat ik het op had gegeven. Wij hebben een zoon van nu ruim 5 jaar. Opnieuw zwanger raken duurde een hele tijd. In eerste instantie bewust, aangezien ik een depressie heb gehad na de bevalling, maar vervolgens toen de beslissing voor een tweede was genomen ook een jaar en dan raak je zwanger, wat je al bijna niet meer verwacht, en gaat het mis. De tweede keer snel weer zwanger (april), maar ook nu weer mis. Ik was er eigenlijk van overtuigd dat een tweede kindje voor ons niet was voorbestemd. Wilde het verdriet ook niet de overhand laten krijgen, want als ik mijn zoontje 's avonds in zijn bedje legde realiseerde ik me hoe gelukkig we met hem zijn.... Wij hebben dus geen onderzoek laten doen naar de oorzaak en besloten even rust te nemen en het een aantal maanden nog eens te proberen, maar wel voor de laatste keer. Ik wist ook niet of ik al die spanning en al dat verdriet nogmaals aankon. Maar goed, we gingen verhuizen, en zijn dus snel weer zwanger geraakt! Op 8 augustus hield ik weer een positieve test in handen.... nu ben ik 26 wk zwanger en kan er pas sinds de 20 wk echo (die goed was) van genieten.
Ik herken de reakties goed: ach, je was nog maar kort zwanger, dus een echt kindje was het nog niet (o, nee, dacht het wel en zeker in mijn hoofd en dromen!). Je hebt er gelukkig al een (ja, maar onze wens is een tweede erbij......). En nu: hoe kun je er nog zo'n verdriet om hebben, je hebt een levend kindje in je buik.....
Het onbegrip is groot. Ik heb ook momenten gehad dat ik er gewoon niet meer over wilde praten... maar daarmee deed ik bijvoorbeeld mijn moeder veel verdriet, zij wilde er wel over praten, zij wilde weten hoe het met ons ging...... Want ook mijn en zijn ouders hebben veel verdriet gehad. Het overkomt je eigen kinderen en dat is ook heel wat..... eigenlijk hadden ze ook nooit gedacht dat er bij ons nog een tweede bij zou gaan komen. Want over die wens had ik van te voren niet gesproken en toen ik het in november 2007 richting mijn ouders bij een kopje koffie uitsprak, bleek ik achteraf dus net zwanger te zijn! Het was zo'n toeval. Maar ik wilde eigenlijk niet dat zij wisten dat wij ons gezinnetje nog niet als compleet zagen en daar dan weer zo mee zouden lopen. Medisch onderzoek wilde ik ook toen niet!!!! Voor mijn gevoel wordt het dan zo zwaar en ik wilde niet dat het krijgen van een tweede kindje de overhand zou gaan krijgen in mijn leven. Hetgeen toch wel gebeurd is het afgelopen jaar moet ik zeggen......
Voel je in ieder geval welkom om onze verhalen te lezen op drie maal is babyrecht en schroom niet om jouw verhaal hier neer te zeggen. Het lucht op en het is zo fijn om met meiden te schrijven die precies weten hoe jouw verdriet voelt.
Liefs, Tribbles
<A HREF='http://www.babybrabbel.nl' TARGET='_top'><IMG SRC='http://www.babybrabbel.com/dynban/9maandenbanner/1282168800/3/255/165/165/1.png' ALT='9 maanden banner' BORDER='0'></A> 
