Wat is jouw mooiste ervaring na de bevalling?? - * ARCHIEF * Baby's & Kinderen - Flaironline

1. Geplaatst door harigelollys | 16-01-2009, 13:00 | 1272x gelezen | 17 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 111 berichten

   ---

   De momenten na de bevalling waren voor mij een van de mooiste momenten. Het voelde zo puur en veilg. De pijn was eindelijk weg en hij lag zo lekker bij me. En dat mijn vriend zijn zoon voor het eerst vasthad was toch wel een heel emotioneel moment, hij keek zo vol met liefde naar hem
   Hoe hebben jullie het ervaren?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

17 reacties op onderwerp

1. Brilletje schreef | 16-01-2009, 13:16

   ---

   

   • Profiel
   • 1541 berichten

   ---

   Wat fijn dat jij je bevalling als zo fijn hebt ervaren, helaas geldt dat niet voor iedereen. De bevalling vond ik niet erg hoor, maar wij hebben nog 10w moeten wachten voor de jongens naar huis mochten en ik heb de momenten na de bevalling toen zij weg gebracht werden naar hun afdeling als heel leeg en eenzaam ervaren. Maar het moment dat ze thuis kwamen: nouhw, dat voelde als zo een mooi moment! Eigenlijk heb ik die eerste dagen dat zij thuis waren net zo heerlijk ervaren als jij de uren na de bevalling!
   Liefs

   ---

   
   Zij zijn de ondeugende broertjes van Bonnie*

   ---

2. harigelollys schreef | 16-01-2009, 13:50

   ---

   

   • Profiel
   • 111 berichten

   ---

   Hoi Brilletje,
   dat lijkt mij echt heel erg ja dat ik mees gelijk had moeten afstaan. En dan ook nog eens 10 weken wachten voordat je ze mee kan nemen naar huis. Gelukkig zijn ze nu thuis en kan je van ze gaan genieten. Het is wel druk denk ik twee van de kleintjes?
   Liefs

   ---

   ---

3. goldfish81 schreef | 16-01-2009, 14:20

   ---

   

   • Profiel
   • 1190 berichten

   ---

   Hai..
   Voor mij geldt bijna hetzelfde als Brilletje. Na de bevalling werd Jesse een paar seconden boven mn hoofd gehouden en meegenomen voor onderzoek en alles. Hij is 7,5 wk te vroeg geboren. Na 24 uur mocht ik hem 2 minuten vast houden. Dat vond ik eng met al die slangetjes en dat tere kleine iele lichaampje daartussen. Heb ern helaas niet van kunnen genieten. Na 5 wk ziekenhuis mocht hij mee naar huis. De 2 allermooiste momenten die ik tot nu toe heb gehad zijn het over de drmepel stappen met zijn drieen als gezin en zijn eerste glimlach, de opluchting dat hij normaal ontwikkelt vanaf de uitgerekende datum. Daar was ik bang voor. Er zullen nog vele, vele gelukzalige momenten volgen...
   Groetjes

   ---

   

   ---

4. Brilletje schreef | 16-01-2009, 18:12

   ---

   

   • Profiel
   • 1541 berichten

   ---

   Ja, er gaan nog vele, heel vele gelukkige momenten volgen! Ben overigens wel benieuwd of er veel mensen zijn die zich meteen gelukkig voelen na een bevalling, of dat er toch minder mensen zijn dan je denkt met een voorspoedige bevalling? Wil het onderwerp niet negatief maken, absoluut niet zelfs, maar vraag me af of er veel mensen zo gelukkig terug kijken op de eerste dag. Ohw en de gelukkige momenten waar ik op terug kijk van de eerste weken: dat ze bij mij gingen drinken, dat ze zo hard groeiden en toen ze thuis waren de geluidjes van hen in de nacht naast je bed. Vond ik overigens een week geleden weer helemaal leuk, hele andere geluidjes dan in het begin! Ohw, en het voeden in de nacht als je weet dat vrijwel iedereen slaapt en jij daar in die rust van de nacht je kleintje eten geeft, heerlijk vond ik dat!
   Liefs

   ---

   
   Zij zijn de ondeugende broertjes van Bonnie*

   ---

5. schumi2 schreef | 16-01-2009, 19:49

   ---

   

   • Profiel
   • 1032 berichten

   ---

   Hoi,
   Hier nog iemand met een voorspoedige bevalling, vond achteraf de pijn heel erg mee vallen. (had ook geen hechtingen) Ben lekker thuis bevallen en die eerste momenten heerlijk, dat ze gelijk tegen je aan gelegd wordt, als ze aangekleed is gelijk aangelegd wordt en dan ook nog gelijk gaat drinken en het snapt. das echt genieten, toen de vk en kraamverzorgster weg waren en we eindelijk konden slapen (ben om 1.30 's nachts bevallen) dan kun je niet slapen, je hoort echt elk geluidje zo spannend, en de volgende dag toen mijn ouders kwamen, zo emotioneel, heerlijk de hele tijd naar haar kijken.
   En zoals brilletje al schrijft de gelukkige momenten blijven volgen, het eerste lachje, de eerste keer omrollen, kruipen, lopen. en verder gaan we nog niet want ze is pas 15 maanden.
   Groetjes Schumi

   ---

   

   ---

6. goldfish81 schreef | 16-01-2009, 20:53

   ---

   

   • Profiel
   • 1190 berichten

   ---

   Schumi, dat klinkt wel zoals ik het me had voorgesteld! Wat ik ook niet gelijk had was het moedergevoel.. ik vraag me af hoe het zou zijn geweest als alles normaal verlopen zou zijn! Het moest echt groeien. Hoe is dat bij jullie?

   ---

   

   ---

7. Hanneke schreef | 16-01-2009, 21:19

   ---

   

   • Profiel
   • 2495 berichten

   ---

   Mijn mooiste ervaring na de bevalling kwam pas wéken erna. Na het flesje hield ik mijn zoontje dicht tegen me aan voor een boertje, snoof aan zijn haartjes en ik werd inééns verliefd (hij was toen al 8 weken oud). Toen pas landde ik weer in het hier en nu en had ik het gevoel weer wat controle te hebben over mijn leven. Mijn bevalling was pittig en na de bevalling was ik helemaal flabbergasted, helemaal leeg. De dagen/weken erna is alles me 'overkomen'. Alsof ik in een achtbaan stapte en álle kanten op gegooid werd zonder daar invloed op te hebben. Ik had een prachtig zoontje, maar ik kon maar niet bevatten wat me allemaal overkwam. Na de kraamweek denderden we door naar veel te veel kraambezoek, en de drukte van het huishouden incl een boel huisdieren die zorg nodig hadden maakte dat ik niks of niemand echt de aandacht kon geven die hij/zij nodig had. Pas toen er door verschillende omstandigheden nog maar 1 hond in huis was, en ik mijn ritme had gevonden had ik pas écht de tijd om te genieten van mijn zoontje, en sindsdien heb ik alle schade dubbel en dwars ingehaald. Als ik het een tweede keer zou doen (áls ik het een tweede keer zou doen) hoop ik dat ik gewoon thuis kan bevallen, zonder tig mensen aan mijn bed, zonder me zorgen te maken over 'hoe ik over kom' en pas kraamvisite na een paar weken over de vloer laten komen.

   ---

   

   ---

8. Brilletje schreef | 16-01-2009, 22:24

   ---

   

   • Profiel
   • 1541 berichten

   ---

   Het moedergevoel kwam hier ook pas nadat de mannen thuis waren. Alle 'typische' net-ouders-geworden rituelen heb je niet als je kids in het ziekenhuis liggen, Geloof ook dat ik maar 4x beschuit met muisjes op heb. En omdat je thuis ook niet 'verzorgt' wordt ga je gewoon door. Dus 4dagen na de bevalling zat ik alweer op een terras en het leek wel of ik geen kinderen hád! Vaak dacht ik: als ik nu weg zou gaan, zou ik ze geloof ik niet eens missen en niemand zou weten dat ik kinderen had. Of als ik op vakantie zou gaan, zou zo kunnen. En uit elkaar houden kon ik ze ook niet, vond ik heel slecht van mezelf. Maar toen ze thuis waren... langzamerhand week na week kwam er steeds meer het moedergevoel! En het groeit nog steeds! Liefs! Iedere dag in het zh hoopte ik dat ik 'het' moedergevoel zou gaan voelen, maar het kwam maar niet. Dan voel je je heel slecht, als je dat gevoel waar je iedereen over hoort na 10w nog niet hebt! Het échte gevoel ken ik volgens mij nog niet, maar míjn moedergevoel ken ik wel en dat is meer dan genoeg!

   ---

   
   Zij zijn de ondeugende broertjes van Bonnie*

   ---

9. She_Gemini schreef | 17-01-2009, 01:32

   ---

   

   • Profiel
   • 862 berichten

   ---

   Oh..! Het is al bijna 17 jaar geleden maar voor mijn gevoel was het
   gisteren! Mijn bevalling verliep zó voorspoedig dat ik bijna in paniek
   raakte. Ja echt, hahaha pas veel later heb ik me gerealiseerd dat
   ik "de ideale bevalling" had. Thuis uiteraard en het heeft nog geen
   5 uur geduurd - mijn vlies brak om 00:30u, een uur later kwamen
   de eerste weeën en om 05:18u was hij er.
   Mijn Wonder.
   
   En ik was TOTAAL verbaasd! Hij was zó mooi, zó ontzettend mooi!
   Ik had een gedrochtje verwacht, bloederig en verfrommeld en lelijk.
   Zou zéker een week nodig hebben om een btje 'bij te trekken', ik
   was er helemaal op voorbereid.
   Niets van dat; mijn zoon kwam puntgaaf en bloedmooi op de wereld.
   Ik was zó verbaasd dat ik vergat te huilen! Kon alleen maar stamelen
   "ooooh.... wat issie mooi.. wat issie mooi hè?" (tegen zijn vader en
   mijn beste vriendin, mijn ouders en de verloskundige). Iedereen stond
   te janken en te knikken "ja hij is heel mooi" en ik was volslagen verrast
   over de BEAUTY die zojuist zijn entree had gemaakt in mijn leven.
   
   Hihi... en nu kan ik er helemaal vol van schieten als ik er aan
   terugdenk.
   
   Leuke topic! Ik hoop dat je veel reacties krijgt!!!

   ---

   to She or not to She ... that is She question

   ---

10. Diva1979 schreef | 17-01-2009, 10:31

    ---

    

    • Profiel
    • 1398 berichten

    ---

    Na een hele zware bevalling van 36 uur was ze daar dan eindelijk: helemaal wit van de smeer, gekreukt, een toeter op haar koppie van de vacuumpomp en helemaal bij elkaar geknepen oogjes. Miin lieve kleine monster was er dan eindelijk! Vervolgens moest ik met spoed naar de ok omdat mijn placenta niet kwam en ik teveel bloed verloor. Eenmaal uit de ok stond daar het prachtige plaatje: mijn man en een heel klein lichtblauw pakketje, ons meiske! Vervolgens bezoek van opa's en oma's, nieuwbakken tantes en ik lag er maar een beetje te glimlachen, niet beseffend wat er was gebeurd maar ook maar met 1 wens op dat moment: slapen! Dus die nacht mijn kleine meid meegegeven aan de zusters, ik moest even wat uren slapen en zij piepte wat door de hoofdpijn van de pomp. Helaas bleek de volgende dag mijn kleine meid een bacterie te hebben en is vervolgens naar de kinderafdeling gebracht en heeft daar twee weken gelegen. En toen eindelijk, eindelijk na twee weken mocht ze mee naar huis en begon het grote genieten! De deur ging een week dicht en we zijn alleen maar gaan kijken, voelen, knuffelen.... Heerlijk! Die weken vond ik nog het geweldigst, eindelijk thuis, rust. En niemand die mij vertelde wanneer ik haar mocht oppakken of voeden of wassen of knuffelen!
    Inmiddels is ze een half jaar en is ze uiteraard de mooiste baby die er is! Het smeer is weg, de kreukels zijn rechtgetrokken en ook met de toeter op haar koppie is het goed gekomen :). En heel soms voel ik nog wat verdriet van die eerste twee weken, het gemis van je pasgeborene niet bij je te hebben gehad, de intieme borstvoedingsmomenten maar dan denk ik snel aan het grote geluk wat wij hebben, een prachtig mooi mensje, helemaal gezond en een kadootje om alleen maar van te genieten, Tja, dan kan ik alleen maar erg dankbaar zijn. En stiekem al uitkijken naar een 2e...

    ---

    

    ---

11. flores schreef | 17-01-2009, 13:56

    ---

    

    • Profiel
    • 226 berichten

    ---

    Leuke topic idd!
    
    Ik herken veel verhalen over moeilijke bevallingen. Bij de eerste is het me ook "overkomen". Het was een zware bevalling (waarbij ook wat fouten door de verloskundige zijn gemaakt maar dit terzijde) en na de geboorte moest mijn zoontje een week in het ziekenhuis blijven. Gelukkig kon ik ook enkele dagen blijven en na de eerste dagen kon ik een dagkamer regelen in het ziekenhuis. In die kamer heb ik mijn zoontje pas na enkele dagen helemaal "voor mezelf " gehad en kon ik zonder pottenkijkers hem vasthouden, aan hem ruiken, naar hem kijken/staren, hem borstvoeding geven (héérlijk zonder mensen of een kamerscherm om je heen). Het moedergevoel had ik wel meteen maar ik kon het niet kwijt want na enkele seconden na de geboorte werd hij meegenomen. Jeetje, ik herinner me opeens weer dat ik de verpleging zelfs heb geholpen om hem te prikken. Hij protesteerde en trappelde erg en ik zijn koppie maar vasthouden en hem troosten en mijn eigen tranen binnenhouden. Na de eerste week thuiskomen, nog maar het weekend recht op kraamhulp hebben (HELP! hoe pak ik dat allemaal aan!) en daarna pas je kindje echt leren kennen en het helemaal zelf moeten doen. Thuis had ik eerst een paniekgevoel, tijdens de geboorte was mijn stuitje gebroken, ik was dus totaal niet mobiel en was het echt even behelpen. Zelfs het in en uit de box tillen deed mij pijn en dan heb ik het niet eens over het traplopen met een hummeltje in je armen... Het was bij de eerste dus echt een achtbaan van gevoelens: intens gelukkig na de geboorte maar dat gevoel niet kwijt kunnen, dagen later pas je kindje helemaal voor jezelf en daarna zo blij dat hij mee naar huis kon maar tegelijkertijd bang voor de periode thuis.
    Hoe anders was het bij de tweede... Bijna 2 weken eerder geboren dan de uitgerekende datum (tijdens de zwangerschap wist ik ook 100% zeker dat ze eerder zou komen), een meisje, en een superbevalling! Eén uit het boekje, zeg maar. 's Ochtends begonnen de weeën, zo rond 5-6 uur. Op m'n gemak even gaan douchen, opa&oma bellen om m'n zoontje op te halen, daarna de verloskundige. Naar het ziekenhuis waar onze kleine meid na 6 minuten persen (bij de 1e: anderhalf uur persen!) om kwart voor 12 's ochtends werd geboren. En nu kon ik al mijn gevoelens wel meteen kwijt, heerlijk! Ik was en ben zo blij dat ik zo'n bevalling ook heb mogen ervaren. Dus dames; er is hoop! Toen de verpleging mij na de geboorte kwam helpen, had ik al gedoucht, mij aangekleed, haar aangekleed en was ik klaar om te gáán. De verbazing bij de verpleegkundige kan ik me nog voor de geest halen.
    Leuk om al die verschillende verhalen te lezen.

    ---

    ---

12. schumi2 schreef | 17-01-2009, 23:15

    ---

    

    • Profiel
    • 1032 berichten

    ---

    Hey Goldfish,
    Hier had ik na een superbevalling ook niet meteen het moedergevoel hoor. Ondanks dat je alles mee krijgt alles goed gaat en je er echt van kan genieten, heb je nog niet echt een moedergevoel, dat was er bij mijn na een dag of 3, toen mijn man en ik op de bank zaten, lag ze te slapen in de box, en toen zeiden we tegen elkaar, zou me niet meer voor kunnen stellen dat ze er niet meer is.
    Wij hebben ook het kraambezoek in de perken gehouden zeker om de dag (op mijn ouders en mijn man zijn broers na) zo kun je ook echt aan elkaar wennen.
    Hoop voor je dat als je ooit nog een kindje krijgt dat je een andere bevalling mee mag maken.
    Groetjes Yvonne

    ---

    

    ---

13. miss sciccors schreef | 18-01-2009, 00:37

    ---

    

    • Profiel
    • 3145 berichten

    ---

    hoi hoi
    hier ook een superbevalling gehad! ik moest in het ziekenhuis bevallen, omdat ik langdurig gebroken vliezen had. om 1 uur begonnen de weeën, om 6 uur had ik mijn kleine mannetje al in mijn armen! ik vond het echt niet de mooiste baby van de hele wereld, maar hij was van mij en ik hield meteen van dit kleine hoopje mens!! de hele kraamtijd heeft mijn kleine man in mijn armen gelegen, lekker dicht bij me gehouden, heerlijk genoten van alle aandacht. ik had ook echt een super kraamverzorgster, die heeft me een fantastische kraamtijd bezorgd. ik wou die tijd wel zo weer over doen, lekker dat getuttel en iedereen die voor ons kwam! eigenlijk is alles hartstikke leuk, nu leert hij steeds meer, omrollen, brabbelen, hij lacht overal om! maar die kraamtijd was echt geweldig! en wat ook echt super was, mijn man is best nuchter, maar om te zien hoe hij veranderd is, hij is lief, zorgzaam en het is zoooo mooi om te zien hoe hij met zijn zoon is!!!
    groetjes miss sciccors
    oh ja, ik vind mijn zoontje nu ook echt wel de mooiste hoor!!!

    ---

    Ons derde wondertje.... Make a pregnancy ticker

    ---

14. harigelollys schreef | 20-01-2009, 20:19

    ---

    

    • Profiel
    • 111 berichten

    ---

    Hallo allemaal,
    zo zie je weer dat echt iedere bevalling uniek is. En dat maakt het denk ik ook zo mooi. Mijn bevalling was eigenlijk kort maar heftig en soms denk ik wel een het ging wel erg snel... Ik werd 's nachts wakker om te plassen en ik voelde al wat rare "krampjes". ik besloot even naar beneden te gaan en ging wat tv kijken. Ik merkte dat de krampjes steeds regelmatiger werden en ik besloot de tijd op te nemen. Mijn man werd wakker omdat ik niet in bed lag en kwam even beneden kijken. Ik zei ga nog maar even slapen want het zal nog wel even duren. Kort nadat hij naar boven was gegaan voelde ik de krampen sterker worden en ik besloot mijn verloskundige te bellen en ik riep mijn man. Binnen een uur is Mees geboren. 3850 gram en 52 cm helemaal gezond.
    De eerste keer dat mijn vader zijn kleinzoon vasthad was ook ongeloofelijk emotioneel. Ik weet ook zeker dat hij een hele "goede"opa zal zijn. Goede staat tussen aanhalingstekens omdat hij misschien iets te goed is :)
    Liefs

    ---

    ---

15. harigelollys schreef | 23-01-2009, 16:25

    ---

    

    • Profiel
    • 111 berichten

    ---

    UP

    ---

    ---

16. harigelollys schreef | 28-01-2009, 08:36

    ---

    

    • Profiel
    • 111 berichten

    ---

    UP

    ---

    ---

17. Brilletje schreef | 28-01-2009, 15:19

    ---

    

    • Profiel
    • 1541 berichten

    ---

    Haha, niemand voelt zich aangesproken. Hoe kan dat nou? In ieder geval (denk ik) is iedereens mooiste ervaring de baby an sich. Of zie ik dat verkeerd. Kom op dames!

    ---

    
    Zij zijn de ondeugende broertjes van Bonnie*

    ---