Verder gaan na missed abortion... - Zwanger worden na miskraam - Flaironline

1. Geplaatst door Macy79 | 28-04-2010, 13:18 | 4229x gelezen | 6 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 360 berichten

   ---

   Hoi,
   Ik zal me even voorstellen. Ik ben Macy, 30 jaar, getrouwd en heb een dochtertje van ruim 21 maanden. Eind februari kwam ik erachter dat ik zwanger was van nummer twee, we hadden ruim een half jaar daarvoor besloten graag voor een tweede kindje te willen gaan. We waren dus supergelukkig en alles zag er goed uit. Ik was hondsmoe, maar had het er graag voor over. Met 8 weken hebben we een goede echo gehad met kloppend hartje en bewegend kindje dus ons geluk kon niet op. Tot vrijdag 16 april... We zouden voor de 12 weken echo gaan en daar werd ons helaas verteld dat het kindje niet meer leefde, 5 dagen na de eerste echo was het gestopt met groeien. Ik dacht dat de grond onder me vandaan zakte, dit zag ik niet aankomen. Ik was op en top zwanger, buik werd al zichtbaar en we hadden die eerste echo. Hoe kon dit nou? Na flink te hebben gehuild dat weekend konden we op maandag bij de gyn terecht en op dinsdag ben ik gecuretteerd. Ik wilde zo snel mogelijk niet meer zwanger zijn of me zo voelen. De echo die dag viel me mee, ik heb zo wel afscheid kunnen nemen van deze zwangerschap, het vruchtje was duidelijk niet goed en het was goed zo. Neemt het verdriet om het gemis niet weg, het blijft en dat zal nog wel even duren, erg verdrietig. Toch heb ik vertrouwen in de toekomst en willen we heel graag weer zwanger worden. Het liefst zo snel mogelijk. Van de gyn mag ik direct nadat ik niet meer bloed weer zwanger worden. Dat is momenteel mijn grootste wens, al hou ik er rekening mee dat het weer een paar maanden kan duren. Ondertussen lijkt het me fijn met meiden die dit recent hebben meegemaakt te praten en emoties en ervaringen te delen.  
   Liefs Macy

   Reageer op onderwerp

   ---

   Onze 2 mooie meiden!!!

   • Print deze pagina

   ---

6 reacties op onderwerp

1. Krantje schreef | 17-05-2010, 21:17

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   Hoi Macy,
   Ik heb (gedeeltelijk) hetzelfde meegemaakt (eind vorig jaar). Ik dacht 11 weken zwanger te zijn (gewoon zwangerschapskwaaltjes, twee positieve zwangerschapstesten), maar er bleek al weken een dood vruchtje in me te zitten. Ik ben (achteraf omgerekend) niet verder dan een week of 6 gekomen. Maar daar kwam ik dus pas bij de 11/12-weken echo achter.
   Ik voelde me enorm gefopt door mijn lichaam. Ik dacht dat ik gek geworden was. Ik was dus al weken niet meer zwanger, maar mijn lichaam gaf iets anders aan. Ik heb het toen nog een week afgewacht en heb uiteindelijk een curettage ondergaan. Dat was een opluchting, omdat vanaf dat moment ook de hormoonwaarden begonnen te dalen en ik me niet meer zwanger begon te voelen. (misselijk zijn terwijl je helemaal niet meer zwanger blijkt, vond ik heel erg...)
   Vooral geestelijk heeft het mij veel gedaan. Ik heb maanden getwijfeld aan mezelf, aan mijn lichaam, maar heb nu het vertrouwen wel weer iets hervonden. En ik wil er dus nu ook weer voor gaan. Dat heeft bij mij gewoon lang geduurd.
   Ik heb nog nooit gereageerd op een forum, maar wilde je laten weten dat je niet de enige bent.
   Sterkte.

   ---

   ---

2. Jildou schreef | 06-08-2010, 23:57

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Hoi Macy,
   Ook ik heb nog nooit gereageerd op een forum... Maar dit raakt me gewoon en ik wil graag reageren. Ben ook aan het opkrabbelen na een 'missed abortion' afgelopen juni. Dolbij was ik dat er weer een kleintje bij zou komen. Heb namelijk al 2 heerlijke kids, een jongen en een meisje. Bleek vrij onverwacht, wel absoluut gewenst, al bijna 8 weken zwanger. Bij 10 weken was het genieten van een goed kloppend hartje en een bewegend kindje. Bij 13 weken had ik een standaard controle bij de verloskundige en kon zij het hartje (nog) niet horen. Geen probleem, mijn andere kindjes waren ook pas later hoorbaar met de Doppler, doordat mijn baarmoeder naar achteren ligt. Totaal geen zorgen dus nog. Een week later gewoon weer even terugkomen... Helaas toen nog geen harttonen. Controle-echo in het ziekenhuis wees uit dat mijn kindje rond de 13e week van de zwangerschap helaas overleden is. Wat een complete schok. Ik was me aan het verkneukelen op de schopjes die ik zou gaan voelen, zucht. Mijn kleine meiske voelde ik nl al met 15weken. Voor mij was al vrij snel duidelijk dat ik mijn kindje gewoon geboren wilde laten worden, en na 2 dagen zou thuis met medicijnen gestart worden om de bevalling in te leiden. Een hele heftige beslissing. Medicatie deed helaas weinig, ook na een aantal ophogingen van de dosering. Ben uiteindelijk 18juni opgenomen in het ziekenhuis om de wee-opwekkers per infuus toegediend te krijgen, omdat ik nog steeds graag gewoon wilde bevallen. Klinkt misschien raar, maar ik had het gevoel dat dit het laatste was wat ik voor dit kindje kon doen. Ook deze medicatie heeft niet het gewenste effect gehad. Waardoor ik op vaderdag helaas toch gecureteerd moest worden, omdat de risico's voor mijzelf te groot werden. De gynaecoloog was geweldig:zo lief en begripvol. Door de medicatie was mijn baarmoedermond dusdanig verweekt dat zij mijn kindje wel vrijwel intact uit mijn buik heeft kunnen halen. Ik heb mijn oh zo kleine kindje vastgehad en gekust. Het was een mini-mensje, ons mini-mensje. Alles erop en eraan. We hebben het een naam gegeven en in een heel klein mandje gelegd, zoals een klein bedje, zo mooi. Dit is voor mij zo belangrijk geweest. Als ik nu terugkijk is het goed zo, eigenlijk natuurlijk ook niet, want ik had mijn kindje gewoon willen hebben. Maar het gevoel over de keuzes die wij hebben gemaakt is goed en dat geeft een stukje rust. Af en toe denk ik wel eens aan weer zwanger worden... Dat is raar... Gek hoor hoe je gevoel en verstand zo anders kunnen zijn. Vast wel herkenbaar. De wens voor nog een kindje blijft bestaan. We gaan het zien.
   Dit was mijn verhaal in het 'kort'. Heel veel sterkte met het verwerken van jullie verdiet.
   
   Lieve groet, Jildou

   ---

   ---

3. angelique79 schreef | 11-08-2010, 13:24

   ---

   

   • Profiel
   • 515 berichten

   ---

   Lieve Jildou,
   
   Er is een heel actief forum rondom miskramen. In dit forum schrijven verschillende meiden, met en zonder kinderen, zwanger of nog proberen om dit opnieuw te worden met elkaar. Ook Macy schrijft daar mee. Het forum is gestart door Fieps. Mocht je willen dan kun je daar zeker meeschrijven.
   
   Trouwens een heel mooi verhaal wat je geschreven hebt. Heb zelf 2 keer een miskraam gehad bij 8 weken, maar bij mij is het spontaan gekomen. Heb nooit een vruchtje gezien, maar door de spontane afvloeiing kon ik wel afscheid nemen van mijn zwangerschap. Inmiddels ben ik een jaar na de 2e miskraam moeder geworden van een prachtig zoon.
   
   Heel veel sterkte en misschien tot ziens op het andere forum,
   
   Angelique

   ---

   

   ---

4. mieke83 schreef | 11-08-2010, 13:33

   ---

   

   • Profiel
   • 1802 berichten

   ---

   Jildou, wat een verschrikkelijk verhaal, maar wat heb je het mooi opgeschreven. Zit heir echt met tranen in mijn ogen.
   
   ook ik ben aan het opkrabbelen na een miskraam van een tweeling in juni. dat was al de 3e miskraam in een jaar tijd.
   
   Ik schrijf netzoals Angelique op het miskramen forum dat Fieps begonnen is. Ik heb echt zo veel steun aan die meiden daar. Dus mocht je met andere meiden willen kletsen over de miskraam, over je andere kids of eventueel over weer zwanger worden dan kun je absoluut bij ons terecht!
   
   liefs Mieke83

   ---

   Mama van Marijn (13-11-2002), Daan (22-06-2008), Sam (5-5-2011) en 4 sterretjes
   

   ---

5. Jildou schreef | 12-08-2010, 08:51

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Onwijs bedankt voor jullie lieve reactie. Zal ws binnenkort wel es komen kletsen op dat andere forum.
   
   Lieve groetjes, Jildou

   ---

   Jildou wijzigde dit bericht op 12-08-2010 09:13 met 147%: wel heel veel spelfoutjes in zo'n klein stukje...

   ---

6. Macy79 schreef | 12-08-2010, 15:52

   ---

   

   • Profiel
   • 360 berichten

   ---

   Lieve Jildou,
   
   Ik heb jouw berichtje helemaal niet gezien, vandaar dat ik nog niet gereageerd had.... Ik was niet zo bekend met dit forum en zocht een plekje om te kletsen. Nadat ik dit topic had geplaatst kreeg ik maar weinig reacties. Na goed zoeken kwam ik op het forum van Fieps, waar Angelique en Mieke dus ook schrijven. Sindsdien schrijf ik daar heerlijk mijn zorgen van me af, maar zeker ook de leuke dingen. We delen veel met elkaar en ik kan het je aanraden indien je er graag over wilt praten.
   
   Wat een ontzettend verschrikkelijk verhaal, maar wat mooi opgeschreven... Wat een verdriet brengt dit allemaal met zich mee he?
   Ik herken veel in je verhaal en kan je zeggen, de ene week gaat het goed, de andere week zitten er rotdagen tussen. Met mij gaat het momenteel best goed, al had ik gisterenavond een gek iets. Ik was aan het hardlopen en als een film ging het hele gebeuren rondom de miskraam aan me voorbij: de goede 8 weken echo, de zin van de vk bij de 11 weken echo "oh jongens, wat erg, ik zie geen hartslag meer", de curretage, het bloedverlies... de eerste keer weer ongesteld worden en zo weer jezelf oprapen om die cyclus af te wachten. Alles kwam voorbij. Heel verdrietig maar voelde ook alsof ik alles eruit aan het rennen was. Ik heb als een dolle gerend en vandaag heb ik onwijze spierpijn in mijn bborstkas. Ik denk dus echt dat ik alles letterlijk eruit gerend heb. Beetje gek verhaal misschien, maar zo zie ik het achteraf.
   
   Ik wens je heel veel sterkte toe!
   xxx Macy 

   ---

   Onze 2 mooie meiden!!!

   ---