Geen goede zwangerschap, nu wachten op miskraam....[:(] - Zwanger worden na miskraam - Flaironline

1. Geplaatst door irene30 | 28-10-2008, 10:12 | 23668x gelezen | 178 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 69 berichten

   ---

   Vorige week donderdag hebben wij in het ziekenhuis te horen gekregen dat de zwangerschap niet goed verloopt. Het kindje is maar zes weken groot, terwijl ik vorige week negen weken zwanger zou moeten zijn. Het gekke is dat er nog wel een hartje klopte, maar we zijn naar huis gegaan met de mededeling dat de kans op een miskraam 90% is. Nu hopen we heel erg dat het allemaal op de natuurlijke manier los gaat komen, maar er gebeurt helemaal niets. Ik vind dit echt heel naar en voel me er rot door!! Eerst het verdriet van een dreigende miskraam en nu gebeurt er dus niets. Heb nog steeds zwangerschapsverschijnselen en dat is helemaal moeilijk!
   Zijn er nog meer meiden die in deze situatie zitten?? Of misschien zijn er meiden die dit hebben meegemaakt?? Wij moeten donderdag weer naar het ziekenhuis en dan krijgen we te horen of ik medicijnen krijg, of misschien een curetage. Allemaal dus erg vervelend! Ik weet ook wel dat het allemaal waarschijnlijk goed zal komen en een miskraam is niet gelijk een teken dat ik nooit meer een goede zwangerschap kan krijgen, maar deze tijd is gewoon erg moeilijk en ik zoek eigenlijk mensen met wie ik dit goed kan delen.
   Ik hoop dat er reacties zullen komen!
   Veel liefs, Irene

   Reageer op onderwerp

   ---

   

   • Print deze pagina

   ---

178 reacties op onderwerp

Pagina's:

1 2 3 …6 7 8 Laatste Volgende

1. katgirl schreef | 28-10-2008, 10:25

   ---

   

   • Profiel
   • 8 berichten

   ---

   hoi Irene,
   ik heb zoiets niet meegemaakt maar ik las het net en ik wilde heel veel sterke wensen .
   Hoop dat je hier wat troost kunt vinden.
   veel liefs katgirl

   ---

   ---

2. davina78 schreef | 28-10-2008, 11:05

   ---

   

   • Profiel
   • 61 berichten

   ---

   beste irene,
   Vind het echt rot voor jullie. Heb vorig jaar zelf meegemaakt dat ze er met 12 weken achter kwamen dat het hartje met 9 weken gestopt was.
   Werd daarom snel gecureteerd omdat ik in totaal 3,5 weken met een dood babytje in mijn buik liep. Ik ben alleen heel erg ziek bij een zwangerschap en precies bij 9 weken ging het lekkerder. Nu weet ik waarom. Een vriendin van mij is vorige week gecureteerd. Het is echt heel vervelend om mee te maken en je vraagt je af waarom. Maar helaas is daar geen antwoord op. Mijn gync. vertelde mij dat het dan een kindje geweest was dat gehandicapt was en dat het daarom gestorven was. Voor jullie is het rotter omdat het hartje nog wel klopt. Ik wil jullie heel veel succes wensen!
   
   liefs davina

   ---

   

   ---

3. Mik1981 schreef | 28-10-2008, 12:38

   ---

   

   • Profiel
   • 359 berichten

   ---

   Hoi Irene,
   Ten eerste wil ik je heel veel sterkte wensen!
   Ik heb helaas hetzelfde meegemaakt. In februari en mei 2007 heb ik een miskraam gehad. Gelukkig kan ik nu zeggen dat ik al 4 maanden een hele trotse moeder ben van Jesse!
   Maar wat voel je je rot he, het is zooo oneerlijk!! Bij mij begon het met bloedverlies en toen wist ik al meteen dat het niet goed was. Bij jou is dat iets anders. Kreeg je een echo om te kijken hoe lang je zwanger was? En was het je eerste echo?? Het lijkt me zo'n gek idee als het hartje nog klopt, maar je wel weet dat het niet goed is...
   Donderdag moet je dus weer naar het ziekenhuis. Ik wil alleen wel 1 ding zeggen. Laat, als je nog geen bloedverlies ofzo hebt, eerst nog een echo maken!!! Ken je verhaal niet precies natuurlijk, maar je zal niet de eerste zijn die korter zwanger is dan je dacht.... Ik wil je geen moed inpraten ofzo, maar je kan het maar beter echt zeker weten....
   Laat je nog even weten hoe het met je gaat??
   Sterkte!!
   Groetjes Kim

   ---

   

   ---

4. irene30 schreef | 28-10-2008, 13:50

   ---

   

   • Profiel
   • 69 berichten

   ---

   Dank jullie wel voor jullie lieve reacties! Eerst schreef ik op een forum waarop we allemaal zwanger waren en eind mei uitgerekend. Daar zijn ze ook heel lief, maar ik wil niet teveel mijn moeilijke verhaal daar opschrijven. Ik vind dat die meiden gewoon lekker moeten genieten van hun zwangerschap!
   Wij hebben inmiddels al twee echo's gehad. Eentje was namelijk toen ik acht weken zwanger zou moeten zijn, toen bleek het vruchtje maar zes weken oud, maar er was een kloppend hartje dus geen reden tot paniek. Ze hebben toen niet gelijk hun zorgen uitgesproken, want het gebeurt vaker dat je toch later bevrucht bent dan je zelf denkt. Een week later moesten we terug komen en als het dan gewoon gegroeid was, dan was er niets aan de hand. Jammer genoeg was het dus helemaal niets gegroeid. Vandaar dat ik ook bijna zeker weet dat het niet goed zal aflopen! maar, omdat je nu al zo lang wacht, gaat er een heel klein stemmetje nu toch zeggen dat er een kleine kans is dat dat hartje donderdag nog steeds klopt. Dat is dan hoogst uitzonderlijk, want dit vonden ze al gek in het ziekenhuis. Maar wat gaan ze dan doen?? Het kan nooit goed zijn voor het kindje als je zo'n grote groeiachterstand hebt. Dus het zou beter zijn als het hartje ook stopt en dat mijn lichaam het op natuurlijke wijze los kan laten. Maar ja....
   Al met al is het allemaal gewoon zo onwerkelijk! En dat komt ook doordat er niets gebeurt. Voel me nog net zo zwanger als vorige week rond deze tijd... en dat is natuurlijk gek! Het enige wat ik nog kan doen, is wachten tot donderdag! En ik weet ook dat het goed zal komen, maar het is toch fijn om je verhaal kwijt te kunnen. Schrijven is ook makkelijker dan praten vind ik!
   Ik vind het echt super lief van jullie dat jullie de moeite hebben genomen om te reageren. En ik zal zeker blijven schrijven hoe het verloopt!
   liefs

   ---

   

   ---

5. duv82 schreef | 04-11-2008, 11:56

   ---

   

   • Profiel
   • 1004 berichten

   ---

   Hoi Irene,
   
   Mijn verhaal is niet helemaal hetzelfde, maar we zitten wel een beetje in een gelijke situatie.Allereerst, Hoe was het in het ziekenhuis? Heb je nu al zekerheid gekregen?
   
   
   Ik heb gisteren m'n termijn echo gehad. Ik ben acht weken zwanger, maar het vruchtje is maar 4 weken groot. M'n lichaam is wel bezig om het af te stoten, maar het zit er nog wel. Ik wacht nu af tot het eruit komt. Ik wil liever geen curettage, omdat je dan kans op verklevingen hebt, welke een volgende zwangerschap in de weg staan.
   
   Deze miskraam komt voor mij niet helemaal onverwachts. Ik had al twee keer een bloeding gehad (welke niet doorzetten) en bij de tweede bloeding had ik ook krampen. Dat voelt natuurlijk helemaal niet okee, maar je leest ook veel verhalen waarbij het dan toch allemaal goed bljikt te zitten. Dan hou je toch hoop! En dat wachten in deze weken is zo verschrikkelijk he?! Ik moet over twee weken terug komen bij de vk om te kijken of alles weg is. Hopelijk gaat het de volgende ronde dan wel goed.
   
   Ik ben ook wel benieuwd naar de verhalen van andere meiden. Hoe verliep de miskraam bij hun? Bij mij is het vruchtje dus al een week of 2 niet meer in leven en het zit er nog wel. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor het eruit komt.
   
   Heel veel sterkte!
   
   Groetjes Duv

   ---

   

   ---

6. Annemieke_b schreef | 12-11-2008, 19:20

   ---

   

   • Profiel
   • 562 berichten

   ---

   Beste Irene, Duv en alle anderen,
   Hoe gaat het met jullie, nu? Vinden jullie het goed als ik 'meeschrijf'?
   Ik had dit topic al eerder gezien, maar heb vandaag pas de moed om te reageren. Vandaag precies een week geleden heb ik een miskraam gehad. Wel anders dan bij jullie, het is na 5,5 week uit zichzelf op gang gekomen. 's Ochtends begon het met een beetje bloedverlies, wat in de loop van de dag steeds meer en steeds roder werd. 's Avonds kreeg ik koorts en flinke krampen in buik en rug. Net al bij een menstruatie, maar dan heftiger. 's Nachts verloor ik een soort prop met allemaal stukjes (sorry voor de onsmakelijke details). En eigenlijk wist ik toen zelf al dat het niet goed was. Ik heb tussendoor steeds contact gehad met de vk, en vanmiddag heb ik een echo gehad om te zien of het inderdaad een mk is geweest. Dat bleek zo te zijn, maar gelukkig ben ik helemaal schoon van binnen en hoef ik geen curretage, gelukkig.
   Ik merk dat ik de laatste dagen erg emotioneel ben, het doet me meer dan ik ooit had kunnen denken.
   Ik hoop dat jullie wat meer duidelijkheid hebben, en dat je dit snel achter je kunt laten. Sterkte!
   xx Annemieke

   ---

   

   ---

7. Hobi schreef | 13-11-2008, 10:19

   ---

   

   • Profiel
   • 1197 berichten

   ---

   Lieve Irene en andere dames,
   
   Hier eenzelfde verhaal (ongeveer).
   Ik ben al 3 jaar via medische molen bezig om zwanger te worden. Dit was mijn 3e zwangerschap (na 2 eerdere miskramen) die toch nog als verrassing kwam omdat het eigenlijk niet kon door overstimulatie en andere factoren. Toen het toch zo bleek te zijn waren we totaal verrast!
   Twee weken later kregen we de eerste echo (6w3d ongeveer). Wat grootte betreft goed, maar het hartje klopte volgens de gyn wat langzaam (het klopte, dus ik was evengoed wel blij). Voor alle zekerheid moest ik een week later terugkomen om te zien of het dan goed gegroeit was, dan was alles goed.
   Een week later bleek het dus nog maar 2 of 3 mm gegroeit te zijn, maar er klopte geen hartje meer helaas (dit was maandag 13 oktober 2008). Een week heb ik gewacht of het zou komen, maar ik werd helemaal gek van het idee dat het heel heftig zou kunnen gaan bloeden. En ook van het idee dat het "fout" was, maar ik voelde me nog zo zwanger (misselijk zo nu en dan, moe, veel plassen en oh wat een pijnlijke borsten, die waren nu geestelijk ook heeeeel pijnlijk).
   Op 20 oktober ging ik terug naar de gyn en daar hebben we besloten over te gaan naar een curettage. Gelukkig kon ik meteen de volgende dag al terecht. En ik voelde me wonderlijk genoeg heel erg opgelucht dat het "voorbij" was.
   Helaas gaat de verwerking een stuk minder makkelijk en snel... maar goed, we komen er wel weer overheen. Het is alleen zooo oneerlijk allemaal!!!!!!
   
   irene, hoe gaat het intussen met jou?
   
   Liefs,
   Hobi

   ---

   PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

   ---

8. duv82 schreef | 13-11-2008, 18:14

   ---

   

   • Profiel
   • 1004 berichten

   ---

   Hi meiden,
   
   @ Annemieke, wat fijn dat het vruchtje er bij jou vanzelf uitgekomen is. Was dit je eerste zwangerschap? Waren jullie bewust bezig met zwanger worden? Hoe gaatje partner er mee om?
   
   @ Hobi, wat ontzettend naar dat het nu weer fout is gegaan!!! Dat lijkt me wel heel erg moeilijk hoor en ik moet zeggen dat ik ook wel heel bang ben dat ik nu in ene niet meer zwanger zou kunnen worden. Hoe heb je de curretage ervaren?
   
   Bij mij gaat het eigenlijk heel goed. Langzaamaan verdwijnt de pijn in m'n borsten. Ik vind trouwens wel dat het lang duurt voor dat dat over is. Verder pas ik weer in m'n broeken, dus dat is okee. Vorige week donderdag begon ik tijdens het sporten ineens enorm te bloeden. De volgende dag was het al een stuk minder en heb ik nog een aantal dagen bijna zwarte 'troep' gehad. Ik heb niet gezien dat ik een bloedprop ofzo verloren heb. Maar dat komt denk ik ook, omdat ik steeds stolsels verloor tijdens het plassen. Nu komt er geen bloed meer ofzo, dus ik denk dat het goed is. Maandag moet ik naar de vk voor een echo om te kijken of ik schoon ben. Ik hoop het zo!!! Maar het voelt wel of het goed zit, omdat ik geen lichamelijke kwaaltjes meer heb en m'n buik weer geslonken is tot normaal formaat.
   
   Hoe gaat het met jullie emoties? Hier gaat het heel goed, we zijn erg aan het relativeren. Eerlijk gezegd heb ik er ook niet om gehuild. Vriend vroeg ook of ik nu elke keer ging huilen als ik een baby zou zien. Maar dat is dus helemaal niet zo. Ik ben verder gezond, ik ben jong, dus ik moet me nu nog helemaal geen zorgen maken. Ik was ook zo ontzettend snel zwanger (was nog geen één keer ongesteld geweest nadat ik gestopt was met de pil), dat we het toch al behoorlijk verbaasd waren. Bovendien was vriend er nog niet over uit of hij wel kinderen wilde toen ik zwanger raakte. Aangezien hij niet gillend is weg gerend, is het voor mij toch nog enigzinds een positieve ervaring. En hij was net een beetje aan het idee aan het wennen, dus hopelijk kiest hij nu echt bewust voor een volgende zwangerschap.
   
   Nou meiden, ik hoop van jullie te horen. Ik ben wel benieuwd hoe jullie het ervaren.
   
   Groetjes, liefs DUV

   ---

   

   ---

9. Hobi schreef | 13-11-2008, 19:29

   ---

   

   • Profiel
   • 1197 berichten

   ---

   Hoi Duv,
   
   De curettage op zich vond ik meevallen. Ik heb er niks van gemerkt omdat ik onder narcose was. Van de narcose heb ik een week nog last gehad. Mijn "kwalen" waren wisselend. Het vele plassen was gelijk over na de curettage, maar de pijnlijke en wat grotere borsten bleven nog een week ofzo. Toen kon ik pas weer mijn normale bh's aan.
   In totaal ben ik net aan geen 3 weken blijven "vloeien". Als ik me (te) druk maakte werd dat weer even heel hevig en verder vooral beetjes bruinverlies. Ik heb maar 1 of 2 dagen nog wat gebloed na de curettage. En nu dus al een paar dagen inlegkruisjes-vrij!
   
   Wat emoties betreft... nou, ik vind baby's niet lastig om te zien. Maar dikke buiken vind ik toch wel een heeel stuk minder. Dan draai ik mij ook echt even om. Dat hoef ik even niet te zien. Zowieso vind ik zwangeren nu niet zo heel fijn gezelschap. Maar dat ligt meer aan mij dan aan hun. En dat weet ik goed.
   Ik ga wel naar een psycholoog een paar keer (vanuit het ziekenhuis) en dat helpt mij ook. Ik ben het nu pas echt aan het verwerken allemaal. Heftig vind ik het!!
   
   Voor nu stop ik weer even. Fijne avond!
   
   X hobi

   ---

   PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

   ---

10. Annemieke_b schreef | 14-11-2008, 15:50

    ---

    

    • Profiel
    • 562 berichten

    ---

    Hoi Hobi,
    Gelukkig viel de curretage mee. Ik was er erg bang dat ik ook een curretage zou moeten, maar gelukkig was het bij mij niet nodig. Ik had wel inderdaad ruim een week bloedverlies, en vooral de laatste dagen ook bijna zwarte afscheiding. Sinds gisteren ben ik ook inlegkruisjes-vrij.
    
    Hier gaat het verder wel. Gisteren even een moeilijk moment toen een collega vertelde dat ze zwanger is. Vond het moeilijk om positief te reageren. Maar goed, that's life....
    Wij zijn sinds 7 maanden bezig om zwanger te worden, en een kindje is heel erg welkom. Mijn man was er kapot van, zijn kinderwens is zo mogelijk nog groter dan die van mij. Gelukkig kan hij het inmiddels wel relativeren en gaan we vol goede moed verder.
    Ik merk dat de miskraam er bij mij psychisch meer inhakt dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Waarschijnlijk was het vruchtje in aanleg niet goed, en doet de natuur zijn werk, door het af te stoten. Daar hou ik me maar aan vast. Ik hoop het in ieder geval niet nog eens mee te maken!
    Liefs, Annemieke

    ---

    

    ---

11. Hobi schreef | 15-11-2008, 13:53

    ---

    

    • Profiel
    • 1197 berichten

    ---

    Hmmmm.... ik WAS inlegkruisjes-vrij, maar helaas, het is weer terug! En nog best wel veel ook. Bah! Misschien is het eenmalig? Ik weet het niet. Het was nogal druk voor me de afgelopen dagen, vorige week had ik toen ook ineens weer meer bruine afscheiding en buikpijn... Baal ervan en heb ook vandaag een slechte dag.
    
    Ik hou het hier even bij.
    
    Fijn weekend!!
    
    XXX hobi

    ---

    PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

    ---

12. Annemieke_b schreef | 16-11-2008, 12:53

    ---

    

    • Profiel
    • 562 berichten

    ---

    Hoi Hobi,
    Balen dat het vloeien weer terug is. Zou het zo kunnen zijn dat je nu 'gewoon' ongesteld bent? Of is dat (nog) niet mogelijk?
    Hier gaat alles zijn gangetje. Ik vloei helemaal niet meer, maar heb nog wel af en toe een harde buik. Ik ga er maar vanuit dat dat het laatste restje zwangerschapshormoon is. Verder een druk weekend gehad en zo moeten we alweer weg. Op zich rust ik liever lekker uit, aan de andere kant is het wel een goede afleiding.
    Irene en Duv, hoe is het met jullie?
    Liefs, Annemieke

    ---

    

    ---

13. Hobi schreef | 16-11-2008, 16:38

    ---

    

    • Profiel
    • 1197 berichten

    ---

    Helaas kan ik niet "gewoon" ongesteld zijn... ik heb namelijk geen menstruatie en ook geen cyclus van mezelf. Ik moet altijd hormonen spuiten om eitjes te laten groeien. Dus dit is geen menstruatie.
    Aanstaande dinsdag heb ik het nagesprek en controle bij de gyn. Dan zal ik het in elk geval aangeven. Dan hoor ik wel weer meer verwacht ik.
    
    Klinkt druk jouw weekend!! Ik kan dat dus echt niet aan helaas. Alles is me snel teveel. Ik moet het echt even rustig verwerken allemaal. Ik zou willen dat ik weer normaal kon functioneren!!!! Maar goed, dat komt wel weer.
    
    XXX hobi

    ---

    PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

    ---

14. duv82 schreef | 17-11-2008, 10:26

    ---

    

    • Profiel
    • 1004 berichten

    ---

    Hi Meiden,
    
    Ik was ook inlegkruis-vrij, tot gisteren. Nu weer vieze bruine afscheiding. Straks naar de vk, dus ben erg benieuwd. Heb nog wel af en toe krampen enzo, dus ik weet niet of het nu goed zit. Hoop het echt! Ik pas in ieder geval weer goed in m'n kleding, dus dat is wel een gunstig teken.
    
    Verder gaat het goed met me. Ik heb er niet zoveel last van. Wel is de wens om zwanger te worden groter geworden, ondanks dat het hele zwanger zijn nou niet echt aangenaam was.
    
    Nou, nu even geen tijd meer om te tikken, maar ik kom zo snel mogelijk vertellen hoe het gaat.
    
    Liefs

    ---

    

    ---

15. irene30 schreef | 17-11-2008, 11:23

    ---

    

    • Profiel
    • 69 berichten

    ---

    Hee lieve meiden!
    Sorry dat ik zo'n tijd niets van me heb laten horen, maar eerlijk gezegd had ik even niet door dat dit topic zo goed beschreven werd. Jammer, want ik had er zeker iets aan gehad de afgelopen tijd.
    Vorige week maandag heb ik de curettage gehad en ik ben blij dat het allemaal achter de rug is. Ik heb 2 1/2 week gewacht om te kijken of het op de natuurlijke manier los zou komen, maar dat is dus uiteindelijk niet gebeurd. Toen hebben we een afsrpaak gemaakt in het ziekenhuis en hebben ze het daar weggehaald. Eerlijk gezegd gaat het mentaal erg goed met me. Ik vind het echt fijn dat dit nu allemaal achter de rug is, en dat we weer verder kunnen. Inderdaad, ik ben ook nog jong en we hebben alle tijd voor een volgende zwangerschap. Zoals ze in het ziekenhuis zeiden: je kunt zwanger worden en dat is al heel wat. Nou, en als ik jullie verhalen lees, dan is dat zeker een voordeel!
    Wij zijn sinds januari bezig om zwanger te worden, in augustus was het dus zover. Jammer genoeg is het deze keer niet goed gegaan, maar ik hoop dat het alsnog een keer wel goed zal gaan. Al vrees ik dat ik dan een stuk minder van vertrouwen ben. Kan me zo voorstellen dat de eerste 12 weken extra spannend zijn!! En wat is dat een lange tijd!! Als ik nu achteraf terug kijk op die weken, is alles heel snel gegaan, maar als je er middenin zit en je moet weer een week wachten om te kijken of het kindje gegroeid is,dan duurt het allemaal zo lang!
    Fijn dat we elkaar hier kunnen steunen!! En ik wil jullie zeggen dat als je je rot voelt, of je hebt geen energie om leuke dingen te doen: volgens mij is het het belangrijkste om voor jezelf te kiezen!!!! Wij moeten hier lichamlijk en geestelijk van opknappen voordat we weer verder kunnen! En dat is gewoon niet makkelijk! Het zal echt tijd nodig hebben voor het allemaal weer gaat zoals we willen! En het is helemaal niet gek als je nog vaak moet huilen of super verdrietig bent, zeker niet als een zwangerschap niet vanzelfsprekend is!! Kop op hoor!!
    Ik hoop dat we lekker blijven schrijven hier! Ik ga het weer in de gaten houden en hoop dat iedereen zich snel weer wat beter voelt!!
    Tot snel!
    Liefs, Irene

    ---

    

    ---

16. Annemieke_b schreef | 17-11-2008, 18:55

    ---

    

    • Profiel
    • 562 berichten

    ---

    Hoi allemaal,
    Hoe gaat het? Leuk Irene, om nu ook wat van jou te horen. Wat knap van je dat je in eerste instantie hebt gewacht tot het op een natuurlijke manier afgestoten zou worden. Volgens mij zou ik het een heel vervelend idee vinden. Wel naar dat er alsnog een curretage plaats moest vinden. Hoe gaat jouw man / vriend er mee om? En van de rest? Ik merk dat wij (mijnman en ik) er in eerste instantie heel verschillend op reageerden, maar gelukkig kunnen we er goed over praten. Mijn man vindt het vooral lastig dat hij niet weet hoe ik me voel lichamelijk.
    Hobi, wat heftig zeg, dat je hormonen moet spuiten om een eisprong op gang te brengen. Ik voel me bijna schuldig dat ik me zo ellendig voel(de). Ik kan me voorstellen dat je je verdrietig voelt soms, en geen zin hebt in andere dingen, dan gewoon thuis zijn. Weten veel mensen dat je bezig bent met zwanger worden?
    Duv, hoe is het? Is de afscheiding alweer weg? Succes bij de vk. Hopelijk heeft zij goed nieuws!
    Hier gaat alles goed. Ik merk dat de afleiding van het weekend mij goed heeft gedaan. Ook op mijn werk is het druk, dus ik krijg nauwelijks de kans om erbij stil te staan. 's Avonds in bed denk ik er wel veel aan, maar ik hoef in ieder geval niet meer te huilen. Stiekem denk ik al aan een volgende zwangerschap, waar ik me wel een beetje schuldig over voel. Hopelijk ben ik dit keer wel wat sneller zwanger, want 7 'rondes' vond ik best lang. Het is precies zoals je zegt, Irene, achteraf ging het best snel, maar als je er middenin zit.....
    Ga zo maar even zoeken naar een leuke joggingbroek op internet. Ik heb me aangemeld voor een cursus yoga en ik moet zaterdag al beginnen. Maar ik heb helemaal geen sportkleding.....
    Liefs, Annemieke

    ---

    

    ---

17. Hobi schreef | 18-11-2008, 09:48

    ---

    

    • Profiel
    • 1197 berichten

    ---

    Hoi meiden,
    
    @ Irene: jammer dat je ons niet door had We schrijven (nog) niet heel fanatiek, maar er wordt toch wel regelmatig een berichtje achtergelaten!
    Fijn om weer van je te horen.
    
    @ Duv: hoe was het bij de verloskundige??
    
    @ Annemiek: Voel je niet schuldig tegenover mij! Jouw verdriet is ook echt hoor!! Ja het is een lange weg die ik al gegaan ben. En het is dus inderdaad niet "vanzelfsprekend" dat iemand zwanger wordt.
    Bij mij was de eerste keer in ronde 5, toen ronde 1, nu was het ronde 8. (na een miskraam beginnen ze opnieuw met tellen) Alleen zijn die rondes niet precies 4 weken, maar eerder iets van 6 weken. Soms korter, soms langer...
    In mijn omgeving weet zo'n beetje iedereen dat we hier mee bezig zijn ja. Ik vind het prettig om er heel open over te zijn. De meeste mensen leven ook onwijs mee met ons. En daar hebben we (vooral ik) heel veel steun aan. En dat is erg fijn!!
    
    Vandaag ga ik naar de gyn voor een "nagesprek". En om het eens te hebben hoe we nu verder zullen gaan. Het duurt allemaal zo lang... iedereen om mij heen is zwanger lijkt wel, alleen ik niet! En wij zijn al 3 jaar via het ziekenhuis bezig. Daar baal ik van.
    Morgen ga ik weer naar de psycholoog. Ben benieuwd wat hij zal zeggen. Ik heb zijn advies opgevolgd en ben nu op woensdag en vrijdag thuis... En ik ben blij dat ik dat heb gedaan!! Ik merk wel dat ik het werken steeds leuker ga vinden (heb net een nieuwe baan per 1 november) en ik heb het gevoel dat ik binnenkort wel een dagje extra kan gaan werken. En dat ga ik de laatste week van november ook proberen. Naja, dan ben ik weer inzetbaar bij de invalpoole van mijn werk. (kinderopvang)
    
    
    Het lijkt me leuk elkaar iets beter te leren kennen, dus hier wat info over mij:
    
    Ik ben hobi, ik ben 31 jaar, 5 jaar getrouwd met hobiman en we zijn in totaal nu 7 jaar samen.
    We hebben een hond (golden retriever) en 2 katten (rode je weet wel katers).
    Ik woon in de noordelijke helft van NoordHolland en werk sinds 1 november in de kinderopvang. Daarvoor heb ik ruim 5 jaar met verstandelijk gehandicapten gewerkt. En ook daar had ik het erg naar mijn zin, maar ik wilde dichter bij huis gaan werken, dus ben ik in de kinderopvang begonnen.
    
    Nou, dat was het wel even voor mij.
    
    Liefs,
    Hobi

    ---

    PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

    ---

18. Annemieke_b schreef | 18-11-2008, 19:16

    ---

    

    • Profiel
    • 562 berichten

    ---

    Hoi allemaal,
    Duv, hoe was het bij de vk? Ik had gisteren niet door dat je al geweest zou zijn. Ben benieuwd.
    Hobi, fijn dat je veel steun ontvangt uit je omgeving. Bij ons weten alleen ouders, schoonouders en een goede vriendin dat we 'bezig' zijn. Vooral tijdens en vlak na de miskraam was dat best lastig. Ik begon met bloeden op mijn werk en heb me 's middags ziek gemeld. En toen een collega voor de grap vroeg, 'je bent toch niet zwanger?', vond ik het superlastig om mijn mond te houden. (Lees: om niet in huilen uit te barsten...) Maar aangezien ik hoop op promotie, is het nu nog verstandiger om mijn mond te houden. Maar als het erg lang duurt zal ik het wel vertellen, uiteindelijk is een babytje belangrijker dan promotie.
    Ik zal ook wat over mezelf vertellen. Ik ben Annemieke, 28 jaar en sinds februari van dit jaar getrouwd met M. Wij hebben een zwart-witte poes, die al 15 jaar is. We verbazen ons dat ze nog steeds leeft. Ik woon in het midden van het land en werk in het onderwijs, op een beleidsafdeling. Daar heb ik het erg naar mijn zin, maar misschien wil ik toch weer gaan studeren. Dan wel deeltijd, want voltijd wordt financieel erg lastig. En ohja, ik ga dus zaterdag beginnen met yoga. Ben benieuwd.
    Hobi, leuk dat je ook met gehandicapten hebt gewerkt en nu in de kinderopvang. Ik ben na mijn afstuderen een tijdje werkzaam geweest in de kinderopvang en daarna een jaar in de gehandicaptenzorg. Ik had het ook erg naar mijn zin, maar door een blessure moest ik stoppen.
    Liefs, Annemieke

    ---

    

    ---

19. Hobi schreef | 18-11-2008, 19:29

    ---

    

    • Profiel
    • 1197 berichten

    ---

    Hoi hoi,
    
    Annemieke, leuk om wat meer over je te lezen!
    Ik kan me voorstellen dat als je niet in de molen zit dat je dan niet zoveel mensen om je heen hebt die het weten. Lijtk me ook niet meer dan logisch!! Bij ons weten ze het voornamelijk allemaal door de medische molen namelijk, dat is niet niks!
    
    Vandaag ben ik naar de gyn geweest. Was een lang gesprek!
    - Ik heb een echo gehad en alles is rustig en schoon vanbinnen (gelukkig)
    - Ik ga weer aan de pil. Want ik heb geen eigen cylus en dan kan het bruin-verlies nog best lang aan houden. Met de pil moet dat weer gaan stoppen. Ik ga voor maximaal 2 maanden aan de pil, dan gaan we weer beginnen met behandelen.
    - Ze gaan bespreken of ik de bloedonderzoeken ga krijgen die normaal nu nog niet gedaan zouden worden i.v.m. meerdere miskramen (stolling, chromosomen etc.)
    - En we mogen in januari starten met IUI (inseminatie van het zaad in de baarmoeder)
    
    Al met al grote opluchting voor ons, want het verplichte klussen begon ons na ruim 3 jaar enorm op te breken. Vooral rond de eisprong veel klussen en daardoor schoot het er verder behoorlijk bij in. Met IUI hoef je niet meer rond die dagen te klussen (tenzij je zin hebt, dan mag dat natuurlijk wel). Dus voor ons is dat echt een grote opluchting.
    
    Zo, dat was weer een heel verhaal.
    
    Meiden, tot snel!
    
    liefs,
    hobi

    ---

    PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

    ---

20. duv82 schreef | 18-11-2008, 20:47

    ---

    

    • Profiel
    • 1004 berichten

    ---

    Hi Meiden,
    
    Hier gaat alles goed. Gisteren bij de vk geweest en ik ben helemaal leeg! Nu moet alleen m'n baarmoeder nog sluiten. Ze adviseren om even te wachten tot ik één keer ongesteld ben geweest voor we het weer proberen. Dat is alleen om preciezer te weten hoelang je zwanger bent, maar medisch gezien kunnen we gelijk aan de slag. Eerlijk gezegd hebben vriend en ik het er nog niet over gehad hoe nu verder. Ik denk dat we gelijk door gaan.
    
    @ Irene; wat naar dat je toch een curettage moest ondergaan. Ben je zo geduld geweest... Dat zou ik wel lastig vinden hoor. Wel fijn dat alles nu achter de rug is, dan kun je echt weer verder!
    
    @ Hobi; fijn dat jullie nu een concreet plan hebben en niet meer verplicht aan de klus hoeven. Dat lijkt me inderdaad heel erg vervelend worden op een gegeven moment. Nu kun je het weer gewoon voor je plezier gaan doen! Spannend zeg!!! Krijg je met IUI ook een bepaald aantal kansen, of kan dat onbeperkt? Wordt het vergoed door de verzekering?
    
    Ik zal ook eventjes wat vertellen over mezelf. Ik wordt volgende week 26 jaar. Vriend wordt volgende maand 37 jaar. We zijn 7 jaar samen. We wonen in het midden van het land, samen met onze twee jonge katers (een rooie en een witte met vlekken). Beide zijn we werkzaam voor de overheid, vol in de onregelmatige diensten (lekker praktisch als je aan kinderen wilt beginnen haha). Verder zijn er wel een aantal vrienden en vriendinnen die weten van mijn miskraam, dus ze weten ook wel dat we er nu echt mee bezig gaan. Familie weet het niet, met name omdat ik wil dat het echt een verrassing voor ze is.
    
    Nou meiden, nu ga ik weer even voor de buis hangen!
    
    Groetjes, liefs

    ---

    

    ---

21. irene30 schreef | 19-11-2008, 09:29

    ---

    

    • Profiel
    • 69 berichten

    ---

    Hai lieve meiden!
    Wat leuk dat we nu écht lekker aan het schrijven zijn! Het voelt toch wel erg prettig om je ervaringen en gevoelens te delen!
    Hoby, wat fijn dat je zo'n opgelucht gevoel hebt! En wat naar dat jullie niet op een 'natuurlijke' manier aan kinderen kunnen beginnen!! Gelukkig zijn ze tegenwoordig zo ver in de medische molen dat de kans er gewoon wel is. Maar ik begrijp ontzettend goed dat het mentaal erg zwaar is allemaal. Als ik al merk hoe ik het vond om iedere maand toch weer ongesteld te worden en dat was pas sinds januari. En als ik ook merk hoe die miskraam er toch wel inhakt, petje af hoe je dit dan allemaal doorstaat!!! En hou vol he??!!!
    Dan zal ik ook iets over mezelf vertellen. Ik woon samen met mijn vriend (nee, we zijn niet getrouwd, hi hi) en ook wij hebben twee katten! Eén grijze en een rode. Vooral die rode is een bijzondere! hahaha! Wij wonen in de buurt van Den Haag. Eigenlijk ben ik juf op een basisschool, maar ik ben helemaal afgekeurd. Ik heb namelijk een bindweefselziekte (Ehlers-Danlos) en dat gaat samen met veel pijn en vermoeidheid. Gelukkig gaat het nu al ruim een jaar heel erg goed met mijn gezondheid en daar geniet ik dus ook dagelijks van!! Ik heb ook een tijd plat moeten liggen en me buiten in een rolstoel moeten verplaatsen! Kortom, ik geniet nog ieder moment van het feit dat het nu zo goed gaat. Maar dat moet natuurlijk wel zo blijven, dus vandaar dat ik het rustig aan moet doen. Gelukkig ben ik wel alweer een tijdlang telefoniste voor een fysio-praktijk. Dat doe ik gewoon vanuit huis, dus dat is heel fijn. Ook doe ik daar administratie, maar niet dagelijks. Prima oplossing dus!
    Volgens mij is dit alweer een heel verhaal geworden. Nog één ding. Bij ons in het ziekenhuis zeiden ze ook dat handiger zou zijn om te wachten tot ik weer ongesteld ben geweest, maar het kon geen kwaad als ik 'plotseling' toch zwanger zou zijn. Ik merk het wel. We gaan er niet echt voor 'klussen', maar als het gebeurt, vind ik het prima en dan merken we wel hoe het loopt! Het is inderdaad alleen niet handig omdat je niet precies weet wanneer je dan uitgerekend bent, maar goed, dat zien we dan wel. Eerst nog maar eens zien dat ik zwanger ga worden!! Wel leuk om er weer mee bezig te zijn! Ben blij dat ik dat ergste verdriet een beetje achter de rug heb! Ik heb echt weer zin in het leven en dat vind ik een fijn gevoel!
    O ja, bij ons weet iedereen het, want ik had al een behoorlijke buik. En doordat ik die 'ziekte' heb, was ik zo ongelooflijk moe en had ik dus ook wel hulp uit mijn omgeving nodig! En de steun die we hebben gekregen toen het mis ging, die had ik niet willen missen!!!
    Nou, nu hou ik echt op!! Ik lees jullie hopelijk snel weer!
    Liefs, Irene

    ---

    

    ---

22. visje in het water schreef | 19-11-2008, 10:00

    ---

    

    • Profiel
    • 243 berichten

    ---

    hallo meiden,
    
    Ik kom (gelukkig) niet om me hier bij aan te sluiten maar om jullie even een hart onder de riem te steken . Even kort mijn verhaal: Ik heb met 10 weken zwangerschap (op 12 juni 2008) te horen gekregen dat het niet goed zat (mijn gevoel werd bevestigd) en dat het dus met 8wk gestopt was met groeien. Aangezien wij dat weekend helemaal vol zaten met afspraken (vrijdag bruiloft, zaterdag concert en zondag op vakantie) heb ik er voor gekozen om het spontaan af te laten komen. Dit heeft uiteindelijk geduurd tot na de vakantie, 2 juli, dus 3 weken na de echo. Net of je lichaam zelf kan regelen dat het niet in een vreemd land gebeurt. Na 4 wk had ik mijn menstruatie weer en de maand erop was ik al weer zwanger. Nu dus 16 weken.
    
    Het kan dus allemaal sneller gaan dan je denkt. Ik ben niet meer aan de pil gegaan maar had niet verwacht dat ik zo snel weer zwanger zou zijn (bij mijn zoon heeft het 1jr geduurd en met de 2de zwangerschap 7mnd).
    
    Ik wil jullie veel sterkte wensen met het verwerken van dit verlies en hoop dat jullie weer heel snel zwanger zullen zijn.

    ---

    ---

23. Annemieke_b schreef | 19-11-2008, 15:59

    ---

    

    • Profiel
    • 562 berichten

    ---

    Hey ladies,
    
    Zeg dat, leuk om van iedereen wat meer te lezen.
    Visje, bedankt voor je berichtje. Erg fijn om te weten dat alles toch nog goed kan komen.
    
    @ Hobi, wat fijn dat je in januari mag starten met IUI. Vooral fijn dat je niet meer verplicht hoeft te klussen. Ik vond het na 7 maanden al minder leuk worden, dus na 3 jaar?
    Wanneer hoor je of je de bloedonderzoeken krijgt?
    
    @ Duv, fijn dat je ook schoon bent. Voor mij was dat wel een echte afsluiting. Je kan weer verder. Tegen mij zei de vk dat je inderdaad lichamelijk meteen weer zwanger kan worden, maar dat het psychisch misschien wat snel is. Wij hebben besloten om tot mijn eerste menstruatie alleen te ?klussen? als we echt zin hebben en na de menstruatie er weer voor gaan. Maar mocht ik nu al zwanger raken, dan maakt het ook niet uit.
    
    @ Irene, wat fijn dat je zoveel steun uit je omgeving hebt gekregen. Het lijkt me wel zwaar als je al snel moe bent, er dan ook nog zwanger bij zijn.
    
    Hier verder alles goed. Ben vanmiddag alleen op mijn werk en heb nu dus even tijd om ?te spijbelen?. Meestal ben ik ?s avonds op het forum te vinden, maar vanavond gaan we naar de oma van mijn man. We hebben de bijbestelde foto?s van ons trouwen en die gaan we even langsbrengen. Ze was erg nieuwsgierig en vroeg meteen of we ze ook even op kunnen hangen. Kleine moeite natuurlijk en het is een leuk mens, dus ik heb er wel zin in.
    
    Liefs, Annemieke

    ---

    

    ---

24. Hobi schreef | 19-11-2008, 16:19

    ---

    

    • Profiel
    • 1197 berichten

    ---

    Hoi meiden,
    
    Wow wat is er veel geschreven zeg!!! Echt leuk!! En wat grappig dat iedereen katten heeft hahaha
    
    @ Visje in het water: dank je wel voor je op-peppende-woorden. Helaas werkt het bij mij allemaal minder simpel, maar gelukkig heb jij nu een goede zwangerschap zo kort op je miskraam!!
    
    @ Duv: fijn dat bij jou ook alles "schoon" is!! Weet je, je merkt vanzelf wel wanneer je er weer aan toe bent om er weer voor te gaan! Een miskraam is niet niks namelijk en dat moet je toch verwerken!
    @ Irene: jeetje, dat klinkt als een nare ziekte... Maar wat fijn dat je zoveel steun hebt in je omgeving. dat heb je ook wel nodig lijkt mij!! Merk je dat het lichamelijk nu weer beter gaat nu je (helaas) niet meer zwanger bent? En heeft je ziekte geen invloed op zwanger zijn enzo??
    @ Annemieke; leuk nog een oma hebben... mijn laatste oma overleed al toen ik pas 11 was. dus dat is al 20 jaar geleden (bijna, 20 december). Ik ben nakomertje (15 jaar na de jongste) dus is mijn eigen moeder al 21 jaar oma! En mijn man is 13 jaar ouder dan mij dus zijn ouders zijn ook al op leeftijd. Mijn schoonmoeder wordt 80 met kerst. En mijn schoonvader is geloof ik al 85. Maar ze zijn nog behoorlijk kwiek, al beginnen ze wel steeds meer kwaaltjes te krijgen.... Naja, ze zijn er nog!
    
    
    Hier alles ok. Ik hoef niet meer terug naar de psycholoog in principe, maar ik heb toch nog 1 afspraak gemaakt voor over 4 weken. Vind ik wel een prettig idee. Het gaat vandaag erg goed met me. Ik voel me weer bijna mijn oude ik. En dat is zooo fijn!!! Dit is echt de eerste dag dat ik me weer zo voel. Hoewel ik nog wel sneller moe ben, dus dat begin ik nu wel weer te merken, maar ja, dat is dan maar even niet anders!
    
    Ik ga stoppen voor nu.
    
    Liefs,
    hobi

    ---

    PCOS, Zwanger na bijna 4 jaar na 1e IVF poging!! 27 februari 2010 uitgerekend.

    ---

Pagina's:

1 2 3 …6 7 8 Laatste Volgende