Lieve allemaal,
Graag wil ik mijn verhaal doen, in de hoop dat mensen hier kracht uit kunnen putten!
Elke dag, ja echt elke dag, denk ik aan al die lieve mensen die moeite hebben met zwanger worden.
Liefs xxx
Amélie
Amélie, mijn lieve kleine bijzondere meisje! Waarom zo bijzonder??
Omdat het 8 lange jaren heeft geduurd voordat ze bij ons mocht zijn. 8 lange jaren van vele ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, onzekerheid, angst en heel veel verdriet.
Verdriet, omdat iedereen in onze omgeving (moeiteloos) zwanger werd. Mijn broers werden opa's, mijn zus oma, onze vrienden werden papa's en mama's. Verdriet, omdat ik een hekel kreeg aan kraamvisites. Waarom een hekel aan kraamvisites? Je gunt iedereen toch alle geluk? En toch kreeg ik dat. Verdriet, omdat de 6 IVF behandeling weer was mislukt. Ik moest ondanks mijn verdriet weer voor de zoveelste keer mijn best doen om uit de alsmaar dieper wordende put krabbelen. En vooral maar weer positief blijven, want niemand mag iets aan mij merken.
We kregen de opdracht om ons weer te melden als de volgende menstruatie zich aandiende. Maar die bleef uit. Wat nu?? Weer een zwangerschapstest doen? Ik ben intussen bijna aandeelhouder van de Kruitvat. Op een zondagochtend toch maar weer proberen. En wat denk je??? Een dikke vette blauwe streep in 1 keer!!! Zie ik het goed?? Ja, ik zie het goed en mijn slaperige vriend ziet het ook goed. Maar mijn lieverd durft net als ik niet echt blij te zijn. Eerst een bevestiging van het ziekenhuis. Tot overmaat van ramp was ziekenhuis Rijnstate door een telefoonstoring 2 dagen niet bereikbaar. Eindelijk krijgt Joost op woensdag iemand aan de lijn en na een tijdje flink aandringen mogen we donderdag ochtend een echo komen maken. Weer een nacht van de zenuwen niet kunnen slapen. En dan is het eindelijk donderdag ochtend, de zenuwen gierden door mijn lijf. Door een file kwamen we net op tijd aan en helemaal buiten adem ging ik in de wachtkamer zitten. Joost moest de auto nog parkeren en kwam een paar minuutjes later. Hand in hand zaten we zwijgend naast elkaar. Toen kwam eindelijk de gyneacoloog. "Kom maar mee jongens, dit wordt voor jullie het moment van de waarheid," zei ze zakelijk. Ik nam plaats op de behandeltafel en wende mijn hoofd van het scherm af, ik durfde niet te kijken. Het bleef akelig stil en ik vroeg toen heel voorzichtig of er iets te zien was. "Kijk zelf maar even, Betty" zei ze vriendelijk. Jeetje mina, is het echt wat ik zie??? Ik kon mijn ogen niet geloven. We zagen net als de even verbaasde gyneacoloog een embryo van 14 weken vrolijk door het hele scherm heen stuiteren. Dus toch van de laatste IVF!!! De wonderen zijn de wereld niet uit, WE ZIJN ZWANGER!!! Wat waren we blij, eindelijk worden we papa en mama. Het gevoel wat er toen door mij heen ging is met geen pen te beschrijven. Zo intens gelukkig!!!
Na een fijne zwangerschap (ben geen seconde ziek geweest) en volgens de deskundigen een snelle bevalling, ben ik op 28 mei 2007, op 42 jarige!!!! leeftijd bevallen van een prachtige gezonde dochter: Amélie.
Amélie groeit en ontwikkeld zich goed. Het is bijna elke dag een feestje met haar. Ze is lief, gezellig, grappig, ondernemend, af en toe irritant ondeugend, maar o zo bijzonder!!! Ze is nu 3 jaar, de tijd gaat snel. Elke seconde van de dag genieten we van haar. Amélie, mijn meisje, mijn alles!!
