Vandaag eindelijk de brief ontvangen van het zh die mij doorverwijst naar het academisch zh om daar te beginnen met ivf. Nu weer afwachten op de uitnodiging van dat zh op de intake.
Wie schrijft met me mee???
Ruim 7 jaar geleden wist ik dat ik klaar was voor een kindje. Als ik eraan dacht dat ik zwanger was dan begon ik te stralen en voelde me heerlijk. Als ik een baby zag dan werd ik helemaal week en wist ik het zeker : ik was er eindelijk klaar voor.
Helaas werd ik niet meteen zwanger, zoals dat bij mijn vriendinnen wel ging. Ik paste mijn levensstijl aan, stopte met roken, dronk niet meer en at gezond.
Mijn partner destijds ging daar niet in mee.
Hij vondt het kennelijk minder belangrijk dan ik.
Uiteindelijk ben ik blij dat het met hem niet is gelukt, want hoe leuk hij ook was in het normale leven, als hij gedronken had veranderde hij.
Na een jaar vrijgezel te zijn geweest en enorm van alle mannelijke aandacht te hebben genoten (wist daarvoor niet dat ik zo goed in de markt lag), kwam ik mijn huidige partner tegen. Ik was nog steeds van de pil en had dat afgelopen jaar ook soms bewust risico genomen door onveilig te vrijen, om te kijken of ik zwanger werd. Terwijl ik in het dagelijks leven erg bewust leef.
De eerste maanden had ik ook onveilige sex met mijn huidige partner. Na een gesprek vonden we het verstandig om een spiraaltje te zetten bij mij, zodat ik geen hormonen binnen kreeg en na het verwijderen van het spiraal direct zwanger kon worden.
Het zetten van een spiraal had ik totaal onderschat, wat deed dat zeer!!!
Het ergste van alles was dat die stomme t### op het laatst de spiraal er uit trok.
Resultaat: erg veel pijn, geen spiraal.
Na dit incident durfde ik echt niet nog eens en we besloten dat we zonder voorbehoedsmiddel verder zouden sexen. Op vruchtbare dagen zouden we geen sex hebben, maar hier hebben we natuurlijk nooit op gelet.
In het begin hoop je nergens op, maar langszamerhand was het toch steeds weer een teleurstelling dat ik ongesteld werd. We besloten naar de huisarts te gaan, zodat we iig al in de molen zaten.
De wens en het verdriet werden steeds groter natuurlijk en de druk nam ook toe.
Het werd mijn partner na 2,5 jaar teveel en zijn toen 4 maanden uit elkaar geweest.
Nu zijn we gelukkig weer bij elkaar en weet hij dat ik van hem hou en dat ik hem niet alleen zie als een zaaddonor.
Wij hebben nu twee keer een iui gehad, zonder resultaat.
Zijn zaad was twee keer onder een miljoen en mijn fsh is nu 10!!
Doorverwezen naar ander zk voor icsi ivf, waar we nu zitten te wachten op intake.
Het hele ziekenhuisgebeuren vreet echt aan me. Ze vergeten naar mijn idee dat ze met mensen omgaan. De assistenten zijn over het algemeen erg lief, maar de artsen zien je echt als een nummer en leven niet met je mee. Binnen 5 minuten wordt je weer naar buiten gebonchourt, terwijl jij nog zoveel vragen hebt. Mijn collega is gelukkig met hetzelfde bezig, zodat ik veel van haar kan leren. Mijn vriendinnen begrijpen niet wat ik voel.
Mijn partner is erg bang voor mijn emoties.
Makkelijk is anders.................
