Twijfelende moeders
Moeders die twijfelen of ze een 2e kindje willen
- Beheerder: maggie_dong
- Thema's en emoties: mamas kinderen, ambitieus, angstig, gelukkig, gezellig, onzeker, verdrietig
Met...
- 19 volgers
- 0 blogs
- 5 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (16.626x) Wel of niet een 2e kind?
- Meeste reacties (37) Wel of niet een 2e kind?
Dit onderwerp heeft 37 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 2.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 16-09-2011 13:39. \t\t
Wel of niet een 2e kind?
- Wij hebben een prachtig, mooi, lief, ondeugend, gezond geweldig dochtertje van bijna 2,5 jaar. En nu..
Tja, ik twijfel over een tweede kind... soms krijg ik enorme kriebels, soms helemaal niet.
Het idee van de gebroken nachten, gesjouw met spullen, niet redelijk spontaan met 1 kind even gaan fietsen, alles x2, eeuwige luiers, flesjes, spuuglapjes, enz.. daar kijk ik zo tegen op!
Maar van de andere kant.. dat is maar tijdelijk.. en als ze wat ouders zijn kunnen ze samen spelen, samen problemen oplossen enz. Zeker ook als wij ouder worden en er mocht wat zijn lijkt het me fijn als je een broer of zus hebt waarmee je samen iets voor je ouders kan betekenen, zoals ik dat nu zelf ook heb.
Maar ik vind het nu met 1 al vaak een gedoe, sjouwen met spullen enz.
Wie twijfelt ook?
Wie twijfelde en heeft definitief wel/niet gekozen voor een 2e kindje?- Print deze pagina
37 reacties op onderwerp
- @ Zomer79
Mijn zoon is 6 en mijn dochtertje 2. Omdat ik de beginperiode ook best zwaar vond hebben wij bewust gewacht met de tweede. Zwanger van de 2e terwijl je eerste nog een peuter is, was helemaal niets voor mij geweest! Op deze manier kon ik ook (relatief rustig) van de 2e genieten terwijl de oudste op school zat. Ik scheel zelf 6 jaar met mijn broertje en heb dat nooit als een groot leeftijdsverschil ervaren, mijn broer ook niet. Heb altijd gespeeld met hem en heb nog steeds goed contact met hem. Wat dat betreft heeft de broer-zus klik meer met karakters dan met leeftijden te maken, vind ik.
De 2e zwangerschap vond ik echt zwaarder dan de eerste. Bij vermoeidheid kon ik natuurlijk niet zomaar even gaan liggen. Gelukkig kreeg ik de 2e keer niet zo'n enorme toeter als bij de 1e en werd ze ook bijna 2 weken voor de uitgerekende datum geboren (daar was ik ook al vanaf het begin van overtuigd, dat dat zou gebeuren). En ja, na de geboorte, ja het was gewoon anders dan na de 1e (duh...). Van de hormonen wist ik natuurlijk al dus daar heb ik me minder gek door laten maken. Ook heeft de 2e minder lang borstvoeding gekregen (ze wilde op een gegeven moment écht niet meer, zette het op een krijsen als ik met het voedingskussen kwam aanzetten) dus dat scheelt hormonaal natuurlijk ook weer. Veel onzekerheden die je bij de 1e hebt, verdwijnen bij de 2e (gedeeltelijk, want het is toch een ander kind), je wordt praktischer. Maar laat ik het zo zeggen; ik ben blij dat ik eerst de 1e heb gekregen, een hele zoete baby makkelijk, goede eter zacht karakter (alleen het inslapen was altijd gedoe) en daarna pas de 2e, een dame met een eigen willetje, veel pinniger en met het eten ook niet altijd even voorbeeldig, kortom een heerlijke echte meid.
Tja, die gebroken nachten... De eerste sliep meteen al door tot 6 uur 's ochtends (en dan vond ik het nog zwaar hahaha!) maar je raadt het al, de 2e natuulijk niet! Zij was echt een dik jaar (bijna anderhalf) voordat ze echt standaard doorsliep. Jeetje als ik daar weer aan terug denk... hoe we daar doorheen zijn gekomen zeg... haha maar ja je hebt ook weinig keus hè!
En maggie
hoe hangt de vlag er vandaag bij? - De vlag hangt.... wapperend in de wind ;-)
Nog steeds goed gevoel over. Veel over gehad met allerlei mensen uit m'n omgeving. Mensen zonder kinderen, met 1 kind, met 2 of met meer. Van iedereen hoor ik ergens wel het zelfde. Ja het is pittig, maar ook zo geweldig.. en ook voor later ook erg fijn voor de kinderen zelf om een broertje of zusje te hebben. En daarvan ben ik ook wel overtuigd.
Ik ben nu al 2,5 jaar mama.. en het is zo snel gegaan. Natuurlijk krijgen we het zwaar.. maar daar moeten we dan maar even doorheen. Ik heb geen ouders of schoonouders in de buurt, dus echt de oudste uitbesteden of hulp vragen kan moeilijk zijn.. maar we redden ons wel.
Ik ben wel blij dat we ook gewacht hebben, dat er iets meer tijd tussen gaat zitten en de oudste dan ergens al naar school gaat en ook veel meer zelf kan.
We hebben vaak zo'n lol al met z'n drien, dan kan alleen nog maar leuker worden.. hoop ik ;-)
Klinkt alsof ik al helemaal 100% om ben he.... nah.. er zullen dagen blijven dat dat niet zo voelt.. en wie weet type ik morgen weer een heel ander stukje. Dat hoort bij twijfelen..... (?) - Olla dames. Hoe gaat het met jullie?
Alhoewel ik nog steeds mijn twijfel momenten heb, raak ik wel steeds enthousiaster over een tweede kindje. Veel mensen in mijn omgeving zijn op dit moment zwanger.. en dat triggert ook wel een beetje. Maar ik vind het wel fijn dat ik nog niet zwanger ben (ook omdat je dan okt/nov/dec uitgeteld bent en dat wil ik niet)... maar ik kan er wel weer naar uitkijken.
Ik merk dat het met mijn oudste dochter ook allemaal steeds makkelijker gaat wat betreft aankleden/uitkleden, praten, dingen afspreken enz (behalve eten is nog niet altijd een succes)... dus ik zie zo'n kleine ook wel weer zitten, al zal ik wel blij zijn als het eerste half jaar dan weer voorbij is.
Maar goed, ik ben dus wat milder gestemd en heb minder twijfels.. maar soms nog wel..
En jullie? - Hoi,
Maggie Dong, ik begrijp je gevoelens helemaal, mijn dochter is nu 1,5, en over 2 weken laat ik mijn spiraal verwijderen. De laatste keer duurde het 5 maanden voordat alles weer op de rit was, en daar ga ik nu weer vanuit, maar de beslissing is genomen, we gaan definitief voor een 2e, vind het wel weer heel spannend, en ook ik twijfel nog wel is hoor, doe ik er wel goed aan, het gaat ook zo leuk met z'n 3-en.
En mocht het weer gebeuren, ik zal blij zijn als het eerste half jaar voorbij is, alhoewel als het net zo'n makkelijk kind is als de eerste, die sliep na 4 weken door 's nachts, en doet dat nog steeds.
2 van mijn beste vriendinnen zijn ook zwanger de ene uitgerekend eind augusteus en de ander begin december, dus hier ook wel gevoelens van dat wil ik ook nog wel mee maken.
Hier dus een bijna geen twijfelende moeder meer.
Hoe staat het er met de rest voor
- @maggie_dong Leuk dat jullie er -zo goed als zeker- voor gaan! Spannende tijd hoor. Hier blijft het voorlopig echt bij 1 kind. Ik vind het wel even best zo. Misschien dat ik er over een tijdje anders over denk. Maar voor nu is dit prima en voel ik me er goed bij.
@schumi Ik kan me wel voorstellen dat als je twee beste vriendinnen zwanger zijn dat het dan wel een soort van gaat kriebelen. Die voorbeelden heb ik niet in mijn omgeving. Mijn schoonzusje is een half jaar geleden bevallen. Wie weet als zij over een tijdje voor een tweede gaan ik daar dan weer anders tegen aan kijk. Maar voorlopig blijven wij thuis met zn drietjes. - Wij hebben een gezonde lieve dochter ( al wat ouder) en daar zijn we heel gelukkig mee. Ik had ook altijd gedacht dat ik "later" zeker twee kinderen wou, maar het is anders gelopen maar het is goed zo.
Ik wil alleen maar zeggen dat er zoveel vooroordelen zijn over "enigst" kinderen en dat is jammer en ook nog achterhaald.het kan ook voordelen hebben voor de ontwikkeling. Onze dochter heeft zich ontwikkeld tot een hele lieve sociale en spontane meid en ze vind het geen probleem dat ze enigst kind is. Als ze wil is er genoeg gezelschap voor handen .
Een tweede kind moet je echt willen en niet omdat je eerste kind dan alleen is later. Wie geeft je de garantie dat ze het goed kunnen vinden en dat ze "iets aan elkaar hebben " later. Een goede vriend of vriendin kan net zo goed heel veel voor je betekenen. Ik kom zelf uit een grote familie en vind dit fijn maar het heeft ook wel eens nadelen zoals alles. Een "enigst "kind is echt niet zielig of minder gelukkig denk ik en dat wou ik even kwijt.
heel veel succes met je "keuze - Ooh wat klinkt dat allemaal bekent dan he..
Mijn zoontje is begin december net 3 geworden..
Na de geboorte zeiden ze ách het kriebelt zo weer voor een 2e.
Het eerste wat ik zei,
Het is goed zo geen 2e voor mij..
Maar nu 3 jaar later en veel zwangere vriendinnen verder, begint er iedere keer als ik zo'n klein dingetje in mijn armen heb ook wel weer wat te kriebelen.
Dan hebben we het erover en dan gaan we er weer voor.
Dan weet ik al precies hoe ik het kamertjes eventueel wil hebben enz..
En als we op bed liggen ga je denken aan hoe makkelijk het wordt als ie straks naar school gaat. Je moet weer helemaal van voor af aan beginnen. Flesjes , slapeloze nachten.
Toen mijn zoon geboren woonde mijn moeder wegens een verbouwing bij ons in. Oh zo makkelijk.
Bij nachtelijke voeding, de trap afkomen, door de slaapkamer beneden, licht aanknippen , mijn zoontje vlug even bij oma neerleggen en de fles klaar maken.
Het is ons hierdoor wel makkelijker afgegaan natuurlijk.
En nu de twijfels redden we het alleen...
Vind het heel moeilijk..
Tussen mijn broer en mij zit meer dan 8 jaar.
Ik vond het heel veel , niet veel aan elkaar gehad.
Maar nu toch wel lekker en makkelijk dat ie er is..
Als er wat is kun je bellen.......
We twijfelen nog maar even door....
Zit met nog een dingetje na de geboorte van de eerste ben i aan de prikpil gegaan.
Even op google gekeken, maar ben er niet geruster op geworden. sommige mensen stoppen met de prikpil en dan duurt bij het grootste gedeelte nog minimaal 2 jaar voor ze zwanger en bij hun eerste ging het heel vlot.
Ook weer iets om over na te denken
Groetjes - Zo grappig om te lezen, omdat het allemaal zo herkenbaar is.
Even kort, ik wilde (samen met mijn man) altijd twee kinderen. Ik denk ook omdat we beiden uit een gezin komen van twee kinderen.
Eenmaal zwanger van de 1ste ging alles super goed! Ik had geen klachten en voelde me super goed! De bevalling daarintegen was 1 drama...zowel voor mij als voor mijn zoontje. Hij had het na een bevalling van 28 uur bijna niet gehaald. En dat heeft heel veel bij me gedaan en ook bij mijn man. We hebben hierdoor een hoop ellende gehad. Hij was oa een huilbaby tot 3 a 4 maanden en hebben veel afspraken gehad met osteopaten en chiropractor en fysio. Ziekenhuis opname etc etc..Je kan wel zeggen dat ik een soort van trauma heb opgelopen door dit alles. De roze wolk is mij voorbij gevlogen...Ook omdat de borstvoeding niet goed ging en ik heel weinig kon rusten door het gehuil en alles. Ik ben een sterke vrouw en dacht altijd dat ik het makkelijk aan zou kunnen. Maar het viel me heel zwaar moeder zijn (in het begin). Mijn hormonen waren 1 drama na de bevalling. Hey heeft ook een tijd geduurd voordat ik echt weer een beetje mezelf voelde. Tot sinds kort wilde ik daarom ook geen tweede, maar nu komt ie..
maar ik heb de laatste tijd toch kriebeltjes gehad.... hahaha. Ik heb een aantal avonden echt met een big smile in bed gelegen en gefantaseerd en gedacht dat ik het echt graag wilde. Was al alles aan het bedenken hoe ik het ging doen nu.
Niemand had dat gedacht denk ik en ik ook niet. Ik denk de ene keer idd leuk om het nog een keer mee te maken en dan hopelijk wat beter dan de 1ste keer. Maar ga maar van het ergste uit dan kan het alleen maar meevallen haha. Ook leuk voor later etc. Maar denk ook nu weer de laatste tijd wat negatiever, druk lastig geruzie onderling met kids, zwaar ppfff lastig hoor.... Ik kan wel door schrijven maar ik twijfel dus ook nog.. - Onze dochter is inmiddels ruim 6 jaar en we hebben lang gedacht dat het hierbij zou blijven. Zwanger worden was bij ons een groot probleem, maar met een beetje geluk is ze toch gekomen. Nu begint het toch weer te kriebelen. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Maar ja, wel weer helemaal opnieuw beginnen, de kans op een spontane zangerschap is nihil, dus dan wellicht moeten we dan voor ICSI weer naar het ziekenhuis. We hebben het nu ook goed zo, we kunnen eigenlijk alles doen, 1 kind gaat makkelijk ergens logeren/naar de oppas etc. Kortom het is niet echt gemakkelijk om een definitieve keuze te maken.
- Hoi Maggie,
Vandaag met veel herkenning je blog gelezen. Wij hebben een schattig, gezond en lief dochtertje van 3,5 jaar en ik heb altijd gezegd dat ik maar 1 kindje wilde(omdat ik zelf ook enig kind ben, denk ik). Sinds een maandje begint het bij mij ongeloofelijk te kriebelen. Mijn man en ik hebben het er al best veel over gehad en we willen het beide erg graag, maar nu komt het; het enige waar wij bang voor zijn, zijn de financiele dingen die erbij komen kijken. We hebben het niet heel erg breed en we zijn bang dat we het straks niet kunnen betalen. Nou, we kunnen het wel betalen, maar ,misschien niks meer voor onszelf doen en altijd opletten op wat je uitgeeft. Maar er zijn toch veel meer mensen die met ditzelfde probleem zitten? Toch vind ik het moeilijk, ik wil heel graag, maar maak mezelf gek met al die twijfels en onzekerheid. Eigenlijk zou ik iemand willen die tegen me zegt "doen"of "niet doen.."maar ik weet natuurlijk dat het zo niet werkt.
Hopelijk kan jij me wat tips geven? - Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat hier voor het laatst is gereageerd, ik ben wel benieuwd wat jullie nu hebben gedaan...
Hier namelijk het zelfde, uiteindelijk kreeg ik mijn vriend zover om met kinderen te gaan beginnen, en binnen drie maanden was ik in verwachting van mijn dochter Jasmijn, ze is een heerlijk en makkelijk kind, wat makkelijk slaapt eet en verder voorbeeldig ontwikkeld.. dus dat is al punt 1, ik ben doodsbang dat een nieuw broertje of zusje voor haar haar snachts gaat wakkerhouden... en ons natuurlijk ook!
Daarbij denk ik eraan dat ik veel al alleen doe, de papa van Jasmijn is vaak weg of druk en dan staan we er alleen voor, nu ze 18 maanden is kan ik tenminste een beetje met haar communiceren en hebben we het vaak erg gezellig!
Ook vraag ik me af of ik van een 2de wel net zoveel kan houden als van mijn eerste.. dat is vast een beetje cliche... en verder ik had een zwangerschap from hell! ik ben dus 9 maanden lang doodziek geweest en uiteindelijk maar 4 kilo aangekomen, en jasmijn was veel te licht bij haar geboorte (dysmatuur)..
Nu wil mijn vriend niets liever dan een tweede... maar ik?? - Hallo Maggi,
Ik herken jou probleem. Ik heb nu een dochterje van 1,5 jaar en vind het helemaal geweldig. Ze slaapt 's nachts alleen niet altijd door.
Wij (ik voornamelijk) wou een tweede. Als ik een zwangere vrouw zag was ik gewoon jaloers. Ik wou dat ook nog een keer meemaken. Mijn vriend wou steeds even wachten, maar laatst zei hij tegen mij dat ik het spiraaltje mocht laten weghalen. Dat is inmiddels gebeurd zo'n 3 weken geleden. Het advies was om minimaal 1 keer ongesteld te zijn geweest voor je begint.
Maar sinds het spiraaltje eruit is heb ik zo mijn twijfels gekregen. Is het wel leuk voor mijn dochter, kan ik het wel aan, meer beperkt in verschillende dingen (bijv. uiteten, vakantie gaan).
Gisteren hadden we het er weer over. En toen vertelde ik mijn twijfels aan mijn vriend. Hij zei dan doen we het niet. Maar dat vond ik toch ook niet leuk om te horen. Ik weet echt niet wat ik nu moet. Van de ene kant wel en andere kant niet.
We hebben zelf al een beetje zitten berekenen wanneer de kleine dan geboren zou worden (mits het weer meteen raak is). En dan gaat onze dochter alweer naar school (wij wonen in Belgie) en is de vakantie periode achter de rug. Dan kunnen we even volle aandacht aan haar geven. Ik denk wel dat zij het helemaal geweldig vind en ja ze kunnen later met elkaar spelen. maar das mijn gedachten, ben zo bang dat ik haar dadelijk te kort ga doen. En ik denk ook wel eens dat ons gezin zo compleet is maar dat komt puur omdat het nu alweer zoveel gemakkelijk gaat met onze dochter (camperen gaat super, uiteten kan ook, fietsen).
Sorry als alles een beetje door elkaar staat maar ik zit er zo mee en wil zoveel vertellen maar weet niet precies hoe.
Ben wel blij dat ik nu mijn verhaal kwijt kan, want tja ik wil niet dat er al iemand in onze familie of vriendenkrijg ervan af weet.
Groetjes Linda - Hoi Allemaal,
Voor de verandering hier een keer een man met twijfels... :-( Ik en mijn vrouw zijn al 12 jaar gelukkig samen en hebben een prachtig zoontje van inmiddels 4jr. Het eerste jaar is voor ons een echte nachtmerrie geweest gezien ons zoontje alle gedragingen van een huilbaby had. Na 9 maanden zowel overdag als 'savonds niet te hebben kunnen slapen hebben we eindelijk kunnen achterhalen dat ons zoontje simpelweg een overgevoeligheid voor Lactose had maar doordat het een sterk ventje is waren de symptomen minder zichtbaar en uitte dit zich vooral in constante maagkrampen. Terwijl ik dit schrijf wordt ik weer boos op de huisarts en consultatie bureau die dit constant hebben afgewimpeld. Deze overgevoeligheid is niet gek voor een (half) aziatisch kindje gezien de meeste aziaten hier last van hebben.
Enfin, door dit hele gebeuren hebben mijn vrouw en ik fysiek een behoorlijke klap gekregen waardoor ons lichaam na de eerste 9 maanden bijna 1 jaar heeft nodig gehad om goed te herstellen. Hierbij hadden we uiteraard ook een mentale klap gekregen, zo kreeg ik al kippevel als ik een baby hoorde huilen. Onze relatie heeft het in die tijd ook flink te verduren gehad, door de vermoeidheid en onwetendheid ga je op een gegeven moment je frustraties op elkaar botvieren. Hierdoor hebben we de eerste 3 jaar van ons zoontjes leven echt niet aan kinderen gedacht, althans ik niet. Mijn vrouw heeft begrip voor mijn standpunt maar twijfelt heel erg. Ik daarentegen denk ook nog weleens aan een kleine maar vind het leeftijdsverschil wel erg groot worden, onze kleine is nu 4 dan dus 5, en ik ben ook wel blij dat alles nu weer zijn draai heeft gevonden. Daarnaast heb ik ook de vrees dat mocht er een kleine komen en deze heeft een afwijking, of is weer een huilbaby, dat ik dit niet ga trekken. De eerste keer was zo zwaar dat ik bijna zeker weet dat mocht ik een 2e huilbaby krijgen dat ik eraan onderdoor ga.
Ik vind het heel erg om mijn vrouw in deze situatie te zien en mijn gevoel zou haar dan ook bijna een tweede kindje willen schenken, maar als ik de situatie dan weer rationeel bekijk dan zie ik het echt niet zitten.....
Desondanks of ik hier reacties op krijg vind ik het al fijn dat ik mijn verhaal even van mezelf heb kunnen afschrijven, ik kan mijn dilemma niet echt met iemand bespreken omdat de meeste mensen niet objectief zijn of gewoon gevoelsmatig zeggen,"och doe toch gewoon, wat kan er nou gebeuren..." vanaf de zijlijn is het altijd makkelijk oordelen maar mocht het wel uitkomen dan is er niemand om ons te helpen en dan zullen we het toch zelf moeten redden.
Door omstandigheden krijgen we ook weinig hulp van Opa's en Oma's dus alles komt dan echt op ons neer.
Voor al diegene die de tijd nemen om mij met raad en daad bij te staan bij deze alvast mijn dank! - heey,
ik ben 19 jaar ik heb een zoontje van 6 maanden.
die heb ik bewust gekozen en ik vind het super gaan ik geef nog steeds borstvoeding.
en het in een blij jongentje.
nu ben ik weer zwanger ik heb er niet voor gekozen .we gebruikten wel alleen maar condooms maar ik zou over gaan naar de spiraal.
maar nu is het te laat![[:'(]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-9.gif)
.
ik weet niet of ik het ga houden ik ben tussen de 5 en 7 weken zwanger ik vind het zo moeilijk om een keuze te maken weg halen doet me pijn en houden maakt me bang .kan ik dat strax wel aan ? ik
ben heel erg verdrietig steeds huilen . ik ben bang dat mijn zoontje strax aandacht te kort komt. en als ik het weg laat halen denk ik elk jaar nu zal me kindje 1 worden of 2 en meschien was ze/hij een lief blij meisje of jongentje die geniet van het leven.
ik weet het niet ik ben heel erg verdrietig. - hallo
ik en men man hebben een zoontje van 3 jaar
zelf zou ik graag nog een tweede kindje willen
maar men man ziet dat niet zitten
vooral voor het financiele aspect
maar ik denk dat da allemaal wel nog goed zou meevallen
we hebben bijna een inkomen van 3000 euro
dan met je toch twee kinderen kunnen opvoeden he
wat denken jullie ervan? - Hallo Eefje,
Ik heb zelf (nog) geen kinderen.
Je moet er natuurlijk beide voor 100% achter staan.
3000 euro is een mooi bedrag maar het ligt er natuurlijk ook aan hoe jullie er nu financieel voorstaan, als je nu goed rondkomt en je aan het eind van de maand nog een stukje salaris over hebt zou het geen probleem moeten zijn.
Of je moet er andere (luxere) dingen voor laten.
Van de meeste meiden hier hoor je dat het allemaal vanzelf wel goed komt.
Succes met jullie keuze!
Groetjes Bloem!
- Hallo allemaal!!!
Hier nog zo'n twijfelaar......
Mijn zoontje is nu 20 maanden en meestal kriebelt het wel voor een tweede maar soms ook niet. Toch denk ik dat de wens voor een tweede wel sterker is, gewoon alles nog een keertje weer beleven. Alleen brengen de volgende dingen mij aan het twijfelen. Ten eerste, sinds april dit jaar ben ik werkloos geworden, ik werkte 24 uur. Mijn man maakt zich over het financiele niet zoveel zorgen, maar ik des te meer. Ik wil alles goed voor elkaar hebben en vind het erg moeilijk hoe het er financieel uit gaat zien als er een tweede kindje bij zou komen. Mijn man zegt ook, je kunt toch niet in de toekomst kijken en wil je alleen om het financiele dan niet voor een tweede gaan? Zucht, ik weet het niet...ik denk dat het komt door het onbekende, dat je niet weet wat er komen gaat. En dan speelt bij mij ook nog, als we voor een tweede gaan, wanneer dan? Ik dacht eerst zelf om, als het lukt, uitgerekend te zijn in oktober, november volgend jaar. Omdat er dan iets meer dan 2,5 jaar tussen de kindjes zit, maar oktober, november vind ik eigenlijk geen mooie periode. Maar als we wachten tot het voorjaar (2012), mei, juni dan zit er 3 jaar tussen. Is dat niet veel en mijn man is dan ook al 40 als de tweede geboren zou worden. En ja, nu vind ik het soms ook zwaar om fulltime moeder, huisvrouw en echtgenote te zijn. Maar ik weet, mocht er een tweede komen dan is de eerste ook alweer wat ouder natuurlijk en dan denk ik weer, of zullen we gezellig met z'n drietjes blijven? Is toch ook leuk? Maar aan de ene kant gun ik hem ook wel een broertje of een zusje en is het met zijn vieren denk ik ook wel leuk.
Ik weet het niet, is het beter om af te wachten totdat ik misschien weer een baan heb? Of moeten we gewoon voor de tweede keer in het diepe springen en er vanuit gaan dat het dan ook wel goed komt en we het wel redden. Want m'n man zegt ook; Stel dat je niet weer aan het werk komt, dan is het straks misschien te laat voor een tweede.
En daar heeft hij ergens ook wel gelijk in.
Help!!!! Graag zou ik jullie verhalen, ervaringen horen.
Liefs, een ontzettende twijfelaar.
- quote:eefje82 schreef op 07 december 2010 @ 21:06:
hallo
ik en men man hebben een zoontje van 3 jaar
zelf zou ik graag nog een tweede kindje willen
maar men man ziet dat niet zitten
vooral voor het financiele aspect
maar ik denk dat da allemaal wel nog goed zou meevallen
we hebben bijna een inkomen van 3000 euro
dan met je toch twee kinderen kunnen opvoeden he
wat denken jullie ervan?miranda76 wijzigde dit bericht op 12-12-2010 17:12 met 42% - dank je bloem.
miranda als je echt graag een tweede kindje wilt, zou ik er ook voor gaan.
ik vind het spijtig dat ik zolang gewacht heb, men zoontje word 3 jaar over 2 weken
en is wel goedkoper naar opvang toe, moest uw 2de kindje geboren worden als uw eerste naar school gaat. maar je weet toch nooit wat de toekomst brengt
ik zou daarom niet wachten voor een kindje, de grootste zaken heb je al he van babyspullen
en eens ze naar school gaan ,geloof me de kinderen worden al vlug zelfstandig
veel succes
groetjes eefje - dank je eefje....
zijn jullie al verder met jullie beslissing, of iig je man dan?
ik weet natuurlijk niet wat jullie overhouden in de maand, maar met zo'n inkomen moeten jullie het toch wel redden lijkt mij. wij moeten het met iets meer dan de helft van wat jullie hebben doen.
en het gevoel van ons beiden voor een tweede wordt met de dag sterker, 's avonds als ik naar bed ga kan ik aan niets anders meer denken en overdag begint het ook al.
als ik tegen mezelf zeg, misschien is het beter om nog een half jaar te wachten dan denk ik, ohw...wat duurt dat nog lang....
en als ik het goed begrijp had jij er dus ook liever wat minder leeftijdsverschil tussen gehad?
maar als wij er nu voor zouden gaan is de oudste 2,5 jaar en als we nog een half jaartje wachten 3. dan denk ik dat half jaartje maakt toch ook niet zoveel uit. als het allemaal wil lukken dan he.
zucht.......misschien maak ik het mezelf wel veels te ingewikkeld.
ik ben zo benieuwd wat jullie beslissing zal zijn en of jullie er snel uit zullen komen...
lieve groet. - hallo
mijn man is er nog steeds niet uit of hij een tweede kindje wilt
ik zou morgen al terug zwanger willen zijn als het aan mij lag
men zoontje is ook drie jaar geworden vorige maand
de tijd begint nu wel te dringen
weer afwachten op een antwoord
groeten - hallo eefje.
vind het erg vervelend voor je, jij wilt wel heel graag en je man weet het gewoon niet.
wij zijn inmiddels wel voor een tweede gegaan, dit omdat wij ook ouder worden en ook niet al te veel leeftijdsverschil ertussen willen hebben.
ik hoop voor je dat je man gauw beslist om voor een tweede te gaan.
waarom twijfelt je man zo?
alleen om het financiele aspect? ik denk niet dat hij zich zo'n zorgen moet maken daarover. Ik ken ook mensen in m'n naaste omgeving die het met veeeeeeeeeeeeeeel minder moeten doen, schuldsanering e.d. Ik weet natuurlijk wel dat je niks met anderen te maken hebt, maar ik denk echt dat jullie het financieel wel zullen gaan redden.
lieve groet, miranda - dank je
neen mijn man is nog steeds aan het twijfelen
jammer genoeg
ik hoop dit jaar toch nog graag zwanger te zijn
ik kan maar hopen
dank jullie voor de steun
groeten - Hallo allemaal,
Ik ben een moeder van 33 jaar met een zalig dochtertje van 10 maanden.
Mijn partner en ik hebben het de laatste paar weken gehad over een mogelijk 2e kindje over een paar jaar. Nu heb ik een aantal dagen geleden een test gedaan en nu blijk ik zwanger te zijn! Dit terwijl ik weer net ben begonnen met de pil (blijkt dat je in de beginfase met de pil enorm vruchtbaar bent...misschien dom, maar wist ik niet).
De zwangerschap is eigenlijk niet gewenst. Kom net weer in een ritme en wil de komende maanden opzoek naar een nieuwe baan en nu zwanger. Ik heb geen idee wat ik moet doen.
Voor sommige vrouwen zou dit een geschenk uit de hemel zijn, gezien sommige er jaren over doen om zwanger te raken. Mijn eerste gedachte was om het te laten verwijderen. mijn partner wilt het graag houden. Alles in mij zegt nee, maar toch heb ik twijfels. Vooral vanwege de praktische zaken wil ik het laten weghalen. Met een 2e kind zal het een stuk zwaarder worden qua financien, oppas regelen etc. Ik zou uiteindelijk heel graag een broertje of zusje willen schenken aan mijn dochter, maar de situatie overvalt mij zo ernorm. Mijn partner en ik wonen ook nog niet samen, dit zou dan ook op korte termijn moeten veranderen.
Ik weet niet wat wijsheid is. Elke reactie of tips zijn welkom van moeders met 2 kinderen.
Groetjes, Lielie - ontzettend herkenbaar zelf heb ik een zoontje van 2 en we waren er helemaal van overtuigd dat er geen 2e zou komen hebben zelfs al de baby spullen verkocht maar nu begint het toch te kriebelen aan de ene kant heb ik zoiets van het is goed zo maar aan de andere kant 1 is maar alleen pffff ik weet het niet
Dit onderwerp heeft 37 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 2.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 16-09-2011 13:39. \t\t
Wel of niet een 2e kind?
Club Chat
Openbare berichten
Geen berichten gevonden.
Wie doet wat
- moppie491 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders16-09-2011 | 13:39
- mamasisi heeft een forum onderwerp geplaatst in Twijfelende moeders07-09-2011 | 11:19
- Lielie heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders18-02-2011 | 11:41
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders19-01-2011 | 17:33
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders11-01-2011 | 13:10
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders10-01-2011 | 22:37
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders13-12-2010 | 15:05
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders12-12-2010 | 14:23
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders09-12-2010 | 16:26
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders09-12-2010 | 16:20
Wie hier?
Er is niemand online!