Twijfelende moeders
Moeders die twijfelen of ze een 2e kindje willen
- Beheerder: maggie_dong
- Thema's en emoties: mamas kinderen, ambitieus, angstig, gelukkig, gezellig, onzeker, verdrietig
Met...
- 19 volgers
- 0 blogs
- 5 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (16.626x) Wel of niet een 2e kind?
- Meeste reacties (37) Wel of niet een 2e kind?
Dit onderwerp heeft 37 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 16-09-2011 13:39. \t\t
Wel of niet een 2e kind?
- Wij hebben een prachtig, mooi, lief, ondeugend, gezond geweldig dochtertje van bijna 2,5 jaar. En nu..
Tja, ik twijfel over een tweede kind... soms krijg ik enorme kriebels, soms helemaal niet.
Het idee van de gebroken nachten, gesjouw met spullen, niet redelijk spontaan met 1 kind even gaan fietsen, alles x2, eeuwige luiers, flesjes, spuuglapjes, enz.. daar kijk ik zo tegen op!
Maar van de andere kant.. dat is maar tijdelijk.. en als ze wat ouders zijn kunnen ze samen spelen, samen problemen oplossen enz. Zeker ook als wij ouder worden en er mocht wat zijn lijkt het me fijn als je een broer of zus hebt waarmee je samen iets voor je ouders kan betekenen, zoals ik dat nu zelf ook heb.
Maar ik vind het nu met 1 al vaak een gedoe, sjouwen met spullen enz.
Wie twijfelt ook?
Wie twijfelde en heeft definitief wel/niet gekozen voor een 2e kindje?- Print deze pagina
37 reacties op onderwerp
- Hoi, ik herken je twijfels. Mijn dochter is nu ruim anderhalf en ik twijfel ook over een tweede kind. Lastig is het he?! Voor nu, puur voor mezelf en hoe mijn leven is, denk ik, nee. Ik vind het (net als jij) nu al een gedoe met 1 kind. Laat staan met twee. Ik heb mijn leven goed op de rails nu, wat betreft verdeling werk en privé. Maar voor mijn dochter lijkt het me wel leuk als ze later een broertje of zusje heeft waar ze dingen mee kan delen. Als ik alleen al denk aan bijvoorbeeld een vakantie over vijf jaar. Dan lijkt het me best sneu dat ze alleen met ons is. Of je moet dan natuurlijk een vriendje of vriendinnetje meenemen. Maar ja, is dat dan een goede reden om voor een tweede te gaan? Een kind dat enig kind is weet toch ook niet beter denk ik dan. Dus ik weet het niet...
- Nou precies ja.. ik weet het dus ook niet..
Mijn zus heeft 3 zoontjes.. 6,4 en 2. Dat is errug druk maar ook wel weer leuk en gezellig.
Bij ons loopt nu ook alles soepel.. maar ja het was met 1 kind er bij ook wel ontzettend wennen. Zou dat met een 2e ook niet zo gaan...? - Ja die voorbeelden zoals van jouw zus heb ik ook wel in mijn omgeving. En dat vind ik er ook altijd gezellig uit zien.Met zijn allen aan tafel, altijd wat te doen. Maar dan vraag ik me wel af of ik dat net zo goed zou kunnen handelen als zij zeg maar. Ik bedoel, ik had voordat ik mijn dochter had, een heel ander beeld van het moederschap (of misschien wel van mijzelf). Ik dacht dat het me makkelijker af zou gaan zeg maar. Ik weet zeker dat buitenstaanders er niets van zullen merken maar ik vind het best zwaar. En dan vooral het continue zorgen en de geringe tijd voor jezelf hebben. En dat zal er met een tweede niet beter op worden. En blijf ik dan nog steeds de vrolijke semi-relaxte moeder of trek ik dat niet zo, zeg maar. Mijn dochter heeft meer aan een een vrolijke moeder dan aan een stresskip die maar net de ballen in de lucht weet te houden. Maar ja. Wanneer weet je dat nou he. Mijn vriend zegt dat het gevoel voor een tweede vanzelf wel zal komen. Of niet. Hoe staat jouw vriend/man er tegenover?
- Mijn vriend wil wel graag een tweede. Stel dat ik het echt niet wil zal hij daar vrede mee hebben, maar hij zou het wel graag willen. Hij zegt ook dat het wel goed komt. Maar ja hij werkt fulltime, ik 3 dagen, dus de meeste zorg komt op mij neer, zekers als ik weer borstvoeding zou gaan geven.
Ik dacht ook dat het me makkelijk af zou gaan, en eerlijk is eerlijk, dat gaat het ook wel, maar ook omdat het er (nog) maar 1 is..
Tijd voor mezelf, als is het maar 2 uurtjes op de avond en een uur overdag, dat is me heilig... Maar goed, er komt ook een moment dat je weer op de bank zit om 20:00 met 2 slapende kinders in bed...
Het valt allemaal niet mee....
Ik ben nu 33, dus het kan nog wel makkelijk .. als het snel zou lukken. We zouden einde zomer stoppen met de pil.. ik kijk gewoon even hoe ik me de komende tijd voel. Het is ook wel weer spannend en leuk vind ik, dat is een soort voorpret.. maar oh wee als het zo ver is ;-)
Tja en in de omgeving, inderdaad genoeg voorbeelden. En er zal uiteraard niemand zeggen die spijt heeft van zijn/haar kinderen. Ik zie ook moeders die ontzettend chaotisch zijn en niet echt moedelijk, het toch redden met 2 of meer kinderen. Zelfs een alleenstaande moeder.. Dat moet ik ook kunnen. Zijn we niet gewoon bang voor spoken?... - hai Maggie,
ik herken je twijfels! uiteindelijk heb ik (of eigenlijk hebben wij, mijn vriend en ik) de knoop doorgehakt en zijn sinds december vorig jaar een zoontje rijker....
en nee, spijt heb ik niet, maar ja, het is wel zwaar! de slapeloze nachten, het 'gedoe' met voeden in het begin, aandacht verdelen over 2 jochies, weggaan is een uitdaging opzich en dan dat onverklaarbare gehuil af en toe.....![[:S]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-7.gif)
1 kindje is wennen, maar de 2e vind ik eerlijk gezegd zwaarder dan de eerste.
ik wil je niet ontmoedigen, maar ben gewoon eerlijk en vertel het vanuit mijn eigen beleving.
ik ben stapelgek op mijn knulletjes en als de jongste naar me lacht dan vergeet ik het feit dat ik al 4 maanden chronisch slaaptekort heb, maar feit blijft bestaan dat het niet niks is.
zelf denk ik dat het na een jaar of anderhalf wel weer een stuk makkelijker zal zijn, het eerste jaar zijn ze natuurlijk ook zo afhankelijk van je.
ben wel blij dat we het gedaan hebben, ik gun de oudste ook een broertje (ben zelf eenig kind en vond dat nooit leuk) en ik hou me gewoon vast aan de makkelijkere tijden die straks weer gaan komen!![[:D]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-2.gif)
neem de tijd voordat je een besluit neemt, ja het is even zwaar, maar het is het ook wel waard (hoe cliche dat ook mag klinken haha)
groetjes
jennifer - Hoi ikke,
welkom welkom ;-)
Hoe oud zijn jouw kindjes nou precies? Oftewel hoeveel schelen ze?
Onze dochter zal ruim 3,5 zijn als de 2e zou komen (als het dan lukt enz).. en gaat dan bijna naar school. Ik houd me ergens ook vast aan de gedachte dat het dat wat makkelijker is (mijn zus en ik schelen ook 3,5 jaar en mijn moeder zei altijd al dat het ideaal was, had ze meer tijd voor baby, maar ja, mijn moeder werkte toen niet)...
Ik weet nog dat mijn zus haar 2e kindje kreeg en dat ook enorm zwaar vond.. ook meer wennen dat van 0 naar 1 kind. Ondertussen heeft ze al 3 zoontjes..
Enfin, heel veel tijd nog nemen om er over na te denken hebben we nou ook weer niet .. vind ik.. om het leeftijdsverschil niet nog groter te maken.. en ook omdat ik dus nog maar 1 eileider heb (sept vorig jaar buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad).. moeten we toch wel keer deze zomer gaan beginnen met proberen..
ALS ik het echt wil.........................
Ik weet alleen niet hoe ik tot een besluit moet gaan komen.. zeker omdat het gevoel per dag verschilt zeg maar.. of per uur zelfs....
ARGHHHH - Net filmpjes zitten kijken van 'vroeger'... eerste dagen na de geboorte en verder...
KRIEBELS ALL OVER THE PLACE ... !
Zo'n kleine hummel.. als ik dat zie en het idee dat ik dat nooit meer meemaak.. nee!
Maar als ik ze hoor huilen dan.. ook weer andere rare kriebels..
Maar toch.... - Hoi maggie,
Voordat we de 2e kregen zeiden mensen in onze omgeving altijd: "Met 1 kind ben je gewoon een stel met een kindje, met 2 kinderen ben je een gezin". Ik vond het zo'n onzin maar ik moet nu toegeven, ze hadden toch gelijk. Met 1 kind kan je je oude leventje, na het eerste jaar, grotendeels weer oppakken. Oppas is zo geregeld of je neemt je kindje mee. Met 2 (of meer) is het gewoon anders. Je aandacht kunnen verdelen is soms nog een hele kunst. Vooral tijdens spitsuren, bv tijdens het koken, wanneer de oudste moe is van school en zwemmen en de jongste erdoor heen zit en eigenlijk gewoon wil slapen. Als ze dan ruzie krijgen, probeer dan maar eens rustig verder te gaan met je verantwoorde maaltijd haha. Maar als ze dan later elkaars rug inzepen in bad dan smelt je weer...
Volgens mij heb je altijd je twijfels. Vóórdat je aan je eerste begint twijfel je (zal ik wel een goede moeder zijn, kan ik dat enz), voordat je aan je 2e begint (kan ik dat wel aan, zal ik net zoveel van de 2e als van de 1e houden deze twijfel heb ik zelf nooit gehad maar ik hoorde 'em regelmatig om me heen) en zelfs moeders met 3e kind wens twijfelen. En dan heb je natuurlijk nog grotere gezinnen, maar dat zijn van die "oer-moeders" daar durf ik geen uitspraak over te doen (ongetwijfeld hebben zij ook hun twijfels, net als ieder ander mens). Het is denk ik alleen maar gezond. Je realiseert je wat voor een verantwoordelijkheid het moederschap is en denkt er goed over na voordat je aan gezinsuitbreiding begint. Maar ja, je kan het pas ervaren als je daadwerkelijk dat 2e kindje al hebt gekregen. Lastig hè! - Hoi,
Ook hier een twijfelaar, we hebben nu een dochter van 1,5, mijn man wil heel graag een tweede. en ik twijfel heel erg, we hebben nu echt een makkelijk kind, we kunnen haar overal mee naartoe nemen en de eerste gedachte die bij mij opkomt, wat als de tweede niet zo makkelijk is, je kan nu overal eigenlijk gaan en staan waar je wilt. Ik hoor uit de omgeving ook hele wisselende verhalen, mijn collega heeft binnen 2 jaar 2 kinderen gekregen en die vind het fantastisch, maar ik ken ook mensen die hebben het pas na 4 jaar, want dan zat de eerste op school.
Nu heb ik een spiraaltje, die bij controle bleek dat die niet meet goed zit, dus 11 mei gaat die eruit, een nieuwe laat ik niet meer plaatsten, want dat kost toch weer 134 euro, dus vanaf dat moment moet ik toch echt een beslissing hebben genomen, of in ieder geval weten wat ik wil, de vorige keer heeft het ca. 5 maanden geduurd voordat alles weer goed op gang was, dus ik ga daar nu wel weer vanuit. maar toch.
Wel is het zo dat als ik kleine kindjes zie ik het zelf ook nog wel een keer mee wil maken, het zwanger zijn enzo, mar het zou helemaal makkelijk zijn als je het eerste half jaar over kan slaan, want dat vond ik perssonlijk best heftig.
alhoewel ik ook wel denk dat een tweede waarschijnlijk zo in het schema mee loopt.
Maar ik blijf twijfelen, maar ik weet wel zeker dat er een tweede komt.
Bij de eerste heb ik eigenlijk nooit echt twijfels gehad, maar nu denk ik, zal ik van een tweede net zoveel kunnen houden als van de eerste, hoe reageert mijn dochter op een tweede kindje.
Groetjes Schumi
- Hoi,
Vandaag een dag waarbij ik denk dat ik er uit ben.. we gaan er voor (einde van de zomer). Maar dat gevoel kan morgen ook weer anders zijn. Een nuchtere bui vandaag?
Ik denk het. De eerste pittige jaren zijn zo'n korte periode op een heel leven. En zo'n klein mensje is ook wel heel bijzonder. En ik denk dat je wel heel veel kan hebben aan een broer of zus.
Gister was ik bij mijn zus. Haar middelste van bijna 4 en mijn dochter dus hebben de hele middag heerlijk samen gespeeld. Hadden we nauwleijks omkijken naar... Dat gaat de ene keer ook beter dan de andere.
Ik denk dat het ook komt omdat ik nu in een huis woon zonder tuin (wel flink balkon op woonetage).. en me soms opgesloten voel. Ik moet echt naar beneden en naar buiten met dochterlief zodat ze buiten kan spelen. Daar praten we al langer over hier in huis, maar nu hebben we besloten dat, ondanks de crisis, we toch actie gaan ondernemen. Gewoon kijken wat het huis opbrengt en wat er te koop is. Geen haast, gewoon rustig aan, maar wel wat aan gaan doen...
Wie weet hoe ik er morgen over denk..... - Flores, was jij schrijft herken ik enorm. Over dat ' met 1 kind ben je een stel met 1 kind en met 2 ben je een gezin.' Ik zie dat ook bij vrienden van ons. En ook dat van die twijfels. Ik denk inderdaad dat je die altijd zult hebben, totdat je een tweede hebt, dan pas weet je hoe dat is. Hoe oud zijn jouw kindjes nu? En was dat eerste jaar bij je tweede zwaarder dan het eerste jaar bij je eerste kindje? Of juist minder omdat je wist wat je te wachten stond en je ook wist dat alles weer over gaat (ik doel op de rondgierende hormonen na de bevalling,-ik had daar heel veel last van- en de slapeloze nachten).
@schumi, ik heb dat ook, dat als ik kleine baby's zie, ik denk, wat heerlijk zo'n klein frummeltje. Maar tegelijk herinner ik me dan weer hoe moedeloos ik er de eerste periode van werd, en hoe fijn ik het nu vind dat mijn meisje kletst, dat ik met haar kan communiceren. En dan heb ik het nog niet eens over hoe fijn het is om zo maar weg te kunnen. We zetten haar in de auto en gaan. We gaan ook regelmatig met haar uit eten (gewoon naar iets simpels hoor) en met twee is dat natuurlijk een hele onderneming. Tegen dat soort dingen zie ik enorm op. Dat je je leven net lekker hebt lopen en dat je het dan weer helemaal overhoop gooit.
@maggie, wij zijn begin dit jaar verhuisd naar een 'echt' huis met tuin. Hiervoor woonden we in de stad, op een hoog met alleen een balkon. En dat gezeul inderdaad als je even naar buiten wilde. We hebben nu al zo vaak tegen elkaar gezegd dat het zo veel makkelijker is nu we een tuin hebben. Ook voor onze dochter. Ze speelt heerlijk in de tuin en wij genieten daar dan ook enorm van. (los van het feit dat ik de stad enorm mis hoor, met al zn terrassen en zn gezelligheid. Maar de keuze voor dit huis is vooral gemaakt voor onze dochter en we merken ieder dag dat het heerlijk voor haar is.) Dus als ik jou was zou ik zeker rustig gaan rond kijken. - Hoi, begrijp zelf ook goed de twijfels over het wel of niet beginnen aan een tweede. Zelf ben ik er al uit, wij gaan zeker voor een tweede. Maar vind het zo nu en dan ook wel heftig hoor met een. Bedenk me alleen hoe leuk en bijzonder het is weer zo'n nieuw mensje te leren kennen. Ik heb zo'n lol met mijn oudste dochter van bijna veertien maanden! Het lijkt me ook geweldig om haar als oudere zus te zien! Om te zien hoe ze met elkaar omgaan: kattekwaad uithalen, gein maken en ruzie natuurlijk! Heb zelf drie zusjes en vond het altijd heerlijk samen te spelen en als oudste zus hen te helpen met huiswerk enz. Vier kinderen is natuurlijk wel erg veel.
Mijn ouders zeggen wel altijd dat een tweede kind wel meer dan twee keer zo zwaar is als wanneer je er een hebt. Een derde en een vierde schijnen weer relatief minder heftig te zijn. Die dobberen a.h.w. makkelijker mee met de stroom van het gezinsleven...
Enfin, wij zijn al bezig voor de tweede!
Succes met keuzes maken!Esther wijzigde dit bericht op 13-04-2009 22:47 met 1%: duidelijkheid - @ Zomer79
Mijn zoon is 6 en mijn dochtertje 2. Omdat ik de beginperiode ook best zwaar vond hebben wij bewust gewacht met de tweede. Zwanger van de 2e terwijl je eerste nog een peuter is, was helemaal niets voor mij geweest! Op deze manier kon ik ook (relatief rustig) van de 2e genieten terwijl de oudste op school zat. Ik scheel zelf 6 jaar met mijn broertje en heb dat nooit als een groot leeftijdsverschil ervaren, mijn broer ook niet. Heb altijd gespeeld met hem en heb nog steeds goed contact met hem. Wat dat betreft heeft de broer-zus klik meer met karakters dan met leeftijden te maken, vind ik.
De 2e zwangerschap vond ik echt zwaarder dan de eerste. Bij vermoeidheid kon ik natuurlijk niet zomaar even gaan liggen. Gelukkig kreeg ik de 2e keer niet zo'n enorme toeter als bij de 1e en werd ze ook bijna 2 weken voor de uitgerekende datum geboren (daar was ik ook al vanaf het begin van overtuigd, dat dat zou gebeuren). En ja, na de geboorte, ja het was gewoon anders dan na de 1e (duh...). Van de hormonen wist ik natuurlijk al dus daar heb ik me minder gek door laten maken. Ook heeft de 2e minder lang borstvoeding gekregen (ze wilde op een gegeven moment écht niet meer, zette het op een krijsen als ik met het voedingskussen kwam aanzetten) dus dat scheelt hormonaal natuurlijk ook weer. Veel onzekerheden die je bij de 1e hebt, verdwijnen bij de 2e (gedeeltelijk, want het is toch een ander kind), je wordt praktischer. Maar laat ik het zo zeggen; ik ben blij dat ik eerst de 1e heb gekregen, een hele zoete baby makkelijk, goede eter zacht karakter (alleen het inslapen was altijd gedoe) en daarna pas de 2e, een dame met een eigen willetje, veel pinniger en met het eten ook niet altijd even voorbeeldig, kortom een heerlijke echte meid.
Tja, die gebroken nachten... De eerste sliep meteen al door tot 6 uur 's ochtends (en dan vond ik het nog zwaar hahaha!) maar je raadt het al, de 2e natuulijk niet! Zij was echt een dik jaar (bijna anderhalf) voordat ze echt standaard doorsliep. Jeetje als ik daar weer aan terug denk... hoe we daar doorheen zijn gekomen zeg... haha maar ja je hebt ook weinig keus hè!
En maggie
hoe hangt de vlag er vandaag bij? - De vlag hangt.... wapperend in de wind ;-)
Nog steeds goed gevoel over. Veel over gehad met allerlei mensen uit m'n omgeving. Mensen zonder kinderen, met 1 kind, met 2 of met meer. Van iedereen hoor ik ergens wel het zelfde. Ja het is pittig, maar ook zo geweldig.. en ook voor later ook erg fijn voor de kinderen zelf om een broertje of zusje te hebben. En daarvan ben ik ook wel overtuigd.
Ik ben nu al 2,5 jaar mama.. en het is zo snel gegaan. Natuurlijk krijgen we het zwaar.. maar daar moeten we dan maar even doorheen. Ik heb geen ouders of schoonouders in de buurt, dus echt de oudste uitbesteden of hulp vragen kan moeilijk zijn.. maar we redden ons wel.
Ik ben wel blij dat we ook gewacht hebben, dat er iets meer tijd tussen gaat zitten en de oudste dan ergens al naar school gaat en ook veel meer zelf kan.
We hebben vaak zo'n lol al met z'n drien, dan kan alleen nog maar leuker worden.. hoop ik ;-)
Klinkt alsof ik al helemaal 100% om ben he.... nah.. er zullen dagen blijven dat dat niet zo voelt.. en wie weet type ik morgen weer een heel ander stukje. Dat hoort bij twijfelen..... (?) - Olla dames. Hoe gaat het met jullie?
Alhoewel ik nog steeds mijn twijfel momenten heb, raak ik wel steeds enthousiaster over een tweede kindje. Veel mensen in mijn omgeving zijn op dit moment zwanger.. en dat triggert ook wel een beetje. Maar ik vind het wel fijn dat ik nog niet zwanger ben (ook omdat je dan okt/nov/dec uitgeteld bent en dat wil ik niet)... maar ik kan er wel weer naar uitkijken.
Ik merk dat het met mijn oudste dochter ook allemaal steeds makkelijker gaat wat betreft aankleden/uitkleden, praten, dingen afspreken enz (behalve eten is nog niet altijd een succes)... dus ik zie zo'n kleine ook wel weer zitten, al zal ik wel blij zijn als het eerste half jaar dan weer voorbij is.
Maar goed, ik ben dus wat milder gestemd en heb minder twijfels.. maar soms nog wel..
En jullie? - Hoi,
Maggie Dong, ik begrijp je gevoelens helemaal, mijn dochter is nu 1,5, en over 2 weken laat ik mijn spiraal verwijderen. De laatste keer duurde het 5 maanden voordat alles weer op de rit was, en daar ga ik nu weer vanuit, maar de beslissing is genomen, we gaan definitief voor een 2e, vind het wel weer heel spannend, en ook ik twijfel nog wel is hoor, doe ik er wel goed aan, het gaat ook zo leuk met z'n 3-en.
En mocht het weer gebeuren, ik zal blij zijn als het eerste half jaar voorbij is, alhoewel als het net zo'n makkelijk kind is als de eerste, die sliep na 4 weken door 's nachts, en doet dat nog steeds.
2 van mijn beste vriendinnen zijn ook zwanger de ene uitgerekend eind augusteus en de ander begin december, dus hier ook wel gevoelens van dat wil ik ook nog wel mee maken.
Hier dus een bijna geen twijfelende moeder meer.
Hoe staat het er met de rest voor - @maggie_dong Leuk dat jullie er -zo goed als zeker- voor gaan! Spannende tijd hoor. Hier blijft het voorlopig echt bij 1 kind. Ik vind het wel even best zo. Misschien dat ik er over een tijdje anders over denk. Maar voor nu is dit prima en voel ik me er goed bij.
@schumi Ik kan me wel voorstellen dat als je twee beste vriendinnen zwanger zijn dat het dan wel een soort van gaat kriebelen. Die voorbeelden heb ik niet in mijn omgeving. Mijn schoonzusje is een half jaar geleden bevallen. Wie weet als zij over een tijdje voor een tweede gaan ik daar dan weer anders tegen aan kijk. Maar voorlopig blijven wij thuis met zn drietjes. - Wij hebben een gezonde lieve dochter ( al wat ouder) en daar zijn we heel gelukkig mee. Ik had ook altijd gedacht dat ik "later" zeker twee kinderen wou, maar het is anders gelopen maar het is goed zo.
Ik wil alleen maar zeggen dat er zoveel vooroordelen zijn over "enigst" kinderen en dat is jammer en ook nog achterhaald.het kan ook voordelen hebben voor de ontwikkeling. Onze dochter heeft zich ontwikkeld tot een hele lieve sociale en spontane meid en ze vind het geen probleem dat ze enigst kind is. Als ze wil is er genoeg gezelschap voor handen .
Een tweede kind moet je echt willen en niet omdat je eerste kind dan alleen is later. Wie geeft je de garantie dat ze het goed kunnen vinden en dat ze "iets aan elkaar hebben " later. Een goede vriend of vriendin kan net zo goed heel veel voor je betekenen. Ik kom zelf uit een grote familie en vind dit fijn maar het heeft ook wel eens nadelen zoals alles. Een "enigst "kind is echt niet zielig of minder gelukkig denk ik en dat wou ik even kwijt.
heel veel succes met je "keuze - Ooh wat klinkt dat allemaal bekent dan he..
Mijn zoontje is begin december net 3 geworden..
Na de geboorte zeiden ze ách het kriebelt zo weer voor een 2e.
Het eerste wat ik zei,
Het is goed zo geen 2e voor mij..
Maar nu 3 jaar later en veel zwangere vriendinnen verder, begint er iedere keer als ik zo'n klein dingetje in mijn armen heb ook wel weer wat te kriebelen.
Dan hebben we het erover en dan gaan we er weer voor.
Dan weet ik al precies hoe ik het kamertjes eventueel wil hebben enz..
En als we op bed liggen ga je denken aan hoe makkelijk het wordt als ie straks naar school gaat. Je moet weer helemaal van voor af aan beginnen. Flesjes , slapeloze nachten.
Toen mijn zoon geboren woonde mijn moeder wegens een verbouwing bij ons in. Oh zo makkelijk.
Bij nachtelijke voeding, de trap afkomen, door de slaapkamer beneden, licht aanknippen , mijn zoontje vlug even bij oma neerleggen en de fles klaar maken.
Het is ons hierdoor wel makkelijker afgegaan natuurlijk.
En nu de twijfels redden we het alleen...
Vind het heel moeilijk..
Tussen mijn broer en mij zit meer dan 8 jaar.
Ik vond het heel veel , niet veel aan elkaar gehad.
Maar nu toch wel lekker en makkelijk dat ie er is..
Als er wat is kun je bellen.......
We twijfelen nog maar even door....
Zit met nog een dingetje na de geboorte van de eerste ben i aan de prikpil gegaan.
Even op google gekeken, maar ben er niet geruster op geworden. sommige mensen stoppen met de prikpil en dan duurt bij het grootste gedeelte nog minimaal 2 jaar voor ze zwanger en bij hun eerste ging het heel vlot.
Ook weer iets om over na te denken
Groetjes - Zo grappig om te lezen, omdat het allemaal zo herkenbaar is.
Even kort, ik wilde (samen met mijn man) altijd twee kinderen. Ik denk ook omdat we beiden uit een gezin komen van twee kinderen.
Eenmaal zwanger van de 1ste ging alles super goed! Ik had geen klachten en voelde me super goed! De bevalling daarintegen was 1 drama...zowel voor mij als voor mijn zoontje. Hij had het na een bevalling van 28 uur bijna niet gehaald. En dat heeft heel veel bij me gedaan en ook bij mijn man. We hebben hierdoor een hoop ellende gehad. Hij was oa een huilbaby tot 3 a 4 maanden en hebben veel afspraken gehad met osteopaten en chiropractor en fysio. Ziekenhuis opname etc etc..Je kan wel zeggen dat ik een soort van trauma heb opgelopen door dit alles. De roze wolk is mij voorbij gevlogen...Ook omdat de borstvoeding niet goed ging en ik heel weinig kon rusten door het gehuil en alles. Ik ben een sterke vrouw en dacht altijd dat ik het makkelijk aan zou kunnen. Maar het viel me heel zwaar moeder zijn (in het begin). Mijn hormonen waren 1 drama na de bevalling. Hey heeft ook een tijd geduurd voordat ik echt weer een beetje mezelf voelde. Tot sinds kort wilde ik daarom ook geen tweede, maar nu komt ie..
maar ik heb de laatste tijd toch kriebeltjes gehad.... hahaha. Ik heb een aantal avonden echt met een big smile in bed gelegen en gefantaseerd en gedacht dat ik het echt graag wilde. Was al alles aan het bedenken hoe ik het ging doen nu.
Niemand had dat gedacht denk ik en ik ook niet. Ik denk de ene keer idd leuk om het nog een keer mee te maken en dan hopelijk wat beter dan de 1ste keer. Maar ga maar van het ergste uit dan kan het alleen maar meevallen haha. Ook leuk voor later etc. Maar denk ook nu weer de laatste tijd wat negatiever, druk lastig geruzie onderling met kids, zwaar ppfff lastig hoor.... Ik kan wel door schrijven maar ik twijfel dus ook nog.. - Onze dochter is inmiddels ruim 6 jaar en we hebben lang gedacht dat het hierbij zou blijven. Zwanger worden was bij ons een groot probleem, maar met een beetje geluk is ze toch gekomen. Nu begint het toch weer te kriebelen. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Maar ja, wel weer helemaal opnieuw beginnen, de kans op een spontane zangerschap is nihil, dus dan wellicht moeten we dan voor ICSI weer naar het ziekenhuis. We hebben het nu ook goed zo, we kunnen eigenlijk alles doen, 1 kind gaat makkelijk ergens logeren/naar de oppas etc. Kortom het is niet echt gemakkelijk om een definitieve keuze te maken.
- Hoi Maggie,
Vandaag met veel herkenning je blog gelezen. Wij hebben een schattig, gezond en lief dochtertje van 3,5 jaar en ik heb altijd gezegd dat ik maar 1 kindje wilde(omdat ik zelf ook enig kind ben, denk ik). Sinds een maandje begint het bij mij ongeloofelijk te kriebelen. Mijn man en ik hebben het er al best veel over gehad en we willen het beide erg graag, maar nu komt het; het enige waar wij bang voor zijn, zijn de financiele dingen die erbij komen kijken. We hebben het niet heel erg breed en we zijn bang dat we het straks niet kunnen betalen. Nou, we kunnen het wel betalen, maar ,misschien niks meer voor onszelf doen en altijd opletten op wat je uitgeeft. Maar er zijn toch veel meer mensen die met ditzelfde probleem zitten? Toch vind ik het moeilijk, ik wil heel graag, maar maak mezelf gek met al die twijfels en onzekerheid. Eigenlijk zou ik iemand willen die tegen me zegt "doen"of "niet doen.."maar ik weet natuurlijk dat het zo niet werkt.
Hopelijk kan jij me wat tips geven? - Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat hier voor het laatst is gereageerd, ik ben wel benieuwd wat jullie nu hebben gedaan...
Hier namelijk het zelfde, uiteindelijk kreeg ik mijn vriend zover om met kinderen te gaan beginnen, en binnen drie maanden was ik in verwachting van mijn dochter Jasmijn, ze is een heerlijk en makkelijk kind, wat makkelijk slaapt eet en verder voorbeeldig ontwikkeld.. dus dat is al punt 1, ik ben doodsbang dat een nieuw broertje of zusje voor haar haar snachts gaat wakkerhouden... en ons natuurlijk ook!
Daarbij denk ik eraan dat ik veel al alleen doe, de papa van Jasmijn is vaak weg of druk en dan staan we er alleen voor, nu ze 18 maanden is kan ik tenminste een beetje met haar communiceren en hebben we het vaak erg gezellig!
Ook vraag ik me af of ik van een 2de wel net zoveel kan houden als van mijn eerste.. dat is vast een beetje cliche... en verder ik had een zwangerschap from hell! ik ben dus 9 maanden lang doodziek geweest en uiteindelijk maar 4 kilo aangekomen, en jasmijn was veel te licht bij haar geboorte (dysmatuur)..
Nu wil mijn vriend niets liever dan een tweede... maar ik?? - Hallo Maggi,
Ik herken jou probleem. Ik heb nu een dochterje van 1,5 jaar en vind het helemaal geweldig. Ze slaapt 's nachts alleen niet altijd door.
Wij (ik voornamelijk) wou een tweede. Als ik een zwangere vrouw zag was ik gewoon jaloers. Ik wou dat ook nog een keer meemaken. Mijn vriend wou steeds even wachten, maar laatst zei hij tegen mij dat ik het spiraaltje mocht laten weghalen. Dat is inmiddels gebeurd zo'n 3 weken geleden. Het advies was om minimaal 1 keer ongesteld te zijn geweest voor je begint.
Maar sinds het spiraaltje eruit is heb ik zo mijn twijfels gekregen. Is het wel leuk voor mijn dochter, kan ik het wel aan, meer beperkt in verschillende dingen (bijv. uiteten, vakantie gaan).
Gisteren hadden we het er weer over. En toen vertelde ik mijn twijfels aan mijn vriend. Hij zei dan doen we het niet. Maar dat vond ik toch ook niet leuk om te horen. Ik weet echt niet wat ik nu moet. Van de ene kant wel en andere kant niet.
We hebben zelf al een beetje zitten berekenen wanneer de kleine dan geboren zou worden (mits het weer meteen raak is). En dan gaat onze dochter alweer naar school (wij wonen in Belgie) en is de vakantie periode achter de rug. Dan kunnen we even volle aandacht aan haar geven. Ik denk wel dat zij het helemaal geweldig vind en ja ze kunnen later met elkaar spelen. maar das mijn gedachten, ben zo bang dat ik haar dadelijk te kort ga doen. En ik denk ook wel eens dat ons gezin zo compleet is maar dat komt puur omdat het nu alweer zoveel gemakkelijk gaat met onze dochter (camperen gaat super, uiteten kan ook, fietsen).
Sorry als alles een beetje door elkaar staat maar ik zit er zo mee en wil zoveel vertellen maar weet niet precies hoe.
Ben wel blij dat ik nu mijn verhaal kwijt kan, want tja ik wil niet dat er al iemand in onze familie of vriendenkrijg ervan af weet.
Groetjes Linda
Dit onderwerp heeft 37 reacties, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 16-09-2011 13:39. \t\t
Wel of niet een 2e kind?
Club Chat
Openbare berichten
Geen berichten gevonden.
Wie doet wat
- moppie491 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders16-09-2011 | 13:39
- mamasisi heeft een forum onderwerp geplaatst in Twijfelende moeders07-09-2011 | 11:19
- Lielie heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders18-02-2011 | 11:41
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders19-01-2011 | 17:33
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders11-01-2011 | 13:10
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders10-01-2011 | 22:37
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders13-12-2010 | 15:05
- eefje82 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders12-12-2010 | 14:23
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders09-12-2010 | 16:26
- miranda76 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Twijfelende moeders09-12-2010 | 16:20
Wie hier?
Er is niemand online!