- | 08-01-2011 | 20:35
Met...
- 59 volgers
- 0 blogs
- 5 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (35.572x) stiefkinderen
- Meeste reacties (155) stiefkinderen
Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t
stiefkinderen
- hallo,
Ik val maar meteen met de deur in huis; ik heb een hekel aan de kinderen van vriend. Helaas kan ik maar weinig op internet vinden over vrouwen die met hetzelfde probleem zitten dus lucht ik mijn hart hier. Sinds ruim een jaar woon ik samen en zijn de kinderen van mijn vriend om het andere weekend en de helft van de schoolvakanties bij ons. Zelf heb ik geen kinderen en heb ik nooit last gehad van rammelende eierstokken. Ik heb een drukke baan en heb mijn weekenden echt nodig om bij te komen en leuke dingen te doen. Daarnaast heb ik in mijn vrijgezellenperiode ontdekt hoe leuk het is om verre reizen te maken.
Toen ik mijn vriend ontmoette hebben we het over de kinderen gehad en de gevolgen die het zou hebben. Verstandelijk kun je veel beredeneren maar de praktijk bleek in mijn geval heel anders te zijn. Zo heb ik totaal geen positief gevoel voor de meiden. Het was voor mij heel confronterend om toe te geven dat ik kinderen niet leuk vind. Door mijn omgeving werd het afgedaan als het is je eigen keuze en hoe kan het dat je kinderen niet leuk vind??? In het begin vond ik het heel lastig om iets tegen mijn vriend te zeggen. Gelukkig kunnen we er inmiddels wel over praten maar niet in de ongenuanceerdheid die ik soms voel. Daarom heb ik sinds kort profesionele hulp gezocht.
Gelukkig zitten mijn vriend en ik qua het hanteren van huisregels op 1 lijn maar voor hem is het wel moeilijk. Hij zit in een soort spagaat omdat hij aan de ene kant blij is dat zijn kinderen bij ons komen maar aan de andere kant ziet hij wat hun komst met mij doet. Eerst liep hij helemaal op zijn tenen omdat hij voor mij invulde waar ik me aan ergerde en alvast ingreep. Hierdoor werd hij de boze vader van wie ze niks mochten. Dit werd ook nog een vrolijk gevoed door zijn hex. We hebben nu de afspraak gemaakt dat ik zelf ingrijp zodra het mij irriteert. Dit heeft wel een stukje rust gebracht.
Echter zodra op vrijdagavond de auto de oprit oprijdt en ik hun blerende kinderstemmetjes hoor (praten kunnen ze nl niet, alleen schreeuwen) voel ik me gast in mijn eigen huis. Het hele weekend wordt bepaald door de kinderen. Ze zijn nl belachelijk vroeg wakker en komen dat altijd even melden, eten is altijd een drama, een jas en schoenen hoeven ze niet op te hangen bij moeders dus gooien dat gewoon van zich af, wc doortrekken is ook geen standaard actie etc etc. Kortom ik word er helemaal gestoord van. Ik besef dat het voor de kinderen ook moeilijk is om van de vrije of liever gezegd gebrek aan opvoeding waarbij moeders alles voor ze doet om te schakelen naar de, in onze ogen, standaard omgangsregels. Ik baal er echter van als we vervolgens de hex weer aan de telefoon hebben om verhaal te halen over onze regels terwijl we haar op andere moment aan de telefoon hebben te piepen omdat de oudste van 8 weigert naar haar te luisteren.
Nu staan we weer aan de vooravond van een vakantie want ja vanaf het weekend hebben we ze weer een week. Nu baalde ik al van het feit dat we ze met oud en nieuw hebben maar kreeg ik tussen neus en lippen door ook nog even te horen dat ze van plan waren de hele avond op te blijven... Op dat moment had ik 'm echt even gehad. Het klinkt misschien egoistisch maar ik voel me ontzettend door de kinderen beperkt. Mijn vriend is in verband met de opvang van de helft van alle schoolvakanties het grootste gedeelte van zijn vakantiedagen kwijt en aangezien hij financieel slecht uit de scheiding is gekomen betaal ik indirect ook "vrolijk" mee. Aan het begin van onze relatie hebben we wel afgesproken dat we 1x per jaar minimaal een weekje samen weggaan en daar hou ik hem ook aan.
Voorzichtig zijn we ook al weer aan het kijken naar een invulling voor de zomervakantie. We zijn 1 jaar wezen kamperen (1400 km gereden en niks anders gezien als het zwembed omdat de meiden geen zin hadden om iets van de omgeving te zien) en dit jaar thuis gebleven. Na beide vakanties waren we aan het eind van ons latijn en dat legde een behoorlijke druk op onze relatie. Dit jaar gaan we het zo proberen dat we allebei nog een weekje samen hebben nadat de kids weer naar moeders gaan. We hebben tevens afgesproken dat we ook onze eigen dagen met uitstapjes gaan claimen en dat de meiden zich daaraan aan moeten passen. Voor mij is de laatste optie om te kijken of een gezamenlijke vakantie werkt. Mijn vriend geeft mij de volledige vrijheid om alleen op vakantie te gaan of zoals nu zonder hem oud en nieuw te vieren maar dat wil ik niet. Ik wil dit soort dingen graag met hem beleven maar wel zonder kinderen.....
Ik ben stapel gek op mijn vriend en 12 van 14 dagen hebben we het helemaal super maar ik vraag me wel eens af of ik dit nog 10 jaar vol ga houden. Ik heb het gevoel dat mijn leven door mijn vingers glipt en dat ik stil sta. Daarnaast ben ik soms wel eens bang dat mijn negatieve houding richting zijn kinderen reden voor hem zal zijn uit de relatie te stappen en dat maakt me erg onzeker.
Ik ben heel benieuwd of er meer vrouwen zich herkennen in mijn situatie.- Print deze pagina
155 reacties op onderwerp
- @ luz
ik begrijp jou verhaal ook heel goed. kan me indenken dat het erg irritant is.
Ik zou ontzettend graag willen dat de expartner en ik een goede verstandhouden hadden. Helaas is dit niet zo en zal waarschijnlijk ook niet zo worden.
Dit ten nadele van de kinderen, erg jammer. - Hallo, ik ben net nieuw hier omdat ik op zoek was naar een forum oid waaruit ik tips kon halen ivm stiefkinderen. Ikzelf heb 2 kinderen van bijna 16 en 13 (zij heeft down syndroom). Mijn vriend heeft ook 2 kinderen en ook een jongen en een meisje alleen zijn zij 8 en bijna 5. Ik ken hun zo'n 3 jr eerst als vrienden en later werd het tussen hun vader en mij meer en nu wonen we inmiddels een jaar samen. Ik dacht dat ik wel goed met zijn kinderen op kon schieten maar nu ze om het weekend in mijn huis komen (ik woonde er net voor mijn vriend erbij kwam) merk ik zo ontzettend veel verschillen. Van hun moeder mogen ze veel meer als van mij en hun vader (zitten wel op 1 lijn gelukkig alleen kon hij nooit tegen zijn ex op) en elk weekend vind ik het moeilijker worden. Mijn kinderen en dan met name mijn zoon heeft het er op een bepaalde manier ook zwaar mee want de 2 van mijn vriend zijn idolaat van hem en laten hem moeilijk met rust wat juist voor een bijna 16 jarige zo belangrijk is. Regelmatig geven wij dit aan maar helaas.. Ik heb hier in huis destijds speciaal voor hun een kamer ingericht, wel met stapelbed maar ja meer ruimte heb ik ook niet. Ze hebben hun eigen tv, zelfs x-box en zoveel mogelijk eigen spullen en toch hangen ze steeds bij mijn oudste op de kamer. Eten is helemaal een crime, wat ik ook maak niks is goed, vakantie afgelopen jaar een week was een hel en eigenlijk zou ik komend jaar niet eens met z'n 6en weg willen en zeker geen week. Was altijd vakantie in Turkije gewent, is een week nederland geworden en dan nog niet eens leuk geweest. Ze vinden niks leuk om te doen, het woord stad of winkelen maakt zijn oudste al gek dwars en huilend. Ik voel me dan ook opgesloten in de weekenden. Ja weet ik kan wel gewoon mijn gang gaan maar ik wil ook graag tijd met mijn vriend door brengen. We praten er wel veel over mijn vriend en ik maar we komen er niet echt uit hoe we het aan kunnen pakken. Speelt ook nog mee dat zijn kinderen veel bij hun opa en oma zijn (moeders kant) en die spreken niet veel goeds over hun vader en mij. Zijn ex speelt de zielige vrouw dat zij er niks aan kan doen want tja vaders is weggegaan dus alles is zijn schuld en ze raken hun koop huis nog steeds niet kwijt waardoor er nog steeds ook een financiele band is tussen mijn vriend en zijn ex. Al met al een k-situatie en ik zie het ook zo snel niet veranderen. Ben die jongere kinderen niet meer gewend. Mijn oudste gaat zijn gang al aardig en mijn jongste heeft dan wel down syndroom maar geeft mij toch wel vrijheid op een bepaalde manier zeker als ze bij de dagopvang is. En de zomervakantie 2011??? Moet ik nog diep over nadenken
![[*-)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-42.gif)
- Hahah ik weet precies hoe je je voelt. Ik heb ook al 5 jaar een stiefkind.
Ik hou het eerlijk en ongenuanceerd.
Nee, het word nooit beter.
Oplossing. Relatie beeindigen want je gaat je hele leven rot irriteren. Je word er erg agressief van en het ergste is: de enige die het doorheeft ben je zelf. Want uit fatsoen voed je je stiefkind toch goed op. Wie is dan de sukkel? Jezelf!!!
Doe wat het beste is voordat je zelf kinderen bij diegene neemt.
Je zegt dat je niets met kinderen hebt. Maar geloof me. Je eigen kinderen gun je alles. Dat is genetisch ingeprogrammeerd. Daar kan het verstand en nuance van een mens niet tegenop. ![[8o|]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-39.gif)
JaneDoe wijzigde dit bericht op 06-03-2011 14:01 met 99%- Hai JaneDoe,
Na een dag vol frustraties kan ik alleen maar zeggen het is zoooo herkenbaar. Vaak is het inderdaad nix persoonlijks maar alles erom heen. - Ik heb zelf 4 kids, dochter van 23, zoon en dochter van 21 en een zoon van 14. Mijn vriend heeft 2 dochters van respectievelijk 18 en 20 jaar oud. Mijn kinderen hebben mijn vriend helemaal geaccepteerd, gaat hartstikke goed. Met zijn jongste dochter kan ik wel aardig opschieten, maar die oudste vind ik echt een egoistische draak!!! Alles draait om haar, en altijd maar zeuren en klagen. Vooral over haar moeder, waar ik best goed mee overweg kan, we lijken eigenlijk qua karakter best wel op elkaar. Als mijn vriend en ik ooit gaan samenwonen, krijg ik die oudste dus elke week over de vloer.... ik moet er niet aan denken!!! Blijf maar lekker in m'n eigen huisje denk ik, LATTEN heeft zo z'n voordelen...
![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
- Hallo Nanno en andere lezers,
Ik snap het helemaal, en laat je vooral niet de les lezen door zeurkousen die zeggen, dat je geen kritiek mag hebben op (stief)kinderen, de hex en wat al niet.
Ook ik heb en had nooit een kinderwens en werd verliefd op een man met twee (puber)zonen. En dat zijn dan ook gelijk de twee grote minpunten en strijdpunten in onze relatie.
Er zijn mensen die denken dat ik als 40 plusser zonder kinderen nu in de zevende hemel moet zijn, toch nog kinderen, is dat boffen, niets is minder waar.
Naast alle verstandige goedbedoelende boeken en tijdschriften (die ik ook lees en probeer na te volgen) is het ook wel es lekker om te lezen dat er nog iemand is die (stief)kinderen ook niet het leukste op de wereld vindt. (Ik ben nog steeds van mening dat een poes veel en veel leuker is dan een kind)
Hou je taai!Mauja wijzigde dit bericht op 08-02-2011 16:42 met 3%: spellingsfout
Nooit, nooit je eigen huis opgeven, hou het bij latten tot ze op zichzelf wonen, dan kan je altijd nog beslissen wat jij wil.quote:JaneDoe schreef op 05 januari 2011 @ 19:49:
Ik had eindelijk gedacht iemand gevonden te hebben met wie ik er
eindelijk over zou kunnen praten via een stiefmoedersite, krijg ik me
toch een of ander kennelijk bijzonder gefrustreerd mokkel met
kinderwens, die haar partner niet wenst te vervullen maar wat mij wel
even verteld hoe ik tegenover mijn stiefkinderen zou moeten staan omdat
zij vanwege haar baan in de kinderverzorging weet wat kinderen nodig
hebben, en dat ik alles maar moet begrijpen en moet slikken want het
zijn maar kinderen. Nou, mijn teleurstelling was compleet. Ik heb meer
aan de reacties op dit forum merk ik wel.
Oh ja, beste advies? Ik moest maar kappen met deze relatie. Zegt de
dertiger die haar eigen kinderwens in de ijskast zegt en over tien jaar
nog gefrusteerder door het leven gaat omdat ze nooit kinderen van
zichzelf heeft gehad. Fijn dat iemand niet meteen klaarstaat met zijn
oordeel.
Ik haat mijn stiefkinderen. Dat is niets persoonlijk, want per saldo zijn ze lief en goed opgevoed en zijn ze, o ironie, erg lief voor mij en vinden mij ook erg lief. Hallo zelfhaat in het kwadraat, want ik voel me dan nog rotter. Een volwassen vrouw jaloers op 2 kleuters. Maar ik haat kinderen, ik haat jongetjes en ik haat kleuters. Ik haat het dat ze tussen mij en hun vader in staan. Ik haat het dat ze een blok aan je been zijn. Ik haat het dat zij uiteindelijk altijd voor gaan. Ik haat het dat je altijd maar rekening met hun moet houden en ze houden totaal geen rekening met jou. Ik haat het dat ze altijd maar die grenzen moeten opzoeken. Ik haat dat constante aandacht vragen. Ik haat het dat ze hun gedrag niet onder controle hebben. Maar wie ben ik om er wat van te zeggen, ik heb als volwassene mijn eigen gedrag nog niet eens onder controle. Ik heb geen zin in ze, nooit. Ik kan het niet opbrengen om enthousiast te doen over een niet herkenbare tekening. Ik haat het dat ze ’s nachts nog niet zindelijk zijn. Ik haat dat gejank van de een om helemaal 3x niks. Ik haat dat machogedrag van de ander. Ik ben nog steeds afgerazend woedend over die nacht die jankerd ons met zijn gejank wakker hield. Gejank om niks, en puur om zijn zin te krijgen, om dat zo af te dwingen. Ik ben nog steeds afgerazend woedend dat hij niet met zijn tengels van het breekbare kadootjes af kon blijven die ik voor zijn vader had gekocht en hem dus kapot liet vallen. Blijf er dan met je poten vanaf, hij is van je vader, niet van jou en dus zit je er niet ongevraagd aan. Mijn en dijn weet je nog? Ik haat dat eeuwige gegil en gekrijs. Ik haat dat eeuwige getreuzel bij het eten, aankleden en naar bed gaan. Ik haat die gezinsuitjes, voel me volledig voor joker staan en ook dat uitje is op hun behoeftes aangepast, niet die van ons. Ik wil grote mensen dingen doen, naar een restaurant zonder kinderen, naar musea, naar toneel.
Dit is tevens de ergste woede want je kan er niks van zeggen. Betekend wel dat ik me zo min mogelijk met ze bemoei en het me drukken tot een kunst heb verheven. Ik verzorg ze niet, heb geen zin om billen te vegen, dat doen ze maar mooi zelf. Ik ga geen avondje in mijn heerlijke kindvrije huis opgeven om op hen te passen. Emotioneel ben ik er nog lang niet aan toe om het te verkopen,
Maar ik ben zo bang alles kapot te maken tussen ons vanwege mijn woedeaanvallen in het algemeen en mijn haat voor zijn kinderen in het bijzonder. Ik zou nog het liefst vandaag met hem gaan samenwonen, maar behalve praktische overwegingen, betekend het ook mijn kindvrije huis, mijn vluchthuis, mijn schuilplaats opgeven. Als we samen gaan wonen wil in een kindvrije huiskamer, ik wil een huis voor volwassenen waar helaas toevallig ook kinderen wonen. Ik wil dat ze elk een eigen kamer krijgen en liefst ook nog een speelkamer zodat we ze zo min mogelijk zien. Ik hoop dat mijn vriend het met zijn nieuwe baan zo druk krijgt dat co-ouderschap geen haalbare kaart meer is.
En zo kan ik nog wel even doorgaan helaas...............
En laat al die kinderknuffellende betweters maar kletsen, je bent niet alleen :-)
Hou je taai.- Wow, ik ben zo ontzettend blij dat ik niet de enige ben met dit probleem. Sorry voor mijn egoïsme, maar soms voelt het wel zo. Al hoewel ik niet zeker weet of ik niet de enige ben; ik heb echt een ontzettende hekel aan mijn stiefkind(eren).
18 jaar en een nietsuitvoerende vegeterende computerfreak. 19 jaar, nog steeds geen diploma en te belazerd om op zoek te gaan naar een bijbaan, want zegt zijn moeder; het betaald zo weinig, hou je hand maar op bij je vader. Dat probeerd zij na 5 jaar ook nog, dus goed voorbeeld doet volgen.Gek word ik ervan. En ongelukkig. Heb zelf een zoon van 14 en die is echt niet heilig, maar daar kan ik teminste wat tegen zeggen. Mag niet tegen dochter, want stel je voor dat ze niet meer komt. Eerlijk gezegd; kijkt het mij heerlijk!!!!!!!!!!!! En zodra ik dat denk, voel ik mij ook weer schuldig hierover.
Ik baal gewoon van het feit dat ze niks hoeven te doen. Heb je geen zin in school; dan ga je toch gewoon een dag niet, opruimen hoeft niet, eigenlijk hoeven ze niets. Ergens is er natuurlijk al iets mis gegaan in de beginjaren van de opvoeding, maar daar hebben we dan de (h)ex. Die altijd boven haar stand heeft geleefd en de kinderen daar in heeft meegetrokken. Tuurlijk had pa er iets van moeten zeggen, dat deed hij toen niet en nu nog niet.
Begrijp best dat mijn vriend zijn kinderen niet kwijt wil en dat de scheiding niet makkelijk was voor hen, voor wie wel.
Maar de andere kant is; als mijn vriend een hekel zou hebben aan mijn zoon zou ik dat ook heel erg vinden.
Heb echt waar geprobeerd geduld op te brengen. Gaan op vakantie met zijn allen, maar het is gewoon niet leuk. Dochterlief is jaloers en zal elk moment dat wij dan samen zijn proberen te verpesten. En dat lukt wat mij betreft zo goed dat mijn hele vakantie is verziekt. Inmiddels mag ze niet meer mee van mij.
Erover praten gaat niet, mijn vriend staat er niet voor open en ziet het niet.
Inmiddels is mijn zoon zover dat hij ook niets meer doet (tafeldekken/ afruimen ed), want als de een het niet hoeft!!!!!!!!!! Toch maar een LAT-relatie??????? - Hallo
Ik ben een vr 44 jaar,en woon sinds een jaar in een samengesteld gezin.
Mijn vriend heeft 4 pubers,ik heb 1puber,alle kinderen wonen bij ons.
Ik zou graag in conact komen met vrouwen in soort gelijke situatie om hierover te kunnen praten.
Tot?
Groet Suus - Wat ontzettend herkenbaar allemaal.
Ik ben ook op het punt dat ik echt een hekel aan zijn kinderen heb.
Maar ze zijn ook zooooo niet opgevoed, vragen zoveel aandacht ( zelfs tv kijken moet je met ze samen doen en doe je dat niet dan hoor je echt elke seconde ooooh kom eens kijken oooh dit is leuk ga zo maar door )ze zijn zo ongemanierd.
Ik loop in mijn huis op mijn tenen en kan echt niet meer aardig doen.
Als antwoord van mijn man krijg ik alleen maar dat zijn kinderen toch niks goed kunnen doen bij mij. En dat ik gewoon van ze moet houden en dat zijn kinderen er ook allemaal niks aan kunnen doen.
Voor het gemak wordt maar even vergeten dat ik wel diegene ben die alles draaiende moet houden want hij vind dat ik ook zijn kinderen gewoon moet verzorgen en hun natje en droogje achter ze aan moet brengen. Elke keer al hun rommel achter hun kont aan op moet ruimen . Elke keer hun grootte bekken maar moet pikken en zo kan ik nog wel even door gaan.
Als ik iets zeg als zijn kinderen echt te ver gaan dan geeft hij daar zo'n negatieve draai aan ook in het bijzijn van zijn kinderen.
Ex bepaalt nog steeds heel veel in zijn leven . Vooral wat er bij ons in huis wel en niet mag en hij volgt als een schoothondje.
Ook zal ze nooit vergeten om voor dat de kinderen deze kant op komen ze flink op te hitsen dat ze vooral niet naar mij moeten luisteren en dat ik de vreselijkste persoon op de wereld ben.
Het wordt een steeds grotere hel voor me, en dat komt ook omdat hij de kinderen die hij samen met mij heeft heeft voor het gemak maar vergeet als zijn andere kinderen er zijn .Ik ben aan het kijken hoe ik nu verder moet . Wil eigenlijk niet dat mijn kinderen ook een weekend papa krijgen. Maar eigenlijk hebben ze dat nu ook al. - Stiefmoeder zijn is een ondankbare taak. Je krijgt nooit terug wat je erin steekt. Zolang je leuke dingen met ze doet en cadeautjes koopt is het goed, maar als je één keer je stem verheft wordt je al beschuldigt van kindermishandeling. Dit is wat ik er zo moeilijk aan vindt. ik doe zo mijn best, maar het is nooit goed genoeg. Ik heb niet het gevoel iets essentieels met ze op te bouwen. Wat mij erg in de weg staat is het feit dat de jongens geloven dat ik hun vader heb 'afgepakt'. Ook hebben zij nog steeds de vurige wens dat hun ouders bij elkaar komen (hetgeen onzinnig is, nu het een heuse vechtscheiding is). Maar zo schijnt dat nu eenmaal te werken. Ondanks een diepgewortelde haat vanuit de hex zijn de kinderen niet vijandig jegens mij. In hun hart zit ik echter ook niet. Voorts zie ik er ook elke keer weer tegenop als ze komen. Ze zijn zo aanwezig, zo luidruchtig, luisteren voor geen meter, zo verwend en zo geindoctrineerd door hun moeder (ze zijn helemaal voorbewerkt, mogen over allerlei dingen niet praten). Ons zoontje is wel dol op hun en zij op hem, maar ze zijn zo wild met hem. Als ik goed in mijn vel zit dan kan ik er reeel over nadenken. Dan besef ik dat het zielig voor ze is, dat zij de kinderen van de rekening zijn. Maar als ik het gehad heb dan hoop ik dat ze nooit meer komen. De oplossig die ik bedacht heb is dat ik één keer in de maand wegga en het andere weekend 'mij ertoe zet', het moet soms echt uit mijn tenen komen. Maar ik heb niet het idee dat zij dat door hebben. Ik doe enorm gezellig en verwen ze met snoep en cadeautjes (erg he). De vakanties vind ik een hel, daar zie ik altijd als een berg tegenop. 4 weken in de zomervakantie...OMGdodo wijzigde dit bericht op 14-06-2011 22:47 met 2%: privacygevoelig
- na lang zoeken kwam ik op deze site terecht.
ik ben nu bijna een jaar samen met mijn vriend.
ik heb 1 dochter en hij heeft 3 kinderen.
Heel leuk allemaal hoor, maar qua opvoeding zijn we zo totaal anders.
En zijn kinderen zijn in mijn ogen dan, zo ondankbaar.
Soms zit ik echt tegen het weekend aan te hikken en ben ik blij als ze weer weg zijn.
Ook smoesjes verzinnen om niet thuis te hoeven zijn als zij komen.
Heel lullig voor mijn vriend, maar het gaat ook om mijn eigen gezondheid.
Wel heel fijn om te lezen dat je niet de enige bent met dit probleem! - Stiefouder zijn een ondankbare taak? Gelukkig ken ik ook voorbeelden waarin het heel goed gaat.
Het ligt niet aan de kinderen naar mijn idee, maar de volwassenen ouders/stiefouders.
communiceren is en blijft belangrijk. Enne..nadenken voor je iets zegt want zie hier onder:
http://reclamewereld.blog ... n-ouders-in-sire-campagne
http://www.muziekinderecl ... eiding_reclame_muziek.php - Hallo allemaal,
Een keertje een ander verhaal van de andere zijde !!
Ik ben hertrouwd en heb een zoon ( 15 ) uit mijn vorig huwelijk. Tevens heb ik twee kids ( 1 en 4 ) vanuit mijn huidig huwelijk. Wat ik weet, is dat mijn huidige vrouw veel moeite heeft met de aanwezigheid van mijn zoon. Ik weet ook dat zij niet in de gaten heeft dat ik dit merk en hoeveel pijn mij dit doet want zoals in meerdere berichten gelezen, het is en blijft mijn zoon. Als mijn zoon een type zou zijn dat een grote mond had of gedrag vertoond waar zij onder zou kunnen lijden dan had ik daar wat aan kunnen doen maar de buitenwereld beschrijft mijn zoon als "keurig" "rustig" en zelfs "voorbeeldig". Zelfs mijn schoonouders vinden dat.
Als mijn zoon er is dan weet ik al precies wat mijn vrouw gaat doen. Veel opruimen in andere kamers, vroeg naar bed. Ze zegt tegen hem alleen "goede morgen "en "weltrusten" en voor de rest vraagt ze nooit aan hem "hoe gaat het" Genegeerd worden is naar mijn mening het ergste wat je kan overkomen.
Wij zijn al 12 jaar samen en ik hou veel van haar, maar ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken. - Hallo allemaal,
Een keertje een ander verhaal van de andere zijde !!
Ik ben hertrouwd en heb een zoon ( 15 ) uit mijn vorig huwelijk. Tevens heb ik twee kids ( 1 en 4 ) vanuit mijn huidig huwelijk. Wat ik weet, is dat mijn huidige vrouw veel moeite heeft met de aanwezigheid van mijn zoon. Ik weet ook dat zij niet in de gaten heeft dat ik dit merk en hoeveel pijn mij dit doet want zoals in meerdere berichten gelezen, het is en blijft mijn zoon. Als mijn zoon een type zou zijn dat een grote mond had of gedrag vertoond waar zij onder zou kunnen lijden dan had ik daar wat aan kunnen doen maar de buitenwereld beschrijft mijn zoon als "keurig" "rustig" en zelfs "voorbeeldig". Zelfs mijn schoonouders vinden dat.
Als mijn zoon er is dan weet ik al precies wat mijn vrouw gaat doen. Veel opruimen in andere kamers, vroeg naar bed. Ze zegt tegen hem alleen "goede morgen "en "weltrusten" en voor de rest vraagt ze nooit aan hem "hoe gaat het" Genegeerd worden is naar mijn mening het ergste wat je kan overkomen.
Wij zijn al 12 jaar samen en ik hou veel van haar, maar ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken. - Hallo Vader43,
Probeer eens met je vrouw te praten want ik kan je zeggen, het is echt niet makkelijk. Mijn vriend heeft ook een kind uit een vorig huwelijk en samen hebben we 2 kindjes. Mijn stiefdochter is geen gemakkelijke en door haar moeder een rotverwend nest, mijn vriend zegt dat zelf dat ze lastig en ondankbaar is. Op dat vlak ben ik blij dat hij er ook zo over denkt; ik krijg het altijd op mijn zenuwen als ze er is, ik erger mij aan haar, zij ziet mij niet staan, liegt en is stikjaloers op mijn kindjes. Toen wij nog geen kinderen hadden samen kon ik het van mij af zetten dat mijn vriend al een dochter heeft uit een vorige relatie, plezant was anders natuurlijk maar toch. Maar sinds de geboorte van mijn zoontje ben ik het er moeilijker en moeilijker mee gaan krijgen en zeker nu ik 2 kindjes heb. Ik verlang gewoon naar meer tijd onder ons 4( het is co-ouderschap, dus hebben we maar een weekje onder ons) mijn zoontje heeft het ook niet makkelijk met de situatie. Ik denk dat je vrouw ongeveer hetzelfde voelt als ik. Probeer haar te begrijpen, het is niet gemakkelijk om om te gaan met een kind van een ander, zeker niet als je eigen kinderen hebt. Praat er met haar over en je zal zien dat het haar eens deugd zal doen als ze haar hart eens kan luchten. - Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Zelf heb ik 2 kinderen en mijn vriend heeft er 5. Met de oudste kan ik heel goed overweg, maar die andere 4....... Het is niet zo dat ze lelijk doen of ongemanierd, maar er zit niets bij. Ze komen om het weekend en als ze binnenkomen gaan ze meteen naar boven naar hun kamer en komen alleen beneden om te eten of te drinken. Dat gaat het hele weekend zo totdat ze weer naar huis gaan. Je vraagt je af waarom ze uberhaupt nog komen.
Gelukkig kan ik er iets beter met mijn vriend over praten (7 jaar samen) in het begin waren de kinderen altijd de reden voor oorlog of die van mij of die van hem. In het begin waren zijn kinderen wel altijd beneden en had ik het idee dat ze het allemaal wel gezellig vonden. Maar ze zijn waarschijnlijk daar hun moeder opgestookt al zullen ze dat nooit toegeven. Zelfs de maaltijden worden in stilte afgelegd, dat is toch redelijk uniek voor kinderen in de lijftijd van 10 tot 16 jaar oud. Als je ze wat vraagt krijg je alleen antwoord met ja of nee, dan ben je snel uitgepraat. Ook pogingen om te vragen of ze af en toe is alleen willen komen zonder broertjes en zusjes zodat je wat beter kontakt krijgt loopt op niets uit. Ook bellen ze nooit om dingen te vertellen mbt school of gewoon even hun vader bellen omdat ze hem missen. Ik vind ze wereldvreemd.
Ik vind de kinderen vreselijk en zie er altijd als een berg tegenop als ze komen, maar ik zou ook niet willen dat mijn vriend ze helemaal niet meer zou zien het is en blijft hun vader. Het is dus voor mij elke 2 weken afzien totdat het weekend weer voorbij is en wij weer ons normale leven kunnen oppaken. - pff, ik ben het kotsbeu...
Ik heb een stiefdochter van 14j.
Zondag hadden we een 'relletje' en ik wil liefst van al mijn stiefdochter NOOIT meer zien!!!!!!!!!! - Ook voor mij heel herkenbaar allemaal en dat is fijn om te lezen. Alleen lost het helaas niets op!
Ik heb al van alles geprobeert maar niets lijkt ideaal. En dat het nooit ideaal zal worden heb ik inmiddels ook geaccepteerd maar dat ik dagen van te voren (als mijn stiefdochter het weekend komt) al buikpijn heb lijkt me niet de bedoeling. Verder voel ook ik mij als een gast in mijn eigen huis. Dit kan het niet zijn....!!
Zal het beter zijn als ik zoveel mogelijk weg ben in die weekenden? Mijn eigen dingen doe? Ik heb dat natuurlijk al eens geprobeert maar voel me dan behoorlijk buitengesloten zodra ik weer thuis kom. Er wordt vervolgens over allerlei dingen gepraat waar ik niets van weet en dat is dan natuurlijk mijn eigen schuld/beslissing.
Maar als ik me wel inzet valt het elke keer zo tegen! Ik krijg nooit de lusten maar altijd de lasten. Ze wil toch enkel haar vader en haar vader geeft altijd toe.
Hierover praten met mijn vriend heeft weinig zin. Hij begrijpt t wel maar zit er tussen in. En hij ziet haar zo weinig dat hij haar die dagen gelukkig wil maken/zien. Dus mevrouw hoeft maar te roepen...
Dat ik hierdoor weinig kans heb bij haar lijkt ie niet echt te snappen. En dat ik haar daardoor helemaal niet zón leuk meisje vind is zacht uitgedrukt. Daar komt bij dat ie echt niet tegen haar in durft te gaan. Dit zal helaas nooit veranderen. Dat is zeker.
Maar wat zijn mijn opties dan???
HELP - GrMaarie wijzigde dit bericht op 18-10-2011 20:43 met 99%
- Ik heb ook onderschat hoe het zou zijn in een gezin met stiefkinderen te leven.Jongeren doen in deze tijd weinig anders dan bankhangen, msnnen en smssen lijkt wel. Je moet ze vaak aansporen iets te gaan doen, anders wordt alles jouw taak en ben je niet meer dan de vriendin met de boodschappentas en de wasmand.De relatie met m'n vriend zou stukken beter gelopen zijn, als hij zijn dochter van 17 niet in huis gehaald had. Hij had al een zoon van 21 inwonend, daar kwam ik bij, want het klikte goed (en nog steeds), maar sinds een maand of vijf is er veel onrust en gezeik in huis. Zijn dochter beweerde graag bij haar vader te willen wonen, om hem beter te leren kennen.Mijn vriend z'n zoon en ik wisten wel beter, het ging om haar vriendje. Nu scheelt dat zo'n twee uur rijden (moeders woont nogal ver). Mijn vriend gaf haar zonder overleg te kennen, dat ze kon komen. We moesten ervoor verhuizen en dat kostte nogal wat. M'n spaarcenten zijn opgegaan, maar dat had ik natuurlijk ook zelf in de hand. Haar broer en ik hebben nog wel tegengestribbeld en zei nog; wacht maar tot ze hier woont, dan leer je haar echt kennen. Ik heb haar het voordeel van de twijfel gegeven, maar helaas had hij gelijk. Ze is uitgekookt meisje, weet precies hoe ze haar vader ( en moeder!) in moet pakken. Het lukt haar elke keer weer haar zin te krijgen en haar huiswerk en taken te ontlopen. Die schuift ze af op ons, maar daar had ik al eerder voor gepast. Vader niet, die is stekeblind! Vanmorgen deelde ik haar mede, dat haar vader en ik uit elkaar gaan. Dat is niet alleen om haar, maar wel de hoofdzaak. Er zijn al zoveel dingen gebeurt, dat ik de moed opgegeven heb, dat het ooit beter zal worden. Een glimlach was haar reactie op mijn mededeling. De weg voor haar is weer vrij. Vader is hoofdzakelijk aan het werk, dus heeft geen zicht of grip op de situatie. Ik heb mijn stinkende best gedaan, ze goed te verzorgen, naar ze te luisteren, maar ik heb zelf nooit gekozen voor het moederschap, dus ik hou ermee op. Ik voel me niet thuis in m'n eigen huis en mis privacy en rust. Ik lees hier veel over weekend en vakantie stiefmoeders. Denk je eens in, als je ze elke dag hebt en ze zelfs in de vakanties weinig zin hebben naar hun moeder te gaan. Voordat ik een hekel aan haar ga krijgen, heb ik de pijp aan maarten gegeven. Ik wil niet dat het gaat escaleren, ik heb mij op andere manieren genoeg hierover geuit. Misschien gaan de ogen van m'n vriend ooit nog eens open, maar dan is het te laat, helaas. De zoon zei vanmorgen overigens nog tegen mij; ik snap niet dat je het zolang volgehouden hebt. Die reactie verbaasde me zeker.
- hoi allemaal ik ben nieuw en wil reageren op deze berichten,
wat jij zei over ik heb een hekel aan de kinderen klopt niet, want de irritatie van jou ligt niet bij de kinderen maar bij de ex je hebt een irritatie aan de ex-vriendin/vrouw zij voedt de kinderen zo op daar kunnen de kinderen niks aan doen, maar krijgen daar wel de schuld van, het probleem wat je dan moet aan pakken is de EX.
Als stiefmoeder kan je wel dingen veranderen waar je je aan irriteerd, praat met de moeder van de kinderen waarover jij het niet eens bent, maak afspraken, en wat ze bij de ex vrouw thuis doen hoeven ze niet bij jou thuis te doen, zij betaald de huur en heeft haar regels, maar jullie betalen ook de huur en hebben ook jullie regels.
het is voor kinderen heel moeilijk om zich aan te passen vooral als ze 4 paar ouders hebben, maar het kan wel :) je moet duidelijke grenzen stellen wat jij wil en ook de grenzen houden.
ik heb zelf een stiefdochter maar ze weet de grenzen hier wel bij dr moeder is ze anders als bij ons en dat is omdat ik mijn grenzen altijd behoudt
en ps Niemand is perfect iedereen maakt fouten zelfs biologische moeders iedereen moet het leren, het is vallen en op staan. of het nou stiefkinderen zijn of je eigen kinderen
groetjes - Wat naar dat het allemaal zo stroef verloopt.
Ervanuitgaand dat een ieder liever een goede relatie zou willen hebben .
Dat was in ieder geval mijn streven.
Mijn partner en ik hebben beide drie kinderen uit een vorige relatie.
We zijn pas drie jaar nadat we elkaar leerden kennen samen gaan wonen.
Vooral vanwege de kinderen de tijd genomen.Een goed begin voor een betere verstandhouding zou kunnen zijn dat jij en je partner een lijn zouden vormen.
Waarbij er duidelijke afspraken zijn voor alle gezinsleden.
Het risisco is vaak dat de momenten samen met de stiefkinderen meer als logeer momenten gezien worden.Dit houd echter niemand lang vol zonder dat er verdriet/frustraties en andere ellende om de hoek komen kijken.
En dan nog het taboe alsof je slechts positief en welwillend zou moeten zijn tegenover je stiefkinderen.
Als biologische ouders sta je ook niet altijd en alleenmaar positief en blij te juichen over gedragingen van je kids.En die staan meestal toch wel heel dicht bij je.
Bovenstaande heb ik niet kunnen bereiken, maat wel keihard voor geknokt.
Ik zelf ben nu ook op het punt beland van volhouden of opgeven.
Met mijn oudste stiefdochter(bijna 18j) heb ik vanaf het begin( toen12j) een hechte klik.Mijn stiefzoon en ik hadden de eerste paar jaar ook redelijk goed contact.Totdat z'n moeder begon te stoken met smsjes of het wel goed ging en of hij alsjeblieft op z'n zusje wilde passen. alsof ze het slecht hadden bij ons.
De laatse drie jaren zijn nu een nachtmerrie. Mijn jongste stiefdochter toen 5jaar boterd totaal niet.
Alledrie toch in eerste instantie vanwege andere normen en waarden.
Ze hebben een vrije opvoeding gehad en moeten nu ineens in de tijd bij mij zich aanpassen aan huisregels. Maar vooral omdat er goed gestookt word vanaf z'n ex.
Leuke dingen doen eender als met mijn eigen kinderen, het effect duurt net zolang als de activiteit duurt en slaat daarna om.
Ze blijven zich als onwelkome gatsen gedragen.Wat ook nog heel oneerlijk is naar mijn eigen kinderen die wel regels en taken hebben in huis.
Mijn stiefzoon is 17 en moet dagelijks gewekt worden voor school anders komt hij er om 13:00 uit. En dat terwijl mijn jongste van 11 al vanaf z'n achtste zijn eigen wekker zet.
Je eigen bord in de afwasmachine zetten vindt hij al heel vermoeiend, of doorspoelen na toiletgang. Ze manupileren hun vader waar ik bij sta en hij ziet het niet.
Mijn kinderen kunnen zowel door mij als mijn partner gecorrigeerd worden zonder een ja maar of andere drama.
En dat terwijl ik zijn kinderen vaker zie dan hijzelf door z'n werk en hobbies.
Ik weet dat de volwassenen hier de verantwoording hebben toch is het soms vechten tegen de bierkaai tegen onwillende kinderen met onwillige biologische moeder op de achtergrond.En dat terwijl zij degene is die er met hun beste vriend vandoor is gegaan.
Zo wist ik voor hun dat hun zoon met drugs aan het experimenteren was. Uiteindelijk
werd me dat niet in dank afgenomen. Maar de veiligheid van mijn kids en mijn normen en waarden krijgen de ene knau na de andere.
Ik wens iedereen succes die hard aan het wereken is om er wat van te maken.
gr zoekertej - Wat vinden mijn collega-stiefmoeders hiervan?
Kind van mijn man komt 1x per 14 dagen van zaterdag tot zondag. Samen hebben ze -uiteraard zonder met mij te overleggen- afgesproken dat hij regelmatig al op vrijdagavond zal komen. Dat is dus op de vaste sportavond van zijn vader. Op mijn verwondering hierover (dat kind komt voor zijn vader en niet voor mij) zei paps: ach, jij bent er TOCH.
Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t
stiefkinderen
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- Eyeworks heeft een forum onderwerp geplaatst in Stiefkinderen11-05-2012 | 11:07
- Baboe heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen17-04-2012 | 16:32
- stiefzoeker heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen23-03-2012 | 20:47
- nanno69 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen09-03-2012 | 07:24
- kattykat heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen20-02-2012 | 15:52
- moedertje306 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen11-02-2012 | 08:30
- Kelly25 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen30-11-2011 | 14:25
- Bettyboop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen21-11-2011 | 13:30
- Bettyboop heeft een forum onderwerp geplaatst in Stiefkinderen21-11-2011 | 12:00
- fruity heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen18-10-2011 | 18:17
Wie hier?
Er is niemand online!