stiefkinderen

Beheerder: isaatje
Thema's en emoties: mamas kinderen, jaloers

Met...

59 volgers
0 blogs
5 onderwerpen
0 foto's

Meest gelezen (35.572x) stiefkinderen
Meeste reacties (155) stiefkinderen

Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina 7 van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t

stiefkinderen

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door nanno69 | 28-12-2007, 09:30 | 35573x gelezen | 155 reacties
- Profiel
- 6 berichten
hallo,
Ik val maar meteen met de deur in huis; ik heb een hekel aan de kinderen van vriend. Helaas kan ik maar weinig op internet vinden over vrouwen die met hetzelfde probleem zitten dus lucht ik mijn hart hier. Sinds ruim een jaar woon ik samen en zijn de kinderen van mijn vriend om het andere weekend en de helft van de schoolvakanties bij ons. Zelf heb ik geen kinderen en heb ik nooit last gehad van rammelende eierstokken. Ik heb een drukke baan en heb mijn weekenden echt nodig om bij te komen en leuke dingen te doen. Daarnaast heb ik in mijn vrijgezellenperiode ontdekt hoe leuk het is om verre reizen te maken.
Toen ik mijn vriend ontmoette hebben we het over de kinderen gehad en de gevolgen die het zou hebben. Verstandelijk kun je veel beredeneren maar de praktijk bleek in mijn geval heel anders te zijn. Zo heb ik totaal geen positief gevoel voor de meiden. Het was voor mij heel confronterend om toe te geven dat ik kinderen niet leuk vind. Door mijn omgeving werd het afgedaan als het is je eigen keuze en hoe kan het dat je kinderen niet leuk vind??? In het begin vond ik het heel lastig om iets tegen mijn vriend te zeggen. Gelukkig kunnen we er inmiddels wel over praten maar niet in de ongenuanceerdheid die ik soms voel. Daarom heb ik sinds kort profesionele hulp gezocht.
Gelukkig zitten mijn vriend en ik qua het hanteren van huisregels op 1 lijn maar voor hem is het wel moeilijk. Hij zit in een soort spagaat omdat hij aan de ene kant blij is dat zijn kinderen bij ons komen maar aan de andere kant ziet hij wat hun komst met mij doet. Eerst liep hij helemaal op zijn tenen omdat hij voor mij invulde waar ik me aan ergerde en alvast ingreep. Hierdoor werd hij de boze vader van wie ze niks mochten. Dit werd ook nog een vrolijk gevoed door zijn hex. We hebben nu de afspraak gemaakt dat ik zelf ingrijp zodra het mij irriteert. Dit heeft wel een stukje rust gebracht.
Echter zodra op vrijdagavond de auto de oprit oprijdt en ik hun blerende kinderstemmetjes hoor (praten kunnen ze nl niet, alleen schreeuwen) voel ik me gast in mijn eigen huis. Het hele weekend wordt bepaald door de kinderen. Ze zijn nl belachelijk vroeg wakker en komen dat altijd even melden, eten is altijd een drama, een jas en schoenen hoeven ze niet op te hangen bij moeders dus gooien dat gewoon van zich af, wc doortrekken is ook geen standaard actie etc etc. Kortom ik word er helemaal gestoord van. Ik besef dat het voor de kinderen ook moeilijk is om van de vrije of liever gezegd gebrek aan opvoeding waarbij moeders alles voor ze doet om te schakelen naar de, in onze ogen, standaard omgangsregels. Ik baal er echter van als we vervolgens de hex weer aan de telefoon hebben om verhaal te halen over onze regels terwijl we haar op andere moment aan de telefoon hebben te piepen omdat de oudste van 8 weigert naar haar te luisteren.
Nu staan we weer aan de vooravond van een vakantie want ja vanaf het weekend hebben we ze weer een week. Nu baalde ik al van het feit dat we ze met oud en nieuw hebben maar kreeg ik tussen neus en lippen door ook nog even te horen dat ze van plan waren de hele avond op te blijven... Op dat moment had ik 'm echt even gehad. Het klinkt misschien egoistisch maar ik voel me ontzettend door de kinderen beperkt. Mijn vriend is in verband met de opvang van de helft van alle schoolvakanties het grootste gedeelte van zijn vakantiedagen kwijt en aangezien hij financieel slecht uit de scheiding is gekomen betaal ik indirect ook "vrolijk" mee. Aan het begin van onze relatie hebben we wel afgesproken dat we 1x per jaar minimaal een weekje samen weggaan en daar hou ik hem ook aan.
Voorzichtig zijn we ook al weer aan het kijken naar een invulling voor de zomervakantie. We zijn 1 jaar wezen kamperen (1400 km gereden en niks anders gezien als het zwembed omdat de meiden geen zin hadden om iets van de omgeving te zien) en dit jaar thuis gebleven. Na beide vakanties waren we aan het eind van ons latijn en dat legde een behoorlijke druk op onze relatie. Dit jaar gaan we het zo proberen dat we allebei nog een weekje samen hebben nadat de kids weer naar moeders gaan. We hebben tevens afgesproken dat we ook onze eigen dagen met uitstapjes gaan claimen en dat de meiden zich daaraan aan moeten passen. Voor mij is de laatste optie om te kijken of een gezamenlijke vakantie werkt. Mijn vriend geeft mij de volledige vrijheid om alleen op vakantie te gaan of zoals nu zonder hem oud en nieuw te vieren maar dat wil ik niet. Ik wil dit soort dingen graag met hem beleven maar wel zonder kinderen.....
Ik ben stapel gek op mijn vriend en 12 van 14 dagen hebben we het helemaal super maar ik vraag me wel eens af of ik dit nog 10 jaar vol ga houden. Ik heb het gevoel dat mijn leven door mijn vingers glipt en dat ik stil sta. Daarnaast ben ik soms wel eens bang dat mijn negatieve houding richting zijn kinderen reden voor hem zal zijn uit de relatie te stappen en dat maakt me erg onzeker.
Ik ben heel benieuwd of er meer vrouwen zich herkennen in mijn situatie.
Reageer op onderwerp
- Print deze pagina

155 reacties op onderwerp

Franciska1982 schreef | 11-10-2011, 15:05
- Profiel
- 1 berichten
Ook voor mij heel herkenbaar allemaal en dat is fijn om te lezen. Alleen lost het helaas niets op!
Ik heb al van alles geprobeert maar niets lijkt ideaal. En dat het nooit ideaal zal worden heb ik inmiddels ook geaccepteerd maar dat ik dagen van te voren (als mijn stiefdochter het weekend komt) al buikpijn heb lijkt me niet de bedoeling. Verder voel ook ik mij als een gast in mijn eigen huis. Dit kan het niet zijn....!!
Zal het beter zijn als ik zoveel mogelijk weg ben in die weekenden? Mijn eigen dingen doe? Ik heb dat natuurlijk al eens geprobeert maar voel me dan behoorlijk buitengesloten zodra ik weer thuis kom. Er wordt vervolgens over allerlei dingen gepraat waar ik niets van weet en dat is dan natuurlijk mijn eigen schuld/beslissing.
Maar als ik me wel inzet valt het elke keer zo tegen! Ik krijg nooit de lusten maar altijd de lasten. Ze wil toch enkel haar vader en haar vader geeft altijd toe.
Hierover praten met mijn vriend heeft weinig zin. Hij begrijpt t wel maar zit er tussen in. En hij ziet haar zo weinig dat hij haar die dagen gelukkig wil maken/zien. Dus mevrouw hoeft maar te roepen...
Dat ik hierdoor weinig kans heb bij haar lijkt ie niet echt te snappen. En dat ik haar daardoor helemaal niet zón leuk meisje vind is zacht uitgedrukt. Daar komt bij dat ie echt niet tegen haar in durft te gaan. Dit zal helaas nooit veranderen. Dat is zeker.
Maar wat zijn mijn opties dan???
HELP
Maarie schreef | 17-10-2011, 11:20
- Profiel
- 1 berichten
Gr
Maarie wijzigde dit bericht op 18-10-2011 20:43 met 99%
fruity schreef | 18-10-2011, 18:17
- Profiel
- 1 berichten
Ik heb ook onderschat hoe het zou zijn in een gezin met stiefkinderen te leven.Jongeren doen in deze tijd weinig anders dan bankhangen, msnnen en smssen lijkt wel. Je moet ze vaak aansporen iets te gaan doen, anders wordt alles jouw taak en ben je niet meer dan de vriendin met de boodschappentas en de wasmand.De relatie met m'n vriend zou stukken beter gelopen zijn, als hij zijn dochter van 17 niet in huis gehaald had. Hij had al een zoon van 21 inwonend, daar kwam ik bij, want het klikte goed (en nog steeds), maar sinds een maand of vijf is er veel onrust en gezeik in huis. Zijn dochter beweerde graag bij haar vader te willen wonen, om hem beter te leren kennen.Mijn vriend z'n zoon en ik wisten wel beter, het ging om haar vriendje. Nu scheelt dat zo'n twee uur rijden (moeders woont nogal ver). Mijn vriend gaf haar zonder overleg te kennen, dat ze kon komen. We moesten ervoor verhuizen en dat kostte nogal wat. M'n spaarcenten zijn opgegaan, maar dat had ik natuurlijk ook zelf in de hand. Haar broer en ik hebben nog wel tegengestribbeld en zei nog; wacht maar tot ze hier woont, dan leer je haar echt kennen. Ik heb haar het voordeel van de twijfel gegeven, maar helaas had hij gelijk. Ze is uitgekookt meisje, weet precies hoe ze haar vader ( en moeder!) in moet pakken. Het lukt haar elke keer weer haar zin te krijgen en haar huiswerk en taken te ontlopen. Die schuift ze af op ons, maar daar had ik al eerder voor gepast. Vader niet, die is stekeblind! Vanmorgen deelde ik haar mede, dat haar vader en ik uit elkaar gaan. Dat is niet alleen om haar, maar wel de hoofdzaak. Er zijn al zoveel dingen gebeurt, dat ik de moed opgegeven heb, dat het ooit beter zal worden. Een glimlach was haar reactie op mijn mededeling. De weg voor haar is weer vrij. Vader is hoofdzakelijk aan het werk, dus heeft geen zicht of grip op de situatie. Ik heb mijn stinkende best gedaan, ze goed te verzorgen, naar ze te luisteren, maar ik heb zelf nooit gekozen voor het moederschap, dus ik hou ermee op. Ik voel me niet thuis in m'n eigen huis en mis privacy en rust. Ik lees hier veel over weekend en vakantie stiefmoeders. Denk je eens in, als je ze elke dag hebt en ze zelfs in de vakanties weinig zin hebben naar hun moeder te gaan. Voordat ik een hekel aan haar ga krijgen, heb ik de pijp aan maarten gegeven. Ik wil niet dat het gaat escaleren, ik heb mij op andere manieren genoeg hierover geuit. Misschien gaan de ogen van m'n vriend ooit nog eens open, maar dan is het te laat, helaas. De zoon zei vanmorgen overigens nog tegen mij; ik snap niet dat je het zolang volgehouden hebt. Die reactie verbaasde me zeker.
moedertje306 schreef | 11-02-2012, 08:30
- Profiel
- 1 berichten
hoi allemaal ik ben nieuw en wil reageren op deze berichten,

wat jij zei over ik heb een hekel aan de kinderen klopt niet, want de irritatie van jou ligt niet bij de kinderen maar bij de ex je hebt een irritatie aan de ex-vriendin/vrouw zij voedt de kinderen zo op daar kunnen de kinderen niks aan doen, maar krijgen daar wel de schuld van, het probleem wat je dan moet aan pakken is de EX.
Als stiefmoeder kan je wel dingen veranderen waar je je aan irriteerd, praat met de moeder van de kinderen waarover jij het niet eens bent, maak afspraken, en wat ze bij de ex vrouw thuis doen hoeven ze niet bij jou thuis te doen, zij betaald de huur en heeft haar regels, maar jullie betalen ook de huur en hebben ook jullie regels.
het is voor kinderen heel moeilijk om zich aan te passen vooral als ze 4 paar ouders hebben, maar het kan wel :) je moet duidelijke grenzen stellen wat jij wil en ook de grenzen houden.

ik heb zelf een stiefdochter maar ze weet de grenzen hier wel bij dr moeder is ze anders als bij ons en dat is omdat ik mijn grenzen altijd behoudt

en ps Niemand is perfect iedereen maakt fouten zelfs biologische moeders iedereen moet het leren, het is vallen en op staan. of het nou stiefkinderen zijn of je eigen kinderen

groetjes
stiefzoeker schreef | 23-03-2012, 20:47
- Profiel
- 1 berichten
Wat naar dat het allemaal zo stroef verloopt.
Ervanuitgaand dat een ieder liever een goede relatie zou willen hebben .
Dat was in ieder geval mijn streven.
Mijn partner en ik hebben beide drie kinderen uit een vorige relatie.
We zijn pas drie jaar nadat we elkaar leerden kennen samen gaan wonen.
Vooral vanwege de kinderen de tijd genomen.Een goed begin voor een betere verstandhouding zou kunnen zijn dat jij en je partner een lijn zouden vormen.
Waarbij er duidelijke afspraken zijn voor alle gezinsleden.
Het risisco is vaak dat de momenten samen met de stiefkinderen meer als logeer momenten gezien worden.Dit houd echter niemand lang vol zonder dat er verdriet/frustraties en andere ellende om de hoek komen kijken.
En dan nog het taboe alsof je slechts positief en welwillend zou moeten zijn tegenover je stiefkinderen.
Als biologische ouders sta je ook niet altijd en alleenmaar positief en blij te juichen over gedragingen van je kids.En die staan meestal toch wel heel dicht bij je.
Bovenstaande heb ik niet kunnen bereiken, maat wel keihard voor geknokt.

Ik zelf ben nu ook op het punt beland van volhouden of opgeven.
Met mijn oudste stiefdochter(bijna 18j) heb ik vanaf het begin( toen12j) een hechte klik.Mijn stiefzoon en ik hadden de eerste paar jaar ook redelijk goed contact.Totdat z'n moeder begon te stoken met smsjes of het wel goed ging en of hij alsjeblieft op z'n zusje wilde passen. alsof ze het slecht hadden bij ons.
De laatse drie jaren zijn nu een nachtmerrie. Mijn jongste stiefdochter toen 5jaar boterd totaal niet.
Alledrie toch in eerste instantie vanwege andere normen en waarden.
Ze hebben een vrije opvoeding gehad en moeten nu ineens in de tijd bij mij zich aanpassen aan huisregels. Maar vooral omdat er goed gestookt word vanaf z'n ex.
Leuke dingen doen eender als met mijn eigen kinderen, het effect duurt net zolang als de activiteit duurt en slaat daarna om.
Ze blijven zich als onwelkome gatsen gedragen.Wat ook nog heel oneerlijk is naar mijn eigen kinderen die wel regels en taken hebben in huis.
Mijn stiefzoon is 17 en moet dagelijks gewekt worden voor school anders komt hij er om 13:00 uit. En dat terwijl mijn jongste van 11 al vanaf z'n achtste zijn eigen wekker zet.
Je eigen bord in de afwasmachine zetten vindt hij al heel vermoeiend, of doorspoelen na toiletgang. Ze manupileren hun vader waar ik bij sta en hij ziet het niet.
Mijn kinderen kunnen zowel door mij als mijn partner gecorrigeerd worden zonder een ja maar of andere drama.
En dat terwijl ik zijn kinderen vaker zie dan hijzelf door z'n werk en hobbies.
Ik weet dat de volwassenen hier de verantwoording hebben toch is het soms vechten tegen de bierkaai tegen onwillende kinderen met onwillige biologische moeder op de achtergrond.En dat terwijl zij degene is die er met hun beste vriend vandoor is gegaan.
Zo wist ik voor hun dat hun zoon met drugs aan het experimenteren was. Uiteindelijk
werd me dat niet in dank afgenomen. Maar de veiligheid van mijn kids en mijn normen en waarden krijgen de ene knau na de andere.
Ik wens iedereen succes die hard aan het wereken is om er wat van te maken.

gr zoekertej
Baboe schreef | 17-04-2012, 16:32
- Profiel
- 1 berichten
Wat vinden mijn collega-stiefmoeders hiervan?
Kind van mijn man komt 1x per 14 dagen van zaterdag tot zondag. Samen hebben ze -uiteraard zonder met mij te overleggen- afgesproken dat hij regelmatig al op vrijdagavond zal komen. Dat is dus op de vaste sportavond van zijn vader. Op mijn verwondering hierover (dat kind komt voor zijn vader en niet voor mij) zei paps: ach, jij bent er TOCH.

Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina 7 van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t