- | 08-01-2011 | 20:35
Met...
- 59 volgers
- 0 blogs
- 5 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (35.572x) stiefkinderen
- Meeste reacties (155) stiefkinderen
Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t
stiefkinderen
- hallo,
Ik val maar meteen met de deur in huis; ik heb een hekel aan de kinderen van vriend. Helaas kan ik maar weinig op internet vinden over vrouwen die met hetzelfde probleem zitten dus lucht ik mijn hart hier. Sinds ruim een jaar woon ik samen en zijn de kinderen van mijn vriend om het andere weekend en de helft van de schoolvakanties bij ons. Zelf heb ik geen kinderen en heb ik nooit last gehad van rammelende eierstokken. Ik heb een drukke baan en heb mijn weekenden echt nodig om bij te komen en leuke dingen te doen. Daarnaast heb ik in mijn vrijgezellenperiode ontdekt hoe leuk het is om verre reizen te maken.
Toen ik mijn vriend ontmoette hebben we het over de kinderen gehad en de gevolgen die het zou hebben. Verstandelijk kun je veel beredeneren maar de praktijk bleek in mijn geval heel anders te zijn. Zo heb ik totaal geen positief gevoel voor de meiden. Het was voor mij heel confronterend om toe te geven dat ik kinderen niet leuk vind. Door mijn omgeving werd het afgedaan als het is je eigen keuze en hoe kan het dat je kinderen niet leuk vind??? In het begin vond ik het heel lastig om iets tegen mijn vriend te zeggen. Gelukkig kunnen we er inmiddels wel over praten maar niet in de ongenuanceerdheid die ik soms voel. Daarom heb ik sinds kort profesionele hulp gezocht.
Gelukkig zitten mijn vriend en ik qua het hanteren van huisregels op 1 lijn maar voor hem is het wel moeilijk. Hij zit in een soort spagaat omdat hij aan de ene kant blij is dat zijn kinderen bij ons komen maar aan de andere kant ziet hij wat hun komst met mij doet. Eerst liep hij helemaal op zijn tenen omdat hij voor mij invulde waar ik me aan ergerde en alvast ingreep. Hierdoor werd hij de boze vader van wie ze niks mochten. Dit werd ook nog een vrolijk gevoed door zijn hex. We hebben nu de afspraak gemaakt dat ik zelf ingrijp zodra het mij irriteert. Dit heeft wel een stukje rust gebracht.
Echter zodra op vrijdagavond de auto de oprit oprijdt en ik hun blerende kinderstemmetjes hoor (praten kunnen ze nl niet, alleen schreeuwen) voel ik me gast in mijn eigen huis. Het hele weekend wordt bepaald door de kinderen. Ze zijn nl belachelijk vroeg wakker en komen dat altijd even melden, eten is altijd een drama, een jas en schoenen hoeven ze niet op te hangen bij moeders dus gooien dat gewoon van zich af, wc doortrekken is ook geen standaard actie etc etc. Kortom ik word er helemaal gestoord van. Ik besef dat het voor de kinderen ook moeilijk is om van de vrije of liever gezegd gebrek aan opvoeding waarbij moeders alles voor ze doet om te schakelen naar de, in onze ogen, standaard omgangsregels. Ik baal er echter van als we vervolgens de hex weer aan de telefoon hebben om verhaal te halen over onze regels terwijl we haar op andere moment aan de telefoon hebben te piepen omdat de oudste van 8 weigert naar haar te luisteren.
Nu staan we weer aan de vooravond van een vakantie want ja vanaf het weekend hebben we ze weer een week. Nu baalde ik al van het feit dat we ze met oud en nieuw hebben maar kreeg ik tussen neus en lippen door ook nog even te horen dat ze van plan waren de hele avond op te blijven... Op dat moment had ik 'm echt even gehad. Het klinkt misschien egoistisch maar ik voel me ontzettend door de kinderen beperkt. Mijn vriend is in verband met de opvang van de helft van alle schoolvakanties het grootste gedeelte van zijn vakantiedagen kwijt en aangezien hij financieel slecht uit de scheiding is gekomen betaal ik indirect ook "vrolijk" mee. Aan het begin van onze relatie hebben we wel afgesproken dat we 1x per jaar minimaal een weekje samen weggaan en daar hou ik hem ook aan.
Voorzichtig zijn we ook al weer aan het kijken naar een invulling voor de zomervakantie. We zijn 1 jaar wezen kamperen (1400 km gereden en niks anders gezien als het zwembed omdat de meiden geen zin hadden om iets van de omgeving te zien) en dit jaar thuis gebleven. Na beide vakanties waren we aan het eind van ons latijn en dat legde een behoorlijke druk op onze relatie. Dit jaar gaan we het zo proberen dat we allebei nog een weekje samen hebben nadat de kids weer naar moeders gaan. We hebben tevens afgesproken dat we ook onze eigen dagen met uitstapjes gaan claimen en dat de meiden zich daaraan aan moeten passen. Voor mij is de laatste optie om te kijken of een gezamenlijke vakantie werkt. Mijn vriend geeft mij de volledige vrijheid om alleen op vakantie te gaan of zoals nu zonder hem oud en nieuw te vieren maar dat wil ik niet. Ik wil dit soort dingen graag met hem beleven maar wel zonder kinderen.....
Ik ben stapel gek op mijn vriend en 12 van 14 dagen hebben we het helemaal super maar ik vraag me wel eens af of ik dit nog 10 jaar vol ga houden. Ik heb het gevoel dat mijn leven door mijn vingers glipt en dat ik stil sta. Daarnaast ben ik soms wel eens bang dat mijn negatieve houding richting zijn kinderen reden voor hem zal zijn uit de relatie te stappen en dat maakt me erg onzeker.
Ik ben heel benieuwd of er meer vrouwen zich herkennen in mijn situatie.- Print deze pagina
155 reacties op onderwerp
- Het lijkt mij het beste dat jij en je vriend gaan latten ipv samenwonen. Deze kinderen zijn al beschadigd door de scheiding van hun ouders en dan krijgt (of had pa jou al?) vader ook nog eens een vriendin die hen liever ziet gaan dan komen... Op deze manier kan jouw vriend gewoon een vader zijn voor zijn kinderen (zoals dat hoort) en daarnaast (inderdaad op de 2e plaats) een vriendin hebben.
- Hoi Regenboog.
Bedankt voor je reactie. Als ik alles van te voren geweten had was ik waarschijnlijk niet eens in deze relatie gestapt. Inmiddels is het niet meer mogelijk om te gaan latten (het zou wel kunnen maar dan zit mijn vriend financieel aan de grond en dat wil ik hem niet aan doen). Daarnaast hebben we het samen helemaal geweldig en wil ik dat niet opgeven. Dit neemt echter niet weg dat ik het wel heel lastig vind om geconfronteerd te worden met 2 kinderen die niet van jezelf zijn, waar je niets van jezelf in herkent en waar je geen enkele binding mee hebt. Voeg dan nog een keer een ex toe (die de scheiding in werking heeft gezet door er met een ander van door te gaan) die alleen maar de lieve moeder wil zijn en alles accepteert en dat de kinderen het dus heel normaal vinden dat de wereld om hen draait. Bij ons moeten ze echter bijv wel met mes en vork eten en niet met de handen (ze zijn 6 en 8 jaar) en vragen we ze ook een beetje rekening met ons te houden en ik besef dat dit best een omschakeling voor ze is maar als wij dan vervolgens de ex weer aan de telefoon hebben hangen om zich te bemoeien met onze regels dan word ik daar erg moe van. En tuurlijk besef ik dat kinderen een product van hun opvoeding zijn maar zolang dat dat niet bespreekbaar is met de ex en de kinderen zich zo blijven gedragen, sorry maar dan zie ik ze inderdaad liever gaan dan komen. Dat ene weekend in de 14 dagen is voor ons ook te kort om hun gedrag positief om te buigen. - Sorry dat ik het zeg, maar dit zijn zijn kinderen, jij bent zijn vriendin.. heb jij wel enig besef hoe belangrijk kinderen voor een ouder zijn en andersom.. ik denk het niet, verder klaag jij alleen maar over die kinderen, en over die moeder, die hun waarschijnlijk alleen opvoed en ze eens in de twee weken naar hun vader laat gaan, sorry maar vind dat je een beetje zeurt en hoop dat je de kinderen het ene weekend dat ze met hun vader hebben wel leuk laat vinden, heb je overigens zelf wel eens geprobeerd om het leuk te maken, door bijvoorbeeld een spelletje met ze te doen of met ze te gaan zwemmen??
grt Janneke - hoi, wat fijn om dit te lezen. ik zit in precies dezelfde situatie en en loop ook tegen dat soort problemen aan. De kinderen (jongens) van mijn vriend hebben ook nog eens een vorm van autisme en ik zie ze ook liever gaan dan komen. Hier loop ik al vier jaar tegenaan te hikken. We hoeven hier ook niet bang te zijn voor voetwratten want iedere ochtend sta ik met mijn slaperige kop met mijn voeten in de zeik van die kinderen[:S]..en doortrekken..wat is dat? al die kleine dingen geven een grote ergenis...maar het probleem wordt nog groter hier. de oudste moet hier komen wonen omdat moeder het niet meer aan kan. Zonder ook maar met mij te overleggen is er besloten dat dat gebeurt. Nu is onze relatie ook al sinds lange tijd niet op één lijn. Dus sta ik voor een nieuwe beslissing.....blijven of vertrekken....Ik heb gekozen voor het laatste...het is wel een hele moeilijk keuze....maar vriendlief vertrekt iedere ochtend om half 7 naar zijn werk en komt om vier uur of half vijf thuis, mits hij in de buurt werkt. Dus wie krijgt hier nu de zorg over deze jongen? Een jongen die structuur nodig heeft en heel veel liefde......voor anderen zal het heel egoistisch overkomen....maar aangezien mijn vriend ook nog eens medicijnen slikt voor zijn depressie die al vier jaar duurt..zie ik het echt niet zitten om er nog meer zorg bij te krijgen, naast mijn eigen werk, salon en huishouden....mijn eigen kinderen zijn groot en hebben geen zorg meer nodig...dus ik ben nu nog jong (45) en kies voor mijzelf. Op internet is er inderdaad zeer weinig over te vinden...dus ja, er zijn vrouwen die zich ook en deze situatie bevinden!!!!!!!!!
- Hoi,
Tja stiefmoeder zijn is het moeilijkste beroep wat er is. Ook ik "oefen" het beroep bijna 5 jaar uit en nog steeds is het moeilijk. Ik herken de verhalen, het "gevecht" om de regels, opvoeding en je eigen leven inleveren.
Mensen die zeggen dat je er zelf voor gekozen hebt weten niet wat ze zeggen. Je kiest in eerste instantie voor een man en niet voor zijn geschiedenis. Die krijg je er gratis, maar niet voor niets bij. En daar zul je het mee moeten doen, tenzij je liefde voor de man niet sterk genoeg is, dan ga je weg, anders is het roeien met de riemen die je hebt en af en toe verzuipen in de opvoed"fouten"die je maakt tijdens het groeiproces. De meiden van mijn man waren 5 en 7 toen ik ze leerde kennen en ik heb altijd gezegd dat ik de eerste 5 en 7 jaar van hun leven heb gemist. Nu heb ik de pech dat zijn hex qua waarden en normen lijnrecht tegenover mijn waarden en normen staat. Alles wat ze thuis mogen, mogen ze hier niet en omgekeerd. Ik heb ze met mes en vork leren eten, met ons gingen ze voor het eerst op vakantie (naar het buitenland) en ja ook ik betaal indirect mee aan hun. Soms kijk ik ze de deur uit, zeker nu na een week, verlang ik naar mijn eigen plek en huis, geen verantwoording afleggen, zonder nadenken onder de douche stappen etc.
Toevallig las ik laatst een item in de krant over stiefgezinnen. daarin kwam naar voren dat stiefvaders veel sneller geaccepteerd worden dan -moeders. Bijna 64% van de -moeders werden niet geaccepteerd, terwijl 38% van de -vaders niet werden geaccepteerd. Helaas kwam niet naar voren waarom dat percentage zo groot verschil liet zien, maar duidelijk is wel dat de -moeders het moeilijker en zwaarder hebben dan -vaders. Helaas kwam niet naar voren waarom dat zo is, daar kwam nog een onderzoek naar... Ik ben benieuwd. Maar naar mijn mening speelt de hex een grote rol in het accepteren van de stiefmoeder. Ik weet dat hex flink heeft zitten stoken in de relatie tussen mij en de meiden, maar dat is mijn situatie.
Sinds ik zelf een dochter heb, weet ik hoe het ook kan zijn: de onvoorwaardelijke liefde die ik nooit van de meiden zal krijgen. Zo gezellig en vrolijk. De meiden zijn heel gek met mijn dochter, maar toch voelt het nooit als eigen. En dat gevoel zal ik nooit voor hun voelen. Dat wil niet zeggen dat ik niet van ze hou, alleen heel anders. Het lastige is dat mijn man en ik met de opvoeding van onze dochter wel op een lijn zitten, maar bij zijn dochters niet. Nu zal het nog niet zo snel botsen, maar in de toekomst zullen de meiden echt merken dat onze dochter anders opgevoed wordt. Meer regels heeft om zich aan te houden (dit klinkt heel negatief, maar ik bedoel de normale dingen: met mes en vork eten, respect hebben voor mensen, dieren en spullen van zichzelf en anderen, gewoon antwoord geven als er iets gevraagd wordt, etc), op een andere manier naar mensen kijken (zijn ze aardig? dan is het goed. en niet kijken hoe iemand eruit ziet: dik/dun, gekke kleren/ raar haar etc). Kortom ook voor mij staat nog heel wat te wachten. Het geluk is dat de meiden groter worden en misschien zelf kiezen om niet meer om het weekend hier te zijn. Hun leven speelt meer bij hun moeder af...
Tot die tijd: los laten! En dicht bij mijzelf/jezelf blijven!Ik heb altijd gezegd: als ze later 30 zijn en terugkijken en ontdekken dat het zo slecht nog niet was bij hun vader en mij, dan heb ik het goed gedaan! Ook al zetten die weekenden nu nog geen zoden aan de dijk, wie weet wat ze betekenen voor de toekomst...
Nogmaals: niemand heeft voor deze situatie gekozen: jij alleen voor de man (zonder kinderen en geschiedenis), de kinderen niet voor de scheiding van hun ouders en je man niet voor een leven zonder zijn kinderen. Voor iedereen dus aanpassen en toegeven. Maar dan ook voor iedereen en niet alleen voor jou of je man, ook de kinderen. Vergeet niet hoe flexibel kinderen zijn, die hebben elke dag met verschillende mensen en regels te maken: op school, op de sport, bij vriendjes en vriendinnetjes, bij opa/oma etc. kortom heel veel mensen met verschillende regels, waarden en normen. Daar leren ze allemaal van en dat ze stug de kont tegen de krib gooien (dat mag bij mama ook), daar hebben wij geen boodschap aan: ze zijn nu bij ons met onze regels!
En dat er weinig over dit onderwerp te vinden is, is denk ik niet zo gek: het is nog steeds een taboe om over de negatieve kant van het zorgen voor kinderen te hebben. Ik de tijdschriften en zelfs op dit forum lees je toch alleen de happydepeppie-verhalen. Mensen hangen niet snel hun vuile was buiten....helaas. Want een open communicatie maakt een heleboel een stuk makkelijker!!!!
Liefs Wolfje - Hoi nanno69,
Wat lijkt het mij lastig om in deze situatie te zitten. Het moet niet makkelijk zijn voor je om elke keer al tegen weekenden en vakantie op te 'moeten' zien alleen omdat de kinderen van je vriend komen. Het is vervelend om te horen, maar de kinderen merken dit ook en zullen dat zeker (in welke vorm dan ook) tegen je gebruiken.
Je schrijft dat het twee meiden zijn, waarvan er 1 8 jaar is. Hoe oud is de andere? Ook schrijf je dat de opvoedingsstijlen van vader en moeder verschillend zijn en dat dit lastig is voor de kinderen. Natuurlijk is dat lastig voor de kinderen, die weten niet waar ze aan toe zijn en hebben tijd nodig om zich aan te passen. Daardoor wordt het voor de kinderen ook extra lastig, want als ze zich hebben aangepast, moeten ze weer terug naar hun moeder.
Is het voor de kinderen duidelijk welke regels en afspraken jullie in huis hebben? Maak die zo veel mogelijk duidelijk aan de kinderen, zodat die weten wat er van hen wordt verwacht. Spreek hen ook aan als zij zich niet aan de regels houden, maar doe dit zonder te schreeuwen. Op die manier zien de kinderen hoe het ook kan en scheelt het een hoop ergernissen over en weer.
Je schreef ook dat de kinderen alleen maar kunnen schreeuwen. Ik maak uit je berichtje op dat je dat niet prettig vindt en misschien is dat wel een understatement. Geef dat duidelijk aan bij de kinderen en geef dan ook aan dat als ze normaal praten, er naar hen geluisterd wordt. Ik weet niet of je dat doet, maar probeer de verleiding te weerstaan om terug te schreeuwen. Hierdoor zullen de kinderen ook weer gaan schreeuwen.
Sowieso moeten kinderen zich aanpassen aan de ouders. Het mag niet zo zijn dat de kinderen bepalen wat er op een dag gebeurt en misschien is het zelfs wel handig om een soort schema te maken (en op papier te zetten) met wat er gaat gebeuren op een dag, dat geeft structuur aan het weekend dat de kinderen er zijn, is er tijd dat jullie gezamenlijk iets gaan doen en kunnen er voor jullie ook 'rustmomenten' ingepland worden.
Verder lijkt het mij belangrijk dat je niet naar de kinderen uitstraalt dat je hen niet leuk vindt. Er zullen vast en zeker dingen zijn aan de kinderen die je wel leuk vindt en benoem die naar hen. Geef complimentjes, wat in het dagelijks leven erg moeilijk is.
Daarnaast stond de komende tip er al, maar ga dingen doen met de kinderen die zij leuk vinden. Vinden de kinderen het leuk om te puzzelen, maak een puzzel met ze, vinden ze het leuk om een spelletje te doen, maak tijd dat je een spelletje met ze doet.
Tot slot moet je oppassen voor de leeuwen en beren die sommige ouders zien. Als ze het bijvoorbeeld leuk vinden om in de modder te spelen, denk dan niet aan alle viezigheid die in huis komt, daar is de wasmachine voor...
Succes,
Ilona - Hoi Nanno,
Ik snap jouw probleem, ook al ben ik dan een man, want ook ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten. Mijn vrouw had ook 2 kinderen uit een vorige relatie en die kinderen bleven in eerste instantie bij hun vader. Maar dat had een heel andere reden. De vader hield de kinderen eerst bij hun moeder weg, omdat zij degene was die een punt achter hun relatie had gezet. Toen ik haar ontmoette wist ik niet eens dat ze kinderen had, ik was dus duidelijk voor haar gevallen, de rest krijg je er, zoals eerder gezegd, gratis bij.
In het stukje van Wolfje, dat stiefvaders eerder erkend worden, herken ik me niet echt. Er gingen heel wat jaren aan vooraf voordat ik echt geaccepteerd werd.
Ook deze kinderen hebben natuurlijk heel wat te verduren gehad (scheiding, vervelende situaties thuis en daar zou het achteraf niet bij blijven). Hun vader had al snel gezien dat hij zijn eigen kinderen liever bij hun moeder zag, want het was kennelijk toch wel een zware opgave om voor die kinderen te zorgen. Van een paar weekenden bij ons, naar hele dagen bij ons tot er (na de eerste rechtzaak) een co-ouderschap werd afgesproken. Hierin had ik 2 keuzes, de situatie accepteren of voor mezelf kiezen en weggaan. Ik heb voor het eerste gekozen. We zaten qua opvoeding ook niet op één lijn. Bij ons thuis waren mijn ouders de baas. Deze kinderen waren hun moeder de baas (toen 6 en 8 jaar oud!). Ze gebruikten haar als een voetveeg, maar ja dat hadden ze van iemand afgekeken! Gelukkig hebben we dat om weten te buigen.
Om een lang verhaal wat korter te maken, we zijn nu 17 jaar, 3 rechtzaken en 2 verhuizingen verder en de kinderen hebben langer bij ons gewoond dan bij hun vader. Ik heb meer contact met ze dan hun eigen vader. Ze zijn inmiddels beiden het huis uit en de oudste is inmiddels getrouwd en de middelste heeft zijn eigen flatje en heeft een vriendin.
Om aan te geven hoe de situatie nu is, zeg ik, als mensen aan mij vragen hoeveel kinderen ik heb, standaard 3! We hebben er inmiddels ook één van ons samen. Het zijn leuke kinderen (geworden?).
Wat ook al eerder is gezegd, ga leuke dingen met ze doen, hoe moeilijk dat ook is, want dat vond ik in het begin ook. In het begin vond ik het helemaal niet leuk. Ze waren vervelend, lieten hun moeder alles doen, maar ik ben wel blij dat ik gebleven ben, want na 17 jaar kan ik zeggen dat het allemaal goed gekomen is. Er is dus nog hoop voor je![[:D]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-2.gif)
Lees het verhaal van Wolfje aandachtig, ik vind dat ze hele goede dingen naar voren brengt. Wat ik er aan toe wil voegen is, dat, stiefvader zijn ook heel erg moeilijk is!
Ik wens je veel wijsheid toe en een bijzonder lange adem.
Alvast een fijne jaarwisseling en maak er het beste van.
Groetjes, Alfons - Dit is allemaal zo herkenbaar... ik was ook altijd de eerste die met een keihard oordeel klaarstond, de eerste die altijd wist hoe iedereen het moest doen. Tot ik er zelf voor kwam te staan. Ik zat in een bijzonder slechte relatie die al veel te lang geduurd had toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Maar ja, wel met twee kinderen... in eerste instantie zag ik dat echt niet zitten en weerhield het me ervan iets met hem te beginnen. Maar zoals op dat soort momenten pas altijd blijkt was het gevoel sterker dan het verstand, het was onvermijdelijk. Een tijd lang nagedacht en toen zag ik er de romantiek wel van in, een gezinnetje met twee kleintjes en hield ik me vast aan het cliché: wat van hem is, daar kan ik van houden. Maar wat is dat moeilijk, van de een op de andere dag moeder zijn en dan van twee tegelijk die niet van jezelf zijn. Sowieso ken je elkaar nog niet zo goed en heb je binnen je relatie nog heel wat af te tasten. Om nog maar te zwijgen van al het verdriet en de ellende die de nasleep van je vorige relatie met zich meebrengt. Alles wat ik hier lees is alsof ik het zelf geschreven heb. En de reactie die gegeven wordt waarin gesteld wordt dat je niet zo moet zeuren... denk maar niet dat je jezelf zo fantastisch vindt op het moment dat je met dat soort gevoelens rondloopt. Maar sommige dingen zijn, is mij gebleken, niet te sturen. En hoe hard je ook je best doet, soms gaat het gewoon niet. Het gevoel dat je huis ingenomen wordt, je eigen plekje kwijt, je rust kwijt. En natuurlijk heb je dat ook als je zelf kinderen krijgt, die van een ander zijn heus niet per definitie lastiger. Maar ik ben er nu wel achter dat die onbevangenheid waarmee je normaal gesproken je eerste zwangerschap ingaat ergens goed voor is. Die band die je opbouwt vanaf de geboorte helpt je door de moeilijke periodes heen. En als je twee kindjes binnen krijgt van anderhalf en drieenhalf (die halve weken hier wonen) dan val je midden in de lastige leeftijden en dat is gewoon heel moeilijk. Ik denk ook echt niet dat iemand die het niet zelf meemaakt echt helemaal kan begrijpen hoe het is, hoe het voelt. Die tweestrijd inderdaad, jij leeft op zodra ze de deur uit zijn en je vriend stort in en kan niet wachten tot ze weer terug zijn. Dan heb je tegenstrijdige belangen en dat geeft weleens problemen. Wel weet ik, als we hier door heen komen (en inmiddels ben ik zover dat ik daar echt in kan geloven) dan is deze relatie tegen heel erg veel bestand. Blijven praten en niet alles meteen perfect willen doen. Ik maakte in het begin de grote fout volledig deel te willen nemen aan het gezinsleven en dan ook maar meteen alles helemaal goed te willen doen. Nu ga ik zodra ik voel aankomen dat ik het niet trek even iets anders doen. Dat kan iets heel simpels zijn, even boodschappen doen, even wandelen, gewoon even er van tussen. Even op adem komen. Gewoon omdat ik het niet wil verpesten, ik weet donders goed dat ik op zo'n moment namelijk heel onredelijk kan zijn. En dan kies ik ervoor die confrontatie te vermijden. Als ik dan terugkom ben ik het meestal wel kwijt en kan ik er weer even tegenaan. Het is wel heel fijn om te lezen dat ik niet alleen ben, want ik worstel er echt mee en voel me vaak zo schuldig. Dan neem ik me echt voor om het anders te doen en dat lukt me dan niet altijd. Maar de reactie die eindigt met "het is allemaal goed gekomen" geeft veel steun!! We blijven gewoon allemaal vechten en ons best doen, dan moet het toch lukken?
- Bij mij is het ongeveer hetzelfde verhaal met het verschil dat ik mijn stiefzoon om de week een hele week bij ons moet bijhouden!
Ik moet zeggen, zoals je het omschrijft klinkt het niet bijster positief.quote:Bij mij is het ongeveer hetzelfde verhaal met het verschil dat ik mijn stiefzoon om de week een hele week bij ons moet bijhouden!![[:S]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-7.gif)
Om misverstanden op dit forum te voorkomen: Ik ben een MAN.
Ga je mee verdwalen ? Ik weet de weg.
Sorry hoor,maar bij het woord MOET dan schiet bij mij alles overeind.Jij moet niets jij hebt die keuze gemaakt en niet het kind want die MOET.quote:
Bij mij is het ongeveer hetzelfde verhaal met het verschil dat ik mijn stiefzoon om de week een hele week bij ons moet bijhouden!
Ik weet waar ik over praat want ook onze dochter heeft (Stiefkinderen) ik vind het al een rot woord op zich zelf.Maar zowel haar eigen kind als haar (stíef)kinderen zijn haar en ons even lief.Het leven is net ganzenborden.
Je kunt steeds opnieuw beginnen.
Behalve als je in de put blijft zitten
Je haalt me de woorden uit de mond Kathy! Ook mijn dochter heeft "stief" kinderen, maar deze meiden (16 en 19) hebben daar ook niet om gevraagd. En het verloopt allemaal prima, mits de moeder (zijn ex) niet dwarsligt....Ook was ik zelf op mijn 17e "stief" kind, ik had écht een (boze) stiefmoeder....daarom ben ik op mijn 18e het huis uitgevlucht...een huwelijk in.Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!- Ik zit (nog) niet in een soortgelijke situatie. Maar nu zit het bij ons ook een beetje vreemd in elkaar. Mijn vriend (met wie ik in 2010) ga trouwen heeft een dochter van 7. Ze woont bij haar moeder aan de andere kant van het land. Om het weekend is ze bij haar opa en oma die in dat zelfde dorp wonen (zij hebben haar ook meer en deels opgevoed). Wij rijden ieder weekend die kant op en "wonen" daar dan. Ik kan prima met de kleine meid overweg, en ze zegt ook steevast: Jij bent niet mijn stief mama, maar mijn plus mama. Want stiefmoeder vind ze maar een eng woord, en ik ben niet eng.
Nu moet ik zeggen dat ze ook absoluut haar kuren heeft hoor! Want van luisteren heeft ze heel vaak niet gehoord. Door de weeks bij haar moeder, die haar aandacht over 3 kinderen moet verdelen en eigenlijk meer aandacht heeft voor haar hobby's. In de weekenden dan bij opa en oma, die haar in de ogen van mijn vriend en mij veel te veel verwennen. En dan ook nog eens haar vader die toch ook een beetje de vader-rol op zich wil nemen. Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is in de ogen van dat meiske. Iedere keer heen en weer gesjouwd worden.
Om haar leven een klein beetje stabiel te houden "nemen" we haar dan ook niet mee naar ons huis. We willen niet al te veel gaan zeulen met die kleine meid. Maar mijn vriend en ik zijn het er absoluut overeens dat als de kleine meid een broertje of zusje krijgt, die opvoeding heel anders gaat worden! Er is niks mis mee om met mes en vork te eten, niet voor 10:00 uur een zak chips of snoepies naar binnen te werken, de wc door te trekken of te luisteren naar wat er gezegd wordt.
Mijn schoonouders zien ons graag bij hun in het dorp komen wonen. Maar geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt!! Want we weten beide waar dat op uitdraait! Ik ben namelijk eerder zwanger geweest, en ze zagen het al helemaal voor zich: mn vriend 70 uur per week werken (hij is vrachtwagen chauffeur) ik 5 dagen werken, en schoonmoeders past wel op. Wij passen er voor dat onze kinderen ook door opa en oma opgevoed worden. We zien nu hoe weinig inspraak mn vriend heeft, en dat wil hij niet nog een keer meemaken.
Overigens mijn excusses dat ik niet helemaal on-topic ben gebleven....
Nanno, ik hoop voor je dat jullie er samen uitkomen! - Hoi,
Jou verhaal is voor mij heel herkenbaar, ondanks dat ik zelf kinderen heb. Over het algemeen kan ik heel goed met kinderen opschieten, ik werk zelfs in het onderwijs, maar het lukt niet met de kinderen van mijn huidige man. Ze zijn het tegenovergestelde van mij, van de opvoeding hebben ze volgens mij alleen de voeding gehad. Inmiddels zijn er zo'n 8 jaar verstreken en naar mijn mening heb ik veel in hun geinvesteerd, maar 0 teruggekregen. Ik voel me op het moment dat zij bij ons zijn een indringer in het nest. Mijn huidige man heeft daar ook een groot aandeel in gehad door in het begin van onze relatie geen eigen standpunt in te nemen en zich over te geven aan het manipuleer gedrag van zijn ex.
Op dit forum wordt heel snel geroepen en ingevuld dat het er allemaal maar bij hoort, maar zo simpel is het niet!!! Ieder mens zit in zijn eigen proces, met eigen tempo, met eigen geschiedenis, eigen pijn en met ieder zijn/haar eigen waarheid.
Er wordt geroepen dat de kinderen hier ook niet om gevraagd hebben, nee, dat klopt, maar dat wil niet zeggen dat je hun gedrag en gebrek aan respect dan maar moet goedkeuren. De ex die vaak aangewezen wordt als kwade invloed zou ook inderdaad wat meer naar haar eigen handelen moeten kijken. Het is te gemakkelijk om het maar direct op de nieuwe liefde te schuiven, die heeft er ook niet om gevraagd. Het is een dooddoener om dat maar aan te geven, dat had je kunnen weten als je verliefd wordt op een man met kinderen. Nou, neem maar van mij aan dat, als je niet helderziende bent, dit niet kunt weten. Er zijn zo veel elementen die meespelen en het meest mooie maar ook destructieve in deze driehoeksrelaties zijn de emoties. Als je dus in een vreemd nest stapt (ook al is het in je eigen huis) geeft dat een heel onaangenaam gevoel wat niet altijd te beschrijven valt. Het is soms onderhuids, maar het raakt je wel volop.
Op dit moment ben ik aan het uitvogelen hoe ik hier mee verder kan. Mijn "stief"kinderen worden al groter en gaan straks hun eigen gang zodat ik er minder "last" van heb. Maar voor mij is wel belangrijk welke snaren zij aan raken waardoor ik dit gevoel krijg. 
Ik ben nieuw hier op de forum, maar wil zo graag mijn verhaal kwijt.
Ik heb nu bijna 3 jaar een latrelatie met een hele lieve man., ik ben nog net zo verliefd op hem als de eerste dag dat ik hem zag. Het probleem is alleen : hij heeft 2 dochters van 12 en 11 jaar.
Hij heeft zijn kinderen een weekend om de week en 1 avond per week. Maar soms komen ze vaker over de vloer, als ze dat willen. Hij verbiedt ze niets, hij zegt "omdat zijn ouders hem bijna niets gaven hij alles gunt aan zijn kinderen", "zij hebben niet gevraagt geboren te worden en ze lijden al te veel door zijn echt-scheiding met hun moeder".
Zijn dochters zijn geen vervelende, verwende kinderen, maar ik heb een heel ander idee van opvoeding dan mijn vriend en vanwege de zeer drukke baan van mijn vriend, zien wij elkaar weinig. Hij komt het meest bij mij thuis dat is zo gekomen met de tijd en dus komen zijn kinderen nu ook steeds meer mee. Maar ik kan ze niet luchten, ze zijn erg slordig, zitten alleen maar aan de computer of tv te kijken en nu ook sinds kort met een spelletjes-computer. Ze gaan niet voor 12 uur s'nachts naar bed en dan nog maken ze enorm veel herrie, s'morgens staan ze niet voor 12 op en zitten dan vaak met lange bekken. Ik heb er geprobeerd over te praten met mijn vriend, maar die zegt alleen maar dat ze dat van kleins af aan al doen en hij ze nu niet om 9 uur het bed in krijgt. Ze doen niets aan de huishouding, we moeten ze altijd vragen om mee te helpen met tafeldekken of afruimen en vaak krijgen we alleen maar geouwehoer, dus doe ik het zelf dan ben ik er snel klaar mee.
Ze zijn op het moment flink aan het puberen en als ze niet met lange smoelen zitten, hebben ze overal commentaar op. Maar als ze maar een pijntje hier of daar hebben zijn het weer ineens baby's die bij papa om een knuffel komen vragen. Ik en mij vriend hebben totaal geen privacy en ik heb helemaal geen geduld met die kinderen, ik voel me een vreemde in mijn eigen huis. Mijn vriend zegt dat ik ook de leuke kanten moet zien, maar ik zie geen leuke kant. Ik kom niet tot mijn rust toe en ben nog moeier na een weekend dan daarvoor en zie elke keer weer als een berg tegen de weekenden en vakanties op. Vaak hangt er een slechte sfeer en veel spanning dat kom door mij, ik kan nergens tegen en heb totaal geen geduld, ben moe en heb geen energie mee om wat te doen. Om die spanningen af te reageren doe ik de huishouding, maar ik word gek van mij zelf. Ik weet dat ik meert moet praten, maar het is moeilijk om op woorden te komen voor mij en niet mijn vriend te beledigen. Ik ben bang voor ruzie.
We hebben nog nooit een vakantie samen gehad of een weekendtje weg, hij vindt dat op vakantie gaan met de kinderen moet. Dus romantische uitjes samen ken ik niet. En ik denk dat als ik meer tijd samen met mijn vriend heb, ik zijn dochters ook vast makkelijker zou kunnen verdragen.
Voorlopig zie ik het niet zitten om samen te gaan wonen en ik heb mijn eigen plek hard nodig. Gelukkig zijn er momenten, zoals vanmiddag dat hij met zijn dochters naar zijn eigen huis is en zo mij de rust gunnen.
Ik vind het erg moeilijk en ga om de week naar therapie, maar mijn probleem is niet één, twee, drie opgelost. En wachten tot ze volwassen zijn is ook niet te doen.
Susan- Sorry Susan,
Maar volgens mij is het niet jouw probleem waar je tegen aan loopt, maar zijn probleem. Of liever nog een gigantisch probleem met de opvoeding van deze kinderen. Jij hebt het er nu zwaar mee, ik geef je de garantie dat het nog veel zwaarder zal gaan worden.
Deze kinderen hebben nooit geleerd wat structuur is, hebben ook nooit geleerd zich aan regels te houden. Sorry dat ik het zeg, maar dit zijn de kinderen die straks de volwasssenheid en vrijheid niet aan kunnen. Op eens blijkt dat je jezelf op bepaalde momenten aan regels moet houden, zoals op het werk of in het verkeer. Dat hebben zij nooit geleerd
Dat die kinderen met lange gezichten zitten kan ik ook nog wel begrijpen. Kinderen van die leeftijd horen niet om 12 uur of nog later naar bed te gaan. Ik heb hier eerder voorbeelden van gezien en wanneer die kinderen een jaar of 14 zijn terroriseren ze de hele boel en het gebeurd ook niet zelden dat ze dan in staat zijn om de boel kort en klein te gaan slaan.
Dat het verdomd moeilijk zal zijn om hier nu, op deze leeftijd, nog verandering in aan te gaan brengen ben ik volkomen met je vriend eens. Maar dat dit er straks op uit gaat draaien dat er hulptrajecten ingeschakeld moeten gaan worden om deze kinderen een klein beetje op het spoor te krijgen zal me ook niets verbazen.
Ik wens je heel veel sterkte, ik heb zo maar het idee dat je de komende 8 tot 10 jaar eerder meer problemen kunt gaan verwachten dan minder. Ik denk dat het aan jou is om te beslissen of je dit wilt. In jouw geval zou ik zeker eens gaan kijken of je elkaar niet wat meer zonder kinderen kunt zien, ook al betekend dit dat jullie elkaar daardoor minder gaan zien. Wanneer jij dit blijft accepteren heb ik het idee dat jij er aan onderdoor gaat.
BitjeOm misverstanden op dit forum te voorkomen: Ik ben een MAN.
Ga je mee verdwalen ? Ik weet de weg. - Ik wil nog even wat kwijt. Ik voel me diep in de put zitten, ik voel me alleen en heb geen nieuws van mijn vriend. Ik mis hem heel erg, normaal gesproken hadden we samen (met zijn dochters) geweest als ik vanmiddag niet had laten merken dat alles wat te veel voor mij werd. Ik werd heel verdrietig en kon alleen maar huilen. Ik voelde mij als overspannen, ik denk onbewust veel op me te hebben genomen tijdens deze kerstvakantie en hebben willen doen dat alles goed ging tussen mij en de kinderen, terwijl ik me constant op mijn tenen gelopen heb. Vanmorgen kon ik niet meer en deed de druppel de vaas overlopen. Waardoor mijn vriend, die niet meer tegen de spanning kon, besloot met zijn kinderen naar zijn eigen huis terug te gaan. Maar we hebben niets uitgepraat en ik kon dus niet genieten van het "alleen zijn", maar liep de hele middag te ijsberen en te piekeren. Nu is het avond en ik ben alleen, geen nieuws van mijn vriend, en ik heb constant angstaanvallen en probeer mezelf te kalmeren. Maar ik ben in de war en probeer me gerust te stellen door te denken dat het niet mijn schuld is en dat ik mijn best doe. Maar ik kan alleen maar piekeren en me schuldig voelen. Ik vind het moeilijk weer een leven met iemand op te bouwen, helemaal iemand met kinderen. Als je al een keer je kop gestoten heb, moet je weer vechten en altijd maar vechten om verder te komen. Ik zit nu even in een diepe put.
- Pppffffffffffffff, wanneer ik het goed begrijp is vandaag dus de bom gebarsten.
Besef dat ook je vriend in een verschrikkelijk lastig parket zit. Hij wordt als het ware gedwongen om te kiezen voor jou of voor zijn kinderen en eigenlijk zou ik het heel erg vinden wanneer hij daarbij voor jou zou kiezen. Niet omdat jij het bent, maar omdat een ouder in mijn ogen altijd onvoorwaardelijk voor zijn kinderen hoort te kiezen.
Ik heb geen idee of je ondertussen al contact hebt gehad maar ik denk dat het de hoogste tijd wordt dat julle eens een goed gesprek gaan hebben waar op zijn minst wat tijd voor jullie samen uit gaat komen. Ziet hij daar geen mogelijkheid toe dan denk ik dat je zelf de meest wijze moet zijn en in moet zien dat het zo zeker niet zal gaan werken, hoe veel je ook om hem geeft.
Ik denk dat jij de afgelopen heel veel (te veel ?) geinvesteerd en ingeleverd hebt terwijl er dan van zijn kant niets aan investering tegenover staat. In dat geval worden de verhoudingen wel erg scheef. Jij mag geven en hij mag nemen en dat werkt niet, zeker niet op de lange termijn.
Ik zou in ieder geval niet meteen van het ergste uit gaan en ten minste het gesprek aan gaan maar daarin ook zeker mijn grenzen aan geven en daar niet overheen laten walsen. Mocht je er echt even doorheen zitten en even een klankbord zoeken dan kan je mijn MSN-adres in mijn profiel vinden.
Sterkte,
BitjeOm misverstanden op dit forum te voorkomen: Ik ben een MAN.
Ga je mee verdwalen ? Ik weet de weg. - Ik lees hier een aantal herkenbare verhalen. Het stiefmoederschap is gewoon moeilijk. Ben inmiddels 5 jaar samen met mijn vriend en zijn 2 kinderen. Ik zie de kinderen graag komen, maar verlang er ook naar als ze weer terug naar moeders gaan. Je moet inderdaad eens dingen met ze doen die de kinderen leuk vinden. Dat is toch geen ramp? Met je eigen kinderen zou je toch ook naar een pretpark gaan terwijl je daar een hekel aan hebt? Zie het gewoon als iets voor een ander doen, beetje investeren. Het is gewoon belangrijk om leuke herinneringen te creeren waaraan je met z'n allen af en toe eens kunt terug denken. Ook al draait de dag in jouw ogen uit op een hoop gezeur en getreiter, vaak blijken de kinderen zelf een hele andere en positieve herinnering over te houden aan zo'n dag. Qua opvoeding lees ik overal hetzelfde, ook heel herkenbaar...Beetje relativeren heb ik wel geleerd. Ik heb gemerkt dat als er vriendjes komen eten, of als je uit eten gaat, dat de kinderen wel met bestek kunnen eten. Inmiddels is de oudste zover dat die zich schaamt voor de tafelmanieren van de jongste. Op een gegeven moment trekken de dingen zich ook vanzelf wel recht...
Kortom, het kost veel tijd en geduld, maar het belangrijkste vind ik dat de kinderen na 5 jaar samen met ons leuke anekdotes kunnen ophalen over onze tijd samen.
En een tip: claim gewoon tijd voor jezelf. Je bent niet de moeder van de kinderen, laat de ondankbare taken zoveel mogelijk aan de ouders over, daar zijn ze voor! Je hoeft niet op te voeden, beetje sturen en zorgen dat ze niet over jouw grenzen heen gaan, dat is al heel wat.
Af en toe zie ook ik het niet zitten en trek me volledig terug. De kinderen merken dat wel, maar weten inmiddels gewoon dat ik ook niet altijd zin heb om met hun bezig te zijn, dat hebben zij toch ook niet altijd? Voila!
Klinkt misschein wat simpel allemaal, maar soms moet je het niet moeilijker maken dan het al is, vreet enkel energie. - Hallo,
voor mij is dit ook heel herkenbaar.
sinds vorig jaar februari heb ik een vriend met 2 kinderen, een meisje van 13, en een jongen van 10.
om de 2 weken komen ze een weekend bij ons.
en ik moet zeggen dat ik de vlag uithang als ze weer terug gaan naar die aso van een moeder.
Helaas hebben de kinderen niet een normale opvoeding gehad zoals die zou moeten zijn.
sinds ik met mijn vriend samenwoon, hebben we ze een aantal regels opgelegd, b.v. als ze met drek schoenen naar binnen lopen ze zelf moeten stofzuigen, en vragen of ze iets mogen eten of drinken.
deze regels hebben ze nu wel aardig onder de knie gelukkig, omdat ze na een aantal keer stofzuigen ze hun buik hiervan wel vol hadden.
begrijp me niet verkeerd, ze zijn 13 en 10 jaar oud, dus vind ik dat ze zelf ook wel wat mogen doen in het huishouden.
aangezien ze uit een huishouden van jan steen komen, was er behoorlijk wat strijd en een enorme tranendal omdat ze het niet gewend waren, en omdat ze het niet wilden.
nu een half jaar later weten ze wat de regels zijn. (sommige dan)
ze hebben onderling nogal wat strijd met elkaar dat altijd weer op ruzie uitloopt, je kunt 100 keer er wat van zeggen ze maken een half uur later net zo goed weer ruzie.
we hebben verschijdene keren met de kids gepraat maar niks helpt, afgelopen weekend was het weer raak, en heb ik gezegd jullie zoeken het maar uit, we gaan niks leuks meer doen met jullie, (na 10 keer waarschuwen) de eerste dag is het leuk en doe je wat met ze, en de volgende dag moet het weer door hun zelf verziekt worden.
vooral de oudste is een doorn in het oog, die stookt de jongste altijd op, waaronder te liegen over bepaalde dingen dit hebben we gelukkig wel door. ze kan de boel soms erg teroriseren, en heeft soms vreemde uitspraken zoals "als pappa dood is wil ik dit hebben en dat hebben" ze ziet de erfenis al helemaal voor zich. ik heb ook tegen haar gezegd dat ik dat soort dingen van haar dus niet accepteer, en als ik het weer zou horen van haar ik haar de deur uitschop weer of geen weer, dan blijft ze voortaan maar bij haar moeder. we hebben ook een beetje het vermoeden dat de jongste bij de moeder een beetje genegeerd word en dat de oudste voorang krijgt.
en voordat ik het halve forum over me heen krijg, ik heb mijn best gedaan, maar er is haast geen beginnen aan, ik ben erg bang voor de toekomst van die 2 kinderen, ze willen totaal niks aannemen, en hebben maar 1 voorbeeld voor ogen en dat is de moeder.
de oordelen in de omgeving zijn vaak niet van de lucht, vaak genoeg krijg je te horen het zijn kinderen, ze hebben geen opvoeding gehad, en je kunt ze niet meer veranderen.
mensen kunnen veranderen tenzij ze er zelf voor open staan.
ik schaam me eerlijk gezegd voor om met ze weg te gaan, want het zijn echt asociale kinderen.
dus ja ik herken wel dingen in dit forum hierin.
mijn vriend en ik zitten gelukkig wel op 1 lijn wat betreft de kids.
groetjes tineke - En dan nu de positieve noot, inmiddels zijn wij hier een hele tijd verder en ook met sprongen vooruit gegaan. Ik kan nu eindelijk oprecht zeggen dat ik er niet meer tegenop zie als ze komen. Het gaat goed, natuurlijk met ups en downs, maar mijn tactiek van even er van tussen als het niet gaat werkt goed. We hebben de zomervakantie net geboekt, twee weken met zijn viertjes naar Frankrijk en ik heb er gewoon echt zin in. Het cliché is dus echt waar, het kost gewoon heel veel tijd maar als je er in blijft geloven lukt het heus wel. De lat niet te hoog leggen en jezelf de nodige time outs gunnen en blijven praten met elkaar!
- Wat fijn zeg! Leuk ook dat je deze reactie nog even schrijft!
Prettige vakantie! En geniet ervan!
Groetjes Ilona - Ik heb dit topic een tijdje terug gelezen en schrok eerlijk gezegd van de tja, vijandige houding van enkele 'stiefmoeders' naar hun stiefkinderen toe. Probeer je eens te verplaatsen in een kind van gescheiden ouders: een hoop gezeik voor de scheiding, van de scheiding en daarna je ook nog ongewenst voelen als je bij je vader en nieuwe vriendin logeert. Kinderen zijn niet gek en voelen feilloos aan dat je ze niet moet, daarmee wil ik niet goedpraten dat ze zich soms niet gedragen maar het is wel een wisselwerking. Trouwens ik vind het grote onzin dat sommige mensen vinden dat je stiefkinderen en de geschiedenis van je partner er "maar bij cadeau krijgt". Dit weet je van tevoren en bovendien lijkt het me logisch dat je ten minste moeite doet om hen te leren kennen voordat je serieus aan de relatie begint.
Eh ja ik ben ook zo'n stiefkind geweest, niet alleen was mijn thuissitatie bij mijn moeder verre van ideaal maar ook mijn stiefmoeder had in het begin moeite met mij en mijn broer en zus. Gelukkig kon ze onze aanwezigheid wel accepteren en door simpelweg een fatsoenlijke houding van beide kanten is het goedgekomen. Ze deed ook moeite om leuke dingen met ons te doen en wij van onze kant hielden ons aan hun regels (dus die van mijn vader en stiefmoeder samen!). Het mooie daarvan is dat we toch een band hebben kunnen opbouwen. Maar goed elke situatie is anders en ik besef best dat het ook anders kan lopen dan je in eerste instantie denkt. Mijn vader heeft hiervoor meerdere relaties gehad. Probeer er samen het beste van te maken, als het niet werkt zul je keuzes moeten maken. Daar wil ik nog aan toevoegen dat ik respect heb voor mensen die hier hulp bij zoeken. - Hi Nanno,
Ik begrijp als geen ander wat je bedoelt. Ook ik heb soms nog momenten dat ik een iets mildere versie ervaar van wat jij omschrijft ;) Ik heb zelf een zoon van 11 jaar en woon al 5 jaar samen met mijn vriend die 2 zonen van 6 en 11 jaar heeft. Mijn vriend heeft co-ouderschap met zijn ex vrouw dus die kids zijn om de week de HELE week bij ons. Niet om de week het weekend zoals bij jou het geval is. Ja, bij bijna alle stiefmoeders is er irritatie jegens de stiefkids, das normaal. Ze hebben een moeder van wie ze zielsveel houden en dat zijn wij niet. Soit. Ze zien het liefst hun papa en mama samen maar dat gaat niet meer. Soit. Die kinderen vallen ons leven binnen en hebben een andere opvoeding gehad dan dat wij hebben gehad of aan onze (toekomstige) kids zouden geven. Dat weten we. Kinderen gaan je uitproberen en in ons geval spelen ze mij en mijn vriend soms tegen elkaar uit. Dat hebben we door en we trekken 1 lijn. Ik begrijp jouw gevoel heel goed wat je ervaart als het jullie weekend is en de kinderen jouw rust verstoren en in jouw optiek jouw weekend vergallen. Probeer het anders te benaderen; jij bent immers de volwassene en zou de verstandigste moeten zijn. En ik begrijp ook al je geirriteer naar zijn ex. Believe me; been there! Maar zie het zo; het zijn twee dagen in twee weken. Ze acclimatiseren echt niet snel in die 2 dagen voor maar 2 dagen; dat gaat je niet lukken. Als je het echt niet kan opbrengen om bij zijn kinderen te zijn, ga dan de hort op. Naar je vriendinnen, je ouders, de sauna, weet ik het wat. En gun hem tijd met zijn kids en vooral de kinderen een fijne tijd met hun vader. Zij missen elkaar. Jij ziet hun vader veel meer dan zij hem zien, alleen daarom al moeten zij je niet. Zij voelen wat jij voelt; ze sluiten je echt niet zomaar in hun hart en je mag je vriend niet dwingen een bepaald standpunt in te nemen naar zijn kids. Zeker moeten er regels zijn en dat is ook heel goed dat hij je daarin steunt en jullie 1 lijn trekken. Probeer zijn kinderen idd eens anders te benaderen. Bijt je tong wat vaker af en doe een spelletje, ook al wijzen ze je af. Probeer het een andere keer weer. Speel gekke Henkie en kijk wat je bereikt. En als je het niet trekt, maak een ommetje, of doe de was op zolder. Het duurt heel lang willen die kinderen jou ook maar iets van hun vertrouwen schenken; jij moet je bewijzen. Niet zij aan jou. Zij blijven toch kinderen, hoe je het ook wendt of keert. Jouw verhaal lezende begrijp ik totaal niet waarom je nog bij man bent. Alleen voor een koophuis?! Als ik hem zou zijn en zou leven met een vrouw die zo over mijn zoon zou denken zoals jij over zijn kinderen denkt; ik was allang weggegaan al moest ik op sinaasappelkistjes zitten! Je kind is het meest belangrijke in je leven, zo zijn dat ook de kinderen van jouw vriend voor hem. Alles wat je opnoemt hoort bij de man waar je voor gekozen hebt. Alle shit, ellende en meebetalen aan zijn kids, das zijn pakket. Je kan het of accepteren en proberen om het jezelf zo makkelijk mogelijk te maken in die 2 daagjes, te genieten van hem en je voor te bereiden op de volgende 2 dagen ;) of je koffers pakken en een vent zoeken die dat pakket niet heeft en die wel alles kan doen zoals jij dat wilt. Maar hij zal dat nooit zijn want hij heeft die 2 kinderen en daar zal jij het never nooit van winnen en terecht. Jij hebt nog de "luxe" in dit geval dat je geen kind hebt en dus ook geen tweestrijd hebt en aan je stutten kan trekken als het je even te heet onder de voeten wordt. Ga lekker met ze op vakantie, geef ze een ijsje, bouw een zandkasteel en ga vervolgens lekker alleen shoppen (moet je eens kijken hoe makkelijk hij zijn pas afgeeft als hij ziet hoe jij met zijn kids bent;)). Kan je opladen en er weer tegenaan! Verwacht geen wonderen in 1 vakantie maar je bouwt dan geleidelijk aan een mooie en gelukkige met hem en zijn kinderen. Veel kracht!
Dit onderwerp heeft 155 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 7.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 17-04-2012 16:32. \t\t
stiefkinderen
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- Eyeworks heeft een forum onderwerp geplaatst in Stiefkinderen11-05-2012 | 11:07
- Baboe heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen17-04-2012 | 16:32
- stiefzoeker heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen23-03-2012 | 20:47
- nanno69 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen09-03-2012 | 07:24
- kattykat heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen20-02-2012 | 15:52
- moedertje306 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen11-02-2012 | 08:30
- Kelly25 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen30-11-2011 | 14:25
- Bettyboop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen21-11-2011 | 13:30
- Bettyboop heeft een forum onderwerp geplaatst in Stiefkinderen21-11-2011 | 12:00
- fruity heeft gereageerd op een forum onderwerp in Stiefkinderen18-10-2011 | 18:17
Wie hier?
Er is niemand online!