wel scheiden of blijven - Scheiden - Flaironline

1. Geplaatst door patries76 | 14-10-2009, 10:17 | 834x gelezen | 0 reacties

   ---

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   hallo,
   wie kan mij advies geven zodat ik weloverwogen een beslissing kan nemen.
   de titel spreekt voor zich.... ik zit echt al ruim 2 jaar in dubio....
   
   ik zal zo goed mogelijk uitleggen wat de reden is waarom ik in deze situatie ben beland.
   ongeveer 6 jaar geleden raakte ik zwanger, ongepland dus vriend was erg overdonderd net als ik maar hij gaf ook gelijk aan niet klaar te zijn voor een kind. uiteindelijk heb ik een abortus ondergaan. Hier ben ik absoluut niet trots op en heb er ook ontzettend spijt van ! en ik heb dan ook de nodige psychische problemen hierna gehad. We zijn wel bij elkaar gebleven en ik heb me telkens gericht op andere dingen zols een verhuizing, daarna onze bruiloft en toen de geboorte van onze zoon. Daarna is het bij mij mis gegaan. Ik had telkens het idee er alleen voor te staan en kreeg dus wrok-gevoelens tov mijn man. Hij begreep maar niet dat ik nog zo met die abortus in de maag zat. Na heel wat down-momenten is het vorig jaar in de vakantie geploft zeg maar. Na die vakantie ben ik in therapie gegaan en heb daar de abortus besproken en verwerkt voor zover dat kan. Het zal nl altijd een deel van mij blijven. In die periode na de vakantie kreeg ik voornamelijk veel steun van de beste vriend van mijn man. Die was ook die bewuste vakantie mee en heeft mij daar toen goed opgevangen. Uiteindelijk moest ik mezelf wel toegeven dat ik meer dan alleen vriendschap voelde voor die vriend en dat bleek wederzijds. Wij kunnen nl zo open en eerlijk dingen bespreken dat ook dat aan de orde kwam. Met mijn man heb ik dat gevoel niet, althans ik heb altijd een bepaalde angst voor zijn reacties. Soms is dit terecht en soms ook niet hoor.
   In ieder geval, we hebben toen ook besproken dat we er niks mee kunnen doen, ik ben getrouwd en heb een kind, en hij is de beste vriend van mijn man en hij wil er niet tussen komen, enkel dat ik gelukkig ben . De vriendschap is voor mij zo belangrijk dat ik dat niet ga vergooien.
   Er is ook niks anders gebeurd dan gesprekken en mijn man is hiervan op de hoogte. Voor mij was wel duidelijk dat mijn gevoel voor mijn man sterk verminderd is. Ik kan gewoonweg niet intiem zijn met hem, dat gevoel heb ik niet meer. Hij heeft daar ook grote moeite mee, hij wil het liefst nog 3 keer per week lekker in bed..... je weet wel maar ik kan het gewoon niet! en ik doe het ook niet meer tegen mijn zin in omdat het misschien wel gewoon erbij hoort. Daaruit blijkt dat ik sterker ben geworden en dus niet meer tegen mijn zin in dingen ga doen. Ik heb van vroeger uit altijd mezelf zoveel mogelijk geschikt naar anderen om het die naar de zin te maken, dat kwam voort uit onzekerheid. Maar nu weet ik dat ik ook dingen mag verlangen en het nooit voor iedereen perfect kan maken.
   Ergens zit er nog wel een houden van , maar je kunt op zoveel manieren houden van iemand...
   althans zo denk ik erover.
   
   door alle toestanden verslechterde de relatie alleen maar, vooral omdat man eerst niet in de gaten had dat ik echt serieus aan scheiden dacht. Hij wil dat absoluut niet. Ik kroop steeds verder terug en sloot me van hem af, als alles slecht gaat , ga je je aan veel dingen ergeren zoals bijvoorbeeld zijn houding naar mijn ouders toe, compleet negeren als ze hier op bezoek zijn, ik ervaar dan ook veel spanning en dat begrijpt hij niet. Hij gaat gewoon zijn eigen gang..
   mijn broertje gaat volgend jaar bijvoorbeeld trouwen, hij heeft ze laatst niet eens gefeliciteerd en gevraagd hoe ze het willen doen die mooie dag. Hij vertelde mij dat het maar onzin was dat ze het een jaar voor de tijd vertelde... hun plannen.
   Hij vind ook dat ik te soft om zou gaan met onze zoon, die hangt erg aan mij, maar ik ben er ook altijd geweest voor de opvoeding. Zoontje reageert ook heel naar naar mijn man toe, soms zegt hij letterlijk dat papa maar ergens anders moet gaan wonen, of dat hij een nieuwe papa wil.... hij noemt nog geen namen maar tegen mij zegt hij dat weleens... het is toch niet normaal van een kind van 3.
   
   we zijn ook samen in relatietherapie geweest, dat vind ik dan wel positief van mijn man aangezien hij erg sceptisch tov geestelijke hulpverlening staat. Daar werd ook aangegeven dat ik door mijn hulp bij de psycholoog sterker ben geworden en dat hij soms te kort of bot net hoe je het wil noemen reageert. Onze zoon reageert zo op zijn vader omdat zoon schijnbaar in een fase zit dat mama alles is voor hem.. Op een aantal vlakken heeft mijn man echt wel zijn best gedaan, hij onderneemt nu meer met onze zoon, we doen meer dingen samen op zondagen en hij probeert idd geduld met mij te hebben want ik weet het echt niet. HIj is echter wel van mening dat je of van iemand houdt of het is haat. Hetgeen ik telkens aangeef dat er nog wel een houden van is, maar waarschijnlijk niet voldoende kan er niet bij hem in. Hij kan ook niet begrijpen dat ik het weleens lekker vind als hij moet overwerken.... hij is anders altijd thuis, heeft geen contacten met anderen, het contact met zijn beste vriend is maar minimaal, enkel als ik diegene bel, vriend houdt bewust afstand om er maar niet tussen te zitten. Ook geeft die vriend aan dat mijn man heel erg veranderd is, erg op zichzelf gericht en dat hij dus niet telkens de eerste stap wil zetten voor contact. Het moet van beide kanten komen.
   
   Afgelopen vrijdag had ik mijn laatste gesprek met mijn psycholoog. Zij kan mij nu verder niet helpen, ik zal een knoop moeten doorhakken. Maar hoe????
   
   Mijn man gaf aan dat als ik binnenkort de knoop niet doorhak hij dat doet omdat hij wil weten waar hij nu aan toe is. Dat begrijp ik ook wel! maar ik kan niet zomaar alles vergeten en dan lachen en doorgaan....
   Heeft er iemand tips om dingen goed te overdenken? Soms droom ik gewoon van een nieuwe start met onze zoon, geen spanningen meer en je ongemakkelijk voelen.
   Maar dat geeft uiteraard ook wel angstgevoelens, hoe dan verder en weer opnieuw beginnen. Mijn ouders wonen 2 uur bij mij vandaan, ik heb hier in het oosten van het land mijn leven weer opgebouwd...
   
   Ik hoop dat enkele mensen mij wat advies kunnen geven.Indien er nog wat vragen zijn beantwoord ik die graag.
   
   Ik wil gewoon een goed overwogen keus maken, het gaat ten slotte niet alleen om mij en mijn man, onze zoon is er ook nog! En dat is echt mijn alles!!! Ik heb het ook nooit voor ogen gehad om te willen scheiden maar ik heb toch ook recht op een gelukkig leven.... en mijn man verdiend dat ook.......
   Dat wil je toch voor iedereen
   
   alvast bedankt, het is een heel lang verhaal geworden, sorry.
   
   liefs patries

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op onderwerp