Waarom is "volwassen" worden zo moeilijk?
Toen ik 18 was had ik al helemaal voor ogen hoe mijn 'volwassen' leven er uit moest zien; Ik wilde rond m'n 25ste samenwonen, gaan trouwen en aan kinderen beginnen.
Op zich niet echt onrealistisch al zeg ik het zelf.
De waarheid is echter totaal anders;
Ondertussen heb ik de 'leeftijd' al bereikt, maar lijkt alles ver weg, heb ik de ene kansloze date na de andere en begrijp ik mannen nog steeds niet (of ik ze ooit ga begrijpen is een tweede...) en werk ik mezelf elke keer weer in de meest hachelijke situaties.
Tijdje geleden op stap gegaan met vriendinnen en op de een of andere manier wilde elke kerel per se een praatje met me maken (niks mis mee, ware het niet dat ze uhm.. niet echt bepaald mijn type waren, maar goed) Een ego-boost, vervolgens leer ik een leuke jongen kennen, komt ie aanzetten met zn vriendin als we een ' afspraak' hebben... WTF!! Ben ik dan raar? snap ik de hints niet? geef ik een verkeerde indruk af??
Ach ik weet eigenlijk niet wat ik wil;
Ik ben toe aan een relatie eerlijk waar, lekker de geborgenheid, het samen zijn etc
maar de dag erna vind ik het allemaal wel prima zoals het nu loopt, ik ben een ondernemend type, durf best ergens 'alleen' naar toe te gaan, ben tevreden met mn vrijheid en ook erg gesteld hierop..
mmmh zijn het wel echt de mannen die ik niet snap, of snap ik mezelf (nog) niet helemaal......??Hoe dank ook, ben ik, denk ik, nog wel even bezig ben met mijn 'volwassen' worden. En met de nodige ups en downs. En natuurlijk kansloze dates ;- )
It's better to love and lose, than never to love at all...
0 reacties op onderwerp
