schooljournaal interview - Ongeneeslijk ziek, maar blijf positief! - Flaironline

1. Geplaatst door Jufdee | 02-12-2009, 10:40 | 3805x gelezen | 10 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 66 berichten

   ---

   de foto die op de voorpagina stond was prachtig en als het goed is dan zal ik hem er ook nog bijzetten maar heb 't nu druk want lig in het ziekenhuis....

   er zijn al een paar juffen hier geweest die me vertelden dat ze het interview in het schooljournaal zo mooi vonden, bedankt hiervoor! voor iedereen die niet weet wat dat is: dit is een blad van de CNV onderwijsbond waarin alles staat wat met onderwijs te maken heeft. Het blad heeft mij via de flair "opgespoord" en kwamen erachter dat ik zelf al in hun bestand stond.. Voor degenen die het willen lezen heb ik hieronder het interview staan zoals het in het blad stond:
   
   
   ‘Wat als de parachute nou niet open gaat? Dan ga je nog eerder dood!’[/b]
    [/b]
   Juf Debralee (28) wordt niet meer beter[/b]
    [/b]
   Juf Debralee Middel (28) heeft kanker en wordt niet meer beter. Hoe veel tijd ze nog heeft, weet ze niet en wil ze ook niet weten. Tussen de chemo’s door is ze zo veel mogelijk op haar twee scholen te vinden, de Heyster in Hoensbroek en de Beatrixschool in Brunssum. ‘Ik krijg zo veel energie van de kinderen!’ Het verhaal van juf Dee.[/i][/b]
    
   ‘Voor de klas staan leek me het engste wat er was. Alleen al van de gedachte dat ik tijdens de opleiding het vak drama zou krijgen, kreeg ik het Spaans benauwd. Ik ging dus maar niet naar de pabo, maar koos voor de meao. Maar na twee jaar en wat stages op een afdeling administratie werd ik helemaal gek. Ik maakte de overstap naar de pabo en daar leerde ik in de eerste week mijn beste vriendin kennen. En wat denk je? Drama bleek ik het allerleukste vak te vinden! Lekker gek doen! Ik ging meteen stage lopen en vond het heerlijk hoe open kinderen zijn. Ik kwam erachter dat onderwijs echt bij me past. Ik kan helemaal mezelf zijn. Ook nu ik ziek ben, krijg ik zo veel terug van de kinderen. Hoe weinig energie ik ook heb, als het maar even kan ga ik naar school en krijg dan juist energie van de kinderen! Geweldig!’
    
   Veeg veeg weg[/b]
   ‘In december 2007 zouden we uit eten gaan met het team. Ik had vreselijke buikpijn, dus ik moest me helaas ziek melden. Ik dacht: de griep heerst, dus dat zal het wel zijn. In de kerstvakantie werd ik steeds zieker en ging ik maar eens naar de dokter. Die handelde heel snel, stuurde me door naar het ziekenhuis voor onderzoeken. In januari 2008 kreeg ik te horen dat ik eierstokkanker had, met uitzaaiingen naar mijn baarmoeder, lever, darmen en longen. Ik heb de school gebeld en het verteld. Dat ging niet zonder tranen, aan beide kanten. Na mijn operatie en de eerste chemokuren, ben ik het aan mijn groep gaan vertellen. Ik tekende mijn lichaam op het bord en vertelde: “Ik ben ziek, en niet zomaar ziek. Kijk, dit zijn mijn eierstokken. Die zijn eigenlijk bedoeld om kindjes te maken. Daar zat de kanker, dus die hebben ze weggehaald. Zo”, en dan uitvegen met de bordenwisser “weg. En dit is mijn baarmoeder. Daar kan een kindje in groeien. Maar ook daar was ik ziek, dus veeg veeg, weg.” En zo ging ik nog even door. “Juf!” riep een jongetje. “Straks blijft er niets van je over!” Ik vertelde: “Hier zitten mijn longen, daar ben ik ook ziek, maar die kunnen ze niet weghalen, want dan kan ik niet meer ademen. Dus daar krijg ik chemo voor. Daardoor zal mijn haar uitvallen.” Ik heb er open met de kinderen over gepraat, ze mochten alles vragen wat ze maar wilde. Ik heb ze ook verteld dat als de kanker terug zou komen ondanks alle operaties en behandelingen, ik niet meer beter zou worden.’
    
   Eerder dood?[/b]
   ‘Op 30 oktober 2008 kreeg ik te horen dat de kanker terug was. Op 5 november ben ik naar school gegaan, nu een jaar geleden, om het te vertellen aan mijn groep. Dat ik nog wel een chemokuur zou krijgen, maar dat ik daar niet beter van zou worden, maar alleen wat langer van zou leven. Ik zag wat gezichtjes betrekken, meisjes huilden, jongetjes werden stil. Een paar meisjes kwamen me een knuffel geven, de jongetjes deden dat later, want in de groep is dat natuurlijk niet stoer. Ik heb ze gevraagd gewoon normaal tegen me te blijven doen. Ik blijf gewoon hun juf en ik wil dus weten welke leuke en minder leuke dingen hen bezighouden. Ik heb een hyves-pagina aangemaakt, speciaal voor de kinderen, en daar kunnen ze alles kwijt wat ze maar kwijt willen.’
   ‘Ik heb verteld dat ik nog veel dingen wil doen voordat ik dood ga. Zo wilde ik bijvoorbeeld een parachutesprong maken. Een jongetje vroeg: “Maar juf, is dat niet gevaarlijk? Wat als de parachute nou niet open gaat? Dan ga je nog eerder dood!” Geweldig dat dat kan. Toen ik terug kwam van de sprong, zei een jongetje opgelucht: “Gelukkig juf, je leeft nog!” Ik stimuleer de leerlingen niet om ook allemaal uit een vliegtuig te springen, want dan krijg ik de ouders op mijn dak, maar ik probeer ze wel mee te geven dat ze de dingen moeten doen die ze graag willen doen. Je weet immers maar nooit hoe lang je leeft.’
    
   Confettipistool[/b]
   ‘Zo wilde ik ook nog heel graag trouwen. Mijn vriend heeft me mee naar Parijs genomen – mede betaald door de school, wat heel lief was – en heeft me daar ten huwelijk gevraagd. Daarna ben ik naar school gegaan met een confettipistool, heb de deuren van elk lokaal geopend en paf, confetti naar binnen geschoten zonder iets te zeggen. Daarna pas ben ik teruggegaan naar de klassen en heb verteld dat ik ging trouwen. Een geweldig moment! De kinderen waren ook allemaal op de bruiloft. En dan krijg je ook de vraag: “Zeg juf, als u nou eh … zeg maar eh … als u nou … dood bent, mogen we dan ook op de begrafenis komen?” Best een heftige vraag, maar ik ga hem niet uit de weg. Ik vertel ze welke liedjes ik ga laten draaien en waarom. Waar voor mij de grens ligt? Ik wil ze niet mijn kale hoofd laten zien. Ik wil niet gezien worden als ik me heel slecht of ziek voel. Het is niet zo dat er een sfeer van ziekte of dood om mij heen hangt. Gelukkig niet. Soms is de kanker ook even helemaal weg, ook in mijn contact met familie, vrienden, collega’s en leerlingen. Als ik op school kom, vinden ze het gewoon gezellig dat ik er ben. Dan willen ze weten wat ik nu weer voor leuke dingen ga doen. Ik ben net vier weken in Amerika geweest en dan laat ik foto’s zien in de klas. Sta ik bij het gevangeniseiland Alcatraz zonder pruik en met koptelefoon, zegt een jongetje: “Wat doe die meneer daar?” Een ander: “Nee joh, dat is de juf!” Iedereen lachen en ik lach even hard mee.’
    
   Verrijking[/b]
   ‘Ik kan mijn huis behangen met de kaartjes, brieven en tekeningen die ik van de kinderen heb gekregen. Dat is echt ongelooflijk. Op de scholen stonden kartonnen dozen en brievenbussen met het opschrift “Post voor juf Debralee”. Op de Beatrixschool is een krantje gemaakt, Ideetje[/i] geheten, omdat ik Dee genoemd wordt. Dat kreeg ik toegestuurd toen ik te ziek was om naar school te komen. Kon ik lezen wie met wie verkering had, haha. Het lijkt me echt verschrikkelijk als ik straks te zwak word om de deur nog uit te komen. Het contact met de kinderen is echt een verrijking van mijn leven. Om wat terug te doen heb ik – met hulp van de gemeente – aan De Heyster een wipkip geschonken en aan de Beatrixschool een klimrek en levensboom. Dan laat ik iets achter en vergeten de kinderen me niet. Hoe lang ik nog te leven heb, weet ik niet. Dat wil ik ook niet weten, want dan ga ik er misschien naar leven. Ik weet wel dat ik nog als enige over ben van een groepje van vijf jonge meiden met eierstokkanker. Ik heb ze alle vier al begraven. Deze zomer kreeg ik te horen dat de kanker in mijn borsten zat. Als ik ze niet zou laten amputeren en niet aan een volgende chemokuur begon, zou ik de Kerst niet halen. Ik heb mijn borsten laten verwijderen en heb inmiddels drie chemo’s gehad. Het zou trouwens wel heel cru zijn als ik nu de Mexicaanse griep krijg en daaraan overlijd, hahaha. Trouwens, heb je even? Ik moet het ziekenhuis bellen of de laatste chemokuur, mijn dertiende inmiddels, aangeslagen is.’
   …
   ‘Nee, de laatste chemo heeft niet geholpen. Integendeel. Mijn tumormarkers zijn gestegen. Maar ik ga maandag gewoon voor de volgende kuur. Mij krijgen ze er nog niet onder!’
   Ciska de Graaff*[/b]
    
   Kader
   ‘Debralee is zo’n kanjer!’[/b][/b]
   Directeur Ans Haagmans van basisschool De Heyster in Hoensbroek (56): ‘Debralee had op een dag erge buikpijn en kon niet komen werken. Dan denk je bij zo’n jonge meid van toen 26 jaar niet aan een ernstige ziekte, hooguit aan een griepje. Een paar dagen later belde ze dat het wel ernstig was: eierstokkanker. Haar eierstokken en baarmoeder moesten er uit. En ze wilde zo graag kinderen! Dan denk je nog: oké, heel erg, maar die wordt wel weer beter. Later hoorde ik dat ze niet meer beter werd. Ik heb heel erg gehuild. Ik heb het team bij elkaar geroepen en het verteld. Collega’s huilden, ik huilde. Iedereen heeft het in haar eigen klas verteld, Debralee heeft het aan groep 5/6 en groep 8 verteld. Ze heeft ons gevraagd gewoon met haar te blijven omgaan, gewóón te doen, haar ook de leuke dingen te vertellen die er gebeuren. Ik denk dat dat heel belangrijk is in de omgang met een collega die niet meer beter wordt: gewoon doen. Ook grappen maken. Ook lachen. Debralee heeft ons daarbij zelf enorm geholpen. Zij is zo’n kanjer, zo’n positieve meid. Ik weet niet hoe ze het allemaal volhoudt. Ze is zó ziek geweest, heeft het zó zwaar. Maar zodra ze weer op de been is, tussen kuren of operaties door, komt ze weer langs. En dan heeft ze belangstelling en een luisterend oor voor iedereen. Ze is zo sterk! Dee is een superjuf. Ze vindt elk kind speciaal. De kinderen dragen haar op handen. De band in het team is hechter geworden door de ziekte van Debralee. We zijn opener, durven elkaar emoties te laten zien, praten meer over gevoelens. Straks komt onvermijdelijk haar begrafenis er aan. Maar daar wil ik nog helemaal niet aan denken. Ik hoop nog steeds op een wonder.’

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

10 reacties op blog

1. moencash schreef | 02-12-2009, 10:58

   ---

   

   • Profiel
   • 506 berichten

   ---

   wat een enorm mooi en open interview met  echte passie voor de kinderen.
   hier hopen we ook op wonderen.  heel veel respect!
   
   liefs moencash

   ---

   mk 22-07-09 curretatie 12-08-09 1e keer ongi na 35 dagen. cyclus: 31 - 28 - 29- 34 - 30-zwanger!!!

   ---

2. komiek schreef | 02-12-2009, 18:40

   ---

   

   • Profiel
   • 35 berichten

   ---

   Heel mooi Dee hoe je het de kinderen hebt verteld en heb getekend op het bord. Dat lijkt me voor jou heel moeilijk te zijn geweest.
   En wat rot dat de laatste chemokuur niet is aangeslagen. Maar geef de moed niet op Dee. En de Mexicaanse griep slaat jou heus wel over. Genoeg is genoeg, toch?
   Kus,
   Mieke

   ---

   ---

3. marv schreef | 03-12-2009, 10:08

   ---

   

   • Profiel
   • 8 berichten

   ---

   HEEL veel sterkte, ik heb nu ook het antwoord op mijn vraag hierin gelezen (hoe het bij jou is ontdekt)
   Het is net zo raar bij jou als bij mij dus geweest, je denkt niet aan zoiets, ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Er zou meer onderzoek naar moeten worden gedaan, zodat er methoden worden gevonden om dit eerder te ontdekken!! En verder wat meer bekendheid aan geven kan ook niet weg. Iedereen weet van borstkanker, maar dit! Er zou meer voorlichting over... en onderzoek naar moeten komen. Heb je gelezen over het Maxima Medische Centrum in Eindhoven die een 3 D scan aan het ontwikkelen is om dit te onderkennen? 
   
   Ik ben er nog goed vanaf gekomen, dwz in vroeg stadium.  Daarvoor behandeld. Vreselijk geschrokken dat zoiets zomaar je kan overkomen. Ik vind het volkomen oneerlijk voor je en ik hoop dat je zo lang mogelijk nog kan genieten van de dingen de wel lunnen.

   ---

   ---

4. angelique79 schreef | 04-12-2009, 12:30

   ---

   

   • Profiel
   • 515 berichten

   ---

   Hoi Debralee,
   
   Heb het interview ook gelezen en vond het erg mooi en open. Ook het verhaal van de directrice vond ik heel mooi. Als team dichter bij elkaar komen en open zijn tegen elkaar. Dat is toch wel wat ieder team wil.
   Ook blijkt uit jouw verhaal weer hoe kinderen tegen dit soort situaties aankijken. (wat nou als je parachute niet open gaat, dan ben je eerder dood) Dit soort opmerking zijn fantastisch en geven aan hoe dol ze op je zijn.
   Ik lees jouw collumn in de flair altijd met veel bewondering, wat een enthousiasme en levenslust straal je uit. Maar ik realiseer me ook dat mijn leven in heel schril contract staat met de jouwe.
   Heel veel sterkte in de komende tijd en ik hoop dat we allemaal nog lang van jouw collumns mogen genieten en jouw familie en vrienden van jou.
   
   Liefs, Angelique

   ---

   

   ---

5. Yve schreef | 04-12-2009, 16:14

   ---

   

   • Profiel
   • 9 berichten

   ---

   Lieve Debralee,
   
   Wat een mooi interview! Ik heb zoveel respect en bewondering voor je! droog hou ik het er niet bij! Heb net het interview in de flair gelezen van je dierbaren! Wat heb je ontzettend lieve ouders, vriendin en man! Ik hoop dat je nog lang op deze aardbodem mag rond lopen en geniet van het leven zolas je schrijft! Het is je zo zo zo ontzettend gegund!!!
   Ik hoop ook op een wonder!
   Heel veel sterkte en tevens ook plezier met alle dingen die je nog op de planning hebt staan!
   
   Liefs Yvette
    

   ---

   ---

6. Pebbles82 schreef | 05-12-2009, 16:18

   ---

   

   • Profiel
   • 19 berichten

   ---

   Hallo Debralee,
   ik lees dat je het druk hebt in het ziekenhuis, ik hoop dat er snel weer uit mag en dat je je snel weer goed genoeg voelt om weer fijne dingen te gaan doen.
   Sterkte en hopelijk heb je er een hele leuke sinterklaas van gemaakt met veel stralende kindergezichtjes!
   Veel sterkte en liefs, Esther

   ---

   ---

7. Sans Kreasjop schreef | 06-12-2009, 23:53

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Wat een 'mooi' beschreven interview en wat een sterkte meid!!!!
   Ik heb bewondering voor de manier waarop Dee in het leven staat!!!
   Er zijn zoveel mensen die dat zo niet kunnen!
   Ik hoop dat je ondanks alles hele fijne kerstdagen kunt hebben!
   gr Sandra

   ---

   ---

8. komiek schreef | 08-12-2009, 20:42

   ---

   

   • Profiel
   • 35 berichten

   ---

   Hoe is het nu met je, Dee?

   ---

   ---

9. Ing. schreef | 11-12-2009, 07:58

   ---

   

   • Profiel
   • 10 berichten

   ---

   Wat een bijzonder mooi interview!
   Hoop voor jou en je naasten op een wonder............
   Tot dan....als je je leven niet kunt vullen met dagen, vul dan je dagen met leven!
   ( uit: 'komt een vrouw bij de dokter')
   En dat is iets wat je zeker doet en hopelijk nog heel lang kan blijven doen!
   
   Liefs.x

   ---

   ---

10. nanniepannie schreef | 14-12-2009, 19:03

    ---

    

    • Profiel
    • 3 berichten

    ---

    Hallo Debralee,
    
    Wat een mooi interview!
    Ik volg deze blog pas net, maar je collumns al sinds ze in flair verschijnen.
    Ik vind je enorm sterk en heb enorm veel respect en bewondering voor jouw levenslust.
    Verder wens ik je heel veel sterkte en hoop ik dat je alles op je bucket-list mag wegstrepen!
    
    Groetjes Nanda

    ---

    ---