- Brigith roept“Het eerste wat ik deed was dee's column lezen. Raar toch dat ze er nu niet meer is...” | 30-05-2010 | 15:19
- Brigith roept“Het eerste wat ik deed was dee's column lezen. Raar toch dat ze er nu niet meer is...” | 30-05-2010 | 15:19
- Anouk de Jonge roept“Dee, ookal "kende" ik je alleen via de Flair, ik vond je zo moedig, dapper, sterk! Ik hoop dat je nu daarboven op een roze wolk naar beneden kijkt. Wie weet zien we elkaar, daarboven, over weet-ik-hoeveel jaar... Dikke kus, Anouk” | 29-05-2010 | 10:51
- roze spook roept“Ik kan maar moeilijk de Flair openslaan, terwijl het toch echt "mijn" blad is. Maar het eerste wat ik deed was de colum van Debralee lezen. Ik geloof zelf niet in een hiernamaals maar Debralee, als jij dat wel gelooft: IK MIS JE!!!!!!!!” | 28-05-2010 | 20:43
- lilian1955 roept“HEEL VEEL STERKTE MET DIT VERLIES, DEE WAS EEN BIJZONDER MENS LATEN WE HAAR NIET VERGETEN” | 23-05-2010 | 21:46
- melissa_b roept“Jemug ik ben nog steeds verward dat ze overleden is! Echt een levende ster! Ik hoop dat je rust hebt gevonden en ook dat je nabestaanden het een plek kunnen geven.
Liefs Meliss” | 22-05-2010 | 00:55 - Mel75 roept“Ik las altijd als eerste de column van Debralee. Soms met n lach, soms met n traan. Ze heeft bij mij n onuitwisbare indruk achtergelaten. Lieve Debralee, Bedankt voor wie je was. Rust Zacht. Liefs Melanie.” | 18-05-2010 | 18:55
- pyntjuh roept“Je ziet het aankomen, maar vreemd genoeg blijft het shocking om te horen dat Debralee overleden is. Ik zal je boeiende manier van schrijven missen: jouw column was het eerste wat ik las. Nabestaanden: veel sterkte gewenst!!!” | 15-05-2010 | 22:04
- flowerle roept“:-(” | 08-05-2010 | 21:25
- franendaan roept“in mens verdrietig om te lezen dat ze er niet meer is...wel voor altijd in onze gedachten........veel sterke !” | 26-04-2010 | 16:57
Ongeneeslijk ziek, maar blijf positief!
Ruim een jaar was Debralee onze columniste. Zij schreef (zowel in Flair als op Flaironline) open en zeer treffend over haar ziekte, eierstokkanker. Hieraan overleed ze in april 2010. In dit topic kun je teruglezen hoe dapper en positief Debralee was.
Met...
- 873 volgers
- 79 blogs
- 8 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (25.097x) geen aandacht overlijden debralee in nieuwe Flair
- Meeste reacties (33) geen aandacht overlijden debralee in nieuwe Flair
Dit onderwerp heeft 22 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 23-04-2010 12:38. \t\t
Debralee's Verhaal (Flair 23)
Vandaag wordt Debralee voorgesteld als vaste columnist van Flair in Flair 33. Omdat deze moedige vrouw een inspiratie is voor velen. Plaatsen wij haar interview op Flaironline. In de hoop dat mensen kracht putten uit Debralee's verhaal.In het begin werd ik ’s nachts huilend wakker. Dan dacht ik: waarom zou ik morgen nog opstaan? En: waarom ik? Laatst ben ik daarmee gestopt. Die gedachten veranderen toch niets aan mijn situatie. Nu denk ik vaak: ‘Ik ga dood, het is niet anders. Maar tot die tijd heb ik nog zó veel te doen’
Ze kan haar hele huis behangen met alle wenskaarten en tekeningen die ze sinds het begin van haar ziekte heeft ontvangen. “Het is ongelooflijk hoe begaan iedereen is”, vertelt Debralee. De verbijstering was dan ook enorm, toen Debralee – Dee voor vrienden en familie – vorig jaar in januari te horen krijgt dat zij eierstokkanker met uitzaaiingen naar onder meer haar baarmoeder heeft. “Eierstokkanker wordt ook wel silent killer genoemd: als je eenmaal pijn hebt, is het vaak al te laat. Ik had zelf niet veel meer gemerkt dan wat aanhoudende buikpijn. Maar binnen drie weken na de diagnose werden onder meer mijn eierstokken, baarmoeder, plekjes op mijn lever en darmen verwijderd. Daarna startte een zware chemokuur.”
Ze maakt een weids gebaar naar de bovenverdieping van haar eengezinswoning. “Mijn man Rob en ik hadden dit huis op de groei gekocht. Twee extra slaapkamers, we wilden zó graag kinderen. Nu gebruiken we ze als rommelhok. De avond voor die operatie zeiden Rob en ik tegen elkaar: ‘Vanaf morgen kunnen we geen kinderen meer krijgen.’ Niet te bevatten. Maar ik had ook iets van: haal alles er maar uit, áls ik maar beter word. Rob dacht er net zo over. ‘We adopteren wel een Chineesje’, zeiden we, lachend en huilend tegelijk.”
De artsen zijn eerlijk over Debralee’s kansen: als de kanker terugkomt, is ze niet meer te redden. De chemokuur in zes sessies geeft Debralee alle denkbare bijwerkingen. “Ik was zó ziek. Denk aan een heftige griep, maar dan acht keer erger. Ik kwam vijf keer in het ziekenhuis terecht met complicaties. Mijn nagels vielen uit, ik kreeg zweren in mijn mond, verloor mijn haar. Dat laatste was het moeilijkst. Ineens voldeed ik aan het clichébeeld van elke kankerpatiënt. Voordat ik ziek werd, had ik enorm lang, blond haar. Heel mooi. Steeds dunner werd het. Ik durfde het niet meer te kammen, want er kwamen grote plukken mee. Rob deed dat voor me. Vlak voor Pasen besloot ik mezelf niet langer te kwellen. We belden naar een pruikenwinkel en konden daar meteen terecht. Rob nam nog een foto van me mét haar, als afscheid. Daarna schoor hij het af. Ik durfde pas weer in de spiegel te kijken toen ik in de winkel mijn pruik op had. Het was mooi: ik leek net weer de oude.”
Na elke chemokuur volgen onderzoeken en zenuwslopende uitslagen. Zal de chemo aanslaan? “Zelf heb ik altijd het gevoel gehad dat het terug zou komen. Het zat gewoon niet goed.” Debralee krijgt gelijk. Een halfjaar geleden, vlak na een heerlijke vakantie met Rob op Aruba, krijgt zij het vonnis: er zijn nieuwe uitzaaiingen gevonden. “Verschrikkelijk. Het drong eerst niet tot me door. De arts gaf Rob en mij een momentje met z’n tweeën en liep weg. Toen zakte het nieuws in. We omarmden elkaar. Huilden. Verschrikkelijk hard.”
“Oké, ik ga dus dood”, weet Debralee nu. “Ik kreeg het meest verschrikkelijke nieuws te horen. Maar weet je wat zo gek was? Er viel toch een bepaalde last van mijn schouders. Ik wist eíndelijk waar ik aan toe was. Die onzekerheid -het constant afvragen komt het terug of niet?- dat was erger. Natuurlijk, de eerste week was vreselijk. Ik werd wakker en dacht: waarom zou ik nog opstaan? Waarom zou ik me nog aankleden, nieuwe kleren kopen, me opmaken? Ik ga toch dood. Nog steeds kan ik soms brullen van verdriet en verontwaardiging. Maar stel: ik ben over een half jaar dood en heb alleen maar in bed liggen treuren. Dat is zo zonde van de tijd die ik nog heb. Ik moet nu juist genieten. Daarom ben ik ook gestopt met me af te vragen: waarom ik? Ik heb nooit gerookt, niet gedronken, nooit iets gedaan wat slecht voor me was. Waarom mag ík niet langer leven? Die gedachten helpen niets. Het is gewoon niet anders: ik ga dood. Terwijl ik nog zó veel leuke dingen te doen heb!”
Vanaf het moment dat Debralee het weet, is ze gaan rennen en vliegen. “Ik loop mezelf bijna voorbij, mijn dagen zitten – tussen de nieuwe chemokuren die mijn leven alleen nog kunnen rekken door - propvol gepland met leuke dingen. Heb ik zin in pannenkoeken? We zijn onderweg. Is het mooi weer? Ik zit op een terrasje. In het begin zeiden mijn ouders: ‘Dee, zou je het niet wat rustiger aan doen?’ Maar nu laten ze me. Dit ben ik, ik wil nog doen wat ik kán doen. Dus gaan we met vrienden weekendjes weg, we zijn naar Marco Borsato geweest. Ik heb zelfs kaarten voor UB40 aan het eind van het jaar gekocht, terwijl ik dacht: zal ik dat wel halen?”
Debralee wil niet van de artsen weten hoeveel tijd ze nog heeft. “Ik ben bang dat ik er dan naar ga leven. Het lijkt me te moeilijk als de tijd verstrijkt en ik besef: ik héb nog maar… vul maar in. Nu kan ik fantaseren, positief zijn. De laatste paar weken voel ik me enorm goed. Ik denk weleens: misschien heb ik nog wel twee jaar. Of drie. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben sowieso al een uitzondering op de regel – eierstokkanker op zo’n jonge leeftijd – dus waarom hiermee niet? Wie weet zeg ik over vijf jaar wel: ‘We hadden het nooit verwacht, maar ik stap nog steeds rond’.”
Natuurlijk zijn er beladen momenten. “Ik ben net 28 jaar geworden. Een enorm feest. Toen ik de kaarsjes uitblies, vroeg ik me af: zal ik dit nog een keer doen? Dat had ik ook met Oud en Nieuw: is dit mijn laatste?”
Debralee heeft nog een aantal wensen, waarvan sommigen al zijn uitgekomen. “Van mijn familie kreeg ik een parachutesprong cadeau. Gewéldig, dat wilde ik altijd al doen. En Rob heeft me ten huwelijk gevraagd tijdens een romantisch weekend in Parijs. Een deel van het geld daarvoor was ingezameld door mijn collega’s. Bij het Louvre vroeg hij het. Brullend belde ik iedereen op, tot en met mijn stokdove oma: ‘Ik ga trouwen!’ Eenmaal terug ben ik naar ‘mijn’ twee scholen gegaan, – ik geef op alle twee les – gooide alle klaslokalen open en schoot met een pistool confetti naar binnen. Iedereen in rep en roer. ‘Ga je tróuwen?’, riepen de kinderen. Ze wisten hoe graag ik dat wilde. Toen ik ‘ja’ zei, steeg er een luid gejoel op. Rob en ik zijn inmiddels getrouwd voor de wet, met een klein groepje vrienden en familie. Maar we trouwen nóg een keer in de kerk en alle klassen zijn uitgenodigd. Daarna volgt een knalfeest. Hiermee worden we enorm geholpen: iedereen, van de dartclub tot school, probeert geld voor ons in te zamelen. Normaal spaar je voor een bruiloft, daar is nu geen tijd voor.”
De kinderen van school weten dat hun juf doodgaat. Dat heeft Debralee hen zelf verteld. “Heel moeilijk, maar ik wilde liever openheid dan geheimzinnig gefluister. Driekwart jaar eerder kon ik ze nog vertellen dat ik dan wel kaal zou worden, maar dat de chemo mij zou helpen. Nu moest ik uitleggen dat ik niet meer beter kón worden. Sommige kinderen moesten huilen, anderen waren met stomheid geslagen. De meeste ouders geven hun goedkeuring aan mijn openheid: nu kunnen de kinderen zich vast voorbereiden. Het is veel erger als zij uit het niets ineens horen: ‘Juf Debralee is dood’.
Nog steeds gaat Debralee zo’n een à twee keer per week langs op haar scholen, afhankelijk van hoe ze zich voelt. “Die kinderen zijn zó geweldig en open. Toen ik ze vertelde over mijn parachutesprong, zeiden ze: ‘Kijk wel uit hè? Anders ga je nog eerder dood.’ Haha! Zodra ze me zien aankomen, staan ze tegen de ramen geplakt. Ik lijk de koningin wel. Ik had ze verteld over mijn wens ooit nog eens te willen zwemmen in een zwembad vol met snoep, net zoals in die Haribo-reclame. Vlak daarna hadden ze een zwembadje van karton geknutseld, vol snoep. Met een zelfgemaakt glijbaantje erbij.”
Eigenlijk merkt Debralee dat haar ziekte voor de kinderen geen issue meer is. “Vaak vergeten ze het. Dat vind ik fijn, ik wil dat iedereen mij zo benadert. Niet als ‘zielig’, maar gewoon als Debralee.” Dat doet ze zelf ook en humor is daarbij haar wapen. “Ik kan gemakkelijk tegen iemand zeggen die mij een complimentje maakt omdat ik er zo goed uitzie: ‘Ja, eruitzien als een lijk kan straks nog.’ Sommige mensen schrikken daarvan, maar zo ben ik nu eenmaal.”
Belangrijk vindt ze het dat ze betrokken blijft bij haar vrienden en familie: “Ik wil dat vriendinnen mij nog steeds bellen en vragen of ik meega naar de film. Als ik me niet goed voel, kan ik altijd 'nee' zeggen. Ik wil dat ze blijven komen. Bellen. Lachen met me. Het ergst zou het zijn als mensen me gaan ontwijken, omdat ze het ‘eng’ vinden. Niet weten wat ze tegen me moeten zeggen. ‘Zeur vooral tegen me als je pijn hebt aan je kleine teen’, hou ik ze altijd voor.” En dat doen ze dan ook, zegt Debralee dankbaar. “Er is niemand die mij heeft laten vallen. Ik was er wel bang voor: wie gaat er niet meer langskomen? Iedereen is blijven komen. Ik heb precies de juiste mensen in mijn omgeving, wat een geluk.”
Dat geldt ook voor haar grote liefde Rob, die zij pas drieënhalf jaar geleden leerde kennen. “Mijn steun en toeverlaat. Hij houdt me vast als ik het moeilijk heb. Woorden zijn niet nodig. Hij accepteert hoe ik er nu bij zit. Ik was een mooie meid. Soms zeg ik tegen hem: ‘En dan krijg je ineens zo’n kale kip vol littekens voor je kiezen’. Bij elke uitslag was hij er, na elke chemo was hij een week thuis om me te verzorgen. Liep hij af en aan met kotsbakjes.”
Voor het eerst in het gesprek begint Debralee te huilen. “Hem achter te moeten laten is het moeilijkst. Kijk, we zijn nog jong. Ik wéét dat hij na mij nog een andere vrouw zal krijgen, iets anders verwachten kan ik niet. Zij zullen later misschien de kinderen krijgen die ík met hem had gewild. Ik gun Rob de wereld, maar dat is nog te moeilijk voor me. ‘Dadelijk, als ik er niet meer ben’, probeer ik soms. Maar dan zegt Rob: ‘Nee Dee, niet over hebben. Daar hebben we niks aan’.”
Wel hebben ze het samen over de begrafenis. “Momenteel regelen we zowel de bruiloft als de begrafenis. Heb ik Rob aan de telefoon en vertel ik in één adem dat de kaarten voor de bruiloft binnen zijn en - oh ja- , dat mijn kist toch niet zo duur kan uitvallen. Want zo veel geld heb ik nog niet opgebouwd met mijn uitvaartverzekering.”
Bang voor de dood is Debralee niet, zegt ze. Wel voor de pijn. “Ik ben momenteel bezig met een euthanasieverklaring. Ik wil zelf kunnen bepalen wanneer het zover is. Gelukkig kan ik de pijn nu nog goed onderdrukken met pijnstilling.” Haar begrafenis verzorgt ze tot in de puntjes. Ze weet al welke liedjes er gedraaid gaan worden, wat voor soort bloemen ze wil, dat ze thuis opgebaard wil worden. “Daar praat ik over, ook met mijn ouders. Toen ik tegen ze zei: ‘Ik wil de deksel van de kist thuis hebben om hem te beschilderen’, stond mijn vader meteen buiten. Hij kan dat moeilijk aan, al wordt het steeds iets beter bespreekbaar. Ik hoop dat mijn broer, die zelf een baby heeft verloren, mijn ouders kan steunen als het eenmaal zover is. Hij weet hoe het voelt je kind te verliezen.”
Voorlopig kan Debralee zich er nog geen voorstelling van maken. “Ik sta nog volop in het leven. Zolang mijn lichaam het aankan, wil ik door, genieten. Dat kan ik nu veel beter dan vroeger, voordat ik ziek werd. Toen wikte en woog ik alles – zou ik het nou wel doen? Nu doe ik wat ík wil, in sneltreinvaart. En, het is een enorm cliché, maar ik geniet veel meer van de kleine dingen. Wolken die langsrazen, vlinders in de tuin, in bad zitten met twintig geurkaarsen. Laatst was ik met Rob bij IKEA. We liepen de parkeerplaats op, iedereen was druk-druk met busjes inladen en heen en weer rennen. Terwijl er een prachtige zonsondergang was. Niemand zag het, alleen Rob en ik stonden samen stil en keken ernaar.”
Hoofdhuidkoeling
Haaruitval wordt door kankerpatiënten vaak als ‘meest belastende’ bijwerking van chemotherapie ervaren. De Stichting Geef Haar een Kans geeft informatie over ‘hoofdhuidkoeling’ en hoopt de methode beter bekend te maken: veel patiënten kunnen hiermee hun haar behouden. Wil je meer weten? Kijk op de site van Geef haar een kans.
Tekst: Renske Veldhoff, Flair 23.
22 reacties op blog
HEELLLLLLL trots zijn wij op jou "Ons Toppertje"............maar zeer zeker ook op jou grote liefde Rob en op je "grote" broer en schoonzus.![[Y]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-21.gif)
xxxxxxxxxxxxxxxx pap en mam
Lieve debralee,
Ik volg je verhalen, je schrijft zo mooi, ik krijg er steeds weer kippenvel van! je hebt een SUPER persoonlijkheid en kracht! Geniet en hou vol!
Volgens mij heb ik jullie feestend in de stad gezien! Ik zag het aan je foto, kwam bekend voor het roze!![[:D]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-2.gif)
ik heb veel respect voor je dat zo geniet van het leven, je bent een voorbeeld!
Vandaag meteen de flair gekocht ondanks dat ik er een abbonoment op heb![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
maar dat duurde me te lang...
Zelf ben ik een verpleegkundige, je schrijft idd dat mensen het eng vinden en niet weten wat te moeten zeggen, maar zelf denk ik altijd; iets zeggen is beter als niets.. en ook een klein gebaar kan veel betekenen ipv woorden!
veel plezier op solar!
Liefs Yvette
Hoi Debralee,
als er iemand een colum verdiend ben jij het! Ik vandaag naar het kruidvat gerend, tijdschriftenpakket uit het rek gegrist, kom ik er thuis achter dat je colum er niet in staat hahahaha Ik ben 1 flair te vroeg.![[:P]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-4.gif)
Morgen in de winkel op zoek naar je column. Heel fijn weekend en lekker feestbeesten op solar!
groetjes Esther
Lieve Debralee,
Iedere keer lees ik met kippevel je blogs en colums en vind het zo sterk hoe je met alles om gaat!Herken er erg veel in van mijn zusje die er een jaar geleden precies zo voor stond en een enorme kracht had nog zaken te regelen,leuke dingen te doen,humor te geven en slappe lach te hebben,stralend te zijn en zorg naar anderen die zo machteloos waren in haar situatie...
Ik vind het heel fijn je te volgen,herkenning te vinden(al ben ik de nabestaande van mijn zusje)en zien hoeveel kracht je hebt en de steun van je lieve man Rob en mensen die je liefhebben...
Je bent een bijzonder mens...![[}]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-48.gif)
Liefs Sylvia
www.stichting-under-the-ivy.nl
- ik heb hier een erge mededeling ik ben kevin van groep 7 (koninginbeatrix.school) ik heb vandaag toen de school begon gehoord dat juf debralee gestorven is ik wou dit graag met jullie delen
![[:'(]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-9.gif)
Club Chat
Openbare berichten
- | 30-05-2010 | 15:19
- | 30-05-2010 | 15:19
- | 29-05-2010 | 10:51
- | 28-05-2010 | 20:43
- | 23-05-2010 | 21:46
- | 22-05-2010 | 00:55
- | 18-05-2010 | 18:55
- | 15-05-2010 | 22:04
- | 08-05-2010 | 21:25
- | 26-04-2010 | 16:57
Wie doet wat
- 20-02-2012 | 23:20
- 29-08-2010 | 19:56
- 20-08-2010 | 20:13
- 07-06-2010 | 19:05
- 04-06-2010 | 19:14
- 02-06-2010 | 10:13
- 31-05-2010 | 22:41
- 26-05-2010 | 15:25
- 25-05-2010 | 23:14
- 25-05-2010 | 10:53
Wie hier?
Er is niemand online!