Mijn moeder - Nieuwsgierig?! - Flaironline

1. Geplaatst door Misty-Josey | 23-01-2009, 11:24 | 120x gelezen | 0 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 69 berichten

   ---

   Mijn moeder. Je hoort en leest er vaak over: moeder-dochter, elkaars beste vriendin, ze vertellen elkaar (bijna) alles, doen veel samen.
   Gezellig winkelen, lekker kletsen onder genot van een kopje thee, dagelijks/wekelijks aan de telefoon hangen, dat doe ik met vrienden. Niet met mijn moeder. Mijn moeder is mijn moeder. Dat is de enige relatie die ik met haar heb. Ik kan mij het niet voorstellen dat het meer is of zal zijn. Dat wil ik ook helemaal niet. De relatie is nu oke, maar dat was het niet. Als tiener had ik altijd, elke dag ruzie met mijn moeder. (mijn vader was er nooit, hij was de hele week weg voor zijn werk)
   Na mijn eindexamen ben ik meteen op kamers gaan wonen in de grote stad. Ik ging studeren. Jippie, dat betekende veel voor mij. Vrijheid, geen ruzie meer. Ik ging eens in de 2 weken een weekend naar mijn ouders. Echt gezellig was het dan niet. Altijd de tv aan, geen interesse in hoe het met mij ging, mijn studie, mijn leven. Wat ik telkens hoorden was: waarom heb je niet gebeld! En natuurlijk de verhalen wat er allemaal in het dorp was gebeurt.......grrr. Ik kwam zaterdags rond twaalven aan en ging dan zondags na het avondeten weer terug naar mijn kamer. Ik probeerde het wel hoor, tot maandag te blijven, maar het lukte me gewoon niet. Want zondag was er al weer ruzie.
   Na mijn afstuderen ben ik verhuist naar de andere kant van het land en ben gaan samenwonen. Wat een verademing, zo'n grote afstand. Heerlijk, maar nee. Toch werd er gebeld, en ik moest letterlijk de minuten aftellen. Lange verhalen over de dorpelingen en hun bezigheden. Tijdens het gesprek, althans, mijn moeder praatte en ik luisterde, werd niet gevraagd hoe het met mij of mijn partner ging. zo ging het lang door. Ik heb me lang laten leiden door, wat zal mijn moeder hiervan vinden. Om die reden belde ik dan ook maar een paar keer en ging ik toch nog wel langs mijn ouders. Gewoon om het bekende ritueel te voorkomen, het ritueel: waarom belde je niet, wanneer kom je weer eens langs, we zien je nooit, etc.
   Ik liet mijn leven gewoon leiden door mijn moeder. Ondanks dat ik aan de andere kant van het land woonde, kwam ik toch minstens 8 keer per jaar bij mijn ouders. Zij maar 2 keer bij ons (voor de verjaardagen).
   Ik heb er lang overgedaan om hier mee om tegaan. Eerst wilde ik mijzelf veranderen, daarna hun. Ik heb vele sessies bij de psycholoog gehad en ben meerdere malen bij een haptonoom geweest. Deze gaven mij veel inzicht in mijzelf, mijn opvoeding, de milieu-verschillen en de relatie met mijn ouders, met name mijn moeder. Dit proces heeft echt jaren geduurt en ik ben er nog niet. Ik heb enkele jaren geleden een gesprek gehad met mijn moeder. Het was heftig en emotioneel, ik heb mijn situatie uitgelegd, aangegeven dat mijn verwachtingen niet overeenkomen met die van haar. Dat ik dat ook niet wil en niet kan. Ik weet niet of het is doorgedrongen, maar ik heb het aangegeven en daar was ik blij mee. Nu jaren later is het wel beter. De verwachtingen naar elkaar toe zijn bijgesteld. Zo verwacht zij bijvoorbeeld niet meer dat ik elke week bel en langskom. Ik verwacht op mijn beurt niet meer dat ze ook vraagt: hoe is het met je, hoe voel je je, etc. Ik heb de situatie geaccepteerd. Erg moeilijk, maar het is me voor een groot deel gelukt.
   Als ze nu belt, vind ik het niet erg dat ze alleen maar praat over de buurt, de aanbiedingen in de supermarkt, etc.
   Ik ben zo trots op mijzelf dat ik dit heb bereikt. Ik heb hen niet verandert (dat kan ook niet), maar ik ben bij mezelf gaan kijken, hoe kan ik hiermee omgaan. Dat begint bij het leren begrijpen waarom je moeder bepaalde dingen doet en heeft gedaan tijdens de opvoeding. Als je dat stukje bij beetje leert begrijpen, dan kun je de situatie ook beter accepteren. De relatie is nu goed, zoals die is. Op gepaste afstand. Een knuffel geven zal ik nog steeds nooit doen, terwijl ik erg knuffelig ben! Maar niet met haar, dat voelt niet goed, dus doe ik het ook niet. Dit is ook geen doel wat ik nastreef. (Er werd nooit geknuffeld wij ons thuis)
   Ik weet dat bij elke verandering in mijn leven ik weer een stukje moet verwerken/accepteren omtrent de relatie met mijn moeder. Neem bijvoorbeeld de kinderwens van mij en mijn partner: oppassen op de kleine??? Ik wil niet dat ze standaard elke week komt oppassen. Dat zou ze zelf erg leuk vinden, maar ik niet! Af en toe is goed, maar ik hoef mijn moeder niet elke week te zien. Begrijp me goed, het is een aardige vrouw die alles vanuit een goed hart doet, maar ze heeft niet de capaciteiten om dit op een juiste manier te doen. Voorbeeld: als ik zeg dat ik frambozenvla erg lekker vind, dan koopt mijn moeder gelijk de frambozenvla. Genoeg voor een weeshuis, elke week weer. Waarom? omdat ik het lekker vind! En is het in de winkel op, dan heeft ze wel kortingsbonnen etc die ze naar me toe stuurt. Goed bedoeld, maar niet op deze manier. En dit is een simpel voorbeeld, maar geeft wel een duidelijk beeld weer hoe ze het met alles doet.
   Inmiddels woon ik niet meer aan de andere kant van het land. Dat was een hele stap voor mij. Ik dacht als ik dichter bij mijn moeder ga wonen, dan loopt ze me de deur plat.
   Mijn vriend gaf aan dat ze dat niet zal doen, ik heb immers ooit eens een gesprek met haar gehad? Ja ja, dat vond ik moeilijk te geloven. Daarom heb ik de verhuizing terug ook lang uitgesteld. (ik wilde wel terug, maar durfde niet om mijn moeder).
   Inmiddels woon ik hier al weer elke maanden en het gaat erg goed! Super. We zien elkaar niet vaak, in ieder geval niet eens per week. Dit valt echt te wijten aan de duidelijkheid die ik heb aangegeven.
   Betreft mijn opvoeding: Dat hebben mijn moeder en vader goed gedaan hoor. Ik ben goed terecht gekomen; goede opleiding, geweldige partner, lieve vrienden en een goede baan. Mijn ouders hebben de opvoeding gedaan naar hun beste ideeen, naar hun eigen normen en maatstaven. Wat ik heb gemist is oprechte interesse, affectie. Dit hebben zij mij niet kunnen geven. Gelukkig heb ik dit laatste zelf ontdekt en het is prachtig. Het is jammer dat mijn ouders dit zelf nooit hebben gehad en dus ook niet hebben kunnen geven (en nog niet hoor).
   Mijn moeder, een aardige vrouw

   Reageer op blog

   ---

   LET THE SUNSHINE!!

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op blog