Zorgen of werken?

Nieuws

Alles over wat er vandaag de dag speelt in de wereld. De redactie van Flaironline haakt hier in op het meest actuele nieuws!

Beheerder: Redactie Flair
Thema's en emoties: flair, ambitieus, bezorgd, nieuwsgierig

Met...

22 volgers
47 blogs
2 onderwerpen
0 foto's

Dit onderwerp heeft 9 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 27-09-2009 17:26. \t\t

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door MaudL | 14-09-2009, 11:18 | 1113x gelezen | 9 reacties
- Profiel
- 198 berichten
Ruim veertig jaar geleden stonden Westerse vrouwen wild met hun beha's te zwaaien. Die zouden ze nooit meer aantrekken...
Demonstratief werden deze instandhouders van de vrouwelijke onderdrukking in Noord-Amerika en Europa op straat verbrand.

Vrouwen zouden meer gaan verdienen, minder gaan zorgen. Juist gelijke rechten krijgen op de werkvloer en thuis onafhankelijk worden van hun mannelijke wederhelft.

Na die eerste golf strijdlustige ontevredenheid over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen viel het eigenlijk een beetje stil. Een opleving van de vechtlust zo af en toe daargelaten. En nu is het helemaal afgelopen met de emancipatie. Als we Pia Dijkstra, voorzitter van Taskforce Deeltijdplus moeten geloven (Volkskrant).

In een interview probeert ze een juist beeld te schetsen van de hedendaagse positie van de vrouw. En fraai is het niet, volgens haar.

Maar hoewel ze veel bijkomende factoren kan noemen; moeders die elkaar op de vingers kijken, alimentatie, 'aanrechtsubsidie', werkgevers die te makkelijk akkoord gaan met deeltijdbanen wanneer vrouwen moeder worden, lijkt de belangrijkste oorzaak van de emancipatiestagnering toch de vrouw zelf te zijn.

Veel vrouwen vinden het blijkbaar niet erg om voor de kinderen en het huishouden te zorgen, de taken op een ‘ouderwetse’ manier te verdelen en deeltijd te werken.

Dus zelfs als al deze hindernissen voor het kweken van succesvolle carrièrevrouwen uit de weg worden geruimd, is het niet gezegd dat het veel oplevert. De enige oplossing die Pia Dijkstra noemt, die dan zinnig zou zijn, is het scheppen van mogelijkheden om op latere leeftijd nog carrière te maken. Als de kinderen dus oud genoeg zijn om, in zekere mate, voor zichzelf te zorgen.

Wat denk jij? Moet de overheid meer doen om vrouwen langer en meer aan het werk te krijgen? Of zijn het de vrouwen zelf die niet willen? Zo ja, moeten ze dan beter ingelicht worden, of heeft hun keuze om thuis te blijven daar eigenlijk niets meer mee te maken?

En hoe doe je het zelf? Ben je bezig carrière te maken, of richt je je liever op je gezin?
Reageer op blog
Wees trouw aan jezelf
- Print deze pagina

9 reacties op blog

Noorderlicht schreef | 15-09-2009, 08:45
- Profiel
- 209 berichten
De overheid zou vrouwen meer bewust moeten maken van het belang van economische zelfstandigheid. Het is echt geen kattenpis als je met weinig carrièreperspectieven er alleen voor komt te staan na een scheiding. Natuurlijk moet je er niet van uit gaan dat je gaat scheiden, maar het is wel iets wat iedereen kan overkomen.

Maar er moet ook begrip zijn voor de spitsuur-fase waarin vrouwen (en mannen....zucht...doen die niet meer mee ofzo??) zich tussen 25 en 40 jaar bevinden. De maatschappij verwacht steeds meer van haar burgers als het gaat om de opvoeding van kinderen. Je moet gezinnen dan ook de kans bieden om voldoende tijd te kunnen besteden aan kinderen. Dus: maak vrouwen niet gek door te zeggen dat ze én full-time moeten gaan werken én er altijd voor hun kinderen moeten zijn. Geef gezinnen - als de kinderen nog erg jong zijn- ook de kans om even te minderen als het gaat om carrière, zodat ze later de boel weer kunnen oppakken.

Wat onzettend jammer dat de man kennelijk geen rol speelt in de emancipatie....Waarom worden zij er nou niet op aangesproken dat zij óók deeltijd kunnen gaan werken? Vaak willen mannen dat ook! Echt een gemiste kans!!
jarren schreef | 16-09-2009, 14:59
- Profiel
- 1 berichten
Ik ben op het moment full-time moeder en voel me daar 100% goed en tevreden bij.
Daarbij is mijn oudste nu 13 jr licht autistisch en heeft een strakke begeleiding nodig.
Dat betekend oa dat ik er moet zijn als hij smorgens naar school gaat en smiddags uit school komt .
Alleen thuis zijn samen met zijn jongere zus is geen optie en speciale opvang is geen geld voor.
Ik probeer nu in de tijd dat hij op school zit wat uurtjes werk te vinden maar ook al is het woord herintreder ooit uitgevonden geen werkgever die er gehoor aan geeft.
Mijn man werkt full-time en daar is niks mis mee wij hebben daar voor gekozen.
Wat ik echter heel raar vind is het gepush dat een vrouw full-time moet werken en niet meer de vrije keuze krijgt om voor haar gezin te zorgen.Een gezin met een 1 verdiener wordt van alle kanten gekort.
duv82 schreef | 16-09-2009, 15:33
- Profiel
- 1004 berichten
Is het niet eens tijd om te accepteren dat mannen en vrouwen gewoon niet gelijk zijn? Wanneer iemand de kwaliteiten heeft om door te groeien én bereid is hier tijd in te steken, dan komt 'ie er wel. Of dat nou een man is of een vrouw. Ik wordt zo moe van die positieve discriminatie. Neem gewoon de beste, ongeacht geslacht of nationaliteit! Laat iedereen vooral doen waar hij of zij gelukkig van word en laten we de zorg voor kinderen niet onderschatten...
bosschenaar schreef | 16-09-2009, 21:54
- Profiel
- 4 berichten
ik heb altijd fulltime gewerkt. Heerlijk. Ook toen de kinderen klein waren (6 weken na de geboorte kreeg ik een baan aangeboden die ik heel graag wilde hebben en het was toen of nooit) Als je goede afspraken met je man kan maken en de taken goed kan verdelen is dat mogelijk. Ook met 2 kinderen. Voor mij was minder werken nooit een optie. Ik heb echter nooit het gevoel gehad dat ik èn èn èn moest zijn. Ik kan heel goed mijn man zijn ding laten doen zonder dat het op míjn manier moet gebeuren. Zijn manier is ook prima al verschilt die van de mijne. Want dat moest natuurlijk wel als je samen de taken op je neemt. Het is nooit een probleem geweest wie wat deed, degene die tijd had deed wat er moest gebeuren en als er wat bleef liggen, ook goed. Het belangrijkste zijn altijd de kinderen geweest. Dat weten en voelen ze. Zolang iedereen zich er goed bij voelt is alles goed. Of je nu fulltime werkt of er voor kiest (tijdelijk) niet of minder te werken. En dat kan alleen jij samen met je man beslissen.
MaudL schreef | 17-09-2009, 17:04
- Profiel
- 198 berichten
@Duv82, eigenlijk ben ik het helemaal met je eens. Niet iedereen wil blijkbaar (fulltime)werken, waarom wordt dan gedaan of dat wel zou moeten? Maar aan de andere kant, wat moet je als vrouw als je huwelijk opeens ophoudt en je geen eigen geld hebt, geen pensioen hebt opgebouwd, niet van dit alles? Het houdt me in elk geval wel bezig. Want wat scheidingspercentages betreft, is de wereld natuurlijk wel al heel erg veranderd. Moeten vrouwen zich daar dan niet aan aanpassen en buffers gaan opbouwen? Ik weet het allemaal niet. Kan er moeilijk wijs uit worden.
Wees trouw aan jezelf
mammalisa schreef | 17-09-2009, 23:03
- Profiel
- 21 berichten
Zelf ben ik sinds 2 maanden moeder en over een maand moet ik weer aan het werk.
Minder uren dan voorheen (er waren er niet meer, als er meer uren waren, zou ik ze aanpakken...)
Maar heel erg vind ik het niet dat er minder uren voo rmij zijn. Want quality time met mijn dochtertje is ook fijn.

Wat ik niet begrijp waarom er steeds maar over de vrouw gezeurd wordt. Ze moeten meer emanciperen, ze moeten meer dit, ze moeten meer dat... Waarom wordt er niet MET de vrouwen gepraat. Wat willen ze zelf? De ene vrouw is de andere niet. De ene wil liever fulltime aan de slag en de ander wil fulltime de kids zien opgroeien. Nou prima toch, als dat financieel gezien kan. Wat heeft een ander daarmee te maken. Wat geeft die ander het recht om met het vingertje te wijzen en zijn/haar oordeel te vellen?

Sterker nog. Wat een vrouw ook doet, het is nooit goed. Wil de vrouw fulltime thuisblijven, dan is ze ambitieloos, ongeemancipeerd. Wil een vrouw fulltime werken, dan is ze een slechte moeder. Als vrouw heb je steeds maar het idee dat je je moet verantwoorden op wat je doet. Nou dat is ook lekker geemancipeerd.

Zullen we het ook eens over de mannen gaan hebben. Mijn man zou dolgraag een pappadag willen. Maar dat kan niet met zijn werk. Hij zou ouderschapsverlof op willen nemen. Maar als hij dat doet, wordt hij bij de eerstvolgende reorganisatie eruit geflikkerd, dus ook dat is geen optie. Als het financieel zou kunnen en dus als ik, als moeder een fulltime baan zou hebben wat meer betaalde dan de zijne, dan zou hij ook wel fullltime huisman en thuispappa willen zijn. Maar ja zo is de situatie eenmaal niet.

Marion
docent zorg en welzijn VMBO
bosschenaar schreef | 24-09-2009, 22:09
- Profiel
- 4 berichten
Wat ik niet begrijp is de tegenwoordig zo graag gebruikte term "papadag". Ik heb ook collega's die heel trots vertellen dat ze een dag minder zijn gaan werken of hun uren zo hebben ingedeeld dat ze een dag thuis zijn. Papadag? Wat is dat voor een term? Zijn die mannen dan alleen die dag papa? En ben ik als ik op mijn werk zit ineens geen mama meer? Volgens mij ben je zodra je voor het eerst je kind in je armen houdt mama/papa voor het leven. Niet voor een dag per week of in het weekend omdat je dan toevallig bij je kind bent en voor hem/haar zorgt. Dus waarom niet van die nietszeggende term af?
MissMama schreef | 24-09-2009, 23:49
- Profiel
- 5 berichten
Ik gebruik de term "mamadag" ook naast "papadag".
Mijn partner en ik werken beiden 4 dagen en zijn 1 dag thuis.
Bij allebei onze kinderen ben ik de eerste 10 maanden thuis geweest, daarna was ik zo blij om weer te gaan werken!
Ik kan persoonlijk niet goed begrijpen dat vrouwen hun studie en/of carriere zomaar laten vallen om fulltime thuis te zijn bij de kids. Ik ben ervan overtuigd dat je sociale leven grotendeels stopt, veel moeders kunnen alleen nog maar over
de kinderen en het huishouden kletsen. Wat Maud-Flair ook al zegt: je hebt geen eigen geld, bouwt geen pensioen op: niks!
Ik zou er niet tegen kunnen om mijn man om toestemming te moeten vragen om te shoppen, zijn geld te gebruiken.
Wat als hij ervandoor gaat? Alimentatie krijg je niet tot aan je dood, dan moet je ineens alle zeilen bijzetten mét een gigantisch gat in je cv....

Ieder voor zich hoor, dit is puur en alleen mijn mening.
Het is niet mijn bedoeling om mensen te beledigen.
bosschenaar schreef | 27-09-2009, 17:26
- Profiel
- 4 berichten
Ik mag dan fulltime werken en mijn eigen bankrekening hebben, ik heb nooit problemen gehad om te shoppen met "het geld van mijn man". Als de ene rekening leeg is, ga ik gewoon met de volgende verder. Hoezo mein/dein? Ieder draagt naar kunnen zijn steentje bij en alles is van allebei. Ook toen ik een periode niet werkte en minder geld te besteden had vond ik niet dat ik aan "zijn" geld zat. Net zomin als de vijf maanden dat mijn man werkloos was ik hem toestemming moest geven om "mijn" geld te mogen uitgeven. We zorgen samen voor inkomen en samen (ik een beetje meer dan hij ) voor de uitgaven. Lekker toch? Mijn eigenwaarde hangt niet af van mijn salaris.
En mijn "mamadag"? Die heet gewoon "roostervrij". En de ene keer ben ik thuis en de andere keer ga ik lekker lunchen met zus of vriendin op een zonnig terras. Waarbij het niet uitmaakt met welke pinpas dat betaald wordt.......