Moeders van verstandelijk gehandicapten kind(eren)

Heb jij een zoontje of dochtertje met een verstandelijke handicap? Vind je het fijn om er met andere moeders in een soortgelijke situatie te kletsen? Over van alles en nog wat.. Wat houdt je bezig? Vragen aan andere moeders? Join de club...
Liefs

Beheerder: Catie
Thema's en emoties: mamas kinderen, avontuurlijk

Met...

3 volgers
0 blogs
1 onderwerp
0 foto's

Meest gelezen (1.356x) Moeders van verstandelijk gehandicapten kind(eren)
Meeste reacties (8) Moeders van verstandelijk gehandicapten kind(eren)

Dit onderwerp heeft 8 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 16-01-2011 12:37. \t\t

Moeders van verstandelijk gehandicapten kind(eren)

Zoek in dit item
Trefwoorden
Soort zoekopdracht
Zoek

Geplaatst door Catie | 20-01-2010, 18:55 | 1356x gelezen | 8 reacties
- Profiel
- 2 berichten
Hoi,
Wat fijn dat je komt kijken. Ik ben een 29 jarige moeder van een 6 jarige dochtertje. Zij is verstandelijk gehandicapt, heeft epilepsie en is licht autistisch. Het is een schat van een kind, maar wel met een gebruiksaanwijzing . Ik zou het fijn vinden om hier in contact te komen met andere moeders met verstandelijk gehandicapten kinderen. Gewoon om wat te kletsen, over van alles en nog wat, over de kids, om wat te kunnen vragen, over die leuke film op tv enzo.... Misschien zelfs wel af te spreken....

Nou, hoop hier te vinden wat ik zoek en hoop dat jij gevonden hebt wat je zocht...

Veel liefs
Reageer op onderwerp
- Print deze pagina

8 reacties op onderwerp

angela32 schreef | 28-01-2010, 22:01
- Profiel
- 7 berichten
hoi hoi

ik heb een dochtertje van 11 jaar oud en is met 6 maanden geboren en heeft met haar geboorte een hersenbloeding gehad en is lichaamelijk en verstandelijk gehandicapt maar ze is heel goed vooruit gegaan ze doet alles met vrieninnetjes op school ze heeft een beugel aan haar been om te lopen ik ben zo trots op haar .
maar ze woont nu bij mijn ouders kon het even niet meer aan , en nu wil ik haar terug maar ik krijg haar niet terug en dat maakt mij zo verdrietig .

gr angela
Catie schreef | 03-02-2010, 15:18
- Profiel
- 2 berichten
Hoi Angela,

Wat fijn om te horen dat alles nu zo goed gaat met je dochtertje. Kan me voorstellen dat het erg zwaar kan zijn om voor je dochtertje te zorgen. Ze vraagt natuurlijk wat meer aandacht dan een kindje dat helemaal niks mankeert. 4 jaar geleden ging ik bij de vader van mijn dochtertje weg, en heb haar nog een tijdje bij haar vader laten wonen. Nu woont ze al 3 jaar bij mij, en ik vind het heerlijk om haar om me heen te hebben..
Maar wat vervelend dat ze nu bij je ouders moet blijven. Kan je wel gewoon elke dag bij je ouders langsgaan om samen met je dochterje leuke dingen te doen? Op wat voor school zit ze?

Liefs Clau
angela32 schreef | 12-03-2010, 13:13
- Profiel
- 7 berichten
hoi clau

ik las je berichtje

mijn dochtertje zit in belgie op school maaseik het is een super school .

liefs angela
moedervan3meiden schreef | 17-03-2010, 16:28
- Profiel
- 69 berichten
Hoi,

ook ik heb een schat van een meid van 8 jaar die PDD-NOS heeft.
Zij is heel lief en aanhankelijk en snapt niet zo heel veel van al die moeilijke omgangsnormen. Vanochtend heeft zij een spreekbeurt moeten houden en dat was echt heel moeilijk voor haar. Zij wist wel heel veel van het onderwerp, maar gewoon hardop een stukje vertellen voor de klas gaat niet. Ben wel supertrots op haar dat ze het toch gedaan heeft. Zij zit niet op byzonder onderwijs maar een reguliere basisschool en heeft een rugzakje. Haar begeleidster heeft haar veel geholpen met haar spreekbeurt en ik heb gefilmd en haar oudste zus een powerpoint presentatie gemaak, dus inderdaad, ons kind heeft ook veel extra aandacht nodig. Ook mij wordt het weleens te veel hoor, ik denk dat bijna alle moeders heel erg hun best doen en eigenlijk wel wat meer in het zonnetje gezet mogen worden!
emelakgul schreef | 01-10-2010, 17:25
- Profiel
- 1 berichten
Geachte heer/mevrouw,

Als Hogeschool Rotterdam studenten zijn wij opzoek naar meer informatie over verstandelijk gehandicapten. De bedoeling is passende uitgaansgelegenheid kunnen ontwikkelen voor verstandelijk gehandicapten. Wij willen heel graag gebruik maken van jullie ervaringen om tot een oplossing te komen. Bij deze nodigen wij u graag uit om onze enquete mee te doen.

Wij danken u hartelijk voor uw medewerking!
Emel Akgul

Enquete
www.thesistools.com/web/?id=153759
NadineLambour schreef | 08-11-2010, 16:27
- Profiel
- 1 berichten
Laat gehandicapte kids ook lekker sporten!

Hallo allemaal,

Vandaag is het Ronald McDonald Centre in Amsterdam geopend, een helemaal aangepast sportcentrum voor gehandicapte kinderen en jongeren. (Mooi stukje uit het NOS Journaal: http://t.co/5HpIlqs). Ze kunnen hier aan allerlei sporten doen, zonder aan hun handicap te hoeven denken!

Ik loop stage bij een communicatieadviesbureau en wij helpen het Centre om in de publiciteit te komen. Dat is al aardig gelukt. Maar het gaat er natuurlijk vooral om dat gehandicapte kinderen die zouden willen sporten het centrum weten te vinden.

Wat zijn jullie ideeën over hoe we hen het beste kunnen bereiken? Of ken je zelf (ouders van) gehandicapte kinderen of jongeren, help dan mee en vertel het verder! Het centre heeft trouwens ook een Hyve: http://ronaldmcdonaldcentre.hyves.nl/

Ik ben benieuwd naar jullie reacties!
Licht schreef | 16-01-2011, 12:37
- Profiel
- 2 berichten
Hallo iedereen,

ik ben een 30 jarige jonge vrouw en heb een ernstig verstandelijke gehandicapte dochter van 11 jaar. Ik heb haar op mijn 18de gekregen ( ben deze week net 30 geworden). Mijn zwangerschap was perfect te noemen nooit misselijk of andere kwalen, kon van alles en had het heerlijk. Ik at super gezond en deed mijn best om een gezond kindje te krijgen. Op de echo was ook nooit iets vreemds te zien. De dag dat ze werd geboren kwam zij door middel van een natuurlijke bevalling op de wereld maar ze ademde niet. Ze hebben aar beademd enz en in een couveuse gelegd....om een heeeeeel lang verhaal kort te maken...ging het bergafwaarts met haar. De doktoren wisten niet wat zij had en gaven haar van alle soorten medicatie. Uiteindelijk raakte ze in een coma en moest zij beademd worden. Drie weken lag zij in een coma.....tot de dag van vandaag weten de artsten nog steeds niet wat de reden van haar handicap is en waarom zij vanaf dat zij een paar uur oud was begon met stuipjes...de stuipjes hebben haar hersenen verder verwoest. Nu is zij 11 jaar en heeft zij de geestelijke leeftijd van een kind van twee jaar. Ze is erg "geweldadig" en dit maakt et er niet makkelijker op. Het leven is erg zwaar geworden, het was vroeger al best heftig maar nu is het alleen maar heftiger geworden. Op haar rustige momenten is het een ontzettend schattig meisje die van plezier houdt, dansen, gezelligheid en heerlijk eten. Ze heeft humor en houdt van grappen en lachen. Ik vind het oneerlijk dat zij niet de kans heeft gekregen om een 'echt" kind te kunnen zijn...en dit geldt ook voor de andere kinderen natuurlijk. Ik ben alleenstaand dus deel het verdriet verder met niemand. Iedereen vind mij sterk maar ik merk hoe mijn kracht op begint te raken....uiteindelijk geef je zooooo veel van je zelf op als moeder van een gehandicapte kindje dat je je zelf kwijt raakt. Je wordt geleefd. Ik weet niet of dit voor anderen ook herkenbaar is.....ik hoop ook in contact te komen met moeders van ernstig verstandelijk gehandicapte kinderen, om te horen hoe zij er mee omgaan. Misschien kan ik wat van hen leren......

Liefdevolle groetjes,

Licht
Licht schreef | 16-01-2011, 12:37
- Profiel
- 2 berichten
Hallo iedereen,

ik ben een 30 jarige jonge vrouw en heb een ernstig verstandelijke gehandicapte dochter van 11 jaar. Ik heb haar op mijn 18de gekregen ( ben deze week net 30 geworden). Mijn zwangerschap was perfect te noemen nooit misselijk of andere kwalen, kon van alles en had het heerlijk. Ik at super gezond en deed mijn best om een gezond kindje te krijgen. Op de echo was ook nooit iets vreemds te zien. De dag dat ze werd geboren kwam zij door middel van een natuurlijke bevalling op de wereld maar ze ademde niet. Ze hebben aar beademd enz en in een couveuse gelegd....om een heeeeeel lang verhaal kort te maken...ging het bergafwaarts met haar. De doktoren wisten niet wat zij had en gaven haar van alle soorten medicatie. Uiteindelijk raakte ze in een coma en moest zij beademd worden. Drie weken lag zij in een coma.....tot de dag van vandaag weten de artsten nog steeds niet wat de reden van haar handicap is en waarom zij vanaf dat zij een paar uur oud was begon met stuipjes...de stuipjes hebben haar hersenen verder verwoest. Nu is zij 11 jaar en heeft zij de geestelijke leeftijd van een kind van twee jaar. Ze is erg "geweldadig" en dit maakt et er niet makkelijker op. Het leven is erg zwaar geworden, het was vroeger al best heftig maar nu is het alleen maar heftiger geworden. Op haar rustige momenten is het een ontzettend schattig meisje die van plezier houdt, dansen, gezelligheid en heerlijk eten. Ze heeft humor en houdt van grappen en lachen. Ik vind het oneerlijk dat zij niet de kans heeft gekregen om een 'echt" kind te kunnen zijn...en dit geldt ook voor de andere kinderen natuurlijk. Ik ben alleenstaand dus deel het verdriet verder met niemand. Iedereen vind mij sterk maar ik merk hoe mijn kracht op begint te raken....uiteindelijk geef je zooooo veel van je zelf op als moeder van een gehandicapte kindje dat je je zelf kwijt raakt. Je wordt geleefd. Ik weet niet of dit voor anderen ook herkenbaar is.....ik hoop ook in contact te komen met moeders van ernstig verstandelijk gehandicapte kinderen, om te horen hoe zij er mee omgaan. Misschien kan ik wat van hen leren......

Liefdevolle groetjes,

Licht