‘Heeft u vijanden?’, vroeg de rechercheur. - Mieke van Maerle - Flaironline

1. Geplaatst door Mieke_van_Maerle | 02-11-2009, 11:53 | 813x gelezen | 0 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 27 berichten

   ---

   Vorige week: Mieke is voor haar voordeur in elkaar geslagen en beroofd. Ze wordt liefdevol opgevangen door George en Mark.

   Woensdag
   De redactie slaat op tilt! Een collega die op straat wordt neergeslagen! Terwijl ik er tegenop had gezien om de aandacht die ik verwachtte te ondergaan, merk ik dat het een warm gevoel geeft dat iedereen zo geschokt is en zo serieus met mij meeleeft.
   
   Het lijkt een duidelijk geval van beroving, heeft de rechercheur gezegd. “Maar u moet zich verzet hebben, want een straatrover gaat niet door met slaan als hij eenmaal te pakken heeft waar het hem om te doen is.”
   
   Ik vertelde dat ik mij totaal niet heb verzet, om de simpele reden dat ik de aanval niet zag aankomen. “Misschien herinnert u het zich niet”, zei hij. “Zo’n aanval is erg ontregelend. Mensen zijn er niet op bedacht dat ze van het ene moment op het andere neergeslagen worden. Het is geen situatie die een goed geheugen bevordert.” Ik heb hem niet tegen gesproken.
   
   Eerlijk gezegd vind ik het een opluchting dat mijn schoudertas verdwenen is, al is het verdomd lastig. Mijn pasjes zaten erin, mijn rijbewijs, het kentekenbewijs van de auto, mijn paspoort.
   
   Gelukkig had ik mijn autosleutels en de huissleutel die aan dezelfde sleutelhanger zitten, nog in mijn hand. Tijdens de aanval liet ik die los, en mijn buurman vond ze een paar meter verderop. Een geluk bij een ongeluk, anders had ik nog meer maatregelen moeten nemen.
   
   Ik vertel aan niemand wat mijn eerste gedachte was toen ik weer een beetje bij mijn positieven kwam, namelijk dat de aanval te maken had met Cindy. Met Niels’ agressie heb ik eerder kennisgemaakt en Cindy zal er geen enkel bezwaar tegen gehad hebben om in de auto te zitten wachten terwijl Niels zijn dirty job deed, maar toen ik er in het ziekenhuis achter kwam dat mijn tas verdwenen was, was ik opgelucht. Een ordinaire straatroof, erg beangstigend en vervelend als het je overkomt, maar niet een buitengewone gebeurtenis.
   
   Donderdag
   Frank belt en het is goed om zijn stem te horen. Als hij vraagt hoe het met mij gaat, vertel ik hem het verhaal. Ik heb het langzamerhand zo vaak herhaald dat ik het met een zekere luchtigheid breng.
   
   Maar Frank trapt er niet in. “Waarom dat brute geweld om een tas?”, vraagt hij zich hardop af. Het is dezelfde ongemakkelijke vraag die de rechercheur ook heeft gesteld. “Geen idee”, zeg ik. “Misschien kickt hij op het in elkaar slaan van vrouwen. Hoe moet ik dat nou weten.”
   
   “Die tas kan ook een afleidingsmanoeuvre zijn”, zegt Frank. “Iemand slaat jou in elkaar om persoonlijke redenen en pikt die tas mee om het op een straatroof te laten lijken.” Ik weet niet wat ik moet antwoorden.
   
   “Heeft u vijanden?”, vroeg de rechercheur. “Geen idee”, zei ik. Hij liet zich niet op een dwaalspoor brengen. “Mensen weten meestal wel wie hun vijanden zijn”, zei hij. “Ik niet”, loog ik keihard, en daar liet hij het verder bij.
   
   Maar nu begint Frank met precies hetzelfde verhaal en het maakt mij nijdig. Ik wil blijven geloven dat ik op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was, waardoor ik het willekeurige slachtoffer van een straatrover werd. “Ben je er nog?”, vraagt Frank. “Je maakt me bang met die theorieën van je”, zeg ik. “Je hoeft mij niet alles te vertellen, maar wees eerlijk tegen jezelf, Mieke, al was het alleen maar uit zelfbehoud”, zegt hij.
   
   Vrijdag
   Ik ben eerlijk tegen mijzelf geweest, eerlijk genoeg om te beseffen dat ik kennis heb gemaakt met een actie van Cindy en Niels die mislukte, omdat een man zijn hond ging uitlaten. Een actie die zeker een vervolg zal hebben.
   
   Dus moet ik mij nu concentreren op zelfbehoud. Dat betekent goed oppassen. Over mijn schouder kijken als ik ‘s avonds laat over straat loop. Het liefst helemaal niet meer ’s avonds laat over straat lopen, in elk geval niet alleen.
   
   Het betekent de deur niet opendoen als ik alleen thuis ben. Nee, dat is natuurlijk onzin, ik moet een spionnetje in de deur laten maken, zo’n raar glazen oog waardoor je kunt zien wie er voor je deur staat.
   
   Er moet een ketting op de deur komen, die ik pas losmaak als ik zeker weet voor wie ik de deur open heb gedaan. Zelfbehoud betekent dat ik mijn manier van leven ingrijpend moet veranderen, en dat er geen weg terug is.
   
   En ik weet niet of ik wel zo wil leven, of nee, ik weet heel zeker dat ik níet zo wil leven, maar een alternatief weet ik ook niet. De rechercheur en Frank hebben gelijk, de tas was een afleidingsmanoeuvre. Ik wilde mij erdoor laten misleiden, ik wilde zo graag geloven dat mijn aanvaller niets tegen mij persoonlijk had. Maar het zit fout, het zit zo verschrikkelijk fout dat ik niet weet hoe ik daar mee om moet gaan.

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op blog