Ik heb dus twijfels over mijn relatie. Het zit zo: hij is 26, ik ben 30. We hebben 5 jaar een relatie, waarvan we er 2 samenwonen. En dit is nu de derde keer dat ik twijfels heb....
We hebben zeker ook onze leuke momenten. We hebben een leuk huis, allebei een auto, werk en inkomen. Maar ik vraag me gewoonweg af: Is dit het nou? Passen wij wel bij mekaar? Kan ik het hem wal aan doen om steeds opnieuw te twijfelen?
Met het huishouden bijvoorbeeld. Ik moet altijd eerst schelden voordat er wat gebeurd. Dan gaat het wel een paar weken (redelijk) goed en dan begint het weer van voren af aan. Ik ben bijvoorbeeld de badkamer/wc aan het poetsen. Meneer zit op de bank tv te kijken. Maar er is wel nog was wat opgeruimd kan worden of de afwas kan gedaan worden of bijveerbeeld eens een keer de stofzuiger pakken.
We werken met zijn tweetjes dus ik ben van mening dat we ook met zijn tweetjes kunnen poetsen en opruimen. Waarom moet ik dan eerst schelden voordat het goed gaat? Waarom?
Dan werk. Ik werk al sinds 2006 bij dezelfde werkgever. Ik heb het er ontzettend naar me zin. Hij is in de afgelopen vijf jaar al vijf keer van werkplek verwisseld en nu heeft hij weer problemen op het werk. Als hij op staande voet ontslagen wordt krijgt hij geen uitkering. Dan komt het huishouden op mij neer en kan ik dus weer schulden opbouwen. (ik heb al eens eerder samengewoond en van daaruit een hoge schuld meegenomen). Ik zit hier gewoonweg niet op te wachten.
Ook heb ik de indruk dat we op verschillende niveaus leven. Hij gaat nog heel graag op stap, voor mij is het voldoende als dat eens in de paar maanden is. Als ik vraag naar de vakantieplannen van dit jaar zegt hij doodleuk: ik hoef dit jaar niet op vakantie, we kunnen volgend jaar gaan. Ik heb juist zoiets van: ik wil dit jaar gaan, volgend jaar ben ik misschien zwanger, tenslotte wordt ik er ook al 32 dan. Het hoeft niet zo te zijn maar het speelt wel mee. Als ik hem dan vraag wanneer hij kinderen wilt is het: nu nog niet.
Ook zijn er nog andere verschillen: ik wil een kat, hij een hond, ik kijk graag naar horror/thrillers hij naar acties. Ik hou van dance/trance en hardcore, hij houdt meer van rustiger muziek zoals r&b.
Ik sta (weer) voor een moeilijke beslissing. Hij heeft zeker zijn goede kwaliteiten. Hij zou me nooit kwaad doen en zou ook nooit vreemd gaan. Maar ik heb de indruk dat hij het allemaal wel gemakkelijk vindt op deze manier. Het leven komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat.
Als ik dan van andere mannen hoor: zet hem maar goed aan het werk, we waren zelfs verloofd, wilden een huisje kopen, dan heb ik zoiets van: waarom kan dat niet bij hem? Waarom moet ik eerst over mijn twijfels beginnen, voordat hij iets doet in het huishouden, voordat we naar het reisbureau gaan om boekjes te halen voor de vakantie, voordat ik te horen krijg: ach over een jaar of drie wil echt wel kinderen? Waarom? En als ik dat dan weer vraag en erbij vraag: wie geeft me de garantie dat het nu wel goed blijft gaan te horen krijg dat hij me die garantie niet kan geven?
Ik vind het zo moeilijk. We hebben ook leuke momenten. Maar leuke momenten heb je ook met vrienden denk ik er vaak weer achteraan. Ik wil hem geen pijn doen. Maar zo verder gaan wil ik ook niet meer.
Hebben jullie misschien tips ook al moet ik de beslissing zelf nemen? Wat zouden jullie doen?
Alvast bedankt.
