Hoi allemaal,
Zal me ff voorstellen, ben een grafisch ontwerpster van 27 en zit met een giga liefdes probleem.
4 jaar terug was het uitgegaan tussen mij en m'n vriend omdat ik des tijds nog op school zat en hij werkte full time (soms 6 a 7 dagen in de week) dus zag hem heel weinig. komt er ook nog bij dat mijn moeder hem totaal niet mag en andersom ook :(
Dus ging het niet zoals het moest. We hadden nooit ruzie en we zijn als vrienden uit elkaar gegaan.
Een jaar later kreeg hij een relatie met iem anders en ging bij haar wonen. Ik heb afstand genomen want wou niet met zijn liefdes leven bemoeien en was blij voor hem dat iem anders had gevonden. Soms zag ik hem nog in winkel en dan maakte ik een babbeltje met hem maar verder niks
vier jaar later had ik een baan een huisie en was zelfstandig geworden :P
Ik doe alles zelf alleen en werkte heel hard.
Begin dit jaar belde mijn ex me plots op en vroeg van hoe ik aan een woning gekomen was. Ik vond het vreemd...en zei: "je woont toch bij je vriendin?" Toen gaf ie toe dat ze het uitgemaakt had en op een nare mannier. Ze heeft hem gebruikt voor dingen waardoor hij helemaal klaar was met haar.
Week later kwam ie gezellig bij me eten en m'n huisie bewonderen en hij stond versteld van dat ik het zo goed in mijn eentje gered had in al die jaren.
Hij heeft heel veel respect voor me en was een gezellige avond maar er is niks bijzonder gebeurd. Had ook mijn gevoelens al in een apart plekje gegeven en we zijn gewoon vrienden.
De tweede keer kwam ie gezellig een film kijken bij me...nu begon alles naarboven te komen, mijn gevoelens voor hem kwamen terug en 2 keer zo heviger dan vroeger en andersom ook. Hij had zo een spijt dat ie me zo in de steek had gelaten en dat ie meer aan mij had dat die lompe ex van hem. Hij was mijn eerste vriend en ik was zijn eerste vriendin vandaar. Hij is zo veranderd en ik ook. We zijn veel volwassener geworden. En als we samen zijn, voelt het zo goed alsof we al die tijd niet uitelkaar waren.
Het probleem zit zo: Ik wil weer proberen en hij ook maar hij dwingt zichzelf om dat niet te doen. De reden...Hij wilt eerst zijn leven op orde hebben. (hij woont weer thuis bij zijn mams en werkt als een gek om een eigen woning te krijgen)
Zu zei ik we kunnen het toch proberen en dat je later bij me komt wonen?
Dat wilt ie niet (maar intussen zien we wel 1 keer per maand en dan gaat t heftig aantoe :P ) We hebben wel beloofd als we iem anders ontmoeten dat we dan wel het aangeven dat het op moet houden. Hij is goud eerlijk en heeft me nooit bedrogen.
En toch houden we ziels veel van elkaar. Ikdenk elke dag aan h'm het maakt me soms ziek dat ik niet bij h'm kan zijn. (dit is nu al een half jaar aan de gang) Liefde is zoo ingewikkeld :(
Toch hoop ik dat ik ooit weer bij h'm kan zijn...
Hij zegt ook dat het leven oneerlijk is en wil zo graag bij me zijn ... god dammit wat is ie koppig:(
Waarom kunnen we het gewoon niet proberen... zucht
Wat denken jullie van dit giga verhaal van me, ik weet dat een lap tekst is >.>
Grt,
Vex
Zie nu dat er een typfout in het kopje staat.... heb ik weer -_-
