Ik kom er niet meer uit.. wie geeft me raad? - Liefde en Seks - Flaironline

1. Geplaatst door vleermuisje | 06-02-2012, 00:30 | 254x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

   Lieve allemaal,
   
   Ik ben hier vandaag voor het eerst, en heb nooit mijn problemen op een forum neer gezet.
   Vind het best eng, maar ik zit nu in zo'n vervelende en verwarrende situatie, dat ik het even niet meer weet.
   Ergens hoop ik op een verlossend antwoord van een van jullie.. een antwoord die mij de knoop doet doorhakken.
   
   Ik ben nog erg jong, 23 jaar en heb een relatie van 7 jaar.
   Ik leerde op mijn 15de een leuke jongen. Robert.
   Robert was spontaan, en merkte al snel dat hij een hartje van goud had. We kregen verkering en waren vanaf dag 1 elke dag samen. Ik kwam er al snel achter dat zijn moeder een duidelijke rol in het gezin speelde. Haar wil was wet. Alles werd uit handen genomen van mijn vriend, hij hoefde niks te doen, in de eerste instantie dacht ik : Goh, wat een lieve moeder. Erg betrokken.. Na de hand kwam ik erachter dat elke keuze die robert maakte in overleg moesten met zijn moeder. Robert ging met de verkeerde mensen om en zat aan de drugs. Ik als meisje van toen 16 maakte ineens een hoop dingen mee.. Ik kom uit een zelfstandig gezin.. en ik was al vroeg zelfstandig, en leerde zelf alle klappen van de zweep. Mijn moeder had niet veel dus als ik iets wilde moest ik daarvoor mijn best doen, of zelf werken op latere leeftijd. Mijn vriend kreeg alles voorgeschoteld. Geld, opleidingen, zelf zijn onderbroeken kocht zijn moeder! Maar het ergste is nog dat hij zo ondankbaar en egoistisch kon zijn hierdoor.. Overal waar Robert was, was ik. Ik was verliefd. Hevig verliefd. Mijn wereld bestond op den duur alleen nog maar uit Robert, en dat vond zijn moeder niks. Want ik pakte haar zoon af in haar ogen.. Uiteindelijk is er een grote ruzie in huis gekomen. In details kan ik helaas niet treden, dat zou mijn verhaal te herkenbaar maken. Het gaat erom dat in de loop van de 7,5 jaar mijn vriend van 0 euro schuld naar tientallen duizenden euro's schuld is gegaan. Onze relatie stond op springen. Uiteindelijk zijn we bij iemand gaan inwonen. Ik heb iedereen achter gelaten voor hem, en opzij geschoven voor hem. Terwijl hij ondertussen schulden maakte had hij maling aan hoe mijn/onze toekomst eruit zou komen te zien. De keuze's die hij heeft gemaakt kan ik helaas ook niet vermelden.. Maar het waren keuze's die erg onverstandig en onvolwassen zijn. Toen wij bij iemand in woonde belde zijn moeder of hij even wilde langs komen voor een avondje gezelligheid. Ik was niet welkom natuurlijk. Mijn vriend ging! En is ook niet meer thuis gekomen, hij belde me de volgende dag om te melden dat het uit was, terwijl de bedoeling was dat we zouden trouwen. We zijn een half jaar uit elkaar geweest en ben hem toen weer tegen gekomen. Alles leek positief, en verrekt dat was nog zo ook! Alleen leek schijn te bedriegen want na verloop van tijd kwam weer diezelfde persoon naar voren. Weer uit elkaar gegaan, na geslagen, vernederd, voorgelogen, en bedrogen te zijn. Toch zijn we nu weer bij elkaar. En het leek allemaal zo mooi.. Nu is hij weer dezelfde persoon, met nog meer schulden, en gaat nu eindelijk pas iets aan zijn problemen doen. Door te gaan praten met een psycholoog. En hulp te zoeken voor zijn verslavingen. In al die tijd heeft hij vrolijk doorgeleefd maar het lijkt alsof ik van binnen gestorven ben. Inderdaad heb ik weleens iets met een ander gedaan. En dat is niet eens lichamelijk geweest, puur alleen internet en chat. Ik ben nooit vreemd gegaan. Ik heb hem al die jaren gesteund, hem opgeraapt wanneer hij de weg kwijt was.. Nu heb ik aangegeven dat het beter is dat we even onze eigen wegen gaan bewandelen. We wonen nu nog hier samen in een huis, van een naast familie lid van hem, gamed de hele dag. Ik heb geen sexuele aantrekkings kracht naar hem, maar hem moeten missen? Dat kan ik niet.. Tenminste zo lijkt het.. Ik heb veel meegemaakt en heb veel mensen verloren, dus ik hou heel erg vast aan wat oud en vertrouwd is.. En wat me veilig lijkt.. Stiekem ben ik bang voor al dat nieuwe.. Ik weet dat er anderen voor me zijn, maar waarom kan ik niet gewoon zeggen.. Schat, we hebben het hierover gehad, nu je spulletjes pakken en opzouten? Of moet ik hem weer die kans geven.? Ik kom uit een gelovige familie, ze vinden het een goeie jongen ondanks alles. En dat is hij ook.. Diep van binnen. Maar hij heeft zelf zoveel om aan te werken.. Daarbij waren niet alle jaren slecht.. We hebben ook hele leuke tijden gekend, ook de zwaardere hebben we elkaar gesteund. We hebben elkaar financieel gesteund.. Hij was mijn maatje, mijn alles.. Hij is een zacht en lief persoon maar is zo veranderd door alles.. Ook door dingen die hij met zijn moeder en vroeger meegemaakt heeft.. Waarom is dat nu ineens zo anders? Diep van binnen heb ik er medelijden mee.. En dien je elkaar te steunen in goede en slechte tijden.. Maar waarom vecht hij dan niet? En waarom lijkt het geen moeite doen? En zit hij alleen maar te gamen en te blowen? Ik ben een leuke, spontane, sociale meid die van genieten houdt.. Nu is er een jongen op mijn pad die mij alles wil bieden.. En mij rustig de tijd geeft om dingen uit te zoeken en op te lossen.. We hebben het tot nu toe gewoon leuk.. Ik ben heel eerlijk tegen hem, en hij respecteerd mijn keuze.. Maar toch heb ik het idee : Heb ik dan zoveel jaren echte leuke liefde gemist? Wie helpt mij hiermee? Ik weet het echt even niet meer.. 

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op onderwerp

1. vleermuisje schreef | 06-02-2012, 01:00

   ---

   

   • Profiel
   • 2 berichten

   ---

    niemand die mij een beetje raad kan geven?
   is dit nog de moeite waard? Moet ik hier nog moeite in steken? diep in mijn hart weet ik het al.. maar ik kan hem maar niet loslaten.. hij is een deel van mijn leven geworden.. aub wie herkent dit? of weet hoe ik nu kan handelen.. :(

   ---

   ---