Hopeloze verliefdheid - Liefde en Seks - Flaironline

1. Geplaatst door peter1965 | 11-03-2010, 22:02 | 1477x gelezen | 8 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

   Ik ben een man van 45 en zit met een probleem dat ik nooit verwacht had.
   Ik ben na 12 jaar huwelijk gescheiden, nu 3 jaar geleden. Ik woon met mn drie kinderen en op zich gaat alles goed.
   Een maand of 5 geleden ben ik in contact gekomen met een iemand uit mijn woonplaats waar ik vrij snel tot over mn óren verliefd op werd.
   Het probleem is dat deze jongen pas 20 jaar is, nog op school zit en een vriendin heeft.
   
   Hoewel ik meteen wist dat dit écht niet kan, gaat het maar niet over. Hij komt hier wel eens (o.a. om spelletjes te ruilen met mijn oudste zoon) en we zien elkaar ook wel eens buiten of gaan samen wat eten etc.
   Hij heeft dus een vriendin waar hij echt dol op is, maar die beslist niet mag weten dat wij vrienden zijn. Van zijn kant merk ik geen verliefdheid maar hij is wel degene die steeds het contact weer voortzet. 
   Ik dacht dat het beter was om afstand te nemen. Hoewel dat heel erg moeilijk was, hield ik dat toch wel vol, maar hij is het die steeds weer toenadering zoekt. Daar kan ik beslist geen weerstand aan bieden en zo gaat het maar door.
   
   Als we bij elkaar zijn, dan vergeet ik alles om me heen en is het gewoon heel erg fijn en gezellig. Ik merk dat ik hem echt op een enorm voetstuk heb staan. Ik kan bijvoorbeeld geen enkel negatief punt bedenken aan hem. 
   Als hij weer weg is, stort ik iedere keer in. Huilen, paniek, angst en wanhoop wisselen elkaar dan af. Dan ben ik écht compleet wanhopig en kan gewoon echt niks meer doen, soms wel 2 dagen lang. Dat kán natuurlijk gewoon niet. Ik houd me dan op de been door uit te kijken naar de volgende keer.
   
   Wat moet ik hier nu toch mee ? Mijn verstand zegt : stoppen, uithuilen en verder gaan.
   Mijn gevoel zegt : ik wil hem zo graag bij me in de buurt hebben. De gedachte van hem niet meer zien kan ik niet verdragen. Dan ben ik dus écht in paniek.
   Dit was nooit mn bedoeling. Ik was al vaker verliefd op mannen, maar dat was niets vergeleken bij wat ik nu meemaak. Nogmaals, ik was er niet op uit en na mijn scheiding had ik mn liefdesleven al helemaal in de ijskast gezet. Daar was ik totaal niet mee bezig, totdat ik hem tegenkwam. Ik heb nooit belangstelling voor zulke jonge mensen, althans niet op liefdegebied. Ik weet het niet meer en ik zie geen uitweg hieruit.

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

8 reacties op onderwerp

1. stefanie_87 schreef | 12-03-2010, 06:59

   ---

   

   • Profiel
   • 31 berichten

   ---

   Hoi,
   
   Tja wat je hier mee moet.
   Persoonlijk zou ik hier mee stoppen vanwege het leeftijd verschil.
   Hoe moeilijk ook.
   
   Maar ik snap dat moeilijk is omdat hij ook steeds weer aandacht zoekt...
   Maar aan de andere kant mag zijn vriendin er ook weer niks van weten en moet alles maar stiekem.
   Dat is naar mijn idee geen leven, en zo te lezen bent u daar elke keer ook weer de dupe van.
   
   Ik zal er mee stoppen en hem dat ook heel goed duidelijk maken, en hem dat zeer goed vertellen.
   
   Ik hoop dat je er wat aan hebt?
   
   Groetjes Stefanie

   ---

   ---

2. peter1965 schreef | 13-03-2010, 23:41

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

    Ik weet het, ik moet er mee stoppen. Daar was ik vanochtend nog 100 % van overtuigd, na een lange nacht nadenken. Maar vanmiddag stond ie weer voor de deur en daar ging mn overtuiging weer overboord.....Morgen komt ie weer en van de week nog een keer en volgende week komt ie me ophalen om  ergens iets te gaan eten.
   Pfffff en dan moet ik zeggen "sorry ik stop ermee" ? Dat zou wel het beste zijn,dat weet ik, maar mn gevoel verzet zich daar uit alle macht tegen en ik kan geen enkele weerstand bieden aan zijn charmes. Klinkt leuk, maar dat is het ergens niet, zeker omdat ik goed weet dat ie daarna weer naar zn vriendin gaat. Ik zit klem, ik kom er niet meer uit.
   Hoe kan het dat ik hem ieder uur van de dag mis, iedere 5 minuten mn mail, hyves en msn controleer ? De hele dag met mijn mobiel in mn zak loop ? Idioot toch ?

   ---

   ---

3. love_stoned schreef | 14-03-2010, 11:42

   ---

   

   • Profiel
   • 593 berichten

   ---

   ik he een vraagje, waarom mag zijn vriendin niet weten dat jullie vrienden zijn?

   ---

   ---

4. peter1965 schreef | 14-03-2010, 16:54

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

   Dat weet ik niet. Feit is dat hij heel erg bang is dat zij er achter komt. Dat zou toch eigenijk niet hoeven lijkt mij, als je zelf verder niets achter een vriendschap zoekt.
   Ik heb hem wel een paar keer geld toegestopt en daar zei hij van dat hij enorme problemen zou krijgen als zn moeder of vriendin er achter zouden komen dat ik hem dat geef.
   
   Hij zegt steeds dat ie het zo fijn vindt dat ie met alles bij mij terecht kan en dat ik hem als enige, begrijp als ie ergens mee zit. Hij zegt ook dat ie mij door en door vertrouwt en dat ik me nooit zorgen hoef te maken dat hij de vriendschap zal stoppen.
   
   Ik weet niet hoe ik dat met die vriendin moet duiden. 

   ---

   ---

5. love_stoned schreef | 15-03-2010, 12:11

   ---

   

   • Profiel
   • 593 berichten

   ---

   Als jullie een hapje gaan eten, kan je misschien uitleggen wat het emotioneel allemaal met je doet.

   ---

   ---

6. posi39 schreef | 05-04-2010, 09:53

   ---

   

   • Profiel
   • 235 berichten

   ---

   Hoi Peter,
   
   Ik heb je een prive berichtje gestuurd.
   
   mvg Posi.

   ---

   ---

7. Musky schreef | 13-05-2010, 12:48

   ---

   

   • Profiel
   • 10 berichten

   ---

   Dag Peter,
   
   ook ik heb je een privé-mailtje gestuurd.
   
   Sterkte met dit dillema, Patty

   ---

   ---

8. peter1965 schreef | 03-06-2010, 18:11

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

    Hier ben ik weer, met een update.
   
   
   Ik ga nog steeds met die jongen om. Een week of 4 geleden is zijn vriendin er achtergekomen dat wij nog steeds contact hebben. Ze kreeg daardoor vreselijke ruzie met haar vriend en op een zaterdagochtend stond ze voor mn deur. Ze was vriendelijk maar wel wanhopig. We hebben een uur met elkaar zitten praten over hem, en ze
   gaf aan dat hij haar al een tijdje op de hoogte hield van het feit dat ie bij mij kwam.
   Hij wilde echter niet vertellen wat we dan deden (niks dus, maar dat gelooft ze niet).
   
   Vervolgens kwam ze met het verhaal dat hij helemaal niets om mij geeft, maar alleen komt in de hoop dat ie geld van mij kan krijgen. Ik had hem een paar weken daarvoor al eens een brief geschreven, met daarin voorzichtig mijn gevoelens. Niet dat ik verliefd was op hem, maar wel dat hij erg belangrijk voor me is. 
   Die vriendin beweerde tegen mij dat zij samen die brief gelezen hadden en dat vooral hij er heel hard om had moeten lachen.
   
   Voor mij stortte alles in op dat moment. Ik kón en wilde niet geloven wat zijn vriendin allemaal zei. Vervolgens is ze naar hem toegegaan en heeft ze het uitgemaakt.
   Grote opschudding bij hem en hij was erg boos op haar én mij dat we over hem hadden zitten praten.
   
   Na een paar dagen maakte hij het goed met zn vriendin, deze keer onder de belofte echt nóóit meer met mij contact zou zoeken. Dezelfde dag deed ie dat toch alweer en hij legde uit dat zijn vriendin die rotdingen over hem had verteld in de hoop dat ik een hekel aan hem zou krijgen en hem niet meer wil zien.
   
   We zijn nu 3 weken verder. We hebben nog steeds dagelijks contact en een paar keer per week komt ie langs. Vorige week heb ik hem rechtaf verteld dat ik echt smoorverliefd op hem ben. Dat vermoeden had hij al zei hij en het was niet erg, maar hij durft ons contact niet openlijk te laten plaatsvinden.Bang voor zn vriendin, bang
   voor zn vrienden. Hij kan dan beter de stad verlaten zegt ie, als dat gebeurt.
   
   Bij dat gesprek heb ik twee uur zitten huilen. Hij vond dat heel erg, want dat he zó diep zit bij mij had hij niet gedacht. De dagen daarna heb ik écht dagelijks gehuild en 
   gewanhoopt over hoe nu verder. Ik weet dat ik altijd op de achtergrond moet blijven en op een dag, als hij met haar gaat samenwonen, is het helemaal afgelopen.
   Daar ben ik bang voor. Ik houd zo ontzettend veel van hem, dat ik echt dagen heb
   dat ik maar liever niet meer wakker wordt de volgende ochtend. Erg om te zeggen, ik weet het, maar zo is het wel. Ik heb inmiddels 3x geprobeerd te stoppen, door hem te negeren, maar bij het eerste het beste berichtje van hem kan ik dat al niet meer.
   
   Ik weet het niet meer. Hij laat me nooit vallen zegt hij, maar zijn verkering met die vriendin is voor mij zo ontzettend pijnlijk, dat ik echt niet meer weet hoe ik dit moet
   aanpakken. Als hij bij me is, is het zo heerlijk, dan ben ik op slag al mn angsten en zorgen kwijt. Maar zodra hij weer weg is, dan komen de tranen en zak ik weer in dat
   eindeloze verdriet. Vanavond komt ie weer, dat is fijn, maar ik ben er ook bang voor.

   ---

   ---