Clubafbeelding van Liefde en Seks

Liefde en Seks

Hier vind je vanalles over liefde, seks en relaties. Bovendien gebruiken we deze club voor alle verwijzingen uit Flair-artikelen naar liefde- en sekstopics.

  • Beheerder: Redactie Flair
  • Thema's en emoties: liefde seks, avontuurlijk, sexy

Met...

  1. Flaironline
  2. Clubs
  3. Liefde en Seks
  4. Flinke relatiecrisis met vreemdgaan: hoe komen we eruit??

Dit onderwerp heeft 16 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 07-12-2009 01:02. \t\t

Flinke relatiecrisis met vreemdgaan: hoe komen we eruit??

  • Zoek in dit item
  1. Geplaatst door Lavilla | 03-02-2009, 22:06 | 5867x gelezen | 16 reacties
    Afbeelding van Lavilla
    Ik ben helemaal radeloos en hoop dat iemand zich herkent in dit verhaal en tips voor me heeft. Ik zit eerlijk gezegd niet te wachten op de reactie: "je bent stom dat je nog bij hem blijft"...

    Mijn vriend en ik zijn samen sinds augustus '07 en wonen samen sinds november '07. Vanaf het eerste moment wist ik: dit is hem, mijn ware, mijn droomprins. Zo denk ik er nog over! Sinds afgelopen nov/dec gaat het echter niet goed. Er zijn steeds meer spanningen en woordenwisselingen, vaak om niks. Dit is dermate geëscaleerd dat mijn vriend twijfelt of hij wel verder wil met mij. Liefde is absoluut niet het probleem, dat weten we allebei, maar het is ontzettend moeilijk. We willen eruit komen maar het lijkt wel of we steeds verder van elkaar af komen te staan. Mijn vriend geeft aan dat de spanningen er vanaf het begin zijn geweest, ikzelf heb dat anders ervaren. In de beste relaties komt er weleens iets voor, maar ik heb 25 ongelukkige jaren achter de rug en ben sinds anderhalf jaar pas echt gelukkig, dat die spanningen voor mij nooit impact hebben gehad. Ik stond stil bij de mooie momenten en dat waren er heel veel. Gelukkig praten we heel erg veel, maar de laatste weken hebben we zoveel gepraat dat ook dat steeds moeilijker wordt.

    Nu ben ik er een ruime week geleden achter gekomen dat mijn vriend is vreemd gegaan, alles erop en eraan, en hij is ook nog verliefd op die vrouw, die al jaren een hele goede vriendin en collega is. Ze zien elkaar bijna elke dag. Dit heeft mij ontzettend veel pijn gedaan en hij heeft ook spijt. Omdat ik zo ontzettend veel van hem hou heb ik gezegd dat hij moest kiezen, ongeacht de situatie met de spanningen. Ik of zij. Hij was heel blij met die kans (en terecht!!) en heeft voor mij gekozen. Het blijft moeilijk omdat hij gevoelens voor haar heeft, en daar moet hij natuurlijk vanaf. Ze hebben het contact verbroken op de rook- en koffiepauzes op het werk na. Vandaag heb ik hem (na een gesprek met mijn coach, zie hieronder) gevraagd ook die koffiepauzes te vermijden. Anders wordt hij dagelijks geconfronteerd met haar en zijn gevoelens en verdwijnt die verliefdheid zeker niet. Ik vond dit ontzettend moeilijk om te doen en hij was er zeker ook niet blij mee, ook omdat ze vaak met een groep gaan pauzeren, maar hij heeft wel beloofd dit voorlopig op te geven. Ik wil absoluut geen vriendschap verbieden, maar gezien de verliefdheid zal hij die vriendschap wel op een laag pitje moeten zetten voorlopig.

    Ondanks zijn vreemdgaan en de spanningen hou ik zoveel van mijn vriend dat ik doodsbang ben hem kwijt te raken. hij is gewoon mijn alles en betekent ontzettend veel voor me. Ik wil er dan ook alles aan doen om mijn relatie te redden maar ik weet gewoon niet hoe. Het lijkt wel of de kloof groter wordt. Mijn vriend wil verder met mij, maar wil absoluut geen relatie met spanningen. Daar moeten we uit zien te komen, maar hoe..? Uiteraard moeten ook zijn gevoelens voor die ander verdwijnen. Daarna moet hij zichzelf weer kunnen zijn.

    In de spanningen heb ik zeker mijn aandeel. Ik vind het heel moeilijk om mijn gevoelens te verwoorden, gebruik soms de verkeerde woorden terwijl mijn vriend behoorlijk letterlijk luistert en een gigantisch goed geheugen heeft. Zonder dat we het willen leidt dit tot vervelende situaties. Mijn vriend heeft zich aangepast aan mij maar is daardoor zo veranderd dat ik de oude hem mis. En zomaar terug veranderen lukt ook niet.

    Ik ben ontzettend onzeker, perfectionistisch, druk in mijn hoofd. Dat werkt ook mee in de spanningen. Ik ga nu sinds enkele weken naar een coach om hieraan te werken want ik ben er zelf ook helemaal klaar mee. Vandaag hadden we een heel goed gesprek waarin ze aangaf dat mijn mannelijke kant totaal niet ontwikkeld is. Heel goed te verklaren, want mijn vader stierf toen ik jong was, mijn moeder was net zo als ik en zij stierf ook al jong, waardoor ik op mijn 18e wees was, zorgde voor mijn zusje en iedereen om me heen (behalve voor mezelf) en doorrende tussen huishouden, studie en werk. Uiteindelijk ben ik heel trots op wat ik heb bereikt, heb ik hele lieve mensen om me heen, maar ik vergeet mezelf en maak me gek door alles wat ik wil, en ik trap mezelf continue omlaag. Nu komt dat toch allemaal eruit. Daar ben ik dus wel aan het werken, voor mezelf maar daarmee ook voor mijn relatie, maar helaas is dit een proces dat langer duurt dan een paar weekjes.

    Mijn vriend en ik hebben een nieuwbouwwoning gekocht die nog opgeleverd moet worden (eind dit jaar pas). We hebben alle stappen in volle overtuiging en met heel veel liefde genomen, ik vind dan ook totaal niet dat alles te snel is gegaan. Maar dat is wel het oordeel dat veel mensen klaar zullen hebben. In ieder geval wil ik niets liever dan onze relatie weer helen en samen vol vertrouwen de toekomst in gaan. Op sommige momenten lukt me dit positieve gevoel vast te houden, maar ondertussen ben ik ook ontzettend bang om hem kwijt te raken, boos om wat is gebeurd, voel ik me machteloos omdat ik hem zie worstelen met zijn gevoelens en omdat ik niet weet hoe we uit deze dip komen en ben ik verdrietig omdat onze toekomst onzeker is. Ik heb er vertrouwen in dat ik met hulp van mijn coach sterker kan worden, en weet dat mijn vriend ook wil dat het goed komt, maar op dit moment ben ik gewoon zijn droomvrouw niet en speelt er zoveel... Hij ziet het absoluut niet zitten om in relatietherapie te gaan zo snel al, dat wil ik respecteren, dat gaat gewoon niet gebeuren.

    Wie herkent zich hierin en heeft dit meegemaakt en kan mij tips geven?
    Reageer op onderwerp
    • Print deze pagina

16 reacties op onderwerp

  1. Hanneke schreef | 04-02-2009, 12:23
    Afbeelding van Hanneke
    Hierover stond een artikel in de flair, misschien haal je daar ook nog wat uit?
  2. regenboog3x schreef | 04-02-2009, 12:24
    Afbeelding van regenboog3x
    Ruim twee jaar geleden heb ik iets vergelijkbaars meegemaakt. Onze situatie was wel iets anders (relatie van 20 jaar, drie kinderen) maar ik begrijp je pijn, verdriet en wanhoop.
    Mijn man ging vreemd met een collega, wij hadden verder geen ruzies o.i.d. maar waren wel wat van elkaar vervreemd. Het heeft maar een paar weken geduurd, maar haalde ons hele leven overhoop.
    Hij heeft voor mij gekozen, we hebben afgesproken dat het eerstkomende halfjaar geen grote beslissingen over weggaan genomen zouden worden. We hadden TIJD nodig. Ik om mijn verdriet te verwerken en de enorme klap in mijn gezicht, hij om zijn gevoel voor mij weer terug te krijgen.
    We hebben nog een tijdje relatietherapie gehad, maar dat vonden we eerlijk gezegd allebei niet zo super gaan.
    Mijn man heeft uiteindelijk ontslag genomen, dit heeft grote (ook financiele) gevolgen gehad dus de relatie kwam nog wat meer onder druk te staan. Hij was wel heel snel over zijn vriendinnetje heen, het heeft nog lang geduurd voordat hier alles weer een beetje rustig werd.
    Dus wat ik je kan zeggen is: neem hier de tijd voor. Neem geen grote beslissingen, blijf eerlijk tegen elkaar.
    Ik wens je veel sterkte, ik weet hoe je je voelt nu.
  3. gewooniemand72 schreef | 14-02-2009, 10:47
    Afbeelding van gewooniemand72
    Gisteren met veel interesse en een brok in de keel het stuk over
    vreemdgaan in Flair 8 gelezen net zoals het het stuk in Flair 7 over
    die oudere paren die al zolang bij elkaar zijn (maar daar later over
    meer). Ja als man lees ik ook de Flair [:$]


    Toen mijn vrouw en ik een relatie met elkaar zijn aangegaan was
    ze heel duidelijk dat ze vreemdgaan en liegen het ergste vond wat er
    was en dat we dus altijd eerlijk tegen elkaar zouden moeten zijn. Dat
    eerste kan ik alleen beamen (een ex vriendin van mij was ook in eens
    verliefd op een ander en ging weg) en het tweede was voor mij als
    vanzelf sprekend.

    Dit
    jaar zijn wij 16 jaar bij elkaar waarvan al meer dan de helft getrouwd
    en hebben samen twee schatten van kinderen (die zoals het hoort af en
    toe ook achter het behang geplakt mogen worden [;)]). Maar ik ben bang
    de 17 jaar samen niet halen (hoewel het niet aan mij hoeft te liggen).

    Enkele
    maanden geleden toen we 's avonds lekker tegen elkaar aanlagen in bed
    vroeg ik mijn vrouw wat er met haar aan de hand was want die week was
    ze afwezig en vond het ook vreemd dat ze al enige tijd regelmatig het
    MSN scherm weg tapte als ik achter haar langs liep of de mogelijkheid
    bestond dat ik op het scherm mee zou kunnen kijken. Er zou niks aan de
    hand zijn zei ze. Maar ondanks eerder afspraken begon het toch aan mij
    te knagen en 's nachts badend in het zweet van een nachtmerrie ben ik
    naar beneden gegaan om de conversatie logs van MSN na te kijken. En
    helaas werd de nachtmerrie werkelijkheid.


    Daaruit bleek dat ze al meedere maanden verliefd was op een
    kennis van ons die we 1.5 jaar daarvoor hebben leren kennen op een
    festival en waar we samen ook regelmatig mee MSN-den. Toen ik dat las
    (en nog meer) dacht ik dat op dat moment mijn wereld instore, met
    tranen in mijn ogen heb ik haar wakker gemaakt en verteld wat ik
    gevonden had. Zoals te verwachten was ze ook behoorlijk aangedaan van
    mijn bevindingen en hebben die nacht dan ook meerdere uren samen
    gehuild, gepraat etc. En hoewel ze verwacht had dat ik volledig door
    het lint zou gaan en vreselijk boos zou worden. Maar helaas was dat
    niet zo. Ik was veel te droevig om kwaad op haar te kunnen wezen (ja ik
    weet het, ik ben een watje). Ik heb haar gezegd dat ik begreep dat ze
    verliefd kon worden op hem (hij is bijzonder charmand en al lang
    gescheiden) en dat het vermoedelijk te maken het met het gemis aan een
    vader figuur in haar leven (haar ouders waren op hele jonge leeftijd
    gescheiden) en heb haar dan onvoorwaardelijk vergeven. Ik dat ik zoveel
    van haar houd en ze had aangegeven dat ze bij mij wou blijven heb ik
    zelfs instemde met een gesprek met ons en de kennis om voor haar een
    hoofdstuk af te sluiten. Dat gesprek was uiterraad beladen en tegen de
    einde van de avond was het naar mijn idee helemaal over en uit. En
    hebben we de weken daarna extra aandacht aan elkaar besteed (dingen
    samen doen) en veel geknuffeld.

    Echter na drie weken veranderde
    er weer wat in haar gedrag en heb ik haar gevraagd wat er aan de hand
    was. Toen kwam het hoge woord er uit. Ze had nog regelmatig telefonisch
    contact met hem (ondanks dat we afsproken hadden met zijn 3-en dat mijn
    vrouw en hij geen contact meer zouden hebben) en de verliefdheid was
    alleen maar heftiger geworden. Zelfs zo heftig dat de verliefheid het
    houden van mij had verdrongen hoewel ze aangaf nog steeds van mij te
    houden (maar dan anders als vader van haar kinderen). En ze zag geen
    toekomst meer voor ons samen.


    Totaal van de wereld geslagen heb ik mijn moeder opgebeld of ze
    thuis was voor een goed gesprek. Het bleek dat ze mijn vrouw al eens
    gevraagd of er iets aan de hand was tussen haar en die kennis. Maar ze
    had altijd ontkent. We hebben enkel uren gepraat en gehuild en zoals
    het een moeder betaamd bood ze aan dat er altijd een kamer beschikbaar
    was onze relatie rust en bedenk tijd te gunnen. Iets waarvoor ik haar
    nog altijd heel dankbaar ben.

    Die dag ben ik weer naar ons huis
    heen gegaan en hebben nog veel gepraat. Samen hebben we besloten dat we
    hier blijven wonen totdat ze er aan toe is om op zich zelf te gaan
    wonen. Het is soms moeilijk en regelmatig worden er gemeende dikke
    knuffels (zoals vrienden of familie dat doen) gegeven omdat we daar gewoon aan toe zijn.


    Voor mijzelf vind ik nog het ergste dat ik er buiten mijn familie met niemand over kan praten (een goed bevriend stel weet er ook van maar ik wil hun niet onnodig belasten met ons probleem). En
    van die vragen van "Hoe is het er nu mee" en "Hoe gaat het samen
    verdere" word je niet echt blij als je het antwoord nog niet weet. Want je blijft (misschien tegen beter
    weten in) hopen dat die verliefdheid een bevlieging is die overgaat en de relatie het overleeft.


    Sommige mensen zeggen dat vreemdgaan iets is wat in onze natuur zit. Maar zit daar dan niet het verschil tussen mensen en natuur ? We noemen ons zelf intelligent en rationeel denken. Maar als je dan die verhalen uit Flair 7 over
    die oudere paren die al zolang bij elkaar zijn geloof ik echt in de kracht van "houden van". Hoe moeilijk dat ook kan zijn.


    Voor mij ? Voor ons ? Op dit moment weet ik niet hoe groot de kracht "houden van" van mij en mij vrouw is. Ik hoop groot genoeg om ons door deze crisis heen te trekken.
    "De mens is het product van zijn verleden en de mensheid is de uitkomst van haar geschiedenis. Wie de geschiedenis kent, trekt daaruit zijn conclusies en vermijdt de fouten uit het verleden." Erich von Daniken - 1999
  4. gewooniemand72 schreef | 16-02-2009, 08:03
    Afbeelding van gewooniemand72
    Lavilla,

    Sorry dat ik me zo groots uit liet over mijn eigen elende. Daardoor was ik helemaal vergeten een echt antwoord op jou posting te geven.

    Maar ik begrijp je situatie maar al te goed. Ik heb het zelfde met mijn vrouw, het verhaal kun je hierboven/hieronder lezen.

    Ik dacht dat ik alles was mijn vrouw in een haar partner wou zien, een
    stabiele persoonlijkheid, een warme schoon familie, doet zijn deel in
    het huishouden, werkt partime om ook voor de kinderen te zorgen, rustig
    (geen feest / stap beest). Maar blijkbaar zocht ze "spontane en
    avontuurlijke" dingen. Als ze da maar een jaar eerder gezegd had :-(


    Ik wil er ook alles aan doen om onze relatie te redden en dan niet alleen , zoals je vaak hoort, "voor de kinderen". En het doet me dan ook heel veel pijn als ik dan te horen krijg dat ze besloten heeft een dagje die kant op gaat omdat hij een operatie heeft ondergaan en dat ze er dan ook nog een nachtje wil overnachten (ja want het is zo ver. . . . ). Op dat soort momenten sta je vreselijk alleen. En dat gevoel zul ook jij hebben.

    Maar wat van belang is dat het van twee kanten moet komen anders staat je helemaal alleen in deze strijd.

    Ik wens je veel kracht, wijsheid toe in deze moeilijke tijd voor je. En hoop dat je in je missie slaagd.
    "De mens is het product van zijn verleden en de mensheid is de uitkomst van haar geschiedenis. Wie de geschiedenis kent, trekt daaruit zijn conclusies en vermijdt de fouten uit het verleden." Erich von Daniken - 1999
  5. posi39 schreef | 16-02-2009, 14:18
    Afbeelding van posi39
    Gewooniemand...ik heb een klein inboxberichtje bij je achtergelaten.
    mvg Posi39
  6. ennudan schreef | 18-02-2009, 13:43
    Afbeelding van ennudan
    Ik heb mijn man (nog) niet betrapt op vreemdgaan maar mijn gevoel zegt dat ik er niet zo ver vandaan ben.
    Heb al wel een mobiel in zijn jaszak gevonden waar ik niets van af wist, na een paar dagen zwijgen heb ik het
    toch maar gevraagd waarom ik er niets van af weet, en zijn nummer niet krijg, lijkt mij normaal als je 11 jaar bent
    getrouwd en 3 kinderen samen hebt gekregen. Ook wist hij de geschiedenis van het internet, en gaat me net te vaak
    savonds de deur uit voor bv voetbal of wat dan ook.Het is al geescaleerd en ben al een paar dagen weggegaan naar mijn ouders
    en hij zegt dat hij het allemaal even niet meer weet, toch proberen we het nog , mijn liefde is er wel en heb ik hem ook laten zien en
    gezegd, maar deze onzekerheid is verschrikkelijk, zeggen dat er geen ander is maar ondertussen wel allerlei geheimen.
    Weet het ook niet meer, want je kunt daar niks aan veranderen al zouden we dat zo graag willen. Alles is te koop in de supermarkt en
    andere winkels maar een potje dat je man weer gewoon van je houd en thuis wil zijn is er niet. Wachten op wat.........
    Jij ook heel veel sterkte er zijn zat mensen die in ons schuitje zitten, al heb je daar ook niks aan, proberen jezelf teblijven is moeilijk
    want wil van alles veranderen om het beter te maken.
    Groetjes
  7. me36 schreef | 02-03-2009, 20:03
    Afbeelding van me36
    Hallo allemaal,

    Ik zit ook in het schuitje ben ik bang [:(]
    wij zijn al een tijd uit elkaar geweest omdat hij vreemd was gegaan.. en in die tijd zijn we toch weer bij elkaar gekomen maar ik kan het nog steeds niet vergeten en daar komt bij dat hij altijd nog steeds erg geheimzinnig met z'n telefoon doet... en ik weet dat hij nog veel praat met zijn "vriendinnetje" en dat doet zo verdomde zeer er zijn alweer de nodige ruzies over geweest maar het wil maar niet tot hem doordringen dat het me zeer doet..ik weet met gemak niet meer wat ik ermee moet... en inderdaad erg vaak weer weg zijn of extra vaak naar het toilet voor mijn gevoel om zijn telefoon te checken..
    ik weet het niet meer...
  8. Arrogante_trut schreef | 04-03-2009, 13:42
    Afbeelding van Arrogante_trut
    waarom wil je zelf nog een relatie onder deze voorwaarden? Verdien jij niet iemand die nu wel helemaal voor je gaat? als het nog steeds niet tot m doordringt dat het je zeer doet, waarom laat je deze man dan weer telkens over je hart walsen?
    Je kunt niet vergeten, je kunt m niet vertrouwen, hij heeft ook niet duidelijk voor je gekozen, dus niet ingezien dat ie jou kon/kan kwijtraken met zijn gedrag. Sterker nog hij gaat gewoon door met stiekem doen, met contact hebben met zijn vriendinnetje en vind dat jij dat maar moet accepteren.
    En wat je ermee moet? Eigenlijk heel simpel. zolang jij blijft accepteer je. Dus of je stopt met ruziemaken en vragen en je accepteert dat ie naast jou nog dat vriendinnetje heeft en kennlijk niet bereid is om haar op te geven. Of je besluit dat je liever geen man hebt dan een die je moet delen.
  9. bewustvrijgezellig schreef | 04-03-2009, 14:16
    Afbeelding van bewustvrijgezellig
    helemaal mee eens! dit soort dingen kunnen alleen maar dorgaan omdat JIJ het toestaat/accepteert! hij had dan aan mij een héle verkeerde!![:@]
  10. bewustvrijgezellig schreef | 04-03-2009, 14:16
    Afbeelding van bewustvrijgezellig
    helemaal mee eens! dit soort dingen kunnen alleen maar dorgaan omdat JIJ het toestaat/accepteert! hij had dan aan mij een héle verkeerde!![:@]
  11. me36 schreef | 04-03-2009, 14:32
    Afbeelding van me36
    Jullie hebben helemaal gelijk hij kan er mee doorgaan omdat ik het toesta [:(]
    maar ik ben de ruzies erover zoooo zat.. misschien kom ik ooit echt op het punt van tot hier en niet verder.. maar weet ook van mezelf dat dat heeel lang kan duren.
    moet er nog maar eens heel goed over nadenken..
  12. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 04-03-2009, 16:24
    Afbeelding van gebruiker_verwijderd_178
    Voor jou hoop ik dat je snel op dat punt komt van tot hier en niet verder.....want het lijkt er op dat HIJ niet zal veranderen. De enige die hier verandering in kan brengen ben jezelf!
    Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!
  13. Arrogante_trut schreef | 04-03-2009, 16:33
    Afbeelding van Arrogante_trut
    telkens ruzie maken heeft ook gen enkele zin. Sterker nog je haalt er je eigen positie mee onderuit, omdat jij uiteindelijk wel degene bent die steeds weer toegeeft. Want hoeveel indruk maakt boos worden nog op je man, als hij weet dat ie alleen ff de scheldkannonade moet uitzitten en dan vervolgens vrolijk verder kan gaan met wat ie al deed?
    Dus wat zou je nog ruziemaken als dat je alleen energie kost en helemaal niets oplevert. hooguit mss dat je man juist zijn heil zoekt bij vriendinnetje, omdat zij wel "leuk en gezellig" is en geen ruziemaakt.
    keuze is aan jou, maar wat je nu doet levert niets op. Dus of trek echt een grens en pak je koffers met de boodschap dat er pas sprake kan zijn van een terugker als zij uit beeld is en jullie samen in therapie gaan. Of stop met ruziemaken, blijf bij hem, zoek eventueel zelf ook een minnaar erbij.
  14. luz schreef | 14-05-2009, 21:03
    Afbeelding van luz
    hoi lavilla,


    ik hoop voor jou dat het goed komt met je vriend...maar ik denk wel dat ik hem in jouw schoenen misschien had gezegd....om het eerst maar voor zichzelf uit te zoeken...en afstand te nemen. het zou eerst verdomd zwaar zijn....maar het zou je op de lange termijn misschien een hoop aan spanning en ellende kunnen schelen...en daarnaast...als hij dan terug zou komen...en jij wilt hem ook nog nadat je voor jezelf alles op een rijtje hebt kunnen zetten....dan zul je kunnen weten dat hij ook echt met zijn hart voor jou zal kiezen en niet alleen maar met zijn verstand.
    ik weet wel;
    alles is makkelijker gezegd dan gedaan...en niemand kan voor jou bepalen wat wel of niet goed voor jou is....want jij bent de enige wie dit weet.

    liefs,

    luz
    luz wijzigde dit bericht op 16-05-2009 18:01 met 74%
  15. Binki schreef | 12-11-2009, 13:41
    Afbeelding van Binki
    Ik heb dit ook meegemaakt en de periode dat ik erachter kwam tot dat ik hem wegstuurde was een ware hel van onzekerheid. Je doet zo je best dan! Ze beloven diegene niet meer te zien maar doen het toch. ik heb mezelf belooft dit nooit meer zo te doen! Als ik het weer zou meemaken (hoop ik niet) kan hij gelijk vertrekken want je waardigheid houden is het belangrijkste dat er is. En als hij echt jou wil komt hij terug! anders neemt hij je alleen maar in de maling.
  16. V_88 schreef | 07-12-2009, 01:02
    Afbeelding van V_88
    Hoi,
    Ik begrijp je helemaal. Heb vrijwel hetzelfde mee gemaakt, alleen is mijn vriend niet "all the way" gegaan, hij heeft zich alleen oraal laten bevredigen door één of ander zielig wijf, die wist dat hij een vriendin had.
    Maar goed, hier ben ik dus achter gekomen een week voor dat we samen op vakantie zouden gaan, je snapt al dat ik geen zin had om met hem op vakantie te gaan, en het liefst had ik hem gelijk gedumpt. Maar er viel niets meer te regelen en zijn we toch samen op vakantie gegaan.
    Hij heeft ontzettend zijn best gedaan, ik zoende niet meer met hem, raakte hem niet meer aan etc. En nu een half jaar verder, gaat het beter dan het ooit geweest was. Dit had ik nooit durven dromen. Ik denk dat je het tijd moet geven, en dat JIJ het gevoel moet krijgen dat hij ook echt weer voor jou wil gaan, dat hij beseft wat hij bijna kwijt is geraakt, en aub speel hard 2 get, het heeft mij echt geholpen. En ik was ook iemand die altijd zei, als mijn vriend vreemdgaat, hoef ik hem niet meer. Maar ik hou zo veel van hem, dat ik hem nog 1 laatste kans heeft gekregen. En daar heeft hij heel veel voor moeten doen. Ik had trouwens voor dat ik erachter kwam van dit alles, al het gevoel dat er iets aan de hand was, hij had zijn telefoon altijd in zijn broekzak en nam hem overal mee naar toe terwijl hij dat nooit heeft gedaan.
    Maar genoeg over mij..
    Ik wens je ontzettend veel sterkte toe, en ik geloof er in dat het echt nog goed kan komen!

    Liefs,
    V
Zoekwoorden
Type
uitgebreid zoeken

Links

Je volgt deze club nog niet.

Club Chat

Openbare berichten

Wie doet wat

Wie hier?

Er is niemand online!

Home
Clubs
Help
En verder...
Tijdschrift Flair