Op het moment heb ik bijna 2 jaar een relatie met mijn vriend. We hebben veel dezelfde interesses en we hebben zelfs een half jaar samengewoond in Marokko. Ik ben nog student en woon ongeveer 1.5 uur rijden met de auto bij hem vandaan, dus samenwonen lukt nu niet. Op zich vind ik dat niet erg: het is best prettig om in mijn eentje te wonen. Alleen, sinds we uit Marokko terugkomen heb ik het gevoel dat we langs elkaar heen leven. Eerst dacht ik "Dit is tijdelijk, het is gewoon gewenning omdat we van het ene in het andere uiterste vallen". Maar het gevoel blijft aanhouden. We zien elkaar elk weekend. Ik kom bij hem op vrijdagavond en ga maandagochtend weer weg. Hij woont nog bij zijn vader in huis, maar is wel bezig een eigen huis te zoeken. Toch belemmert mij dit ook: niet vaak gezellig met z'n 2en op de bank, want daar zit schoonvader ook. Overigens een aardige man. Mijn vriend is niet een echte beller. We bellen doordeweek alleen 's avonds, maar als hij bij zijn vrienden is of andere verplichtingen heeft (vaak) kan het maar zo gebeuren dat we elkaar bijna 2 of soms 3 dagen niet spreken. Ik voel me daar helemaal niet lekker bij. We hebben niet meer de gesprekken die we ooit hadden over allerlei maffe en gekke dingen, wensen, filosofieën en dromen. Ik heb hem dit gezegd, maar hij wil niet verplicht worden om te bellen. Dat wil ik ook helemaal niet, maar ik zit er wel echt mee. Onze communicatie is minimaal. Gaat vaak alleen over de feiten: waar heb je wat wanneer gedaan? Dat is mij veeeeeel te oppervlakkig. Daarnaast gaat hij in het weekend (lees: vrijdag- én zaterdagavond) ook vaak naar de kroeg en stappen met zijn vrienden. Ik ben helemaal niet zo'n stapper. Soms ga ik mee, maar vaak niet. Dan ben ik bij hem in het weekend en zit ik soms gewoon 2 avonden alleen. Ik kan niet zo even naar mijn vrienden, want het is een klein en afgelegen dorpje: ik heb dan geen auto en ik ken weinig mensen in het dorp. Ik wil niet dat hij zijn vrienden opgeeft, maar ik zit er mee. Ik vind het gewoon niet leuk. Daarnaast heb ik veel meer behoefte om dingen écht met z'n 2en te doen. Hij vind het prima als we het hele weekend thuis zitten. Dit alles heb ik met hem besproken, maar hij heeft naar mijn idee niet door hoe het mij beïnvloed in onze relatie. Wat vinden jullie? Eis ik teveel? Hoe moet ik het aanpakken?
In ieder geval erg bedankt voor het lezen van dit lange bericht :-)
