Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier en hoop met mijn verhaal herkenning en/of tips te krijgen.
Ik zal het proberen kort te houden....maar ben bang dat het toch een aardig lapje tekst word!
Ik was 14 (nu inmiddels 18 jaar geleden) toen ik vreselijk verlieft ben geworden op een jongen van 16 jaar. We hebben toen 7 maandjes iets gehad (geen sex ofzo)....mijn ouders waren absoluut tegen dit vriendje. Dus ben ik weggelopen van huis....uiteindelijk terrecht gekomen in een andere woonplaats en een aantal jaar in opvanghuizen gewoond....nadat ik was weggelopen heeft hij het uitgemaakt en gingen we ieder onze weg!
Ik heb toen heeeel veel verdriet gehad....maarja mensen zeiden "kalverliefde....gaat wel over"!!
Op mijn 17e ben ik terug gegaan naar mijn eigen woonplaats en daar op mezelf gaan wonen...ik had toen alweer anderhalf jaar een ander vriendje. TOEN kwam ik HEM weer tegen...alsof er geen tijd tussen had gezeten....we waren weer stapel verlieft op elkaar en hij is die nacht bij me blijven slapen (slapen....niks gebeurd....heerlijk elkaar alleen maar beet gehouden)!!
Aangezien hij niet echt goed met zijn leven bezig was en ik bang was om weer problemen met mijn familie te krijgen....durfde ik verder niks met hem te beginnen en ben direct verhuisd naar een andere stad....te bang om hem weer tegen te komen en te bang om hem niet te kunnen weerstaan!!
Op mijn 23ste heb ik nog pogingen gedaan om hem weer op te zoeken maar helaas toen zonder resultaat.
Ik leerde mij huidige man toen kennen en wij zijn inmiddels getrouwd en hebben een kindje.
Nu ben ik dus 32 jaar....heel gelukkig met mijn huisje, boompje, beestje..........maar op een of andere manier kan ik HEM maar niet vergeten....ik sta er mee op en ga er mee naar bed!
3maanden geleden heb ik HEM gevonden via internet....heen en weer gemail, bellen, smsen....en was blij om te horen dat ik net zoveel voor hem betekent heb als hij voor mij!!
We hadden een datum geprikt om elkaar weer eens te ontmoeten....maar door omstandigheden moest ik afbellen en hij mailde mij later dat hij onze afspraak zowiezo wilde afzeggen....bang dat hij weer als grote klootzak door mijn familie zou gaan en dat het niet leuk was voor zijn vriendin!!
Ik heb hem toen heel veel gemaild en uiteindelijk hebben we besloten om het contact toch maar WEER te verbreken.
En weer zit ik met verdriet....want nu zit hij nog meer in mijn hele systeem als 4 maanden geleden.
Mijn man weet van deze persoon en weet ook van het gemail, afspraakje enz....!! Ik wil verder ook niks van HEM.....het enige wat ik wil........hem 1x zien...beetpakken....en het dan eindelijk kunnen afsluiten!!
Nou twijfel ik dus of ik HEM nog 1x een mail zal sturen...met de vraag of hij mij wil helpen met die afsluiting.....want ik wil niet meer aan hem denken.....hij moet uit mijn hoofd....maar op de manier hoe het nu gaat ben ik bang dat HIJ over nog eens 20 jaar nog steeds in mijn hoofd zit.....juist doordat we het vroeger niet goed hebben afgesloten!!
Zie je....toch een heel verhaal geworden!!
Herkent iemand zich hierin......of heeft iemand een wijs advies!!
Ik lees jullie graag.......ik vond het in ieder geval al lekker om dit van me af te kunnen schrijven (typen)!!
Groetjes Appeltje
![[:)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-1.gif)
