INCARNATIE - Licht World - Flaironline

1. Geplaatst door Annemie50 | 01-11-2009, 16:11 | 335x gelezen | 0 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 75 berichten

   ---

   INCARNATIE.
   
   Ik drijf in het ledige. Er zijn geen afmetingen en er is geen tijd. De herinneringen verbleken en het contact met anderen is geworden tot een haast onhoorbaar roepen op een verre afstand. Er is geen mogelijkheid meer tot actie. Er is geen nieuwe mogelijkheid meer; en het oude is ijl en vaag geworden.
   
   Dan is de enige weg terug tot het leven. Het zoeken naar iets wat houvast geeft, iets wat niet verandert, iets wat niet gehoorzaamt aan de gedachte en wat niet afhankelijk is van een voortdurende innerlijke activiteit.
   
   Het "ik" richt zich dan op de materie. En uit de materie stromen reeds onmiddellijk na het contact duizenderlei gevoelens op het "ik" toe. Het zijn stemmingen. Het zijn emoties. Het zijn ogenblikken van verlatenheid en ogenblikken van absolute vreugde. Het zijn begeerten en angsten. En alle tezamen worden tot een wervelstorm, waarin het "ik" zich een ogenblik opgenomen waant en voortgedreven naar een vreemde, oneindige bestemming. Soms verliest het zichzelf erin en dan geschiedt er een incarnatie, waarbij het "ik" geen enkele zeggenschap, heeft; waarbij het zelf niet weet waar het zal terecht komen.
   
   Maar vaak, heel vaak, zal het "ik" uit die totale storm bekende elementen terugvinden. Herinneringen, die reeds. waren verbleekt, beginnen weer op te leven. De voorstellingen van het "ik", die langzamerhand in de voortdurende wisseling van gedachten waren weggedreven, krijgen weer vorm, gestalte en lijn. En men concentreert zich op datgene, wat het "ik" bevestigt. Want hier is wederom leven, hier is activiteit; en men overweegt mogelijkheden.
   
   Men bedenkt, dat hier een weg is om duidelijk te maken hoe waar en waardig, dit ego toch in feite was. En dan wordt men langzaam dichterbij getrokken om intenser en intenser de sfeer, de gevoelens, de emoties, de angsten, de mogelijkheden van het milieu in zichzelf te beleven, tot het ogenblik, dat er plotseling een vortex van kracht is, zodat het "ik" zich niet meer kan houden en als in een afgrond, in een tijdloze diepte wordt afgezogen, om dan ‑ haast gevangen ‑ zich bewust te worden van de binding met een mens.
   
   De binding met een mens, waarin een leven langzaam ontwaakt. Een leven, waarvan je voor een kort ogenblik misschien nog wel weg kunt gaan, maar dat je steeds sterker terugroept; dat steeds intenser een werveling wordt van zenuwstromen en magnetische velden. Een binding, die niet meer ongedaan kan worden gemaakt.
   
   En soms een enkele keer ‑ maar dat is slechts zeer zelden ‑ is er een "ik", dat uit de veelheid van mogelijkheden en behoeften, die uit de wereld eerst als een vage golf en dan meer gedefinieerd op het "ik" afkomen, bewust selecterend (niet alleen meer wat aan het "ik" beantwoordt of wat het "ik" aangenaam zou vinden of niet alleen meer een ontwijken van wat het "ik" vreest), komt het tot een bewust erkennen van een doel.
   
   Dat doel betekent dan, dat men blijft zweven over de totaliteit, langzaam selecterend, mogelijkheid na mogelijkheid, soms vele generaties achtereen, totdat er dit ene punt komt, dat perfect beantwoordt aan het doel. En dan snel, zoals een havik zich stort op een prooi, werpt de geest zich bewust in de materie. Bewust ketent zij zich. En omdat zij zich ‑bewust ketent, stijgt zij ook bewust vanuit die ketening nog omhoog. Zij heeft niet ‑ zoals de anderen ‑ haar verbinding verloren. Zij blijft verbonden met de roepende stemmen uit de verte. En langzaam maar zeker krijgen ook deze meer helderheid en klaarte; want het leven betekent een herleven, ook van geestelijke mogelijkheden.
   
   Dan leeft er een wezen reeds vóór het geboren is weer bewust in contact met hogere en zelfs hoogste sferen:. Dan brandt er een eeuwig licht, dat in het bijzonder rond de moeder a.h.w. cirkels van bescherming trekt; dat alle niet‑juiste, niet‑harmonische geesten probeert weg te drijven; dat waarschuwend werkt, als er ook maar één oneffenheid op de levensweg zou dreigen. En men dwingt zelfs de moeder te gaan naar de omstandigheden, die het meest perfect, het meest harmonisch zijn of het nu een paleis is of een stal, opdat het ego zal worden geboren in die omstandigheden, waarin het waarlijk zijn geestelijk bewustzijn en zijn stoffelijke noodzaak gelijktijdig vanaf het begin volledig kan uitdrukken.
   
   Dat zijn de geboorten van bewusten. Incarnaties, die gewild en niet alleen uit noodzaak plaatsvinden. Dat zijn de geboorten van hen, die de Leraren zijn van de mensheid. Degenen,, die de dienaren zijn van de totale ontwikkeling in een stofwereld, welke de geestelijke waarden nog niet volledig beseft.
   
   En zo gaat de stormwind door. Geesten fladderen opwaarts als bladeren, gedreven door de draaistroom van de wind: doden, die opgaan naar een andere wereld. En daar vertoeven ze en zweven ze, totdat ze hun houvast hebben verloren, totdat er geen contact en geen werkelijkheid meer schijnt te bestaan om dan terug te keren. Totdat er een ogenblik komt, dat er één niet slechts opwaarts wordt gedreven, maar bewust uit weten en kracht opwaarts wiekt. Een leeuwerik, die de zon zoekt, hoger en hoger, veranderend, tot zij licht is geworden en niet meer terugkeert, niet meer incarneert.
   
   Incarnatie is de uitdrukking van onze behoefte tot leven; de uitdrukking van onze behoefte tot­ bewustzijn. Zij is niet het "ondanks jezelf" terugkeren tot de materie. Het is de noodzaak tot evolueren, tot uitbreiden van bewustzijn, uitgedrukt in de verstilling en verstomming van al, wat in zich geen vooruitgang meer kent.
   
   Incarnatie is de sleutel tot de werkelijkheid van je eigen wezen. Zij is de uitdrukking van de eeuwige verbondenheid van stof en geest. Maar bovenal de weg, die het "ik" kiest tot de zelfvergetelheid, waarin de aan­vaarding van de totaliteit mogelijk wordt.
   
   Het "ik", geïsoleerd van het Goddelijke, zoekt via vele incarnaties een weg terug tot zijn eindbestemming en oorsprong: de eenheid in het goddelijk scheppingsplan, waarin het bewust zijn plaats in het geheel inneemt, handelt uit het geheel en dan, toch nog bewust als ergens een eigen "ik" ‑ de totaliteit voortdurend in zich beleeft.

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op blog