Samenleving
Wij hebben een samenleving geschapen, waarin het niet bepaald oké wordt gevonden om te willen sterven, waarin het niet wordt geaccepteerd om op 'goede voet' te staan met de dood. Omdat men niet wil sterven, kun je je bijna niet voorstellen dat iemand dood wil gaan, ongeacht de omstandigheden of zijn lichamelijke condities.
Is het je ooit opgevallen hoeveel mensen wachten met sterven tot de ruimte waarin zij zich bevinden leeg is?
Sommigen moeten hun geliefden zelfs vertellen: 'Nee, alsjeblief, ga een beetje eten'. Of: 'Ga een beetje slapen. Ik voel me goed. Ik zie je morgenochtend weer'.
En als de loyale beschermers dan vertrekken, verlaat ook de ziel het lichaam van degene die niet langer beschermd wordt.
De hele medische wetenschap en de geestelijke gezondheidszorg is erop getraind mensen in leven te houden in plaats van ze te ondersteunen zodat ze met waardigheid kunnen sterven. Weet je, voor een dokter en een verpleegkundige betekent de dood een soort 'mislukking'. Voor een familielid of vriend is de dood een ramp. Alleen voor de ziel is de dood een opluchting, een vrijlating
