- | 11-02-2012 | 22:05
- | 14-11-2011 | 09:00
- | 09-11-2011 | 15:03
- | 09-11-2011 | 10:44
- | 02-11-2011 | 14:21
- | 29-09-2011 | 19:01
- | 27-09-2011 | 14:39
- | 27-09-2011 | 12:49
- | 27-09-2011 | 12:04
- | 26-09-2011 | 12:07
Klepperende eierstokken!
De verzamelplaats voor iedereen die graag een kind wil, maar nog moet wachten op vriend of man, en een doorstroomtopic voor de meiden die niet meer hoeven te wachten!
- Beheerder: Otje83
- Thema's en emoties: mamas kinderen, gelukkig, jaloers, verdrietig
Met...
- 128 volgers
- 6 blogs
- 28 onderwerpen
- 1 foto
- Meest gelezen (229.603x) De kleppertjes gaan ervoor! (ledenstop)
- Meeste reacties (5.359) De kleppertjes gaan ervoor! (ledenstop)
Dit onderwerp heeft 19 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 30-12-2011 17:05. \t\t
Soms is het zo moeilijk...
- Ik heb maar eens bedacht om zelf een onderwerp te starten. Ik kan mijn "ei" niet helemaal kwijt bij het kleppertjesgebeuren en daarom dus maar even hier.
Het ziet er bij ons niet naar uit dat er kinderen zullen komen. Vriend wil ze niet (op dit moment --> duurt al bijna 4 jaar).
Ik heb mezelf nooit gezien zonder kinderen. Als ik aan later dacht, dan dacht ik altijd aan een leven met kinderen. Het was eigenlijk wel wat mij betreft wel vanzelfsprekend dat ze er zouden komen.
Dat mijn eerste vriend eerst wel kinderen wilde, toen misschien en toen helemaal niet vond ik wel een beetje vervelend, maar ach... we waren allebei nog vrij jong dus nog geen man overboord. Toen het uitging was ik bijna 25... dus nog alle tijd van de wereld.
Daarna heb ik anderhalf jaar niets gehad met een man. Tot ik een vier-en-een-halve maand een verstandsverbijstering heb gehad waarin ik wat heb gehad met een collega. En ik raakte zwanger. Maar het voelde niet goed... Ik was helemaal in paniek als ik er alleen maar aan dacht als ik dat kindje moest krijgen en de enige gedachte die door mijn hoofd schoot was "Dan kom ik nooit meer van hem af" (die vent dus, niet het kind). Ik heb toen gekozen voor abortus waar ik voor de volle 100% achter stond (en nog steeds sta).
Die scharrel ging uit en weer anderhalf jaar later leerde ik mijn huidige vriend kennen. Op dat moment was ik niet echt bezig met kinderen krijgen, hoewel ik wel altijd heb gezegd dat ik ze ooit wilde.
Hij heeft zelfs opmerkingen gemaakt dat ie wist dat ie niet onder kinderen uit kon als ie bij me wilde blijven.
Ik begon echt heel erg te klepperen toen mijn zusje voor de tweede keer zwanger was. Dat wilde ik ook! Die onvoorwaardelijke liefde die je voelt voor je kind en die jouw kindje voor jou voelt.
Maar vriend vertelde me elke keer dat ie "er nog niet mee bezig was". Prima... dan gun ik je je tijd en dan genieten we verder van ons (relaxte) leventje zonder kinderen.
En ik geniet van mijn kinderloze leven hoor, laat ik dat vooropstellen. Maar ik ben toch soms zo verschrikkelijk jaloers op iedereen waar het zo makkelijk lijkt te gaan. Waar de man in eerste instantie aangeeft absoluut geen kinderen te willen maar dan toch overstag gaat.
En ja.. dan kan ik er natuurlijk voor kiezen om het uit te maken en te kijken of het met iemand anders wel kan. En daar zit dan ook meteen weer het probleem. Ik ben verder heel gelukkig met mijn vriend. Hij zit niet op mijn lip, wil niet alles samen doen, maar ook wel veel wel. Als ik het uitmaak krijg ik dan zo'n relatie terug? En hoe lang duurt het dan voordat ik die ander leer kennen? Ik ben natuurlijk al 33, word in april 34.
Ik wil eerst wel een leventje opbouwen met de toekomstige vader van mijn kind. Maar ja... dan ben ik wel weer heel oud tegen de tijd dat we aan kinderen gaan beginnen. En kan ik dan wel kinderen krijgen? Ok, ik weet dat ik zwanger kan worden, maar wie zegt me dat ik ook zwanger kan blijven? Wie zegt me dat ik niet een miskraam had gekregen als ik die abortus niet had laten doen?
En dan heb ik straks alles wat ik nu heb opgegeven voor.... niks....
Ik voel me soms zo vreselijk met mijn rug tegen de muur staan, ik heb soms het gevoel dat ik geen kant op kan.
En ik betrap me er soms op dat ik denk bij mensen die voor een tweede willen gaan en waarbij het niet lukt of waarbij toch de partner niet om is "Zeur niet zo mens. Je moet blij zijn dat je er eentje hebt". Ik zal dat nooit zeggen en hopelijk ook niet uitstralen... maar ik denk het wel eens.
Ik ga het niet meemaken dat zwanger zijn (niet dat ik mij nou op die kwaaltjes verheug, maar goed), ik ga de bevalling niet meemaken (dat vind ik dan weer niet zo erg), ik ga het niet meemaken dat iedereen mijn kindje bewondert (zelfs al vinden ze het net een klein aapje ofzo), ik ga die onvoorwaardelijke liefde niet meemaken.
En dat besef is best hard soms. Ook al weet ik dat ik zelf de keuze maak om bij mijn vriend te blijven. (maar ik wil graag dat hij de vader van mijn kind(eren) is en niet iemand anders....)
Zo, dit luchtte op. Zijn er nog anderen die dit net zo meemaken???Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet- Print deze pagina
19 reacties op onderwerp
- ach lieve Eva toch. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, want ik heb ook zo'n vent die écht niet wilde en toch om is gegaan en nu de liefste papa van de wereld is. Ik herken je gevoel heel goed van toen hij ook niet wilde, het is gewoon hartstikke rot en ik heb echt heel veel respect voor hoe je er mee omgaat. Hele dikke knuffel!
Liefs, Julie
- Ow lieve Eva. Ik hoor niet thuis bij jouw topicje, maar ik wil je even een knuffel geven. Ook hier een kerel voor wie het niet hoefde, maar die nu wel blij is met zijn dochter. Mop, je bent zó'n leuk mens, ik gun je alleen het allerbeste. Ik hoop dat je heel gelukkig wordt/blijft, hoe dit verhaal ook verder gaat.
*kus op je voorhoofd*
Spookje
- Lieve lieve Eva,
Ik mag dan misschien niet geheel in jou situatie zitten maar wat snap ik jou gevoel goed!!!Want mijn kerel is dan misschien wel om, voor ons is het gegeven kinderen ook niet iets wat zeker en vast staat. IK snap echt voor de volle 100% dat je af en toe denkt, wees blij dat je er 1 hebt. maar ik snap ook dat je de keuze maakt bij je vriend te blijven zonder kinderen want iets dat goed is geef je niet zomaar op.
Oh hoe slecht weet ik mijn woorden te vinden...
Ik wil je een hele dikke knuffel geven en besef je staat nooit alleen! je mag schreeuwen, vloeken, tieren en zeggen dat we niet moeten zeuren. Een ding probeer niet te denken in WHAT IF... want dat help niet.Maar zoals ik je vaak lees ben je ook niet heel erg een what if persoon. je bent een geweldige meid en van mij veel respect een dikke knuffel en als je een keer wil een hele brede schouder !
dikke kusHave faith in your dreams, believing is just the beginning! *disney* - Meiden,
Heel erg bedankt voor jullie medeleven.
Sinds gisteravond weet ik voor 100% zeker dat het er niet in zit. Hij gaf aan dat hij zeker geen kinderen wil.
Op mijn vraag waarom dan niet: Hij wil zijn vrijheid niet kwijt, hij wil niet met een kind lopen leuren, hij vindt kinderen leuk zolang ze van anderen zijn maar niet van hem.
Ik weet zeker dat ik hem niet kan omturnen, hij heeft zijn punt gemaakt. Wat mij vooral heel erg heeft teleurgesteld is het feit dat hij aangaf "maar dat wist je toch al?".
Nee man, dat wist ik nog niet. Natuurlijk ben ik ook niet zo achterlijk dat het helemaal als donderslag bij heldere hemel komt, maar zolang jij nog in bedekte termen praat als "nog niet mee bezig/nog niet aan toe" hoop ik er nog op dat je misschien nog omslaat.
En intussen liep ik elke keer nog wel te "kwijlen" bij wiegjes, babykleertjes (kwijlen is wat overdreven, maar ik moest er wel altijd even bij kijken enzo) en het te hebben over "Later als we ooit kinderen hebben...". Zou ik dat hebben gedaan als ik zeker wist dat jouw standpunt definitief "NEE" was???? Wat denk je nou zelf???
Maar goed... we zien wel hoe het loopt... ik ben ook niet meer van plan om vaag te doen als iemand mij naar kinderen vraagt. Ik geef dan gewoon aan dat ik het er verder niet over wil hebben en dat vriend geen kinderen wil. Als ze vragen hebben gaan ze maar naar hem!
En ik snap ook wel dat het zijn gevoel is t.o.v. het mijne. En ik respecteer zijn gevoel ook. Maar soms...............Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - Jezus Eef, da's wel even ineens heel duidelijk! Heel jammer (ik druk me subtiel uit) dat hij het idee had dat jij al wel wist dat het een definitieve 'nee' was.
En nu? Kan je je hierbij neerleggen? Je schrijft 'we zien wel hoe het loopt', maar volgens mij weet je nu hoe het loopt toch? Als je bij hem blijft krijg je dus geen kinderen (blijven hopen op een ongelukje lijkt me geen prettige manier van leven). Heb je dat er voor over?
Knuffel!Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken - Lieve Eva,
Wat vreselijk rot dat het nu zo helemaal duidelijk "nee" is. Je wist het al een beetje, maar dit is toch echt anders dan de "misschien" en "nu nog niet".
Hoe voel je je? Ik zou denk ik heel erg boos zijn op mijn vriend als hij er op die manier mee om gaat. Dat jullie er anders over voelen kan je niet zo veel aan veranderen, maar duidelijkheid is wel erg fijn in dit geval.
Hoe kwam het dat er nu gister ineens een definitief nee kwam? heb je er naar gevraagd of begon hij er zelf over?
Heel veel sterkte, en een dikke knuffel!
- @Otje: Ik weet nog niet of ik me erbij neer kan leggen. Daarom zeg ik ook "we zien wel hoe het loopt".
Tot gisteren had ik eigenlijk elke keer nog wel een sprankje hoop, het gevoel dat hij misschien ooit....
Ik moet het nu even laten bezinken, even wat rustiger worden en dan kan ik wel verder kijken.
Als ik eraan denk dat ik het nu uit zou "moeten" maken dan word ik helemaal naar. Dat gaat het hem dus waarschijnlijk ook niet worden, maar ja... dan weet ik wel dat de bijbehorende consequentie is dat er geen kinderen gaan komen. Nooit. En dat is toch wel even een bittere pil.
Ik verwijt hem verder niets, ja... dat hij dit niet eerder zó duidelijk heeft aangegeven. Maar goed... het is zijn gevoel, dat moet ik respecteren.
@River. Ik voel me eigenlijk best zielig. Raar om jezelf zielig te noemen, maar zo voelt het wel. Ik zit gewoon op mijn werk, lach om grapjes van collega's, maar intussen voelt het wel een beetje raar... een beetje alsof ik van mijn vrouwelijkheid ben beroofd. Maar goed... mezelf kennende... dat zal ook wel slijten. Volgende week voel ik me weer heel anders.... en over een tijdje ben ik dit waarschijnlijk wel "kwijt".
We kregen het er gisteren over omdat we pasgeleden twee geboortekaartjes van vrienden van hem hadden ontvangen. Vriend had ze opgeruimd en ik vroeg ernaar. Hij gaf aan dat hij ze had opgeruimd omdat ik er anders toch maar over ging zeuren.
Toen zei ik tegen hem dat dat verder niet te maken had met dat mensen in onze omgeving kinderen krijgen, maar dat het altijd sluimert. En tja... toen kwam het dus op kinderen enzo... en dus ook op zijn antwoord.
En ik heb best wat traantjes gelaten gisteren. Ik keek vanmorgen in de spiegel en ik kon nog zien dat ik gehuild had.... Gelukkig viel dat op mijn werk niet zo op... Pfew...
Tja... en dan nu... om met Marco Borsato te spreken "Even slikken en weer doorgaan....".Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - sjeeeeeeeeeees eef dat is wel hele bittere pil, dacht hij nou echt dat hij zo duidelijk was geweest dat het voor jou een goede nee was geweest? Kan me voorstellen dat dit goed verwerkt moet worden! Mijn respect voor jou in dit verhaal blijft groeien! Je bent een kanjer!
Dikke kusHave faith in your dreams, believing is just the beginning! *disney* - Och Eva, wat ontzettend K*T. En het is zo moeilijk om die beslissing in je eentje te maken en je lieve man kan je niet steunen.
Weet hij dat het bij jou zo diep zit dat je bij hem weggaan als mogelijkheid open houdt? En zo ja, wat zegt hij dan?
Een hele dikke knuffel, een zakdoek zo groot als een tafellaken en een virtuele schouder om op uit te huilen...
- @Louise: Blijkbaar dacht hij inderdaad dat hij zo duidelijk was geweest. Hij weet nu wel dat hij dat niet was... en hij voelt ook heel goed aan dat hij mij heel erg teleurgesteld heeft (hij vraagt de hele tijd of ik nog "boos" op hem ben.... maar ja... hoe kan ik nou boos zijn om een gevoel dat iemand heeft????).
Nou ja... wat ik zelf nu ook heel vervelend vind is dat ik, zonder lichamelijke problemen enzo, geen kinderen zal gaan krijgen terwijl jij ook zo graag wil. Als het kon zou ik je nu met alle plezier mijn hele inwendige hebben en houden geven want dan heeft er nog iemand iets aan..... maar helaas kan dat niet....
@Freggle... Het zit bij mij wel diep, maar ik zal niet zo snel bij hem weggaan. Ik weet wat ik heb, en ik weet niet wat ik eventueel terug zou krijgen. Ik heb, afgezien van dit probleem, een heel leuke relatie met hem en ik ben heel bang dat ik dit nooit meer ga krijgen met iemand anders. En ik wil zo'n gelijkwaardige relatie voordat ik überhaupt aan kinderen zou willen beginnen. Sterker nog... ik wil eigenlijk alleen met hem kinderen. Ik weet hoe hij met ze is, hoe hij zelf is, hoe ik zelf ben en dat vond ik wel goed passen. Maar hij dus niet...
Als hij het een paar jaar eerder had meegedeeld was de kans wel groter geweest dat ik misschien om deze reden toch bij hem weg zou zijn gegaan.... maar nu??
Maar goed.... ik voel me nu gelukkig al weer een heel stuk beter dan vanmorgen. Toen voelde ik me heel erg sip. Nu ben ik alweer meer vrolijk...
Ik weet ook zeker dat ik dit aankan... En nu zeg ik misschien wel iets heel zweverigs.... Maar ik ben ervan overtuigd dat niks zonder reden gebeurt. Misschien is dit wel iets wat ik moet doormaken ofzo... of misschien is het een straf omdat ik ooit een abortus heb gehad (waar ik geen spijt van heb (gehad)). Gisteravond zat ik nog heel even te denken "Had ik die abortus maar nooit laten doen, dan had ik nu in ieder geval een kind gehad", maar dat was een split second. Het moment erna dacht ik ook weer aan de voornaamste reden waarom ik de abortus heb laten doen (en waarom ik er 100% achter stond): die gozer!! Daar was ik nooit meer vanaf gekomen....
Het tafelkleed heb ik gisteren al gebruikt (onder de douche ;-) ) en die virtuele schouder is natuurlijk altijd welkom.
Dank jullie voor jullie medeleven.... Ben wel blij dat ik het toch van me af kan typen.... Dat scheelt wel....Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - Och lieffie, je moet je echt niet vervelend gaan voelen dat jij nu zonder lichamelijke problemen geen kinderen gaat krijgen terwijl ik met wel problemen (die niet alleen bij mij liggen he dus ruilen van binnenwerk is bij mij nog geen garantie op ;-)) dat wel wil. It's natures way en all things happen for a reason maar ik geloof trouwens niet in dat dit jou straf is voor de abortus want dan zou dat bij veel meer mensen moeten gebeuren als straf en ik ken er die notabene daarna gewoon weer perongeluk zwanger zijn geraakt en daarna te lang gewacht hebben met vertellen zodat abortus niet meer kon en dus zo veel te jong al mama werden. maar zoals ik zeg, nature's way sommige dingen kan je een handje helpen anderen niet.
Ik ben er iig van overtuigd dat wij hier op het forum met een reden bij elkaar zijn gekomen. en dat is niet alleen de gezamelijke klepperstand maar ook het feit dat we elkaar kunnen steunen in de weg die was, is en komt.
Voel je niet rot om de weg die IK moet begaan, ik moet zeggen dat ik er wel aan gewend ben dat niet alles op mn schoot geworpen word en daardoor waardeer je ook wat je hebt.
Ik vind het voor jou veel moeilijker ook al had je je er al wel een beetje op ingesteld dit is toch wel PATS BOEM deur dicht. En ik snap heel goed dat je je relatie hiervoor niet wilt opgeven omdat je echt hem en jou in dat plaatje zag.
Ik denk voor welke weg, reden of oorzaak er is dat je kinderen krijgt is een manier om het te accepteren en door te gaan maar ik denk ook dat voor een ieder er altijd wel eens een keer een punt komt what if.
Nogmaals Eef je bent echt een kanjer en ik vind dat je je sterk houd in dit verhaal wat freggle ook zegt: wij zijn er met grote zakdoeken en brede schouders en grote oren. whenever je de need hebt om te luchten, huilen, schreeuwen, kletsen whatever.
en ik denk dat ik namens ons allemaal spreek: We are there!
Hele dikke kus xxxHave faith in your dreams, believing is just the beginning! *disney* - Lieve Eva,
Je hebt het al gelezen.Biebie wijzigde dit bericht op 11-03-2011 11:56 met 96%
- Hoi Biebie,
Ik vind het heel fijn dat je hebt gereageerd op mijn bericht hoor, dus ik heb het ook helemaal gelezen. Het is fijn om te lezen hoe het ook anders kan. Bij mijn vriend heb ik dat idee niet. Ik denk dat hij no matter what bij zijn standpunt blijft. Ik kan wat dat betreft kiezen of delen.
Begrijp me goed: ik vind het helemaal geen onzin dat jij er verdriet om hebt gehad dat jouw man in eerste instantie geen tweede kind wilde. Dat is alleen een gevoel dat ik soms heb... Van "Wat zeur je nou? Je hebt er toch al een??". Maar zoals ik ook al aangaf: Ik hoop dat niet uit te stralen, want het is mijn gevoel. En zoals ik ook al eerder zei... Ik kan toch iemand niet veroordelen op een gevoel dat hij/zij heeft?? Dus als jij daar heel verdrietig om bent (geweest), dan mag ik daar niet over oordelen... dat is jouw gevoel...
Ik vind het voor jullie heel erg prettig dat jullie er toch uit zijn gekomen. Vind ik echt oprecht fijn voor jullie...
Maar met deze man ga ik er met dit onderwerp niet uitkomen. Ik kan natuurlijk vasthouden aan het idee "Mensen zijn veranderlijk, dus je weet maar nooit".... maar daarmee houd ik mezelf voor de gek.
Natuurlijk kan mijn vriend ineens wél het licht zien (hij gaf in HET gesprek ook aan dat hij misschien later best spijt zou krijgen dat ie geen kinderen heeft gekregen), maar die kans is wel zo vreselijk klein.... dat ik daar niet van uit ga.
Hij heeft zijn gevoel uitgesproken en daar moet ik het mee doen. Nu is het aan mij om de beslissing te nemen om al dan niet bij hem te blijven. En tja... ik heb mijn beslissing al genomen.
Gezien mijn leeftijd enzo (nu klink ik net als een of andere bejaarde...ghehehehe) ga ik niet meer de gok wagen om deze, afgezien van dit onderwerp, goede relatie te beëindigen voor iets waarvan ik niet eens weet of het dan wel gaat gebeuren.
Ik heb vriend wel nog verteld dat hij dan wel de rest van zijn leven aan mij vastzit... Dat ie dus mij niet kan laten zitten... Ik geloof niet dat ie dat een groot probleem vond.... ;-)
Tja en voor de rest... Ik ben iemand die even heel sip kan zijn, heel sip zelfs, en die dan de zonnige kant van dingen wel weer ziet. Ik overleef dit wel. Ik kan het hem in de toekomst niet verwijten, hij is heel duidelijk geweest naar mij toe. Als ik bij hem blijf dan kies ik voor een leven zonder kinderen.
Als ik ooit met verwijten zou komen te zitten is de enige die ik iets kan verwijten mijzelf....
Dus ja... wat houdt dat in voor mij? Dat ik afscheid moet nemen van het idee dat er ooit kinderen komen. Dat zal wel de nodige traantjes nog kosten, maar ja... dat weet ik nu....
En tja... wat houdt dat in voor mijn huidige neefje en nichtje en mijn eventueel toekomstige neefjes en nichtjes??? Dat ze schandalig verwend (gaan) worden door hun tante... Tja.. dát is een van de consequenties....
Oh en over het "veel tegen hem hebben over een onderwerp". Mijn vriend is van een dergelijk materiaal dat hij iets al heel snel zeuren vindt.... En dat is dus niet zo handig, want dan bereik je het tegenovergestelde... en dat is ook niet de bedoeling....Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - Heel knap van je dat je het zo kunt beredeneren. Dat hij duidelijk is en dat jíj de keuze maakt tussen hem en een kind. Verstandelijk kon ik dat ook, maar gevoel en verstand lopen nog weleens door elkaar.
- Hoi Eva,
Ik wou je ook nog even een hele dikke knuffel geven! Ik vind het zo balen voor je dat het nu een definitieve nee is, maar je gaat er super mee om. In mijn geval zou het denk ik toch ten koste zijn gegaan van mijn relatie omdat ik het hem zou blijven verwijten. Jouw vriend mag zich echt in zijn handjes knijpen met jou en mischien moet hij dan toch maar een andere droom van je waarmaken en op zijn knieëen gaan.
Ik hoop dat je het inmiddels weer wat zonniger ziet en in één ding is zeker, je bent/wordt zeker een supertante voor je nichtjes en neefjes. Enne ook bij de kleppertjes mag je hart luchten, het hoeft niet altijd over baby's te gaan.
Dikke kus!
- Hallo Eva en de andere,
Tjee wat een (voor een deel) herkenbaar verhaal. Ook ik had een patner die het nog niet wist terwijl ik vanaf het begin duidelijk was geweest over mijn grote kinderwens. Had dit ook al in de relatie voor hem mee gemaakt, dat toen we net een huis hadden gekocht er even tussen neus en lippen door werd verteld geen kids te willen, toen was ik nog jong en dacht ach komt wel dus ben ik bij mijn ex vanaf het begin heel duidelijk in geweest maar ook hij was er nog niet aan toe. Dit heb ik een paar jaar zo gelaten maar na verloop van tijd werd het gevoel bij mij zo sterk dat ik hem voor de keus heb gesteld, mijn moeder was jong in de overgang dus ook die druk voelde ik extra (nu weer trouwens). Omdat mijn kinderwens zo groot was en het voor mij duidelijk was dat ik het in ieder geval moest proberen met of zonder hem. Uiteindelijk heeft hij toegegeven en hebben we een prachtige zoon gekregen helaas zijn wij een jaar later toch uit elkaar gegaan. Ik heb geen spijt van mijn keuze van beide niet dit was niet mijn voorstelling ik had mijn zoon graag een gezin geboden maar ook nu zijn wij gelukkig. Sinds kort heb ik een nieuwe vriend en begint het dus weer flink te kriebelen maar de ambitie om alleenstaande moeder met 2 van 2 vaders heb ik niet, helaas trekken mijn eierstokken hier niet veel van aan. We zien wel zeg ik vaak maar mijn verstand en gevoel zijn het niet echt met elkaar eens. Mijn ex doet zijn best een goede vader te zijn maar heeft hier duidelijk moeite mee, voor hem is het erg zwaar de zorg voor onze zoon, dit vind ik erg jammer maar het is gelukkig wel duidelijk dat hij veel van hem houd. Mijn nieuwe vriend is echt super met mijn kleine man wat voor mij natuurlijk ook heel dubbel aanvoeld en mijn wens voor een 2e erg aanwakkerd. Tja wel zullen wel zien, ik ben blij dat ik er 1 heb mogen krijgen en wie weet wat er ooit nog in het verschiet ligt al begint voor mij de tijd wel te dringen, zucht.
Lieve Eva, ik weet niet of je er wat aan mijn verhaal hebt eigenlijk weet ik ook niet wat ik tegen je moet zeggen. Alleen ga op je gevoel af en wat is je grootste wens, voor mij was dat dus een kindje of in ieder geval een poging tot. Natuurlijk is een goede relatie super en wil je die niet kwijt maar ik heb van dichtbij vaak gezien dat ook na 25 jaar nog relaties op de klippen lopen. En je leeftijd? Ik ben nu 36 en wilde nooit oud moeder worden maar soms is het leven niet anders, neem de tijd voor de juiste beslissing voor jou en wees daar nu echt egoistisch in dat is voor beide het beste en dat doet hij duidelijk ook.
Ik wens je alle sterkte van de wereld toe, dit is echt een van de moeilijkste keuze die je in het leven krijgt!
Veel liefs, supermom - Lieve Eva,
Eind vorig jaar ben ik het onderwerp 'Ik klepper maar vriendlief niet...' gestart.
Ik las net jouw onderwerp en zit hier nu met tranen in mijn ogen.
Mijn vriend wil ook geen kinderen, zegt hij. Hij heeft altijd al gezegd dat hij niks met kinderen heeft en geen vader hoeft te worden. Hij wil liever reizen, leuke dingen doen, geld aan andere dingen uitgeven. Toch zegt hij heel soms uitspraken als 'als het mijn kinderen waren geweest....'of 'als wij later kinderen zouden hebben....' in die trant. Dat geeft mij hoop. Ik heb zoveel hoop dat het vast nog wel een keertje goedkomt. Wij zijn bijna 10 jaar samen, waarvan we al zeker 6 jaar samenwonen. Hij weet dat het bij mij begint te rammelen, maar hij 'heeft dat gevoel gewoon nog niet'. Toch blijf ik hoop houden.
Ik stelde net in mijn eigen onderwerp de vraag in hoeverre een man gedwongen moet worden in zijn keuze vader te worden. Moet het volledig uit hemzelf komen, of gebeurt dat nooit en moeten ze een beetje geholpen worden met het idee vader te worden? Zijn ze gewoon bang voor wat er gaat gebeuren, de verantwoordleijkheden die op hen af komen?
Ik weet het niet. En ik word er erg verdrietig van als ik lees dat het bij jou niet is gelukt. Ik vind het knap van je dat je verder kunt gaan met de gedachte dat je nooit een gezinnetje zult stichten. Ik vind het knap van je dat je voor je relatie kiest.
Ik vraag het mezelf regelmatig af. Wat zou ik doen als voor mij de tijd begint te dringen (ben nu pas 26) en mijn vriend wil nog steeds niet? Kies ik toch voor hem? Ik denk het wel. Onze relatie is super, ik denk vergelijkbaar met de jouwe. Alles zit goed tussen ons. We zijn geliefdes, maar ook beste maatjes. Ik denk niet dat ik zonder hem gelukkig kan zijn. En wat jij ook zegt: ik wil graag een kind van hém, niet van een ander. Het gaat me niet om alleen het hebben van een kindje, maar om een mooi mengelmoesje van onze genen. Een alleenstaande moeder, nee, dat is niks voor mij...
Dat jij dit onderwerp schreef is al een half jaar geleden. Hoe gaat het nu met je? Kun je het loslaten?
Succes,
X Heleen - Hoi Leentje,
Het gaat wel goed met me hoor. Gelukkig wel. Ik heb nog steeds wel momenten dat ik er mee zit, dat ik me heel eenzaam voel, maar die momenten zijn niet zo heel veel.
Over het algemeen kan ik me prima redden ;-)
Het is voor jou wel heel erg dat je vriend toch zegt dat hij geen kinderen wil. Je hebt nu eenmaal van die mannen die dan ook écht niet om gaan. Mijn vriend is er zo eentje. Maar er zijn er ook genoeg waar je het nooit van zou verwachten en die toch in een keer wel omslaan. Zie onder andere het topic van de Kleppertjes gaan ervoor.
Voor jou is het extra moeilijk omdat je natuurlijk te maken hebt met een goede relatie, je leeftijd die je op zich wel mee hebt om eventueel een andere relatie te starten (ik kreeg op mijn 27e iets met deze jongen) waarbij je wel aan kinderen kunt denken maar die het niet makkelijker maakt om dan maar zo hard voor een kind te kiezen.
Want je wilt geen kind met zomaar iemand. Dan is het makkelijk. Dan pluk je iemand van straat en zeg je: Kom laten we een kind maken. Maar zo werkt dat niet.
Je wilt ook iemand waar het, buiten het samen kinderen hebben, verder ook mee klikt.
Mijn vriend is op het moment minder van "Als wij kinderen zouden hebben, dan...". Waarschijnlijk ook omdat ik toch wel heb aangegeven dat ik er toch wel eens moeite mee heb om het helemaal los te laten, om het idee te laten varen dat ik ooit moeder word.
Op jouw vraag of mannen gedwongen moeten worden... Tja... lastig. Je kunt ze niet echt dwingen want dat werkt averechts. Een voldongen feit zou kunnen, maar dan moet je hem er niet in hebben geluisd, daar worden mannen ook niet echt blij van, schijnt.
Als ik naar mijn vriend kijk dan denk ik dat ie een geweldige vader zou zijn. Nee, ik denk het niet... ik weet het zeker. Als ik zie hoe hij omgaat met mijn neefje en nichtje... maar goed... hij wil het niet... niet van zichzelf.
Als er nu een ongelukje zou plaatsvinden bij ons... ja... dan komt dat kindje er en dan zal hij er ook blij mee zijn. Maar uit zichzelf zal hij er nooit voor kiezen.
Ik kies natuurlijk wel de weg van de minste weerstand. Ik ben 34. Als ik nu een punt moet zetten achter deze relatie omdat we op dit onderdeel van mening verschillen dan ben ik daar erg verdrietig onder. Ik zal dan dus enige tijd nodig hebben om mijn verdriet te verwerken. Voor ik dan een nieuwe relatie heb zijn we zo enige tijd verder. Ik wil een nieuwe man ook eerst leren kennen voordat ik ermee aan kinderen begin, dus zeg dat ik in het geval van een relatie verbreken op zijn vroegst rond mijn 37e aan kinderen zou beginnen.
Dat vind ik te oud. Ik sluit nu niets uit, je kunt nu eenmaal niet in de toekomst kijken en ik merk wel dat ik geneigd ben om elke keer die leeftijd weer iets te verleggen. Maar toch... eigenlijk vind ik mijn huidige leeftijd al (te) oud om voor kinderen te gaan... zeker voor de eerste.
Ik hoop voor jou van ganser harte dat jouw vriend helemaal om gaat slaan. Het kan hoor. Bij de Kleppertjes gaan ervoor schrijven vrouwen waarvan ik nooit had vermoed dat hun man om zou gaan, dat die van mij nog eerder overstag zou gaan.. En ze zijn, op eentje na (helaas... daar gaat het niet zo makkelijk) allemaal al bevallen, sommigen zijn zelfs al zwanger van nummer 2.
Het kan dus wel.
Kun jij er met je vriend wel over praten of lukt dat niet??
Groetjes en sterkte: ik weet hoe je je voelt...
EvaAls je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - --verdrietig wijzigde dit bericht op 03-01-2012 17:15 met 99%: sturen van privé bericht
Dit onderwerp heeft 19 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 30-12-2011 17:05. \t\t
Soms is het zo moeilijk...
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!23-05-2012 | 15:24
- nikki87 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!22-05-2012 | 09:01
- Femm heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!21-05-2012 | 23:56
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!20-05-2012 | 15:09
- nikki87 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!18-05-2012 | 17:44
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!18-05-2012 | 11:24
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!15-05-2012 | 10:16
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!13-05-2012 | 13:07
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!12-05-2012 | 19:33
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!12-05-2012 | 14:37
Wie hier?
Er is niemand online!