- | 11-02-2012 | 22:05
- | 14-11-2011 | 09:00
- | 09-11-2011 | 15:03
- | 09-11-2011 | 10:44
- | 02-11-2011 | 14:21
- | 29-09-2011 | 19:01
- | 27-09-2011 | 14:39
- | 27-09-2011 | 12:49
- | 27-09-2011 | 12:04
- | 26-09-2011 | 12:07
Klepperende eierstokken!
De verzamelplaats voor iedereen die graag een kind wil, maar nog moet wachten op vriend of man, en een doorstroomtopic voor de meiden die niet meer hoeven te wachten!
- Beheerder: Otje83
- Thema's en emoties: mamas kinderen, gelukkig, jaloers, verdrietig
Met...
- 128 volgers
- 6 blogs
- 28 onderwerpen
- 1 foto
- Meest gelezen (229.603x) De kleppertjes gaan ervoor! (ledenstop)
- Meeste reacties (5.359) De kleppertjes gaan ervoor! (ledenstop)
Dit onderwerp heeft 185 reacties, en bestaat uit 8 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 8.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 23-05-2012 15:24. \t\t
Ik klepper, maar vriendlief niet....
- Ik zag dat er soortgelijke topics al waren, maar dat deze of gesloten waren, of niet actief meer beschreven werden. Dus ik maak een nieuwe topic aan, in de hoop dat er meerdere meiden zijn die zich zo voelen als ik.
Ik zal me even voorstellen. Ik ben 25 jaar. Mijn vriend is een paar jaar ouder. We wonen al zo'n 5,5 jaar samen.
De laatste tijd zie ik veel zwangere vrouwen om mij heen (ook een aantal van onze vriendengroep, collega's, etc) en begint het bij mij ook te kriebelen. Mijn vriend heeft altijd gezegd dat hij geen kinderen wil. Tot een aantal maanden geleden had ik ook totaal geen behoefte om aan kinderen te beginnen. Tot we hier dus lekker gesetteld zijn en veel zwangeren/kersverse ouders in onze omgeving kregen. Het is steeds meer gaan kriebelen en ondertussen denk ik dagelijks (vaker op een dag als ik het niet erg druk heb), hoe het zou zijn om een kindje te krijgen.
Mijn grootse probleem is niet dat ik per se nu zwanger wil worden, maar meer de gedachte dat mijn vriend altijd gezegd heeft dat hij geen kinderen wil en dat het misschien er wel nooit van gaat komen. Ik heb hem een tijdje geleden wel eens tussen neus en lippen door gezegd dat het me ooit wel leuk lijkt, maar nu nog niet (gewoon om zijn reactie te peilen). Zijn reactie was zo hoopvol als ik het maar kon maken: 'ik ben daar nog echt niet aan toe hoor, die verantwoordelijkheid'. Dit was voor mij wel gelijk het teken dat het misschien wel gaat komen, hij is nou eenmaal iemand met veel gevoel voor verantwoordelijkheid.
Ik heb stukjes van het vorige topic gelezen en vond het fijn te lezen dat er meerdere meiden zijn met hetzelfde probleem (hoewel de meesten het al 'gelukt' is hun vriend over te halen en overgegaan zijn naar een ander topic ;)). Ik zou er graag met jullie over willen praten!
Hopelijk tot snel,
Groetjes Leentje85- Print deze pagina
185 reacties op onderwerp
- Hoi Heleen!
Bij mij "kleppert" het al langere tijd, mijn man weet dat ook. Hij is er nu nog niet aan toe en we hebben min of meer afsproken er rond september voor te gaan. Dus van overhalen is bij ons gelukkig geen sprake meer. Al duurt september nog ontzettend lang!
Groetjes Bloempje
- Hoi Bloempje,
Wat fijn dat jij al met je man hebt kunnen afspreken dat jullie volgend jaar willen beginnen! Jij weet in ieder geval (als alles lukt natuurlijk) dat je straks samen met je man een kindje hebt. Daarvoor kun je vast nog wel een ruim half jaar wachten ;)
Ik vind het zo moeilijk om er bij mijn vriend over te beginnen. Ik wil aan de ene kant dat hij weet dat ik er best nogal mee bezig ben, maar aan de andere kant weet ik dat als hij er inderdaad nog niet mee bezig is, hij er best nogal over kan gaan piekeren.
Misschien wil hij wel nooit... :( - Hoi Heleen,
De kans dat je vriend echt nooit wil IS aanwezig. Ik stond ook ooit in jouw schoenen. Ik hoopte ook dat mijn vriend ooit toch wel om zou gaan.... en dan heb ik het toch over ruim 3 jaar geleden (om precies te zijn... mei 2007 toen mijn zusje vertelde dat ze net zwanger was)... die hoop heb ik nu opgegeven. Sterker nog... ik heb me nu al redelijk ingesteld op een kinderloos leven.
Misschien, en dat hoop ik voor je, gaat jouw vriend nog wel om en wil hij tzt wél vader worden... maar jouw hoop herken ik en die heb ik ook gehad... totdat ik me realiseerde dat mijn vriend nooit een startsein zal geven.
Als het per ongeluk gebeurt zal hij het accepteren en hij zal me er niet om verlaten... maar hij zal er nooit voor gaan....
Dus mijn advies... probeer er wel met hem over te praten... dan weten jullie elkaars gevoelens hierover... maar houd er wel rekening mee dat hij misschien écht geen kinderen wil....
Succes....Als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet - *Toekomst breekt ook even in*
Hoi Heleen,
Ik ben een schrijfster van een andere topic en zag je verhaal voorbij komen..
Mijn vriend heeft ook heel lang moeite gehad met de stap om aan kinderen te beginnen en dan vooral met de verantwoordelijkheid die het met zich mee brengt. Heel herkendbaar dus...
Op een gegeven moment wist hij het allemaal even niet meer (we hadden het er regelmatig over) en ik schrok me natuurlikj een hoedje, zeker omdat ik wel heel graag kinderen wil!
Omdat ik gek werd van die onzekerheid bleef ik er maar over doorgaan wat juist averechts werkte. Ik heb toen geprobeerd het wat meer los te laten (heel moeilijk) en hem de tijd te geven door aan de gedachte te wennen. Maar ook dat hield op dus toen heb ik hem een datum gegeven om mij duidelijkheid te geven (na bijna 3 jaar wachten was het wel welletjes).
En nu is hij dus om en hoe! Hij kan niet wachten (al zegt hij dat niet met zoveel woorden maar ik ken mijn vent goed genoeg).
Om een lang verhaal kort te maken. Het kan dus 2 kanten op gaan. Zoals Evaatje ook schrijft misschien is hij er nooit aan toe maar misschien ook wel.
Blijf met elkaar in gesprek en probeer het niet de hoofdtoon te laten voeren.. Ik weet dat het moeilijk is maar achteraf had ik mn vriend misschien ook iets meer ruimte moeten geven.
Succes!
*Toekomst sluipt weer weg naar dr eigen topic*<a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lb1f.lilypie.com/7gDwp2.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie First Birthday tickers" /></a> - Hmmz, ik ben erg benieuwd welke kant het op zal gaan.
Het moeilijkste vind ik op dit moment om erover te beginnen! Ik ben bang dat hij erover gaat piekeren, hij is nogal een piekeraar. Zeker omdat ik momenteel wegens gezondheidsredenen niet goed in mijn vel zit, denk ik dat hij de boot zal afhouden, en zich onnodig zorgen zal maken. Zo gek, ik kan met hem echt alles bespreken, maar dit kan ik gewoon niet tegen hem zeggen. Ik heb al een paar keer op het punt gestaan erover te beginnen, maar kreeg het niet over mn lippen. Gewoon, omdat ik vond dat het de sfeer er niet nar was. Aan de andere kant weet ik dat ik het moet zeggen, anders word ik helemaal gek denk ik :P Ik moet het gewoon kwijt!!
Heeft iemand tips hoe ik het als niet een al te zwaar iets kan brengen? - spannend hoor Leentje,
Moeilijk zijn dat soort dingen. Zoals je misschien gelezen hebt wacht ik ook nog op mijn vriend, maar wij kunnen het er gelukkig wel gewoon over hebben. Wat je zelf schrijft is denk ik juist heel belangrijk. Maak het niet te zwaar!!
kun je niet een keer rustig peilen hoe hij er over denkt als je andere kinderen ziet of bij vrienden en familieleden die kinderen hebben en dan zeggen dat jou dat ook zo leuk lijkt?
Heel veel succes in elk geval en ik hoop dat er hier in dit topic een nieuw gezellig groepje ontstaat om in deze soms moeilijke tijd je verhaal kwijt te kunnen. Er zijn genoeg meiden die meelezen. Dit is het moment voor hen om met jou mee te schrijven! En hopelijk over een paar jaar wel allemaal gelukkig met vriend en kind ;)
Succes!
River (tja, van het andere topic ;)
- Woehoe, ik ben erg dapper geweest afgelopen weekend
![[:D]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-2.gif)
Het zat me op een gegeven moment toch zo hoog dat ik het eruit heb gefloept. En nog wel op een nonchalante manier (hoe me dat gelukt is... geen idee![[:P]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-4.gif)
). Ik heb mijn vriend duidelijk gemaakt dat mijn instinct begint op te spelen en dat die 'instinct-ik' zwanger wil worden. Hij schrok geloof ik wel een beetje, maar we hebben erna een heel open gesprek gehad waarin ik precies kon zeggen wat ik voelde en dat ik echt niet nu zwanger wil worden, maar dat het wel begint te kriebelen. Hij heeft duidelijk gemaakt dat hij er nu echt niet aan toe is, maar dat hij nooit 'nooit' zal zeggen. Hij heeft zich de laatste jaren veel zorgen om van alles moeten maken en wil nu even 'zo zorgeloos mogelijk' leven.
Dit gesprek heeft me erg goed gedaan. Alleen al dat ik het kwijt ben zorgt ervoor dat het me niet meer zo hoog zit en zelfs dat ik er niet meer zoooo vaak aan denk (nog wel heel regelmatig![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
). Het idee dat er toch een kansje inzit dat het ooit gaat gebeuren maakt me blij!! - Hoi leentje,
Ik herken je gevoelens. Ik ben 24 en mijn vriend ook, we zijn nog erg jong... ik weet het! maar toch kriebelt het bij mij ontzettend. mijn vriend moet helemaal nog niet aan kinderen denken en zegt er helemaal geen gevoels bij te hebben. dit maakt mij erg onzeker en verdrietig. moet ik wachten? of moet ik bij hem weg gaan? we zijn nu 6 jaar samen en wonen 2 jaar samen dus wil dit niet zomaar opgeven maarja ik wil ook mijn kinderwens niet opgeven...moeilijk!
gelukkig dat jij je beter voelt na het gesprek.. ik hoop voor je dat je vriend uiteindelijk omgaat!
ik zou het fijn vinden om hier met jou en andere meiden over te kunnen praten... hoop dat ik dan iets minder ga klepperen thuis!
liefs hope - Hoi Hope,
Wat vervelend voor je dat jouw vriend, net als de mijne, nog helemaal geen gevoel heeft voor het krijgen van kinderen! Ik vind het aan de andere kan wel fijn dat ik niet de enige ben die met dit probleem zit en erover kan praten met (een) medelotgenote(n).
Kun jij erover praten met je vriend? Of durf je het er niet over te hebben? Je zou hem misschien kunnen vragenof hij een idee heeft of hij het later misschien wel wil?
Ik kan me voorstellen dat je je relatie niet wilt opgeven hiervoor, maar ja, die klepperende eierstokken hou je ook niet tegen!
Ik heb er ook wel eens aan zitten denken... Zou ik bij hem weggaan als blijkt dat hij het nooit wil? Ik denk het niet. Maar misschien klepper ik daar nog niet genoeg voor ;)
We hebben na 'het' gesprek wel regelmatig grapjes erover. Dat maakt het voor mij wat minder zwaar en maakt me ook veel minder aan het piekeren erover. - hoi leentje,
in het begin hadden we er het wel eens over samen, hij zei toen altijd nu nog niet... pas als ik wat ouder ben. we gingen soms zelfs voor de lol naar de prenatal samen. hierdoor heb ik heel veel hoop gekregen en ben ik eigenlijk gaan 'zeuren'. en ik kon er maar niet over stoppen, daardoor is hij denk ik helemaal omgedraaid. het was bijna zover dat hij bij me weg wilde. ik zie nu ook in dat ik te ver ben gegaan. Ik wil nog best een aantal jaren wachten alleen nu wil hij helemaal niet meer. HIj heeft een hele afkeer er tegen gekregen.
Aan de ene kant denk ik als ik het nu even laat rusten en ik begin er de aankomende tijd niet meer over misschien verandert hij dan weer wel maarja misschien ook niet.
Pff het houdt me wel bezig hoor!
Jij kan er dus wel goed over praten met je vriend? Waarom wil hij (voorlopig) nog geen kinderen? Alleen omdat hij nu nog zorgeloos wil leven? Mijn vriend wil graag een eigen bedrijf opstarten, zegt dat het niet te combineren is.. dat kinderen veel geld kosten (hij is nogal materealistisch) en dat hij er nog geen gevoel bij heeft.
Vrienden van ons willen snel aan kinderen beginnen, ik hoop ook eigenlijk een beetje dat hij dan ziet hoe leuk het is! - Jeetje wat heftig! Dat hij er zelfs bijna voor bij je wegging! Ik kan me voorstellen dat hij door jouw 'zeuren' misschien is afgeschrikt, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat hij daardoor ineens nooit meer zou willen terwijl hij eerst wel wou. Weet hij ook dat het niet een plannetje van jou is voor dit jaar maar dat j ook best nog een paar jaar kunt wachten? Misschien geeft hem dat rust? Ik kan me best voorstellen als je een nieuw bedrijf start dat je er niet direct kinderen daarbij wilt hebben, maar als het eenmaal gestart is en loopt is het heus wel te combineren! Het is maar hoe graag je ze wil lijkt me. Dat geldt hetzelfde voor wat kinderen kosten, ze zijn inderdaad duur, maar als je het graag wil dan heb je dat er toch voor over? (Maar ja, zo denken wij klepperende vrouwen misschien alleen maar... :P)
Maar ik kan er dus wel over praten met mijn vriend, maar ik wil er ook niet te vaak over beginnen omdat ik bang ben dat het hem op dit moment ook zal afschrikken. Ik ben allang blij dat hij weet dat ik wat klepper, en mocht hij enigszins aan het idee gewend zijn en ze ook willen, dan weet hij dat hij hoe ik erover denk. Hij wil ze nu nog niet om een aantal redenen: Hij wil inderdaad even 'zorgeloos' door het leven, hij wil nog dingen doen die niet meer kunnen als je kinderen hebt (reizen), en ten slotte heeft hij nog helemaal geen voortplantingsdrang. Wel vergelijkbaar met jouw vriend denk ik zo.
Ik wilde voorheen ook wel wat verre reizen maken, maar nu heeft mijn instinct daar toch wat minder behoefte aan haha!! - Ik zit in hetzelfde schuitje en al een paar jaar.
Mijn vriend zei altijd dat hij het NOOIT wilde. Ik heb toen zelf eens de stoute schoenen aangetrokken en gezegd dat ik dan moet nadenken wat ik wil; bij hem blijven of niet. Daar schrok hij heel erg van en is er daarom wel meer over na gaan denken.
Hij zegt nu; misschien ooit... Maar ik voel dat hij er nog lang niet aan toe gaat zijn. Hij wil de touwtjes in handen houden en hij wil 100% zeker weten dat hij het leuk gaat vinden. Hij voelt er gewoon niks bij en daarom is het heel moeilijk om de stap te nemen. Het enige is dat hij voorbeeld om ons heen ziet, maar dat zijn dan meestal ook vervelende kinderen en schrikt hij nog meer. Hij denkt dat ons leven totaal anders gaat zijn en je NIKS meer kan doen van wat je nu doet. Hij ziet alleen de negatieve punten en niks positiefs.
Ik zit er nog steeds erg mee te worstelen en heb tegen hem gezegd dat ik bijna zeker weet, dat als hij echt besluit om geen kinderen te willen, dat ik dan ongelukkig zou worden omdat ik steeds aan zou moeten denken wat ik misschien gehad zou kunnen hebben. Hij denkt dat ik een kind belangrijker vind dan hem, maar dat is het niet, anders was ik een paar jaar geleden al wel weggeweest. Hij weet dus dat er een kans is dat ik bij hem weg zou gaan en ik weet echt niet wat ik moet doen. Alles ervoor wegggooien om alleen te zijn en misschien weer een nieuwe vent te vinden die wel wil? Of gewoon in de relatie blijven zonder kinderen met de kans ongelukkig te worden. Echt moeilijk ja.. - @ leentje: onze mannen zijn denk ik gewoon een beetje bang voor alle veranderingen ;-) ik praat er nu maar even niet over.. afgelopen periode is er zoveel over te doen geweest dat het mij niet verstandig lijkt er weer zo snel over te beginnen. hij weet dat ik een aantal jaar op hem wil wachten maar dat ik uiteindelijk toch kinderen wil. hoop zo dat hij omgaat.. hij zegt ook net als jouw vriend ik zeg nooit NOOIT maar daar heb ik op dit moment nog niet zoveel aan. zijn er in jouw omgeving al veel vrienden met kinderen? en weet jouw omgeving dat je graag kinderen wilt? mijn moeder en beste vriendinnen weten dat ik graag jong moeder wil worden en ik kan het er gelukkig met hen ook wel eens over hebben.
@whouwing; gezelig dat je mee komt kletsen! jij zit ook al in zo' n moeilijke situatie... pff wat onze mannen allemaal wel niet veroorzaken... volgens mij denken ze er allemaal heel zwart-wit over en zijn ze erg bang om idd de controle kwijt te raken (en dan helpt je omgeving ook niet helemaal mee met die vervelende kinderen!) ik werk de hele dag met kinderen... en ken er ook genoeg die vervelend zijn maar er zijn ook heeeel veel leuke en lieve kindjes! hoe oud ben je en hoe oud is je vriend? wil je nog lang op hem wachten of wacht je al lang? ik klepper nu zo'n half jaartje..nog helemaal niet zo lang en ben nog jong dus de tijd dringt nog niet. dat speelt denk ik ook mee vind het dus ook niet heel erg als ik nog even moet wachten als je maar een vooruitzicht hebt dat het goed komt...dat zou al zoveel helpen! - Volgens mij hebben wij alledrie mannen die bang zijn dat hun hele 'stevige wereld' uit elkaar valt als je een kleintje hebt. Ze hebben geen drang om zich voort te planten of proberen die uit alle macht weg te werken ofzo :P
Ik heb wel een aantal mensen in mijn omgeving die een kindje hebben of nu zwanger zijn. Ik moet toegeven dat ik daardoor ook een beetje begon te klepperen. Van mijn omgeving weet niemand het. Ik wil niet dat mensen mij zielig vinden omdat ik al wel kinderen wil maar mijn vriend niet. Onze omgeving weet dat hij er nog niks van moet hebben, en mijn mening laat ik vaak in het midden. 'Ik ben er nog niet echt mee bezig', zeg ik dan meestal.
Daarnaast lijkt het me op de een of andere manier ook ontzettend leuk om mensen te kunnen verrassen met de mededeling dat je zwanger bent. Het verrassingseffect is des te groter als men denkt dat je er niet mee bezig bent.
En nog een reden voor mij om het voor me te houden is dat ik niet continu de vraag wil horen 'of we al begonnen zijn met proberen en hem al om heb', dat bespreek ik liever met jullie, want jullie zitten in hetzelfde schuitje ;) - Dag dames, ik breek even in hoor ;)
Ik herken wat jullie schrijven, vooral Whouwing. Ik weet al ongeveer mijn hele leven dat ik heel graag kinderen wil. Als mijn vriend nu had gezegd dat hij zeker weet dat hij ze niet wil dan was ik bij hem weg gegaan, niet omdat ik niet heel veel van hem hou want dat doe ik wel, maar omdat ik het hem anders over een paar jaar ga kwalijk nemen dat ik geen kinderen heb. Moeder worden is voor mij een grote wens en als dat niet past bij mijn relatie dan zal die relatie er onder leiden.
Ik heb zelfs niet uitgesloten dat ik alleenstaand moeder zou willen worden als ik geen partner zou hebben/vinden waarmee ik graag een gezin zou vormen. Hoe denken jullie daar over?
Ik kan me ook voorstellen dat je je relatie wel boven je kinderwens kan plaatsen. dat is een heel persoonlijke keuze. maar het is wel belangrijk dat je partner weet hoe jij er over denkt en dat je duidelijk bent. Dat is hij hopelijk ook.
in mijn omgeving weet zo'n beetje idereen dat ik graag kinderen wil, maar niet zo dat ik dat nu al heel erg wil. Maar het zal dus bij niemand als een verrassing komen ;)
Succes met wachten ;) - Hoi River,
Ik denk dat ik mijn relatie (nog) boven mijn kinderwens heb staan. Ik weet niet of dat zal veranderen naarmate mijn eierstokken nóg meer gaan rammelen, maar vooralsnog ben ik zielsgelukkig met mijn vriend. We zijn nu bijna negen jaar samen en ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik met een andere man gelukkiger kan zijn omdat ik met hem wel een zeker een gezin zou (proberen te) stichten. Ik zou het echt heel erg jammer vinden, maar ik denk dat ik het wel een plekje zou kunnen geven als mijn vriend zou besluiten dat hij het echt nooit zou willen. Ik zal dan mijn toekomstbeeld wat ik nu heb (een gezellig gezinnetje met 2 kinderen ofzo) moeten veranderen in een beeld waarin we met zn tweeen veel leuke dingen gaan doen (daar is dan natuurlijk ook meer tijd en geld voor). Het is absoluut mijn tweede keuze om zo te leven, maar mijn relatie ervoor opgeven wordt hem niet. In ieder geval niet zoals ik nu denk,ik weet niet of dat nog gaat veranderen. Het moeilijkste op dit moment voor mij is de onzekerheid! Als hij eenmaal besluit wat hij wil, dan kan ik mijn toekomstbeel gaan aanpassen, nu is het erg onzeker voor mij.
Bovendien sta ik zelf voor de klas, ik kom veel in aanraking met kinderen. Daar haal ik ook heel veel voldoening uit. Aan de andere kant geeft het me ook juist vaak het gevoel dat ik zelf een kindje wil opvoeden in plaats van alleen met andermans kinderen bezig zijn!
Ik ben wel benieuwd hoe de anderen hierover denken? - hoi,
Leentje, zo te lezen heb je een goed beeld van wat je wil. Wat de keuze van je vriend ook zal zijn. Ik denk dat dat juist heel fijn is om te weten. Weet je vriend ook hoe je hier over denkt?
Ik ben ook wel benieuwd hoe de andere meiden hier er over denken. Jammer dat ze nog niet gereageerd hebben. Maar dat komt hopelijk nog.
Veel sterkte met wachten tot je vriend weet wat hij wil! - Ik heb een relatie gehad van ruim vier jaar. Mijn ex zijn zus kreeg een zoon en toen zei vriendlief : kinderen leuk als ze met een ander zijn. We zijn door andere oorzaken al tien jaar uitelkaar.
Een half jaar na onze breuk had hij een nieuwe vriendin en daar is hij in Maart 2002 mee getrouwd. Nu dus tien jaar later is hij gescheiden en heeft twee dochters gekregen die eruit zien als nu 4 en 6 jaar
Ik wordt 30 april 36 en wil ook graag kinderen en zeker toen mijn zusje 10 oktober 2010 een zoon kreeg , maar mijn ouders hebben meegewerkt aan de breuk.En als ik zeg dat ik ook graag een vriend wil dan zegt mijn moeder je moet je ook alleen kunnen vermaken. Je moet maar geen relatie meer beginnen want daar wordt je zo stil van en ik heb toch geen oma gevoelens dat is veel erger. - Hoi Lara,
Wat een naar verhaal! Ik vind het niet leuk dat je moeder dat heeft gezegd. Het is niet meer dan normaal dat je op je 36e (of eerder) vastigheid wil en je wil settelen met een leuke vent. Weet jij de reden waarom ze zo reageert? Ik vind het in ieder geval geen normale reactie. Wat ik niet helemaal begreep uit je verhaal was of je ouders hebben meegewerkt aan de breuk van wat? Ook van je zus?
Ik denk dat het belangrijk is dat je je eigen gevoel achterna gaat, en als jij een leuke vent tegenkomt, je daar een mooie toekomst mee opbouwt. Ongeacht wat je moeder ervan vindt! En tot die tijd kun je vast ook meegenieten met de zoon van je zus... :)
@River Mijn vriend weet niet dat ik er zo over denk. Zolang hij er niet naar vraagt denk ik ook dat hij zich er geen zorgen om maakt. Mocht hij erover beginnen zal ik hem eerlijk vertellen wat ik hierboven ook schreef. Ik hoop dat hem dat misschien ook lucht geeft. Ik kan me voorstellen dat hij niet ineens wel kinderen wil als ik hem voor het blok zet. Het zal er in ieder geval niet gezelliger op worden. Ik wil alleen kinderen met hem als hij er zelf 100% achterstaat. Nouja, iets minder mag ook wel, ik lees regelmatig dat de mannen het vanzelf leuk gaan vinden als je eenmaal een kleintje hebt ;) 85% dan :D - Hoi allemaal,
mijn verhaal is iets anders, maar ik reageer toch even....
Allereerst rammelen mijn eierstokken al vanaf mijn veertiende of zo... maar ik ben wel zo verstandig om zo'n grote keuze niet alleen met gevoel maar ook met verstand te maken.. en bovendien moest ik toen nog niets van jongens weten :P
Maar goed, in mijn eerste serieuze relaties (2) zag ik mezelf altijd als BAM. Met die mannen zag ik gewoon geen toekomst, hoewel ik dat pas achteraf inzag!
Ik heb nu een goede relatie, al dik 2 jaar en we wonen een jaar samen in een koophuis. Na een jaar samen een huis kopen is niet normaal, maar het voelde gewoon zo goed en toen vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats... Het eerste jaar rammelde mijn eierstokken rustig door... maar toen we in dat huis woonde... toen had ik opeens twee slaapkamers over... en toen begon het toch te rammelen...
Maar... toen ik met mijn vriend kreeg heb ik gelijk gezegd dat ik kinderen wilde en alleen een relatie wilde als hij dat ook wilde. Want toen zou ik nog kunnen stoppen en na een paar jaar misschien niet meer, zo dacht ik. En hij wil dat ook... Dat is zeker... alleen... ik zou het heel leuk vinden om zwanger te worden of 1 jaartje te wachten, maar hij wil liever nog jaren wachten... nog zo een jaar of zes. Nou echt niet....! We hebben er de laatste tijd veel ruzie over gehad en zijn nu tot een tussenweg gekomen... ik zal twee/drie jaartjes geduld moeten hebben. Maar ik wil het wel alleen als hij er aan toe is... ik ga hem niet dwingen... maar ik wil ooit kinderen, met of zonder vent. liever met, dat is beter voor het kind en alles, maar desnoods zonder..
Ik zit dus niet helemaal in jullie situatie, doordat ik vanaf het begin af aan al licht rammelende eierstokken had en wist wat ik wilde, maar wel een beetje, want ik moet nog wel jaren wachten en ben natuurlijk ook wel een beetje bang dat hij er dan toch niet aan toe is en ik langer moet wachten... en langer...
Mijn vent zou dat nooit doen om mij te kwetsen of zo, maar als hij er niet aan toe is.. dan niet...
Ik denk wel dat het belangrijkste is dat je eerlijk naar je vriend toe bent over wat je wil en vraagt wat hij wil.. Mijn vriend had superrare ideeen bij kinderen, dat hij nooit meer kon stappen, nooit meer met mij alleen uit eten kon, nooit meer samen wat spontaans kon doen... toen heb ik wel uitgelegd dat het allemaal niet zo zit. Tuurlijk moet je veel laten, maar er kan ook nog heel veel en er zijn ook andere dingen mogelijk.. Hem gaf dat een stukje rust en hij ziet het nu wel beter zitten.. maar hij is er gewoon nog niet aan toe... hij is nog niet klaar voor zoveel verantwoordelijkheid en wil de wereld nog verkennen. mij boeit dat niet zo... Anders komt dat wel als de kids het huis uit zijn :P
dus praten met die mannen, rustig vragen waarom niet... het beste is als er een andere man met ze overpraat, liefst 1 die al vader is, maar die heb ik helaas niet in de omgeving :P zijn vrienden hebben pas net relaties en wonen zeker nog niet samen, laat staan in een koophuis :(
en mannen zijn er pas aan toen als het zover is denk ik ja.. die hebben die 9 maanden nodig om te wennen, daarvoor zijn die maanden :P - oeps, sorry, lang verhaal :$
- Haha Floxy, je hoeft je niet te schamen omdat je een lang verhaal schrijft hoor! En ik denk dat jouw stukje best wel in dit topic past.
Wat lastig dat je nog zo lang moet wachten en dat het misschien nog wel langer duurt! Maar ik denk dat je je aan de gedachten moet vastklampen dat hij het op den duur wel wil, dan kom je die paar jaar vast wel door, denk je niet! Mag ik vragen hoe oud je bent, en je vriend? Ik kan me wel enigszins voorstellen dat het hem misschien benauwt als je twee jaar samen bent en al aan kinderen wil beginnen, maar ja, wat doe je aan rammelende eierstokken!!?? :P Prober hem in ieder geval zoveel mogelijk te laten zien wat leuk is aan kinderen hebben en wat je nog allemaal wel kan :) Maar let ook op dat je er niet teveel over praat, zoals Hope24 ook had, dat het gaat storen omdat het een te 'zwaar' onderdeel wordt, als je begrijpt wat ik bedoel.
Groetjes! - Hoi Leentje,
nou ik snap hem ook wel.. want we zijn pas twee jaar samen (nou iets meer dan) en ... nog best jong.. hij is nu een paar maanden 24, en ik word begin mei 24. Ik weet dat we jong zijn en nog niet zo heel lang samen, maar het voelt alsof we al jaren en jaren en jaren samen zijn. ik bedoel, normaal koop je na een jaar ook geen koophuis...
ondertussen zijn mijn rammelende eierstokken iets tot rust gekomen omdat ik weet dat ik toch moet wachten en we dan eerst samen kunnen genieten. Maar de angst blijft vooral dat ik er gewoon jaren op moet wachten, straks is hij er pas op zijn dertigste aan toe...! Die onzekerheid he... maar ik weet wel zeker dat hij ze wil, hij vind kinderen op zich wel leuk en wil ook brandweerbegeleiding gaan geven aan de jeugd, dat doe je niet zomaar...
maar ik moet nu inderdaad er ook vooral op gaan letten dat ik er niet steeds over begin..
Ik heb laatst wel een triptrap gekocht, want die kon ik krijgen voor tien euro, maar dat vond hij goed haha!
heb jij er nog over gepraat thuis? volgens mij zijn mannen er gewoon ineens aan toe, maar zeker niet jong..
mannen...
haha
Groetjes! - Hoi Heleen, hope en whouwing,
wat jammer dat er hier niet meer geschreven word.
Ik ben wel benieuwd of jullie het er thuis nu over kunnen hebben of niet en hoe het er voor staat? Ik weet nu zeker dat mijn vent het voorlopig nog niet wil, ik vind dat voorlopig goed omdat ik aan het twijfelen wat ik op werkgebied wil, maar ik vind het ook wel eng want ik wil geen jaren en jaren wachten..
Soms denk ik er tijden niets aan, maar soms, mede door films of dingen die je op reclame, in je werk of in je omgeving ziet, denk ik er dan toch plotseling weer aan..
Groetjes,
Floxy
Dit onderwerp heeft 185 reacties, en bestaat uit 8 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 8.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 23-05-2012 15:24. \t\t
Ik klepper, maar vriendlief niet....
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!23-05-2012 | 15:24
- nikki87 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!22-05-2012 | 09:01
- Femm heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!21-05-2012 | 23:56
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!20-05-2012 | 15:09
- nikki87 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!18-05-2012 | 17:44
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!18-05-2012 | 11:24
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!15-05-2012 | 10:16
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!13-05-2012 | 13:07
- floxy heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!12-05-2012 | 19:33
- Leentje85 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Klepperende eierstokken!12-05-2012 | 14:37
Wie hier?
Er is niemand online!