Rouwen verlies broer/zus - Ik mis je zo - Flaironline

1. Geplaatst door Esla | 30-07-2009, 12:17 | 2665x gelezen | 5 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   Vorig jaar overleed mijn zusje aan kanker,op 27jarige leeftijd verloor zij na 16maanden knokken de strijd tegen deze rotziekte.Het hele proces tot aan dat ze overleed heb ik meegemaakt.Het is zwaar en zou graag ervaringen delen met anderen..

   Reageer op blog

   ---

   www.stichting-under-the-ivy.nl

   • Print deze pagina

   ---

5 reacties op blog

1. bianca24 schreef | 03-08-2009, 16:03

   ---

   

   • Profiel
   • 7 berichten

   ---

   Ik weet wat het is om de strijd aan te gaan. Je staat aan de zijlijn, wil je eigen leven er voor geven, maar het maakt geen ruk uit! Je kan niets , alleen er zijn. En dat is vaak al genoeg! Je wil meer, maar dat kan niet. Mijn zus had leukemie en omdat ik de enige was die eventueel donor cellen kon geven heb ik me zonder er over na te denken laten testen, helaas. Het zat er niet in. Boos ben je , kanker het is een rot ziekte. Het sluipt en kruipt en is nooit te vertrouwen . Hopen is alles wat je kan.Mijn zus heeft uiteindelijk de strijd verloren. niet eens zozeer aan de kanker maar aan de behandelingen die zo chemisch zijn en je ook kapot kunnen maken. Een long bloeding....dat wwas het einde. Als ik aan mijn zus denk, denk ik aan de blik in haar ogen in het ziekenhuis toen bekent was dat ze zou komen te overlijden. ANGST!!!!! Bang om te stikken. En wat kan je doen. Er zijn, langs de zijlijn. Beste Esla, het is aangrijpend wat er is gebeurt, maar weet je ze zijn uit het oog maar zitten nog dieper in je hart!

   ---

   ---

2. Esla schreef | 08-08-2009, 23:14

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   Dank je wel voor je lieve reactie Bianca!
   Het is ook behoorlijk wat,wat jij hebt meegemaakt zeg..pffff...Zeker als je ook nog eens die angst in haar ogen ziet,bang te komen te overlijden...Eigenlijk wetende dat het op gaat houden..
   De 1e nacht nadat mijn zusje het slechte nieuws had gehoord is ze volledig uit haar dak gegaan,geschreeuwd en gejankt,boos,onmacht,verdrietig,ongeloof etc.alles wat je aan emoties kon bedenken knalde zij er in die nacht uit..
   Daarna werd ze rustig..relativeerde alles en ging alles regelen...zo'n enorme kracht...ik was zo overmeesterd door haar doorzettingsvermogen van alles regelen,de humor die ze had,de dingen waar ze van genoot...het is echt het gevoel dat je achter haar "aanhobbelde"wij als naasten waren alleen bezig er nog van alles uit te halen en te bedenken hoe dat straks zou zijn zonder haar...
   
   Wat ook een vreselijk einde voor je zus...en jullie als naasten dat moeten verstouwen..je staat er in een roes bij...onwerkelijk is alles dan he?
   Mijn zusje koos voor zelfgeregelde euthanasie via haar huisarts...dit is ook erg ingrijpend...mijn zusje was er helemaal klaar mee,klaar voor en wij stonden daar...ik kon die huisarts er wel uittrappen toen ie binnenkwam..pfff..maar mijn zusje was blij...blij dat het eindelijk mocht stoppen en de strijd had ze opgegeven...
   
   Hoe ervaar(de)jij het rouwproces als ik vragen mag?
   Sylvia

   ---

   www.stichting-under-the-ivy.nl

   ---

3. Mari64 schreef | 27-10-2009, 05:02

   ---

   

   • Profiel
   • 11 berichten

   ---

   Hallo meiden,
   
   Het verbaast me dat er zo weinig reacties zijn op dit onderwerp.
   Ook ik heb naast eerst mijn vader, daarna een broer (hartinfarct) en nog geen drie jaar later een zus aan darmkanker verloren.
   
   Esla ik herken veel uit jouw stukje over hoe je zus reageerde.....mijn zus kreeg eigenlijk meteen te horen dat er weinig meer voor haar te doen was. Ze had nog een minimale kans met een experimentele chemo en daar moest ze niet te veel van verwachten werd er al meteen bij gezegd.
   Ze heeft echter toch alles wat men voorstelde "aangepakt" en heeft er 15 maanden extra door gehad waarvan ze zelf zei: 14 mooie.  
   14 maanden waarin ze er altijd was voor haar man, kinderen, moeder, broer en zussen. Zij was degene die ons troostte, die alles relativeerde en die alles geregeld had zodat haar geliefden daar niet meer voor hoefden te zorgen als "het" moment daar zou zijn.
   Ze had daarbij een geweldig gevoel voor humor en heeft ons daarmee door moeilijke momenten gesleept.
   
   Juist daardoor mis ik mijn zus nog steeds elke dag...de scherpe randjes slijten er met de tijd wel van af maar het missen wordt (helaas) steeds meer.
   
   Zo had ik haar er zo graag bij gehad dit jaar toen ik trouwde met de man van mijn leven ....al ben ik er nog steeds dankbaar voor dat zij hem heeft mogen leren kennen,  dat er meteen een klik tussen hen was en ze in die paar maanden een hechte band hebben opgebouwd. Ik ben er wel van overtuigd dat ze er vanaf haar gouden troontje daarboven wel bij is geweest (het plensde de hele dag maar toen we naar buiten liepen om naar het stadhuis te gaan begon de zon stralend te schijnen!!!!) maar ik had haar liever naast me gehad.
   
   Ik heb het nu alleen maar over mijn zus.....mijn vader en broer mis ik ook nog vreselijk hoor , maar de manier waarop zij ziek werd en gestorven is vind ik nog steeds niet te bevatten.
   
   Ik wens jou heel veel sterkte met je verdriet en hoop dat je het een plaatsje in je leven kunt geven.
   
   Mari
   
   
   p.s.: Als iets liefs je verlaat; blijft nog altijd de liefde!

   ---

   Als iets liefs je verlaat, blijft nog altijd de liefde!

   ---

4. Rieni schreef | 06-11-2009, 00:43

   ---

   

   • Profiel
   • 7 berichten

   ---

   quote:Hoi,
   
   Af en toe kom ik nog eens een kijkje nemen op deze blog omdat dit me wel zeer nauw aan het hart ligt.
   Ook Mari heeft blijkbaar al heel wat voor de kiezen gehad.
   Hoe verwerk je zoveel verdriet.
   Ik kan je best begrijpen dat je huwelijksdag er eentje was met een bepaald gemis.
   Ik heb in één van deze blogs ook mijn verhaal geschreven over dat ik mijn beide ouders verloor op 3 maanden tijd.
   Mijn vader was al enige tijd ziek. Mijn echtgenoot en ik wisten dat we graag zouden huwen en hebben er dan ook voor gezorgd dat dit nog gebeurd is in de laatste periode dat mijn vader nog redelijk goed was. Niet beseffende dat mijn moeder er ook niet lang meer zou zijn. Ik ben blij dat zij er nog bij waren.
   Maar er gebeuren in ons leven toch heel wat dingen warbij we onze dierbaren missen en dan denk ik net zoals jij "ze zien het van hier boven en houden een oogje in het zeil".
   Ik wens jou ook veel sterkte. Tevens wens ik jullie veel sucses met jullie huwelijk.
   
   Rieni
   Mari64 schreef op 27 oktober 2009 @ 05:02:
   Hallo meiden,
   
   Het verbaast me dat er zo weinig reacties zijn op dit onderwerp.
   Ook ik heb naast eerst mijn vader, daarna een broer (hartinfarct) en nog geen drie jaar later een zus aan darmkanker verloren. [[url=" smileys emotion-6.gif?? .. site www.flaironline.nl http: _fcksavedurl=]afbeelding[/url]] Esla ik herken veel uit jouw stukje over hoe je zus reageerde.....mijn zus kreeg eigenlijk meteen te horen dat er weinig meer voor haar te doen was. Ze had nog een minimale kans met een experimentele chemo en daar moest ze niet te veel van verwachten werd er al meteen bij gezegd. Ze heeft echter toch alles wat men voorstelde "aangepakt" en heeft er 15 maanden extra door gehad waarvan ze zelf zei: 14 mooie.   14 maanden waarin ze er altijd was voor haar man, kinderen, moeder, broer en zussen. [i]Zij[/i] was degene die ons troostte, die alles relativeerde en die alles geregeld had zodat haar geliefden daar niet meer voor hoefden te zorgen als "het" moment daar zou zijn. Ze had daarbij een geweldig gevoel voor humor en heeft ons daarmee door moeilijke momenten gesleept. Juist daardoor mis ik mijn zus nog steeds elke dag...de scherpe randjes slijten er met de tijd wel van af maar het missen wordt (helaas) steeds meer. Zo had ik haar er zo graag bij gehad dit jaar toen ik trouwde met de man van mijn leven ....al ben ik er nog steeds dankbaar voor dat zij hem heeft mogen leren kennen,  dat er meteen een klik tussen hen was en ze in die paar maanden een hechte band hebben opgebouwd. Ik ben er wel van overtuigd dat ze er vanaf haar gouden troontje daarboven wel bij is geweest (het plensde de hele dag maar toen we naar buiten liepen om naar het stadhuis te gaan begon de zon stralend te schijnen!!!!) maar ik had haar liever naast me gehad. Ik heb het nu alleen maar over mijn zus.....mijn vader en broer mis ik ook nog vreselijk hoor [[url=" smileys emotion-6.gif?? .. site www.flaironline.nl http: _fcksavedurl=]afbeelding[/url]], maar de manier waarop zij ziek werd en gestorven is vind ik nog steeds niet te bevatten.
   
   Ik wens jou heel veel sterkte met je verdriet en hoop dat je het een plaatsje in je leven kunt geven.
   
   Mari
   
   
   p.s.: Als iets liefs je verlaat; blijft nog altijd de liefde!

   ---

   ---

5. itsmara schreef | 24-08-2010, 12:27

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   dit soort dingen zijn altijd te erg om over te praten..
   ikzelf heb mijn zus nooit gekend.. dat vindt ik echt heel jammer,
   toen ze 4 was overleed ze aan haar handicap, mijn broer was toen 2 ..
   jammer.. dat zulke dingen toch gebeuren.

   ---

   ---