Elke keer trap ik er weer in.
Vol goede hoop en uiterst goedgemutst stap ik dan op de fiets en rijd ik langs de Albert Heijn, over de steile brug, zoef ik langs de rotonde, passeer ik de nieuwsgierig voor het raam starende oudjes in het bejaardentehuis, sla ik linksaf en dan weer rechts, en stop ik voor de deur van de kapper. Vol levensvreugde ga ik naar binnen. En ik kom altijd weer levensmoe naar buiten.
Dat komt niet door de oppervlakkige gesprekken die mijn kapper altijd
met mij voert – want die vind ik soms zelfs een zen-achtige werking
hebben. Dat is de kracht van koetjes en kalfjes.
Het komt ook niet door de ietwat gevulde mevrouw die er áltijd is als ik
er ben (of ze gaat heel vaak naar de kapper, of ze haalt haar lol uit
mijn kappersbezoeken en krijgt van hogere hand door wanneer ik er ben).
Nee, ik laat me niet van den wijsch brengen door koetjes, kalfjes en
een dikke mevrouw.
Het komt door de media. En dan in het bijzonder de
tijdschriftenbranche. Flair, Libelle, Margriet, Elle, LINDA!; ze blijven
mijn hoofd telkens op hol brengen. Je kunt nog zo vaak tegen me zeggen
dat de foto’s die zij plaatsen gephotoshopt zijn en dat de modellen uren
hebben doorgebracht met een make-up- en haarstilist…. Toch trap ik er
elke keer weer in. Voor ik het weet zet ik mijn schaar in zo’n
tijdschrift, knip ik een foto uit en hoor ik mezelf tegen de kapper
zeggen:
“Zo wil ik het ongeveer. Denk je dat mij dat staat?” Waarop de kapper dan altijd
‘ja’
zegt, want kappers willen gewoon knippen. Zij denken niet na over de
consequenties (iemand zou hen het begrip karma moeten bijbrengen).
Zo komt het dus dat ik ook deze keer teleurgesteld en levensmoe de
kapperszaak verlaat, terwijl ik totaal geen gelijkenissen vertoon met
Fatima Moreira de Melo. De dikke mevrouw is ook klaar en staat tegelijk met mij op.
“Jammer dat het regent”, zegt ze.
“Mijn haar zit altijd zo goed als ik hier net vandaan kom.”
-> http://www.moniekzuidema.nl/
