tis een tijdje geleden
Tis al weer een tijdje geleden en ik merk dat ik back on track ben.
Het is is nog steeds lastig om hem te vergeten, tis alsof als ik niks anders heb om aan te denken dat ik dan maar aan hem denk. niet eens in de positieve zin maar in de negatieve zin. Vooral over mijzelf.
Hoe is het mogelijk dat ik mij zo kan laten meeslepen door mijn emoties?
En zo erg dat ik nauwelijks verder kan met mijn leven?
terwijl ik genoeg heb meegemaakt om verder te gaan met al het leuke en fijne wat ik heb gewenst.
heel lastig. en dat zal ook zo blijven zolang ik hem zie.
ach jah...
ik merk dat ik voor mijn gevoel wel iets verder ga, langzaam bij beetjes dan.
als ik hem niet zo gaat het gewoon een stuk beter.
ik weet dondersgoed dat mijn gevoel naar hem toe blijft als ik hem blijf zien.
daarom is het maar goed dat we allebei vakantie hebben.
en moet ik ook in mijn achterhoofd houden dat hij ook verder is gegaan met zijn leven en ik mijzelf voor de gek houd door af te vragen of hij ook aan mij denkt.
want dat is gewoon niet zo. Hij heeft een vriendin en daar praat hij maar al te graag over. ik haat hem om het vervelende gevoel wat ik er bij krijg maar ik wens hem al het goede van de wereld met haar om dit vervelende gevoel weg te krijgen. it helps...
ik verdien het om wat rust te krijgen, niet alleen van hem maar vooral voor mijzelf..
ik ben het zat om ijn hoofd altijd op hol te hebben, nergens voor nodig
dus ik houd mijn ogen weer open voor anderen.
en omdat ik weet dat ik last heb van dit soort dingen heb ik even goed nagedacht, het heeft echt te maken met mijn vader. mijn verwekker. de man die mij caeautjes gaf maar mij niks heeft geleerd. doordat ik vroeger nooit in mijn buurt was weet ik dat ik er nu ook moeite mee heb en geen intimiteit kan delen hoe graag ik dat ook zou willen. Als ik denk dat ik intiem ben met een man is het met iemand die eigenlijk helemaal verkeerd op voor mij is, mij zo weer kan laten vallen zoals mijn vader. ik bedoel mijn verwekker.
ach jah, ik kan wel professionele hulp gaan zoeken hierom maar of ik daar nou zo'n zin in heb weet ik zo nog niet hoor. uit schaamte niet maar ook omdat ik geen zin heb om door een mallemolen te gaan van frustratie en diepe gedachten. no way!
ik heb eindelijk een plek voor mijzelf, laat ik daar dan van genieten zeg!
en mij niet bezig houden met wat vroeger is gebeurd, ik accepteer dat ik het niet zo makkelijk heb gehad maar dat houd mij niet tegen om te leven zoals ik wil leven. no way!
