WOW!!!
Wat gebeurde er??
Opeens uit het niks wist ik weer contact op te nemen met hem.
Ik had besloten voor mijzelf om alleen collega's te zijn.
Maar mijn gevoel voor hem liet me niet los, dus besloot hem aan te spreken voor het negeren en niet om kunnen gaan van me eigen gevoelens.
Voordat ik de kans had, zei hij dat hij geen contact meer met me wou.
Het kwam allemaal te dichtbij omdat we elkaar goed kennen, het voelde alsof we elkaar al jaren kennen. En dat heb ik ook inderdaad.
Hij weet niet om te gaan met het idee dat ik een collega ben en een vriendin kan zijn, hij kan zich niet gedragen dan, hmm..het is meer dat hij geen houding weet.
Maar goed...Na een lang gesprek begreep ik echt dat het niks wordt ook niet qua vriendschap.
De hele avond heeft het gesprek mij achtervolgt, dus moest er een deel 2 komen.
Met mijn deel 2 heb ik het wel kunnen afsluiten en al me gevoel vertelt.
Het veranderd de situatie niet, totaal niet! maar ik weet niet nu wel hoe het zit.
Dan is belangrijk voor mij.
Ik moet me nu uit de gedachten dat ik hem mis als vriend en me geraakt voel loslaten.
De situatie met rust laten, is wat ik mezelf heb beloofd.
Het is nog wel lastig want als ik even niks aan me hoofd heb denk ik aan hem en aan de situatie terwijl ik weet dat het niks gaat veranderen en ook niks uit maakt.
Ik begrijp dondersgoed wat hij denkt en hoe hij zich voelt omda we allebei hetzelfde zijn, ik weet zekre dat hij weet dat ik me niet prettig voel.
Ik heb vaak mensen afgestoten omdat ze te dichtbij kwamen, en nu kom ik ook te dichtbij. Nu het mij is overkomen voelt het best raar, want ik weet wat ik moet doen om tot hem door te dringen. Hetzelfde wat een ander bij mij zou moeten doen.
Maar ik weet ook dat als iemand dat bij mij doet, het voor afweer kan zorgen.
Dus neem ik geen risico en laat ik de situatie rusten.
Het is een complete deja vu voor mij!
But, it's nice to know that I still got it!
