Ik vind mijn stiefzoon een verschrikking, help! - Flaironline - Flaironline

1. Geplaatst door Bettyboop | 19-11-2011, 16:23 | 780x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

   Mijn stiefzoon is bij ons in komen wonen en ik word helemaal gek van hem.
   Ik vind het erg dat ik er zo over denk.
   Hij (11) is bij ons komen wonen omdat zijn moeder niet meer voor hem kan zorgen ivm psygische klachten.
   Ik heb uiteraard tegen mijn man gezegd dat hij van harte welkom is, zo denk ik er ook over.
   Maar helaas valt het zoooo tegen en ik schaam me kapot en kan er met niemand over praten.
   Heb het wel aangekaart tegen over mijn vriend maar mijn werkelijke gevoelens durf ik niet te uitten.
   Het jongetje is niet te genieten wat ik ook doe, behalve als ik hem contunue achter de pc zou laten zitten gamen is hij in zijn nopjes.
   Hij heeft adhd en een agressievieteitsstoornis.
   Zit op een bijzondere school en is vreselijk stiekum, liegt en zegt tegen zijn vader dat ik gemeen ben waneer ik bv zeg dat hij zijn bordje leeg moet eten of naar bed moet waneer het bedtijd is.
   Zijn vader en ik zitten best op een lijn maar bij hem overheerst het medelijden naar zijn zoon.
   Ik begrijp dat best wel en houdt ook gevoelsmatig rekenig met zijn 'situatie'.
   Alleen hij doet zo genieperig en brutaal waneer zijn vader niet in de buurt is.
   Ik ben best consequent en kindvriendelijk en wil voel me ook verantwoordelijk voor hem en wil ook zeker het beste voor hem.
   Heb zelf geen kinderen, dit is helaas niet gelukt en zag het dan ook als een verrijking dat mijn vriend al een zoon had.
   Maar lieve help, ik kan hem op de een of ander manier niet 'leuk en lief' vinden, integendeel ik krijg letterlijk de rilingen soms van hem waneer hij in zijn nopjes is en iets voor mekaar heeft gekregen dmv een leugen, maar ook later op de dag waneer dit bv al is uitgesproken waneer hij bv bij mij komt 'slijmen'.
   Dan doe ik net alsof ik hem lief vind maar ik erger me kapot.
   Ik voel me een gast in mijn eigen huis en zodra hij thuiskomt vernaderd de sfeer.
   Hij vind niks leuk, alles maar dan ook alles wat ik zeg is niet waar dus ook dingen die allang en breed bewezen zijn.
   Bij zijn moeder waren er weinig tot geen regels en ik begrijp dat hij moet wennen aan het feit dat die hier wel zijn.
   Maar toch ook al gaan sommige aangelegenheden beter en boekt hij op bepaals gebied vooruitgang, toch heb ik geen echte, waren gevoelens van genegenheid voor hem.
   Zijn vader daarin tegen is helemaal weg van zijn zoon wat ik verstandelijk ook helemaal geweldig vind maar gevoelsmatig kent hij zijn zoon niet zoals ik hem ken.
   Zou ik deze gevoelens ook hebben als het wel mijn biologische kind was, ik weet eigenlijk wel zeker van niet.
   Wat is er mis met mij?
   Ik hou van kinderen maar dit is toch niet normaal?
   Dat ik niks schattigs aan hem kan vinden heeft wel met zijn gedrag te maken maar toch.
   De jongen is heel wijs voor zijn leeftijd en manipuleerd de meeste mensen maar ik trap er niet in en dat heeft hij denk ik ook door.
   Waardoor zijn vader ook wel oplettender naar hem is om het niet van kwaad tot erger te maken.
   Hoe kan ik met deze gevoelens van walging omgaan of beter nog hoe kom ik er vanaf?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op onderwerp

1. Bettyboop schreef | 19-11-2011, 16:25

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

   ps lees mijn verhaal net ff terug en het is mijn man ipv mijn vriend wat ik later neer zette (we zijn pas getrouwd).

   ---

   ---