verhuizen naar italie - Emigreren - Flaironline

1. Geplaatst door tessels | 20-11-2009, 17:17 | 1664x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   hai ik ben tess, 28 jaar en woon nu alweer bijna 7 jaar in noorditalie. ik had gewoon even zin om mijn spontane actie op internet te zetten. niet heel anders dan andere verhalen, maar voor mij wel zo belangrijk!

   mijn ouders hadden altijd al de droom om ergens anders te gaan wonen maar heb hun altijd gezegt dat als zij wilde vertrekken ik lekker in nederland zou blijven. maar ja daar kwam bijna 7 jaar verandering in. ik werkte in een hotel waar een groep italianen zaten voor langere tijd. en hier ontmoette ik luca. na een tijdje werden we verliefd alleen, na 2 weken moest hij weer naar italie. geluk bij een ongeluk werd hij via zijn werk in de buurt van parijs geplaatst en ik woonde op dat moment in limburg, dus elk weekend kwam deze italiaan, blind van verliefdheid, naar mij toe, 600 km heen op zaterdagnamiddag om op zondag namiddag weer 600 km terug te rijden. dit alles voor 23 uut bij elkaar zijn, zonder elkaar te begrijpen want ik sprak geen italiaans, en ja, net zoals vele italianen, sprak hij geen engels, laat staan nederlands. na 5 maanden besloot hij om bij mij in te trekken. zijn moeder belde elke dag huilend op om te weten hoe het met haar zoon ging. na een maand besloten we maar om naar italie te vertrekken. zijn moeder de hele dag huilend thuis, en luca die geen werk kon vinden want hij was niet echt van plan om nederlands te leren. dus snel al mijn inboedel verkocht, aan een eikel die wist dat ik haast had en mij minder geld gaf dan afgesproken, maar ja who cares, ik wilde met mijn grote liefde vertrekken. ik was al wel een keer naar italie geweest, maar dat was het gardameer, lekker toeristisch. nu kwam ik onder turijn terecht, in the middle of nowhere! ik herinner me nog steeds dat we op het treinstation in savigliano aankwamen, we stapte uit de trein en hoor de meest schreeuwerige stem in mijn leven, LUCA!!!. ik dacht nog, jemig wat is dit!. uiteindelijk na veel kussen en begroetingen gingen we op weg naar verzuolo, een dorpje in de povallei, 6000 inwoners. met de auto van luca z'n oom, op een pattelandweg van 25 km. echt ik wist niet wat me overkwam. allemaal perziken, abrikozen, appel en kiwibomen. overal! een droom voor iedere natuurliefhebber, maar ik kom uit utrecht en daar was het leuk, leven in de brouwerij. en overal bergen!!overal waar je kijkt heb je bergen. ook leuk maar heb er niets mee.
   en toen we aankwamen bij haar thuis, dan leef je daar in die keuken. ze hebben we een huiskamer maar daar staan 4 kasten in, een 2 persoonsbank, een televisie met daartussen in een hoge eettafel. echt na 7 jaar begrijp ik nog steeds niet waarom ze die tafel niet weg doen en een salontafeltje kopen.
   na een week in huis zitten om te wennen aan alles wat er om me heen gebeurde moest luca weg, voor een week! daar zit je dan, helemaal alleen in een land waar je niemand kent en de taal niet spreekt! maar daar waren mijn schoonouders die me de hele week op sleeptouw hebben genomen en mij wat van de omgeving hebben laten zien. en ze leerde me italiaans praten want bij een nieuwe liefde zijn woorden nog niet zo belangrijk maar ja je wilt toch ook met je schoonouders praten en als je in het diepe gegooid word dan leer je alles wel erg snel.
   uiteindelijk na een beetje wennen had ik al snel mijn draai gevonden. heel het dorp wist dat ik nederlandse was en waar ik ook kwam, iedereen begroette me en iedereen sprak langzaam en met handen en voeten. qua dat ben ik mijn schoonmoeder toch heel erg dankbaar voor alles wat ze gedaan heeft. ze heeft me het leven hier geleerd. na een jaar zijn we getrouwd. ook hier in italie is dat een gigantisch groot feest. 125 mensen waarvan 12 mijn familie. de rest ken ik trouwens nu nog steeds niet. gelukkig betaalde mijn schoonouders. allemaal in de kerk en daarna lekker eten, ook met die 125! al snel vond ik werk alleen moest ik erg wennen aan de mentaliteit hier. de vrouwens beginnen nu pas langzaam op gang te komen. de generatie hiervoor was alleen maar huisvrouw. mannen worden gewoon erg voorgetrokken maar ja als ik me daar druk om ga maken. ik geniet elke dag van het leven hier. het zijn zulke gevoelsmensen die italianen. alles met zoveel gevoel voor drama. in 2006 is ons zoontje geboren.  hier lijkt hij best veel op een nederlander maar als we in nederland zijn zie je meteen dat het een italiaan is. hij praat ook heel erg druk met zijn handen.
   als ik nu mensen spreek van vroeger en zeg dat ik in italie woon, dan zegt iedereen dat ze wel zoiets van mij verwachtte, terwijl ik dat dus nooit had verwacht. hoe dan ook. ik denk dat, wanneer je 100% achter je beslissing staat, je vanzelf je weg wel vind in het buitenland, en wat vooral belangrijk is, niet alles vergelijken met nederland. ik zie veel buitenlandse mensen die maar vast blijven kleven aan hun eigen land, maar zo wen je natuurlijk nooit aan je nieuwe omgeving. gewoon jezelf in het diepe gooien, en uiteraard veel geluk hebben dat je onwijs lieve schoonouders hebt, die je echt nemen als hun verloren dochter.

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op blog

1. avonturiers schreef | 19-11-2011, 21:00

   ---

   

   • Profiel
   • 5 berichten

   ---

   Hoi Tess,
   
   Wat leuk om je verhaal te lezen! Ik zie dat het inmiddels al 2 jaar geleden is dat je dit bericht gepost hebt en ik vraag me af hoe het nu met jou/jullie gaat?
   Ook ik heb de sprong gewaagd om me in Noord-Italië te vestigen en woon inmiddels samen met mijn vriend in het dorpje Molveno.
   
   Groetjes!!!

   ---

   ---