Mijn fiets - Elle van Rijn - Flaironline

1. Geplaatst door Elle_van_Rijn | 12-10-2009, 12:26 | 1295x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 26 berichten

   ---

   

   "Pak de boeven mama!", roept Helena me achterna

   Half negen. Snel naar buiten. Iedereen op tijd de deur uit. Nu nog zorgen dat Helena voor de bel op school komt. Schooltasje mee, vest aan, sleutels in de hand en weg ben ik. Helena staat al bij de schuur.
   
   “Mama, gaan we met de auto?” “Nee, het is lekker weer. Hup, op de fiets.” “Hij is weg.” “Wat zeg je, lieverd?” “De fiets is weg.” Ik kijk, en kijk, en kijk nog een keer. En dan moet ik vol ongeloof constateren dat Helena gelijk heeft. Hij is weg. Mijn fiets is weg.
   
   Zou ik hem gisteren bij iemand zijn vergeten? Staat hij misschien in de tuin? Heeft Kaja hem meegenomen? Snel laat ik alle mogelijkheden de revue passeren. Ik loop een stuk de straat op, alsof hij daar zou kunnen staan. Maar niks. Mijn fiets is gestolen!
   
   Als we te laat het klaslokaal binnenkomen, zegt Helena op dramatische toon tegen haar juf: “De boeven hebben mama’s fiets gepakt.” “O ja, is dat zo?” De juf kijkt me vragend aan. Ik knik snel, bang dat ze doorvraagt en ik het niet meer droog houd.
   
   Ik heb de kinderlijke gewoonte om bij onrecht te gaan huilen. “Mama, moet gaan liefje. Tot vanmiddag.” “Pak de boeven, hè mama!”, hoor ik nog in mijn rug.
   
   Met mijn dikke buik waggel ik weer naar huis. Onderweg blijf ik me afvragen hoe het kan. Hij stond in schuur en op slot. De sleutel in mijn zak is daarvan het bewijs. Waarom steelt iemand een fiets met twee kinderstoeltjes (Helena wil namelijk soms voor, soms achter zitten)? Diegene moet me al eerder hebben gespot. Hij moet gezien hebben dat het om een vrijwel nieuwe mamafiets ging.
   
   Raakte die man dan nooit vertederd bij het beeld van mij met m’n kleine meisje? Zag hij dan niet dat ik het voertuig elke dag gebruik? Dat ik er afhankelijk van ben?
   
   Thuisgekomen overtuig ik me er opnieuw van dat-ie er niet meer staat. Natuurlijk was het niet de eerste keer. Mijn leven is een aaneenschakeling van gestolen fietsen. Maar dit was wel de meest luxe, de meest veilige en vooral de meest fijne fiets die ik ooit heb gehad.
   
   Het was de enige fiets waarbij ik met mijn voeten de grond kon raken. Een soort wonder als je weet hoe kort mijn benen zijn. Eén keer ben ik ermee gevallen. Ik had niet door dat er ijs op de weg lag en ging vol onderuit. Ik had een blauwe plek, Helena had alleen de schrik. Aan mijn fiets rammelde helemaal niks.
   
   En nu is hij dus weg. Wordt hij je aangeboden op internet voor een spotprijsje, stuur me een mailtje. Aan de dader: ik geef je de kans je leven te beteren. Geef me alsjeblieft mijn fiets terug!

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op blog

1. mama_d schreef | 21-10-2009, 11:11

   ---

   

   • Profiel
   • 321 berichten

   ---

   Jemig, wat lullig zeg! En dan nog wel uit je schuur..
   Ik hoop dat de dader berouw krijgt.

   ---

   Liefs Rianne

   ---