Afspraken - Elle van Rijn - Flaironline

1. Geplaatst door Elle_van_Rijn | 26-10-2009, 14:07 | 1064x gelezen | 0 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 26 berichten

   ---

   

   "Ik plan alles maar zo'n beetje in de toekomst, in de hoop dat er dan wel tijd is"

   Je maakt ze omdat ze spontaan bijna nooit lukken. Omdat iedereen - niet alleen ik - een druk leven heeft. En zo’n afspraak wordt dan vaak niet over een paar dagen gepland, nee pas over weken en soms zelfs maanden.
   
   Maar dan, als puntje bij paaltje komt, heb ik soms helemaal geen tijd of zin. Vroeger bedacht ik dan een smoesje. Tja, het verdient geen schoonheidsprijs, maar met het argument ‘geen zin’, kun je eigenlijk niet aankomen. Dus een leugentje om bestwil is beter dan de bikkelharde waarheid, zo redeneerde ik.
   
   Tegenwoordig doe ik daar niet meer aan. Vriendinnen verdienen het niet om afgescheept te worden met een smoes. Dus ik doe heel veel moeite om de afspraak toch door te laten gaan. Of ik deel ze in mijn probleem. “Luister, ik ben doodop, vind je het erg om het te verzetten?” Dit werkt meestal aardig.
   
   Maar laatst had ik een vriendin, of eigenlijk meer een kennis, aan de telefoon die meteen begon te huilen toen ik zei dat ik te moe was. Stomverbaasd vroeg ik wat er aan de hand was. Snikkend zei ze dat dit al de derde keer was.
   
   Ik begon koortsachtig na te denken. Ze zei dat er altijd wel iets was waardoor ik niet kon. Ik schrok, was dat werkelijk zo? Dat ik haar blijkbaar niet belangrijk genoeg vond. Ik stotterde dat dat echt niet zo was. “Kom dan gewoon vanavond, zoals afgesproken.” “Oké, sorry.” Dus ik ging. Terwijl we in het café zaten, ontsnapte er een klein gaapje aan mijn mond. Waarop de kennis beledigd aankondigde te willen afrekenen.
   
   De volgende dag zou ik gaan lunchen met een vriendin die ik al in geen half jaar had gezien. Slecht geslapen omdat die vorige avond zo was afgelopen, belde ik haar om te vragen of het een paar dagen kon worden uitgesteld. Hierop reageerde ze met: “Tuurlijk, we kunnen het ook helemaal afzeggen, hoor.” “Hoe bedoel je?” “Nou, er is altijd wel wat.” Weer helemaal in de war zei ik: “Nee, laat het dan maar doorgaan.”
   
   Thuis begon Feline dat ik nóóit tijd had om met haar te knutselen of een spelletje te doen. “Dan moet je het in mama’s boek schrijven”, zei Helena terwijl ze mijn agenda opensloeg. Tot mijn grote schrik zag ik dat ik gepland had om die avond met iemand naar de film te gaan…
   
   Ineens wist ik wat ik fout deed. Bij gebrek aan tijd, plan ik alles maar zo’n beetje in de toekomst, in de hoop dat er dan wel tijd is. Dat werkt niet. Vanaf nu blijft mijn agenda leeg. Ik doe alleen nog maar dingen spontaan. Dingen die er echt toe doen. Met mensen die er echt toe doen. En als iemand daar geen begrip voor heeft: jammer dan.

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

0 reacties op blog