Een 2e kindje kan niet meer... - Een 2e kindje kan niet meer... - Flaironline

1. Geplaatst door Muppetje84 | 22-09-2011, 22:08 | 649x gelezen | 3 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Hallo allemaal,
   
   ik vind het moeilijk een begin te maken, hoe begin je een blog? Dit is de eerste die ik schrijf in mijn 27 zomers...
   
   ik ben moeder van een geweldige zoon van 20 maanden, heb een lieve man, mooi huis...dus niets te "klagen" zou je zeggen.
   Toch voelt het zo niet helemaal...
   Wij hebben een onmogelijke beslissing moeten nemen.
   Kiezen voor een 2e kindje (het proberen in ieder geval, of het lukt is dan een ander verhaal natuurlijk!) of kiezen voor je gezondheid.
   
   Ik heb een versleten tussenwervelschijf, een onstoken stuit en een beginnende hernia.
   Om hier achter te komen heb ik een jaar tegen de medische wereld aan moet schoppen.
   Nog zijn mijn huisarts en ik het niet eens met de uitslag en hebben we inmiddels een datum staan voor de second opinion.
   
   Desondanks is me wel verteld dat mijn rug zwaar te lijden krijgt onder een eventuele 2e zwangerschap. En dat ik dus goed moest nadenken over de risico's.
   
   Dit hebben we dan ook uitvoerig gedaan, tot in den treure besproken en uiteindelijk gekozen voor mijn gezondheid.
   Mijn man heeft die beslissing eigenlijk min of meer genomen... Het gaat sinds een paar weken weer wat beter, kan weer wat beter vooruit, meer ondernemen met ons kindje en sinds kort kan ik ons kindje zelf in bad doen. Voor mij een hele mijlpaal dus!
   Mijn man wil al dit geluk niet op het spel zetten. En als ik eerlijk ben, ik ook niet...
   Rationeel kloppen alle argumenten en weet ik dat we de beste beslissing genomen hebben.
   Maar mijn gevoel kan ik niet uitschakelen. Het gemis en het verlangen blijft.
   Het voelt als een verlies, een verlies van een leven dat je heel anders voor ogen had, het verlies van een broertje of zusje.. Weten dat ons mannetje altijd alleen blijft en niemand heeft om mee te spelen en te delen...
   
   Ik zou dit zo graag met mensen willen bespreken die voor dezelfde of een soortgelijke keuze zijn komen staan.
   Ik wil graag van je weten hoe jij je daarbij voelde en hoe je daarmee omgegaan bent...
   Ervaringen delen...
   Goh ja, er zijn zoveel termen voor te bedenken! 
   Maar ik denk dat duidelijk is wat ik bedoel.. ;-)
   
   Groetjes Muppetje

   Reageer op blog

   ---

   • Print deze pagina

   ---

3 reacties op blog

1. girafje80 schreef | 23-09-2011, 18:03

   ---

   

   • Profiel
   • 393 berichten

   ---

   Hallo Muppetje,
   Wat een verschrikkelijk moeilijke keuze! Ik kan er niet echt over mee praten al ben ik pas weer begonnen met de pil omdat het proberen voor een eerste kindje al te zwaar was voor mijn lijf en ik in het ziekenhuis terecht kwam. Ik heb echter nog goede hoop dat we na een rustpauze en onder medische begeleiding wel weer kunnen beginnen.
   
   Het weer beginnen met de pil was verschrikkelijk! Je slikt iets dat zo tegen je wens ingaat en ik heb de eerste avond ook heel hard staan huilen, nu 2 weken later gaat het beter. Bij mij was het ook mijn vriend die met de suggestie kwam, mannen zien toch vooral jou en jou man heeft voor een kindje met jou gekozen! Het is eigenlijk maar goed dat zij er bij zijn!.Kan je je verdriet ook goed bij hem kwijt?
   Heel erg veel sterkte! En misschien zeg ik nu iets wat niet verstandig is, maar je bent nog heel jong en als je de goede medische zorg hebt gehad en een paar jaar verder bent is het misschien weer anders.....
   Ik denk dat er vast meer vrouwen hetzelfde meemaken als jij (weet het toevallig van een collega) en ik hoop dat ze snel reageren!
   Groetjes!

   ---

   ---

2. girafje80 schreef | 23-09-2011, 18:04

   ---

   

   • Profiel
   • 393 berichten

   ---

   Kan dus trouwens nog geen afscheid nemen van mijn tikker, al weet ik dat hij toch niet meer telt. Stiekem toch hoop denk ik!

   ---

   ---

3. Muppetje84 schreef | 29-09-2011, 14:14

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Hallo Girafje,
   
   ik kan me redelijk verplaatsen in wat jij voelt...
   Het lijkt me verschrikkelijk wat jij mee maakt nu! 
   Waarom moest je naar het ziekenhuis? (Mag ik dat vragen?)
   
   Op het moment dat je stopt met de pil houd je met al die dingen helemaal geen rekening, of in ieder geval zo weinig mogelijk. Totdat het jezelf overkomt...
   Ik begrijp dat jij hier goed over kunt praten met je partner? Of vergis ik me dan?
   En dat je geen afscheid kunt nemen van je tikker dat begrijp ik heel goed! Dat wil je ook nog helemaal niet! Je wilt dat na je "rustpauze" alles anders is, je lichaam weer in topvorm is en dat je zwanger wordt van jullie eerste kindje. 
   Ik hoop ook zo voor je dat dat zo gaat gebeuren, dat de hele situatie dadelijk anders is en jullie uiteindelijk ook een wondertje in jullie armen hebben. 
   En als jij de hoop opgeeft...dat moet je nooit zomaar doen hoor meid!
   En altijd in je jezelf blijven geloven en vechten tot het eind. 
   
   Ik ben heel benieuwd hoe het nu met je gaat.
   En wat de reden van je van je rustpauze is...
   
   Ik hoor graag van je.
   
   Liefs Muppetje 

   ---

   ---