VERTROUWEN - Dilemma - Flaironline

1. Geplaatst door gebruiker_verwijderd_178 | 10-05-2009, 09:38 | 543x gelezen | 1 reacties

   ---

   

   ---

   tJA, HOE BEGIN IK DIT VERHAAL? Al 8 jaar verhuur ik een kamer aan studenten. Via een erkend Kamerbureau. In die 8 jaar heb ik nooit problemen ondervonden met de studenten. Tot afgelopen weken...Er had zich iemand gemeld, een jongeman van 26 jaar. Omdat ik vind dat je iemand niet mag beoordelen op zijn uiterlijk én omdat ik vind dat iedereen een kans moet krijgen, hebben we dus het huurcontract ondertekend. Pas nadat dit getekend was, ontdekte ik minder leuke dingen aan hem....
   
   In al die jaren heb ik me nooit onveilig gevoeld, nu dus wel. Ik sliep slecht, darm- en maagklachten etc. Een aantal gebeurtenissen: Hij liet de voordeur openstaan toen hij wegging, terwijl ik lag te slapen. Gevolg: Geld (wat hij me had gegeven voor wassen) van de keukentafel verdwenen. Ik betrapte hem steeds op leugens. Zijn dochtertje (3) was uit huis geplaatst in een pleeggezin. Mijn buis waarin in euromunten spaar voor de vakantie: Weg. Mobiele telefoon: Weg. Dus afgelopen donderdag was de maat vol bij mij en heb ik hem vriendelijk verzocht te vertrekken. Eerst heb ik de politie gebeld, want ondertussen was mij duidelijk dat deze meneer gewoon een junkie was, die bekend staat bij het slaaphuis!
   
   De politie (je beste vriend) kon niks doen, want zolang hij me niet bedreigt is er niks aan te doen. Hij is weggegaan, heeft zijn sleutels ingeleverd (kan haast geen duplicaat hebben gemaakt, want dit was voor hem verrassingsactie). Zijn spullen zou hij vrijdagmiddag komen ophalen na telefonische afspraak. Niets gehoord. Vrienden zijn speciaal gekomen voor me (met een vervangende mobiel). Weer de politie gebeld, kunnen niks doen. Ondertussen zijn we 4 dagen verder.
   
   Ik ben "bang" dat hij ineens aan de deur komt. Zijn kamer heb ik ontruimd en daar allerlei pillen en restanten zilverpapier met crack? heroine? gevonden. Dat laat ik liggen, want ik wil dat maandagmiddag de wijkagent dit ziet. Die ga ik bellen, omdat ik hem voor zijn spullen de kans wil geven die onder begeleiding op te halen.
   
   Ik ben niet naief, maar ik vind dat iemand een kans verdient. Maar mijn vertrouwen heeft een flinke deuk gehad. Moet ik er dus voortaan (na 8 jaar goede ervaringen) vanuit gaan dat ik bedonderd word? Zo wil ik eigenlijk niet in het leven staan. Maar ik voel me wel gebruikt. Vrienden zeggen ook, waarom heb je ons niks verteld? Misschien omdat ik me schaamde, omdat ik dénk altijd alles alleen te moeten kunnen oplossen? Of dat ik geen fout kan of mag maken? Hoe dan ook, ik ben er behoorlijk door in de war....

   Reageer op onderwerp

   ---

   gebruiker_verwijderd_178 wijzigde dit bericht op 10-05-2009 09:52 met 0%: woord vergeten

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   • Print deze pagina

   ---

1 reactie op onderwerp

1. gebruiker_verwijderd_178 schreef | 10-05-2009, 16:10

   ---

   

   ---

   Zit ik net lekker in de tuin in de zon met een boek, gaat de bel. Maar aangezien ik zeer alert ben nu, heb ik de deur niet open gedaan. Stond hij dus voor mijn raam! Ik heb hem gezegd dat hij morgen kan bellen over zijn spullen en dat dit in bijzijn van de wijkagent gaat gebeuren. Dat vond hij raar. Ik zei: Ik vind dat niet raar als er een mobiel en geld weg is. Morgen kun je bellen. Toen droop hij af...

   ---

   Vandaag is de eerste dag voor de rest van mijn leven!

   ---