Flair 25: Naar de psycholoog? Ik ben toch niet gek! - Deze week in Flair - Flaironline

1. Geplaatst door Redactie Flair | 13-06-2008, 15:34 | 4668x gelezen | 12 reacties

   ---

   

   • Profiel
   • 1604 berichten

   ---

   Het is soms even een stap, maar als je die eenmaal hebt gezet, kan het een goede oplossing zijn voor je verdriet, persoonlijk probleem of fobie. En de opluchting dat je er ?iets aan gaat doen? is vaak groot. Eefje, Dorien en Hanneke vertellen in Flair 25 over hun ervaringen bij de psycholoog.
   
   Heb jij ook de stap genomen om naar een psycholoog te gaan? Hoe was het voor jou?

   Reageer op onderwerp

   ---

   • Print deze pagina

   ---

12 reacties op onderwerp

1. zusjes schreef | 20-06-2008, 18:19

   ---

   

   • Profiel
   • 224 berichten

   ---

   door omstandiigheden kon ik mijn werk niet meer aan. uiteindelijk ben ik via de huisarts bij een psycholoog terecht gekomen. hierdoor ben ik dingen anders gaan bekijken, of het helpt moet nog blijken maar vooralsnog heb ik er een goed gevoel bij en is het nu minder zwart voor mij.

   ---

   ---

2. Sacha35 schreef | 20-06-2008, 20:28

   ---

   

   • Profiel
   • 135 berichten

   ---

   Ik sta op het punt om een psycholoog te bellen voor een afspraak, maar ik ben er nog een beetje huiverig voor. Ik heb al jaren RSI klachten en ik weet zeker dat dit stress gerelateerd is, omdat in rustige periodes ik bijna nergens last van heb. Ik heb ergens gelezen dat het kan zijn dat als je niet lekker in je vel zit, je lijf dit 'omzet' in lichamelijke klachten (de pijn is wel echt, het zit niet tussen mijn oren) en ik geloof dat wel. Toch twijfel ik er nog steeds aan of zo iemand mij wel kan helpen, aan de andere kant, als ik het niet probeer dan weet ik het nooit. Maar ik vind het vreselijk eng om mezelf bloot te geven bij een totaal onbekende.

   ---

   ---

3. zonnestraal21 schreef | 23-06-2008, 11:33

   ---

   

   • Profiel
   • 3 berichten

   ---

   Beste Sacha,
   
   Ik ben niet naar een psycholoog gegaan maar ben bij een hele leuke behandelaar van Ceasar therapie terecht gekomen (afgeleid van Mensendiek) ik behandel daar niet alleen mijn nek, hoofd en schouderklachten die toch voornamelijk stress gerelateerd zijn maar ook de stress zelf. hoe kom je aan die stress enz. ik merk dat dit mij enorm helpt. maar na zoveel klachten en pijn de afgelopen periode zou ik ook best open staan voor een behandeling bij een psycholoog. die kijkt toch even wat dieper.
   
   want we moeten onszelf wel goed blijven realiseren dat we niet alles zelf (alleen) kunnen oplossen maar daar soms wel eens wat hulp bij nodig hebben. want het is soms niet niks wat we op ons bordje krijgen.
   
   succes met het nemen van je keuze

   ---

   ---

4. Mennolover2 schreef | 03-07-2008, 09:22

   ---

   

   • Profiel
   • 53 berichten

   ---

   Ik ben een aantal weken geleden uitgevallen op mijn werk omdat ik overspannen was door een samenloop van privedrukte en werkdruk. Ik wilde eerst alles zelf oplossen maar kwam er niet helemaal goed uit. Omdat ik ook huiverig was voor een psycholoog vertelde de bedrijfsarts mij: probeer eerst een stapje lichter, een maatschappelijk werker. Als je daar geen voldoening uit haalt kun je altijd door deze maatschappelijk werker worden doorgestuurd naar een psycholoog. De stap is dan al minder groot omdat je eerder al 'gepraat' hebt.
   Ik ben nu een tijdje bezig met deze maatschappelijk werker. Hij heeft mij flink aan het denken gezet. ook geeft hij tips wat je aan jezelf zou kunnen veranderen om het zo makkelijk mogelijk te maken voor jezelf weer verder te gaan. en dit zijn echt nog niet eens zulke hele heftige veranderingen. Gewoon kleine aanpassingen. Mij helpt het enorm!

   ---

   ---

5. jose83 schreef | 09-07-2008, 21:01

   ---

   

   • Profiel
   • 1 berichten

   ---

   Ik heb bij een maatschappelijk werker gelopen, is ook een soort psycholoog
   
   Ik ben in oktober 2006 verhuisd van een klein dorpje in het noorden van noord-holland naar een randgemeente van rotterdam. Ben gaan samenwonen met mijn vriend daar en een baan daar in de buurt gezocht. In het begin ging het onwijs goed maar in juni 2007 kreeg ik een terugval. Zat niet lekker in mijn vel en kreeg last van hyperventilatie. Dacht iedere keer als ik 's avonds naar bed ging dat ik dood ging. Ook miste ik mijn familie heel erg. Ben toen via de huisarts bij een matschappelijk werker beland. Voor mij was dit al de eerste stap naar de acceptatie dat ik hulp nodig had. Dit was zowiezo de moeilijkste stap achteraf voor mij. Maar voor mij heeft het heel veel geholpen. Gewoon het praten wat je dwars zit en waar je moeite mee had. Hierbij kwamen we erachter dat ik het overlijden van mijn oma nooit helemaal heb verwerkt. Toen zijn we een stappenplan begonnen om het te verwerken. Hier heb ik ongeveer een half jaar gelopen.
   Het is nu inmiddels juli 2008 en ik zit prima in mijn vel. Ook durf ik weer rustig te gaan slapen en dat is echt een verademing want op een gegeven moment gaat slaapgebrek je slopen.
   
   groetjes jose

   ---

   ---

6. Sprokkeltje schreef | 16-07-2008, 16:00

   ---

   

   • Profiel
   • 263 berichten

   ---

   ik ben er 1x geweest en ik kwam 20 kg lichter thuis .. mijn hoofd was leeg.. ik kon voor mijn gevoel weer opnieuw beginnen. mocht ik me weer zo gaan voelen als toen ... dan weet ik wel waar ik mijn verhaal ga doen. sommige dingen kun je beter aan een proffesional vertellen dan aan een vriendin .. die vast een luisterend oor heeft maar vaak toch partij voor jou trekt of je niet wil tegenspreken.
   ennnn sommige zaken wil je niet eens dat een vriendin weet dussssss ik vind dat de gene van het naar een psycholoog gaan er best vanaf mag.

   ---

   ---

7. zusjes schreef | 19-07-2008, 10:51

   ---

   

   • Profiel
   • 224 berichten

   ---

   Sacha35 scheef de volgende posting op 20 Jun 2008 20:28:
   
   Ik sta op het punt om een psycholoog te bellen voor een afspraak, maar ik ben er nog een beetje huiverig voor. Ik heb al jaren RSI klachten en ik weet zeker dat dit stress gerelateerd is, omdat in rustige periodes ik bijna nergens last van heb. Ik heb ergens gelezen dat het kan zijn dat als je niet lekker in je vel zit, je lijf dit 'omzet' in lichamelijke klachten (de pijn is wel echt, het zit niet tussen mijn oren) en ik geloof dat wel. Toch twijfel ik er nog steeds aan of zo iemand mij wel kan helpen, aan de andere kant, als ik het niet probeer dan weet ik het nooit. Maar ik vind het vreselijk eng om mezelf bloot te geven bij een totaal onbekende!
   
   
   Sascha35, Ik wil je even meer vertellen over mijn situatie. Ik ben 34, single. Had al jaren last van RSI en heb daarvoor ook fysiotherapie. Helaas kreeg ik heel veel werkstress te verduren waardoor de klachten verergerden. De werkstress is zo hoog opgelopen dat ik op zekere dag overspannen naar huis ben gekeerd. Mijn rsi klachten werden direct nog heftiger maar ook geestelijk trok ik het niet meer. Toen ik ook nog hervatten moest van de bedrijfsarts zakte ik helemaal in. Mijn kaartenhuis was volledig ingestort niet meer te weten wat te doen ben ik naar de huisarts gegaan. Via hem ben ik doorverwezen na de pschycholoog. Ik sta nog lang niet met 2 voeten steviog op de grond heb nog een hele lange weg tegaan. Maar ik ben blij met mijn psychologische bijstand. Probleem is dat de rsi en de spanningsklachten heel strek elkaar invloeden en dat het resultaat van de fysiotherapie erg minimaal was tijdens de enorme spanningstijden. Ik kan nu in ieder geval de verschillende pijnen herkennen en weet dat ik mijn spieren moet ontspannen wat niet lukt met dat spanningsveld.
   Laat het niet zo ver komen als bij mij gebeurd is, ik ben al maanden uit de roulatie en moet in een nieuwe functie een nieuwe start gaan maken. Nu denk ik had ik maar eerder de huisarts benaderd. Hij heeft mij niet alleen doorgestuurd maar ook een adres gegeven van een psycholoog waarbij hij van mening was dat er een klik zou ontstaan en die ook ervaring had met mijn situatie. Was ik daar eerder gekomen dan was het misschien al anders gelopen en waren mijn rsi klachten ook mss niet zo geëxplodeerd.
   
   
   Hopelijk heb ik je kunnen overtuigen. Als je twijfelt probeer het. Stoppen kan altijd nog.

   ---

   ---

8. Leo nie schreef | 05-08-2008, 20:20

   ---

   

   • Profiel
   • 6 berichten

   ---

   Ik begrijp de taboe niet, vroeger was je "gek" als je naar een psycholoog ging, maar hallo het is 2008!! Ik ben nu ook ruim een jaar in therapie en er gaat een wereld voor me open. Ook heb ik al 5 jaar medicijnen maar hiermee ben ik aan het afbouwen. Ik heb een angststoornis en dat is (helaas) erfelijk bepaald. Mijn moeder heeft hetzelfde. Maar ik leid een normaal leven, als ik mensen vertel wat ik heb valt hun mond letterlijk open van verbazing! Omdat je totaal niks aan mij merkt. Ik ga trouwen, heb een fulltime baan, ga lekker op stap. Niks aan de hand zou je zeggen. Mijn angsten zijn niet ontstaan door een traumatische ervaring, het is eigenlijk lichamelijk. Mijn hersenstam maakt niet voldoende serotonine aan waardoor ik niet goed kan relativeren en me onnodig druk maak om dingen. Veel mensen in mijn omgeving weten ervan en reageren heel goed.
   Ik zeg altijd maar: als je je arm breekt gaat ie in het gips en kan iedereen zien wat je hebt. Maar bij mij is het niet zichtbaar dus is het gauw "eng" of "raar" en moet ik uitleggen wat er aan de hand is. Openheid werkt heel goed, zo gaat de taboe er vanzelf af! De een neemt een pilletje omdat zijn of haar bloeddruk te hoog is, ik neem een pilletje zodat ik beter in m'n vel zit. Niks mis mee toch!

   ---

   ---

9. SweetNijn schreef | 08-08-2008, 11:12

   ---

   

   • Profiel
   • 4 berichten

   ---

   Ik zat al een tijdje niet lekker in mijn vel, maar dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Mensen in mijn omgeving gaven al aan dat ik misschien eens verder moest gaan. Ik dacht dat dit niet nodig was, ik zou het zelf wel oplossen.
   Totdat het eind mei van dit jaar helemaal mis liep. Huilbuilen, slapeloosheid en angst. Ik heb toen toch de stap gezet om naar de psycholoog te gaan, en ik heb er nog geen moment spijt van gehad! Er is aan het licht gekomen dat ik een post traumatische stressstoornis heb en een angststoornis. Er wordt gezegd dat ik er op tijd bij ben en het dus nog goed te behandelen is. Ik ben dus nog maar enkele maanden bezig, maar heb zeker al verbetering ondervonden!
   Soms kun je gewoon niet alleen verder en moet je gewoon die stap maken. Ik beveel het andere mensen aan!

   ---

   ---

10. Swenneke schreef | 13-08-2008, 22:52

    ---

    

    • Profiel
    • 118 berichten

    ---

    Ik ken dit verhaal van twee kanten. Ik ben zelf psycholoog en heb een aantal jaren als behandelaar gewerkt. Ik heb met veel mensen gepraat en ze weer een stukje verder geholpen (hoop ik ). Veel van de mannen en vrouwen die ik tegenover me heb gehad waren gewoon even vastgelopen in hun leven en hadden het nodig om te praten met iemand die niet zo emotioneel betrokken was dan bijvoorbeeld een partner, familie of vrienden. Het was dus echt niet zo dat die mensen gek waren. We hebben allemaal wel eens een fase in ons leven dat we er niet zelf goed uit kunnen komen.
    
    Die periode heb ik zelf dus ook gehad. Toen heb ik ook hulp gezocht bij een psychotherapeut en later bij een kinesioloog. Ik vond dit in het begin ook heel erg spannend. In een wachtkamer wachten, je verhaal vertellen aan en huilen bij iemand die je niet kent. Maar als ik er op terugkijk heeft het me heel veel opgeleverd. Bijvoorbeeld dat ik nu wel gemakkelijker bij mijn vriend en bij vriendinnen aangeef wat er bij me speelt, dat ik me meer bewust ben van wat ik allemaal voel en dit op een goede manier kan uiten.
    
    Ik denk dus dat het een mens veel op kan leveren als we eenmaal die drempel over zijn...

    ---

    ---

11. Milgoessa schreef | 30-04-2010, 22:12

    ---

    

    • Profiel
    • 1 berichten

    ---

    ik ben afgelopen week voor het eerst geweest naar psycholoog, va huisarts. Voor mijn gevoel kwam ik zieker naar buiten als naar binnen...ik heb niet echt het gevoel dat ze me begrepen heeft. Ik gaf wel zaken duidelijk aan, maar achteraf misschien wel te duidelijk.....zo van ik huil wel eens en echt gelukkig ben ik nu niet echt, maar als zij zegt dat ik depressief ben, vind ik dat een beetje kort door de bocht!..zit nu meer met een bittere nasmaak, ga pas over 10 dagen weer terug....maar kom hier wel op terug.
    Ben alleen bang als dat gesprek weer anders gaat dan ik verwacht/hoop dat ik snel klaar ben bij haar, maar ik me niet beter voel!

    ---

    ---

12. love_stoned schreef | 30-04-2010, 23:12

    ---

    

    • Profiel
    • 593 berichten

    ---

    ik heb over een maandje een afspraak bij een maatschappelijk werker,
    soort psycholoog denk ik maar dan een standje lager!
    ik hoop dat het megaat helpen, als ik er voor open kan staan.
    ik heb geen keuze dan ervoor open staan...

    ---

    ---