- | 08-11-2011 | 21:20
- | 08-11-2011 | 21:19
Burn out en overspannen
Praathoek voor mensen die overspannen zijn!
- Beheerder: stes
- Thema's en emoties: gezondheid, gestresst
Met...
- 18 volgers
- 2 blogs
- 8 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (53.553x) overspannen - deel 3
- Meeste reacties (772) overspannen - deel 3
Dit onderwerp heeft 206 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 26-03-2012 11:17. \t\t
Mensen gezocht die ook een BURN OUT hebben gehad....
- Hoi,
Ik ben bijna 25 jaar en ik zoek mensen die ook op jonge leeftijd een burn out (en een sociale fobie) hebben gehad...
Ik hoop echt dat ik in contact kan komen met lotgenoten...
X summerof83- Print deze pagina
206 reacties op onderwerp
- In mijn geval: als ik echt ZIN heb om meer te gaan doen.. Dat je je gaat 'vervelen' op het aantal uren dat je nu draait.. dat je 'over houdt'... eerder niet doen...!
- Ik zit nu nog volledig thuis. Ben nog wel steeds regelmatig echt moe nadat ik wat gedaan heb. Ik krijg wel steeds meer zin om iets te gaan doen, maar de energie is nog niet echt aanwezig (de plannen in mijn hoofd wel). Blijft lastig.
- De zin is belangrijk. Maar je kunt beter te kleine stappen nemen dan te grote. Want anders moet je weer 'terug', en dat kun je als een teleurstelling ervaren. Ik ben zelf vorig jaar oktober begonnen met 2 x 2 uur per week (!) slaat bijna nergens op, maar het ging wel. Gewoon het feit dat ik moest opstaan, aankleden, naar mijn werk rijden, mensen ontmoeten. Ik was heel onzeker geworden. Toch heb ik dit een maand gedaan, en toen nog 2 maanden 2 x 4 uur. Toen pas naar 3 x 5 en 3 x 6.. en zo ga ik verder. Steeds per keer bekijken..
Ik ben niet meer heel moe als ik iets gedaan heb, dat had ik in die tijd van 2 x 2 nog wel.. Ik weet niet of het mogelijk is om zo klein te beginnen? - Het Stes, daar had ik nog niet eens bij nagedacht 2x 2 uur werken. Ik denk er telkens maar aan dat ik dan meteen 5 dagen 2 uur moet werken en denk dat dat een beetje te veel van het goede is. En 1 uur per dag leek me weer zo zinloos, heb je net de koffie op kun je weer gaan. Binnenkort heb ik weer gesprek met het werk, dus dan kan ik zoiets wel voorstellen. Ook omdat ik op een dag een uur reistijd heb, dat kost me ook al aardig wat energie.
Nu weer lekker weekend, helaas ziet het er hier buiten een beetje sober uit. Fijn weekend allemaal! - hoi allemaal,
beetje vreemde dag hier... 2 maart ... vandaag is de eerste officiele dag dat ik uit dienst ben en dus eigenlijk werkeloos ben. erg vreemd idee en geeft me een beetje een down gevoel. nu is alles voorbij zeg maar.
wss krijg ik morgen eindelijk kopieen van de papieren die ik nodig heb om mijn ziektewet bij het uwv aan te vragen en dan wordt het spannend of die toegekend wordt of afgekeurd. ik hoop dat ik hier een goede bedrijfsarts/contactpersoon vindt die mij ook gaat helpen bij mijn reintergratie. maar ik denk dat het nog een lange weg zal gaan worden. heel veel dingen doen toch nog wel zeer eerlijk gezegd en dat zal niet 1 2 3 over zijn.
net wel heel even met een dikke jas aan in het zonnetje een boek zitten lezen maar het is het toch allemaal nog net niet. ik doe wel alleen dingen die ik leuk vind maar ik vond werken ook heel leuk.....
maar goed..... we zullen we zien wat deze weken ons weer brengen....
dit moest ik even kwijt.. sorry dat ik niet verder reageer.
x
- Hoi,
Hier een medelotgenoot. (Van burn-out, geen sociale fobie) Ben nu in opbouwfase en ben zelf heel benieuwd hoe om te gaan met een nieuwe balans te vinden en om nieuwe handelingstrategieen te ontwikkelen. Hoe vergaat het jou inmiddels?
Hakkie83 - Hoi meiden, ben ik ook weer eens even.. Hebben jullie ook zo van de zon genoten vandaag?!!! Ik heb heerlijk uit de wind in de tuin gezeten bij een vriendin. Bakkies koffie zitten drinken. En ondanks mijn maandelijkse periode, ben ik in opperbeste stemming. Mijn dip is weer overwonnen!! Het neerslachtige is weer even helemaal achter de rug. Ik hoop dat het met de dips van de anderen ook beter gaat!!
Twee weken geleden, toen ik nog in een terugval zat, heb ik dat gewoon eerlijk gezegd tegen de bedrijfsarts en de reintegratie, de eerste reageerde heel oke, de ander zit natuurlijk meer op 'opbouwen' van uren te pushen. Dat heb ik in ieder geval uit weten te stellen totdat ik mij beter voel. Ik heb wel te horen gekregen dat ik ook op deze werkplek weg moet (maar dat is door de crisis), en dat ze wat anders voor me gaan zoeken. Maar ik heb dit weekend zelf ook nog een plan bedacht, wat ik ze morgen voor ga leggen. Het feit dat ik weer energie heb om zo voor mezelf op te komen is voor mij een heel goed teken.
Feit is gewoon dat ik geloof ik het liefdesverdriet nu achter me heb gelaten, en dat is zoooo fijn... Voel me gewoon weer een beetje 'up'!
Hakkie, welkom hier. Schrijf gerust mee! Ik weet niet wat je wilt 'weten' verder? Er is inmiddels een aantal mensen hier die steeds schrijven hoe het ons vergaat, dus lees/schrijf mee zou ik zeggen!
Plien, dat kan ik me voorstellen, dat dat toch een raar moment is geweest. Ik had dat een paar weken geleden. Zo'n moment. Ik ging toen officieel mijn tweede ziektejaar in.. dat zijn van die drempels...
Ik ben benieuwd of je een zietewetuitkering gaat krijgen..?
MissYou, wat is er uitgekomen? Ga je weer voor een paar uurtjes werken? Hoe gaat het met je?
Maksi, hoe is het met jou nu? - Hai dames,
daar ben ik weer na een aantal weken! Ik heb bewust even afstand genomen van het forum omdat ik het weer even niet meer trok. Ik heb, denk ik nu 6 weken geleden, weer een flinke dip gehad. Alles kwam op mij af. Ik heb op tijd aan de bel getrokken maar de directie had mijn 2 mails niet ontvangen waarin ik om een gesprek vroeg. Jaja denk ik dan. toevallig alle 2 de mails zijn niet aangekomen. Waardoor ik pas een week later persoonlijk een gesprek heb aangevraagd. Maar eigenlijk heb ik toen al een week te lang doorgelopen. Uiteindelijk heb ik weer een gesprek gehad met mijn coach op de werkvloer en heb ik weer alles even in een ander daglicht kunnen zien. Toch bleef de drukte en omdat ik weer eens niet wilde toegeven, sloeg de griep toe. Ik ben er van overtuigd dat die flinke buikgriep komt doordat ik mezelf weer aan het uitputten was. Gevolg was wel dat ik ruim een week moest herstellen van de griep odmat ik niks binnen hield en dus ook meteen een week rust in mijn hoofd kon creeeren. Toen heb ik besloten om een gesprek met mijn directe collega's te hebben zodat ik bij hun kan spuien en zij mij tips kunnen geven als ik even niet weet hoe ik iets het beste aanpak. Vervolgens ben ik ook naar de fysiotherapeut geweest omdat de spanning in mijn nek, schouders en rug zat. En tot slot ben ik weer meer gaan sporten. Volgens mij heb jij dat ook een keer gezegd he stes? Dat als je moe bent je juist moet gaan sporten. Maar het is echt zo!!!!! Ik sleep mezelf soms naar die sportschool als ik doodmoe uit mijn werk kom. Maar daarna heb ik 's avonds nog energie in plaats van dat ik uitgeteld op de bank hang. En ik voel me er goed door en ik beleef zelfs weer plezier in sporten. Ik kijk er naar uit om te gaan soms. Dus thanx voor de tip, voor mij werkt het.
Nou, jullie zijn weer even op de hoogte van mijn verhaal. Ik ga nu jullie berichten van de afgelopen tijd eens doorlezen. Hopelijk gaat alles naar omstandigheden goed met jullie en gaan jullie vooruit. - Hey mennolover!! wij hebben EXACT tegelijk gepost net. Dus jij ook weer een dip gehad. BALEN joh.. Je weet dat ik me al eerder afvroeg of jij toch niet te snel ben gegaan. Ik denk het echt hoor... Het aantal en het tempo waarmee jij opgebouwd had was behoorlijk. En inderdaad, die griep krijg je niet zomaar, je wordt teruggefloten door je eigen weerstand. Het sporten heb ik geleerd (de tip) van een speciaal centrum voor burnout. En ja het werkt. Dit heeft er dus mee te maken dat je zoveel adrealine aanmaakt als je overspannen bent, dat als je die niet op een of andere manier eruit werkt, dat je die opslaat in je spieren. En dat veroorzaakt onze enorme moeheid. Goed om te lezen dat je daar wel wat aan hebt! Blijf je wel gewoon werken nu?
- Hey Stes,
ja ik weet dat jij inderdaad al dacht dat ik te snel ben gegaan. Op zich voelde ik mij er ook goed bij. Maar het probleem is dat als je weer snel gaat mensen ook weer snel van alles van je willen. Ze zien je meteen weer voor 'volledig' aan. Ik heb de afgelopen weken heel wat 'nee' moeten verkopen aan collega's en sosm staan ze mij dan zo raar aan te kijken of zeggen zelfs dat ik nu toch weer gewoon werk en dat ik er nu wel bovenop moet zijn. Gelukkig zijn er ook collega's waar ik wel iets aan heb, mee kan praten en ooit in een zelfde situatie hebben gezeten. Maar die andere collega's zou je soms wat aan willen doen. Aan de andere kant, als ik nooit overspannen wass geweest had ik waarschijnlijk zelf ook zo op een collega kunnen reageren.
Ik werk nu 1 dag minder en mijn taken zijn nu beperkt. Ik heb een lijstje met de dingen die ik doe en waar ik mij goed bij voel. Alles wat daar buiten valt hoef ik niet te doen en dat geeft lucht. Maar op den duur moet ik toch weer helemaal aan het werk en begint het, ben ik bang, weer van voren af aan. Mijn werk kan (al dan niet tijdelijk) aangepast worden maar ik moet zelf ook anders met het werk en collega's omgaan. Dat is het hele punt. Maar daar werk ik hard aan. Ooit zal ik het wel leren toch?![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
- Hey M.L.
Ja, ik kan me nog niet eens voorstellen dat ik weer fulltime zal werken. Ik werk nu 50%. En ik ga niet meer terug naar 100%, maar naar 80% als alles lukt. Ik wil geen vijf dagen meer werken. Dus ik vind het toch al knap dat je het in ieder geval al weer een tijdje hebt gedaan! Ik ben het met alles wat je schrijft eens. Er is één vraag die bij mij opkomt, en die ligt sowieso aan mezelf, maar ik dacht 'ik zal het ook eens aan jou voorleggen', wat jij daar van vindt. Namelijk, het sóórt baan dat je doet vraagt ook veel van je emoties. Past het eigenlijk wel bij je? en dan bedoel ik niet 'vind je je werk leuk', maar kun je die belasting ook aan? Misschien kun je heel ander soort werk namelijk wél met gemak fulltime doen. Nogmaals, ik stel die vraag niet expliciet aan jou, het is meer een vraag die mij bezighoudt. Waarom? Omdat ik in het verleden ook behoorlijk zware banen heb gehad, maar die hadden meer met planning en tijdsdruk te maken (waar ik blijkbaar geen stress door ervaar), en mijn laatste baan, die waar ik 'onderuit' ging, had met mensen te maken. Het was een baan waar ik mensen moest managen. Die 'vroegen' gewoon iets heel anders van me dan deadlines in planningen. Ik weet nu, dat ik dit dus nooit meer ga doen! Terwijl ik het wel zie zitten om weer projecten of iets dergelijks te gaan doen. Dus, denk jij wel eens na over je functie inhoud versus je karakter. En doe de anderen dat hier ook?? Ik weet iemand hier zijn carriere helemaal heeft omgegooid ooit. Was dat muisje niet?
Het is in ieder geval iets wat ik mij afvraag nu ik actief op zoek moet naar een nieuwe functie (mijn situatie is daarin ook anders, want ik doe nu iets tijdelijks).
Ik hoop dat jij snel weer bijtrekt, en dat de terugval snel voorbij is!!!! - hoi hoi,
nou mijn aanvraag voor een ziektewetuitkering is dan eindelijk de deur uit gegaan nadat ik eindelijk van mijn ex-werkgever de laatste kopie loonstroken heb ontvangen. 2 weken te laat maar dat heb ik in de brief van het uwv er maar gelijk bij gezet en daarvoor mijn excuses aan geboden.
ik vond het best lastig om die aanvraag te doen want tja wat schrijf je... je levensverhaal of puur zakelijk en alleen feiten. het is het laatste geworden en dan maar hopen dat ze me snel op spreekuur uitnodigen bij een arts dan weet ik in ieder geval waar ik aan toe ben.
wat ik heel zeker weet is dat ik dus inderdaad iets heeeeeeel anders zal gaan doen. ik ga nooooooit meer bij een klein bedrijf werken waar ik verantwoordelijk ben voor de gehele gang van zaken of in mijn eentje voor een hele afdeling. mijn managementcapaciteiten hang ik in de boom of ga ik voor thuis gebruiken :-)
mijn voorkeur gaat uit naar een simpelere baan, liefst met een man of 10 op 1 afdeling en dat je met elkaar moet zorgen dat het werk af komt maar dat je gewoon om 17.00 de deur dicht kunt trekken en 2 dagen later verder kunt gaan met hoe het er dan voorstaat.
ik wil nooit meer thuis kunnen inloggen of thuis kunnen werken dat zou voor mij een te grote valkuil weer zijn want dat betreft zal ik dat nooit leren. en dan kun je je beter van te voren beschermen he !
ik ben nu 36, heb een leuk huis, leuk gezin, 2 gezonde kinderen die ook veel aandacht vragen dus voor mij is werken meer een extraatje verdienen, er eens uit zijn en eens wat anders dan alleen maar kinderen, boodschappen etc etc dus wat ik moet gaan doen maakt me niet eens zo veel uit. heb wel eens voor de grap gezegd dat achter de kassa bij de supermarkt ook perfect iets voor mij zou zijn. lekker blik op oneindig en blieb blieb blieb heeft u een nog een lege flessenbon, bonuskaart of wilt u zomerzegels.. joh kan zo beginnen hahahahaha
nee ff serieus... ik denk dat voor mij wel duidelijk is wat ik niet meer moet doen en waar ik naar op zoek moet gaan... maar zelfs dan zal ik sterk in mijn schoenen moeten gaan staan want het zit toch een stukje in jezelf om zaken naar je toe te trekken omdat je gewoon zoveel meer kan. en ik word gek als iemand zo omslachtig werkt en er daardoor 2x zo lang over doet... dan krijg ik de kriebels om dingen te veranderen, aan te passen of te verbeteren ... en tja dat denkwerk moet ik nog maar even niet doen.
volgens mijn man moet ik even nog maar helemaal niet aan werk denken want hij vindt mij nog steeds geen schim van hoe ik was. tja hij ziet weer andere dingen en juist misschien weer dingen die ik nog niet wil zien ???
het blijft een ontastbaar iets..... staat geen tijd voor en mag er ook niet voor staan....
nou ik ga maar weer eens wat doen hier, sporten en vanmiddag 2 uur met de hond naar de bossen.. jawel ik blijf in beweging en probeer goed in conditie te blijven. zal ik straks toch weer nodig hebben als je weer gaat werken. vast ritme is voor mij heel belangrijk en vroeg naar bed.... dat blijft !
iedereen succes met opbouwen, afbouwen, verwerken etc etc
groetjes plien - Zo, het is al weer een tijdje 'stilletjes' hier. Is dat juist goed nieuws of slecht nieuws??
En Plien zo te horen heb je toch veel geleerd van alles. Je weet nu beter wat je wel en niet wilt. Het is een kwestie van luisteren naar jezelf: wat je wilt en wat je kunt zijn voor ons burnouters echt twee verschillende dingen he? Ik baal soms ook wel enorm dat ik alleen ben, en dus op een dag weer fulltime moet werken, ik zou zo veel liever gewoon 3 dagen werken bijvoorbeeld. Ik moet gewoon altijd 'balans' zoeken.. Ik kan heel druk zijn, als ik dan ook maar voldoende rust krijg. Maar goed, ik ga al voor elkaar proberen te krijgen dat ik maximaal vier dagen ga werken, dus we zullen wel zien. Goed dat je aan de conditie werkt!! belangrijk!!
Ik heb op mijn werk weer een stap genomen. De reintegratie wilde mij namelijk weg halen op de plek waar ik nu werk, omdat in dit bedrijfsonderdeel weinig toekomst zit (voor mij). Ik had dan wéér naar een andere tijdelijke functie gemoeten, en na een weekend overdenken dacht ik: nee! dat ga ik niet doen. We gaan het anders doen. Ik heb aangeboden nu heel hard zélf naar een andere functie te gaan zoeken (binnen het bedrijf), en daar een 'proefplaatsing' aan te vragen, met uitzicht op dat ik daar defintief blijft. Nou de bedrijfsarts, reintegratie etc juichden mijn intiatief toe! Het werd me wel weer duidelijk dat er maar één iemand is die écht met jou bezig is: en dat ben jezelf. Dus scherp blijven meiden! (er zijn trouwens geen burnout mannen hier he?!). Het is wel goed om te merken dat ik weer zin krijg om zelf aan mijn toekomst te werken, wel een goed teken he?
Helaas ben ik wel de afgelopen vier dagen opeens weer geveld door een griepje... zucht... Soms denk ik wel eens: houdt het nou nooit eens op?!!
Vandaag voel ik me ietsje beter, ik ga even een lekkere wandeling maken. Fijn dag nog allen! Hoe is het verder met iedereen hier??? - Hier gaat het redelijk. Had eerst een gigantische dip, zag het echt niet meer zitten. Maar ik moet zeggen dat het nu wel weer beter gaat. Het lusteloze gevoel is een beetje weg. Ik hoef niet meer de hele dag op de bank te liggen. Ik kan nu zelfs spontaan ineens iets in het huishouden doen, terwijl ik er eerst al een hele tijd mee bezig was om me er toe te zetten. Dat kostte al veel energie. Alleen vandaag ben ik moe, hopen dat het later vandaag beter gaat. Maar goed, heb de afgelopen dagen ook zoveel gedaan, is niet gek dat ik moe ben.
Voor mijn gevoel moest ik ook gaan denken aan weer aan het werk gaan, omdat het wat beter gaat. Mijn therapeut zei dat ik dat beter niet kon doen. Moet het eerst even volhouden op deze manier en dan langzaam weer iets meer willen. Niet alles tegelijk. Nu gaat het goed zo, maar moet eerst weer energie over hebben voordat er een schepje bij bovenop kan.
Ik hoop dat snel het zonnetje weer een beetje gaat schijnen. Dat helpt ook al enorm. Vandaag maar even een dagje rustig aan...
Veel succes allemaal! - Wat een herkenning hier.
Na aan lange aanloop bereikte bij mij in maart 2008 het punt dat werken niet meer ging en kon. De laatste intimidatie was de bewuste druppel.
In de eerste week van mijn ziekmelding werd ik "overgeplaatst" (kortom uit mijn functie gezet). Bedrijfsarts was nog niet eens gesproken.
Bedrijfsarts 1 was gewoon een hufter. Jij gaat gewoon werken.
Niet meer weten wat ik nog moest doen, het huilen bleef maar onophoudelijk doorgaan, ik was helemaal van de kaart, en ben toen naar de huisarts gegaan omdat ik niet wist wat ik anders moest of kon doen.
Via de huisarts doorverwezen naar een psycholoog. Met fysiotherapie was ik overigens al bezig vanwege de spanningsgerelateerde klachten.Met medewerking en hulp van de huisarts werd de werkgever duidelijk dat ik echt niet kon werken zoals de bedrijfsarts voorstelde.
Na de wachttijd bij de psycholoog terecht gekomen. Onder tussen bleef mijn baas eisen stellen. Direct naar het eerste gesprek met mijn psycholoog zijn met de eisen van mijn baas korte metten gemaakt. Ik moest 2x per week bij hem aanschuiven. Overigens dan heb ik het dus over mijn baas die ik gekregen had in mijn eerste week van ziek zijn.
Van de psycholoog moest ik ook opnieuw naar de bedrijfsarts gaan. Dat kwam als een hel op me af door de eerdere ervaringen. Maar thanks god die man had vakantie en ik kwam bij zijn plaatsvervanger. Er waren inmiddels 2 maanden overheen sinds mijn eerste bezoek. En deze bedrijfsarts nummer 2 gaf mij wel het vertrouwen op een goed herstel. Bizaar genoeg gaf deze bedrijfsarts dus aan dat ik nog zeker 2 maanden niet mocht gaan werken en daarna mondjesmaat zou moeten opbouwen. Bizaar gezien de conclusies van arts nummer 1.
Ik ben daarna ook bij deze bedrijfsarts gebleven, maar dat gaf wel ook weer nieuwe problemen op de werkvloer, omdat ik niet met de "bedrijf" bedrijfsarts van doen had.
Helaas heeft mijn werkgever het contract met die bedrijfsvereniging beëindigd en een eigen dienst aangetrokken.
Bedrijfsarts 3 dus waar ik mee in aanraking kom.
Het werk bleek nooit meegaand. Er is nog steeds een conflict. In sommige verhalen hoor je duidelijkheid dat een werkgever het contract beëindigd. Bij mij was het uiteindelijk zover dat mijn behandelaars psycholoog en maatschappelijk werk aangaven dat ik echt niet meer kon werken.... maar het werk vond dat ik moest werken. Zij betalen mijn loon en dan heeft men recht op productie van mij.
Ging ik me conformeren aan het advies van mijn behandelaars, zou mijn werkgever niets meer voor mij doen en zou het over en uit zijn (na de rechtbank, omdat ik een vast contract heb).
Wat deed ik... in overleg met rechtsbijstand, behandelaars blijven werken....omdat ik single ben, verantwoordelijk ben voor mijn eigen inkomen, ontslag nemen ook geen optie was, en ik ook niet opgewassen meer was tegen een eventuele ontslagprocedure, ik bleef het proberen.
Men ging er vanuit dat dit snel spaak zou lopen, maar inmiddels zijn we alweer 6 maanden verder. Buiten mijn werk had ik eerder nog hobbies, inmiddels waren die allemaal al weggeebd omdat ik het niet meer kon opbrengen na een werkdag... Het enige wat nog overeind bleef was uitgaan in het weekend. Heerlijk die afleiding en heerlijk om aandacht te krijgen, om je even geliefd te voelen, al is het vaak ook een bepaalde schijn. Ik kon er echt naar uitkijken om even lekker te swingen, lekker voor een paar uurtjes een "no worries life " te hebben.
Inmiddels lukt dat ook niet meer. Het enige was er nog overbleef was werken.
Nu ben ik weer ziek met lichamelijke klachten die maar niet overgaan. En ondertussen blijft mijn baas me "achtervolgen". Ik wordt daar helemaal gestoord van en kan de rust die ik zo koester en zo graag willen hebben helemaal niet vinden.
Overdag ben ik compleet uitgeput, doodmoe. S'-avonds lig ik uren en uren wakker...
Deze horror is voorlopig nog niet over..... want ik voorstel nog met de vraag hoe verder, zo kan het niet meer.
- Goed dat je hier van je afschrijft, zuske.
Je concludeert zelf: "zo kan het niet meer".
Als het al zover is, dan loopt het inderdaad spaak, nu!!
Is het eigenlijk alweer tever, maar je bent ook niet voor niets burnout.
Even heel kort door de bocht gezegd: meldt je weer ziek en blijf thuis.
Zorg dat je huisarts en psycholoog op de hoogte zijn en
verwijs bij vragen naar hen.
Wanneer werkgever, bedrijfsarts en vergeet niet: jijzelf,
over jouw grenzen blijven gaan, wordt je gezondheid geschaad.
Daar hoort men voor op te passen.
Ik begrijp dat je jezelf met de rug tegen de muur voelt staan;
er moet immers brood op de plank komen,
heel begrijpelijk.
Echter wanneer je zolang door werkt totdat je er letterlijk en figuurlijk
bij neervalt, zal het véél langer duren, voordat je weer zover kunt zijn
om eventueel ergens anders te werken.
Want of je het nu ziet of niet; ik lees dat de verhouding met je huidige werkgever zodanig verslechterd is dat het voor je gezondheid misschien beter zou zijn (na even rust!!) ,
om eventueel via een tijdje WW of WIA, weer heel voorzichtig (eventueel via een uitzendbureau) ergens anders eens te proberen aan de slag te gaan.
Veel sterkte en wijsheid toegewenst in deze moeilijke tijd,
pas in de eerste plaats goed op jezelf zuske!
Genoveregenovere.web-log.nl - Zuske, het is net alsof ik een deel van mijn eigen verhaal lees...! Horror inderdaad! Ze hebben echt geen flauw idee wat ze je aandoen!!! Maar, ook een beetje wat je jezelf op de hals hebt gehaald als ik het zo lees??
Ik ben nu precies twee jaar onder weg. Ik ben toendertijd ook meteen uit mijn functie geknald. Ik heb al dat gedoe met bedrijfartsen enzo in de eerste anderhalf jaar ook meegemaakt. En uiteindelijk namen ze me wel serieus en mocht ik ook heel langzaamaan weer op gaan bouwen. Ondertussen was ik nog wel op zoek naar een nieuwe vaste functie binnen het bedrijf. Die diende zich twee maanden geleden aan. En daar begon het laatste deel van mijn horror-story. Deze nieuwe baas zat denk ik helemaal niet op een reintegratie-kandidaat te wachten. Dus ik ben de afgelopen maandag enorm onder druk gezet (of ik heb dat in ieder geval zo ervaren) er moesten de hele tijd evaluvatiegesprekken worden gevoerd, en van alles werd er steeds ter discussie gesteld, terwijl ik zeker wist dat er niets aan de hand was.. Om een lang verhaal kort te maken, begon de spanning in mijn lijf en hoofd weer de overhand te nemen, en ging het steeds slechter met me. En net als bij jou had ik inmiddels aan maanden geen priveleven meer, omdat ik dat niet op kon brengen.
vorige week is bij mij de knop om gegaan. Ik kon alleen nog maar huilen, en sliep niet meer. Ik heb me alleen nog maar ziek gemeld. En nu wacht ik in stilte af op wat komen gaat... Ik ben nu echt zover dat ik wil dat ze me gaan ontslaan... Ik verwacht dit ook wel. En ook ik ben single, en moet het met een inkomen doen. Maar dit was het me echt niet meer waard.. Ik wil gewoon ook nog leven...
Misschien wordt het voor jou ook tijd om je ziek te melden? - Hee alle overspannen lotgenoten!! Hoe is het hier?! Ik heb een soort van doorbraak met mijn werkgever. Ik had me (lees hieronder) ziekgemeld na een soort van arbeidsconflict, waardoor ik al mijn burnouttrekken weer terug had gekregen. Ik heb twee zware maanden gehad, met veel moeheid. En meerdere keren op gesprek moeten komen bij mijn werkgever. Maar we zijn er uit. Ze gaan met een ontslagvoorstel komen. En hoewel ik enorm opzie tegen 'wat dan', vind ik dit eigenlijk wel best. Ik wil weg bij die club. Misschien onzekerheid over wat komen gaat, maar wel minder stress doordat ik die mensen nooit meer hoef te zien...
Dat is een lang verhaal in het kort. Ik ben benieuwd hoe het anderen is?? - quote:
stes schreef op 07 april 2010 @ 21:04:
Hee alle overspannen lotgenoten!! Hoe is het hier?! Ik heb een soort van doorbraak met mijn werkgever. Ik had me (lees hieronder) ziekgemeld na een soort van arbeidsconflict, waardoor ik al mijn burnouttrekken weer terug had gekregen. Ik heb twee zware maanden gehad, met veel moeheid. En meerdere keren op gesprek moeten komen bij mijn werkgever. Maar we zijn er uit. Ze gaan met een ontslagvoorstel komen. En hoewel ik enorm opzie tegen 'wat dan', vind ik dit eigenlijk wel best. Ik wil weg bij die club. Misschien onzekerheid over wat komen gaat, maar wel minder stress doordat ik die mensen nooit meer hoef te zien...
Dat is een lang verhaal in het kort. Ik ben benieuwd hoe het anderen is?? - Hoi,
Stes wat fijn voor je die doorbraak, kan me de onzekerheid voorstellen van hoe nu verder, maar er is ruimte om weer verder proberen te gaan.
Bij mij helaas niet. Heb een zeer heftige tijd achter de rug. Een van mijn ouders is de afgelopen periode behandeld wegens kanker. De kanker lijkt nu weg te zijn maar als gevolg van de behandeling nog veel medische problemen.
Ook is in de tussenliggende tijd geheel onverwacht op vakantie een zeer dierbare vriend van mij overleden. Meer dan een maand zat er tussen zijn overlijden en zijn afscheid.... Een zeer trieste tijd.
Dit overlijdensbericht vernam ik enkele uren nadat mijn werkgever mij in een gesprek een brief heeft overhandigd dat zij mijn loon als sanctie volledig gaan inhouden. Dit omdat de werkgever vind dat ik onvoldoende meewerk aan reintegratie. Kortom weer een aanvraag voor second opinion gedaan, gisteren uitslag gekregen ik doe voldoende inspanningen om te kunnen reintegreren.
Reeds voor de officiele mededelingen dat men sancties gaat toepassen, heb ik al een brief gekregen dat mijn baas mij niet meer wilt op zijn afdeling. Met onmiddelijke ingang ben ik overgedragen aan de directeur en hij mag het verder oplossen. Niets meer gehoord behalve dan de officiele aankondiging dat men sancties wil toepassen.
Tja nog meer zorgen want hoe moet je dan rondkomen als alleenstaande zonder inkomen, want men heeft laten weten mijn volledige loon in te gaan houden. Op verzoek van vakbond is een definitieve beslissing nog uitgesteld tot beslissing van uwv voor second opinion bekend was. Die is nu sinds gisteren bekend, dus nu weer afwachten op definitieve beslissing. Zelfs al men het nu toch niet gaat doen, dit laat diepe sporen na....
Mijn werk was mijn leven, naast mijn hobbies. Hobbies kon ik al niet meer uitoefenen als gevolg van alles, die sociale contacten zijn weggevallen. Ik heb doordat ik niet meer onder een afdeling val, of op een afdeling thuishoor, geen contacten met collega's, ze weten niet eens dat een van ouders kanker heeft gehad. dat een zeer dierbare vriend is overleden op een heel tragische wijze.
Mijn ouders komen niet klaar met hun omstandigheden, maar daar buiten kunnen ze totaal niet omgaan met mijn situatie. Begrip, steun en warmte krijg ik daar dus niet. Ik kan ondanks dat mijn ouders van mij houden en ik van hen totaal niet meer communiceren over wat er aan de hand is.
Mijn vriendenclub is nu ook anders, voor velen is het toch leuk als je meedoet aan activiteiten, maar als je altijd moet afhaken (wat nu vaak voorkomt), verwaterd dat...
Gelukkig zijn er ook door het overlijden van mijn vriend andere vriendschappen steviger geworden, en heb ik tijdens zijn crematie echt warmte en steun gehad van vrienden, maar zij wonen te ver weg om zo even op bezoek te komen.
Sta er dus erg alleen voor, buiten de proffesionele hulp, van zorgverleners en vakbond.
Mijn vriend die nu is overleden, was iemand waar ik wel veel bij kwijt kon, al was het maar online.... Ik mis hem gigantisch...
Een aantal jaren kwam hij steevast daags voor hemelvaart (gisteren dus) nog op de motor aan. De tourtocht in het hemelvaartsweekend vertrok altijd kort bij mij in de buurt.
Het is ook heel raar, mijn ouders vroegen zich nog af nadat bekend was wanneer zijn uitvaart was, ga je daarheen? Zijn ouders hebben laten weten dat ik met nog 2 gezamelijke vrienden samen met hun partners werd verwacht bij hun voor de uitvaart.
Gisteren ben ik nog iemand gaan bezoeken die wegens persoonlijke omstandigheden niet bij de crematie kon zijn. Helaas heb ik hierdoor vandaag nog last van een mijn karaktereigenschappen die helaas erg helpen bij een burn out.
Het meisje wat ik gisteren heb bezocht verkeerd in moeilijke omstandigheden. Dat wist ik dus wel via onze online contacten. Maar gisteren was er dus real life contact en dat was wel veel confronterender. Zij is gevlucht bij haar echtgenoot met kind. En heeft nu sinds kort een plek voor zichzelf. Uit veiligheidsoverwegingen mag haar voormalige echtgenoot niet weten waar zij nu woonachtig is. Buiten deze problemen is die meid ook nog eens ernstig ziek.... Nu ik er zo mee geconfronteerd ben, kan ik het niet loslaten.
Het is dus weer eens meelijden met iemand anders voor mij.... Ook dit kan ik dus niet met anderen lijfelijk bespreken.....
Ik heb nog wel vrienden, die er zijn voor mij, maar uiteraard pas na hun eigen gezin, na hun eigen zorgen.......
Even weet ik het niet meer, maar het leven hoort leuker te zijn dan wat het nu is en ik kan niet wachten tot ik meer van de genoten van het leven kan genieten...
maar besef gelijk dat ik ook steeds minder tijd heb om bepaalde dromen te realiseren, zoals moeder worden... want een bommoeder is niet mijn keuze hoe graag ik ook kinderen zou willen en ik al minstens 37 zal zijn voordat ik kinderen zou kunnen hebben...
Ik hoop echt betere tijden te mogen gaan ervaren..... maar helaas vooralsnog lijkt het nog op een enorm getouwtrek, ontslag nemen of ergens anders gaan werken zijn vanwege alle klachten vooralsnog niet mogelijk, dus overgeleverd aan de praktijken van mijn werkgever.
Maar gelukkig heb ik wel hele fijne behandelaars die ongelooflijk belangrijk zijn voor mij op dit moment... - Hee zuske, sorry voor mijn late reactie. Ik was zelf even druk met van alles en nog wat, en nu ik 'vrij' ben zit ik niet zoveel achter de computer (maar lekker veel buiten).
Je hebt een heel verhaal zeg, maar het is ook niet niks allemaal. Realiseer je dat iedereeeeen hiervan van slag zou zijn, burnout of geen burnout. Dit heeft tijd nodig om een plek te geven allemaal.
Wat ik niet helemaal begrijp is die sanctie op je loon? Komt dat omdat je langer dan twee jaar ziek bent? Maar waarom ontslaan ze je dan niet gewoon? Want dan krijg je toch recht op WW?
HIer schommel ik heel erg tussen proberen nu te onspannen, tijd te nemen voor jezelf, en af en toe een soort paniekaanvallen in de trant van 'en wat nu'? Ik zou onmogelijk zomaar 40 uur kunnen gaan werken, dan zit ik binnen een maand weer thuis, maar ik word wel geacht om op fulltime banen te sollciteren. Voor WIA kom je niet in aanmerking van die hebben niets met overspannendheid en oververmoeidheid. Ik probeer maar gewoon vertrouwen te houden, ondanks alles.. dat is het enige wat je kunt doen... Ik las net in een boek over burnout:
Ophouden met hopen! Houdt vertrouwen...
Ik vond het wel iets triggeren..
succes weer met alles!! - Lastig dus als je moet solliciteren op fulltime banen maar nog alleen parttime in staat bent om te werken.
Ik weet niet waar maar volgens mij las ik ergens op deze forumsite maar heb in ieder geval ergens gelezen dat iemand bij een nieuwe werkgever ging starten, en de neuwe werkgever diegene de ruimte bood om een rustige start te kunnen maken en vandaar uit verder te werken.
Ze lijken dus toch te bestaan werkgevers die hier oog voor hebben.
Ophouden met hopen en starten met vertrouwen..... kijkend naar mijn eigen situatie hoop daar ontbrak het niet aan, vertrouwen daar is een groot gebrek aan.
Zet me wel aan het denken die uitspraak! - Ja, dat komt uit een boek wat ik net gelezen heb. De schrijfster heeft zelf meerdere burnouts gehad, en heeft deze mantra:
Wacht. Geef de hoop op. Heb vertrouwen.
En ja, het is een enorm goede les. Juist als je vertrouwen (zoals bij ons) zo laag is. Ik ben de laatste weken mentaal een stuk rustiger. Iets meer in staat om te denken 'nou ik ZIE het allemaal wel, er komt vanzelf een oplossing (dus groeiend vertrouwen!).
Van de week moet ik voor het eerst naar het CWI voor een intake gesprek. Zal wel zien hoe het loopt. LIchamelijk voel ik me 5 van de 7 dagen nog brak. Ik kan dat zelf moeilijk rijmen met werken en solliciteren, maar we zullen wel zien hoe het loopt.
Hoe gaat het nu bij jou dan Zuske? - Met veel moeite ben ik af en toe in staat om iets sociaals te ondernemen. Al heb ik dan heel lang nodig om ook daarvan te herstellen. Maar ik ben in ieder geval weer in staat om af en toe iets te ondernemen.
En werk is nog steeds een onderwerp van geschil. Al is mijn werkgever tot nog toe nog steeds in het ongelijk gesteld.
Maakt het niet gemakkelijker,maar helaas is dat de realiteit. Dus wat de toekomst brengt en in gaat houden.... - IK heb er ook last van gehad maar ja eigen bedrijf, 5 kinderen en werk er naast en nooit slapen. ik was moe en op en kreeg hyperventilatie een burn out en angstaanvallen ik werdt gek van angste n kreeg straatvrees. nu slik ik een onderhoudsdoseriing efexor, heel weinig hoor 37,5 en ik doe weer alles. slik het pas 2 maanden en probeer het straks wel weer af te bouwen.
heb vroeger al eens eerder angsten gehad dat kan dus wel terugkomen, er is net ook iemand overleden...Je kunt in je handtekening de volgende tags gebruiken: [img] = afbeelding toevoegen [url=] = link toevoegen [b] = bold maken
Dit onderwerp heeft 206 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 26-03-2012 11:17. \t\t
Mensen gezocht die ook een BURN OUT hebben gehad....
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- elyria heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen16-05-2012 | 13:17
- geral73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-03-2012 | 11:17
- ikke1977 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen15-11-2011 | 10:06
- maryG heeft een blog geschreven in Burn out en overspannen08-11-2011 | 21:13
- maryG heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 13:15
- stephan heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen26-10-2011 | 12:23
- stephan heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 11:45
- jelle31 heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen04-10-2011 | 09:25
- jolliepop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen13-07-2011 | 11:46
- REW heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen29-06-2011 | 11:27
Wie hier?
Er is niemand online!