- | 08-11-2011 | 21:20
- | 08-11-2011 | 21:19
Burn out en overspannen
Praathoek voor mensen die overspannen zijn!
- Beheerder: stes
- Thema's en emoties: gezondheid, gestresst
Met...
- 18 volgers
- 2 blogs
- 8 onderwerpen
- 0 foto's
- Meest gelezen (53.553x) overspannen - deel 3
- Meeste reacties (772) overspannen - deel 3
Dit onderwerp heeft 206 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 26-03-2012 11:17. \t\t
Mensen gezocht die ook een BURN OUT hebben gehad....
- Hoi,
Ik ben bijna 25 jaar en ik zoek mensen die ook op jonge leeftijd een burn out (en een sociale fobie) hebben gehad...
Ik hoop echt dat ik in contact kan komen met lotgenoten...
X summerof83- Print deze pagina
206 reacties op onderwerp
- Hoi summerof83
Ik zit nu momenteel al 3 maanden thuis met een burn out wat bij mij veroorzaak is door me werk.
Waardoor is jou burn out veroorzaak. Hoe ga je er mee om?
Wat zijn je vragen waar ik je eventueel mee kan helpen??
x carpe diem 9586 - Hoi hoi
Inmiddels ben ik weer hersteld van een superzware burnout (destijds 100% WAO)
Wat wil je weten?genovere.web-log.nl - Ik lees hier een paar berichtjes, en zie dat de topic opener niet meer terug is geweest. Maar ik voel me vandaag zo klote, dat ik toch ga kijken of mensen mij hier (uit eigen ervaring) gerust kunnen stellen..
Ik heb de afgelopen jaren erg veel meegemaakt, ben een enorme vechter (moest ook wel), en stond voor mijn gevoel heel vaak voor hete vuren zeg maar. Begin dit jaar zat ik er helemaal door! Ik was kapot, dood- en doodmoe, en tegelijk sliep ik bijna niet meer omdat ik daar te hyper voor was: diagnose: Overspannen. Ik ben meteen in therapie gegaan bij een psycholoog die ik van een paar jaar terug kende (andere klachten), en inmiddels ben ik bij een haptotherapeut. Ik heb me toen ziekgemeld, en een week of 7 later ging ik weer voor een paar uurtjes per week (2 dagen) aan de slag. Dit ging de ene week veel beter dan de andere week, maar dat schijnt 'normaal' te zijn.
Enerzijds zeiden mensen: jeetje dat je al weer aan het werk bent! En anderszijds werd ik toch steeds met zachte, haast onzichtbare dwang gepusht op mijn werk om weer meer te gaan doen. Inmiddels was ik er al weer drie dagen in de week. Een paar weken geleden ben ik hier een keer boos om geworden, en toen lieten ze me eindelijk weer een beetje met rust. Maar, feit is dat er grote onderbezetting is op mijn werk, en er dus ook niemand is om mij te helpen (ze hebben het allemaal druk genoeg), laat staan mijn werk over te nemen. Dit laten ze structureel zo, want dat heeft met geld te maken.
Ik heb wel terugvalletjes gehad de laaste maanden, en dat lijkt mij normaal. Maar, sinds afgelopen donderdag is het weer helemaal mis. Ik zit er weer helemaal door. Kan alleen maar huilen eigenlijk. Dit keer maak ik me ook veel meer zorgen. Hoe kom ik hier nou overheen, en KOM ik hier uberhaupt overheen. Hoe ziet de toekomst eruit? Kan ik uberhaupt ooit weer fulltime werken? Omdat het nu opeens weer helemaal mis is, zie ik eigenlijk geen andere optie dan me, net als in het begin maar weer helemaal ziek te melden morgen, ik moet er even echt niet meer aan denken om te gaan werken, ik slaap ook weer niet meer... Maar ik zie het vooral even helemaal niet meer zitten... Hoe gaat dit herstelproces nou eigenlijk...? Zou fijn zijn als iemand me moed kan geven hier.... - Beste Stes,
hier inderdaad iemand met eigen ervaring. Ik heb vorig jaar januari een burn-out/overspannen gehad (noem het zoals je wilt, maakt mij niet uit). De klachten kwamen inderdaad overeen met wat jij beschrijft, heel erg moe, slecht slapen, weinig eten en uiteindelijk begon ik ook nog flauw te vallen. Vooral dat laatste was voor mij reden om actie te ondernemen, want dat had ik serieus nog nooit eerder meegemaakt. Ik ben niet helemaal gestopt met werken (in overleg met de huisarts en bedrijfsarts), maar wel naar halve dagen gegaan, en inderdaad ook meteen naar een psycholoog (op mijn verzoek). In eerste instantie leek het beter te gaan, zij het dan met ups en downs, maar ik liep ook tegen een muur aan. Ik voelde druk vanuit mijn werk (die er misschien niet eens zo heel erg was, maar je voelt het toch zo) en ik was zo moe van het vechten. Ik ben opnieuw gaan praten, en heb uiteindelijk besloten medicijnen te gaan nemen. Ik zeg zeker niet dat iedereen dat moet doen, maar voor mij hebben ze geweldig gewerkt. Het is geen wondermiddel, en ik ben er de eerste week ook heel erg ziek van geweest, maar daarna sloeg het aan. Ik kreeg wat meer rust in mijn hoofd, en kon makkelijker dingen waar ik geen zin in had afzeggen of nee zeggen. Tegelijk heb ik drie weken vakantie genomen, waarin ik helemaal niks heb gedaan, ook niet op vakantie dus, gewoon thuis een beetje lummelen. Volgens mijn psycholoog was dat echt een aanrader voor iedereen die medicijnen ging slikken. Eigenlijk is het toen heel snel weer beter gegaan, hoewel je natuurlijk op moet blijven passen dat je niet weer veel te veel gaat doen. Ik ben uiteindelijk stap voor stap weer vol aan de slag gegaan met mijn (meer dan) full-time baan, en dat ging goed. Ik moet alleen nog goed naar mijn lijf luisteren, als ik echt moe ben, moet ik gewoon gaan slapen en niet 'toch nog even stofzuigen of naar een vriendin'.
Ik kan je niet zeggen wat je moet doen, want dat is voor iedereen anders, maar ik kan je wel vertellen dat ik hetzelfde gevoel heb gehad als jij, en dat het dus WEL over is gegaan. Je klinkt heel erg zoals ik, meteen actie ondernemen en zo, dat is al een heel goed begin! Ga opnieuw naar de huisarts, en kijk of je eventueel weer een stapje terug moet doen ik je werk (het is jammer voor hen dat het zo druk is, maar dat is dus NIET jouw probleem of zorg, jij moet voor jezelf zorgen). Of medicijnen jou ook zullen helpen weet ik niet, misschien kun je het eens overleggen?
Heel veel sterkte, ik weet echt hoe je je voelt. Het zal nog even duren voordat je er weer bovenop bent, dit soort dingen kost tijd, maar het kan echt! Ik voel me nu beter dan ik me in jaren heb gevoeld.... - Muisje, bedankt voor jouw uitgebreide reactie. Fijn om te lezen dat het zo goed met jou gaat. Toen ik het stukje schreef waar je op reageerde zat ik echt even helemaal stuk. Ik heb toen afgelopen maandag naar mijn werk gebeld, dat ik deze week (afgelopen week) niet zou komen. Waanzinnig balen ten opzichte van mijn collega's, maar ik wilde nog maar 1 ding: rust. Ik kan gewoon niet tegen mezelf in blijven proberen, als ik voel dat het 'klaar' is nu. Deze week heel goed geprobeerd naar mezelf te luisteren om een volgende stap te nemen, en die heb ik gister gedaan. Mijn baas gebeld dat ik mij toch weer helemaal ziek meld. Ik vind het nog steeds heel moeilijk, want het voelt als een achteruitgang, maar ik werd van dat 'half half' ook zeker niet beter. Ik neem nu eerst RUST, ik wil nu eerst beter worden, dan weer werken, want dit ging niet. Mijn baan leent zich ook gewoon niet 'voor een paar uurtjes' per dag, want ik geef leiding aan een heel grote club mensen.
Ik ga over een paar weken hopelijk op vakantie, maar zo ff helemaal niks is al heeeerlijk. Van de week ga ik nog een uurtje naar kantoor om over te dragen (moeilijk moment) en dan is het RUST....
Mag ik je nog wel vragen wat voor medicijnen dat waren? een soort anti-depressiva neem ik aan? Ik voel me eigenlijk niet down ofzo, alleen maar uitgeput. Volgens de psycholoog heb ik ook geen burn-out, maar wel goed overspannen. Bij burn-out komen ook depressieklachten om de hoek kijken, en die heb ik niet (gelukkig!).
Ik ben toch stiekem trots dat ik in ieder geval nu een knoop heb doorgehakt. Ook al voelt het zwak, dit was een betere keus dan zo doorgaan.
Ik kan alleen maar vertrouwen op het feit dat ik net als jij over een tijd kan zeggen dat het goed gaat.. beter dan in jaren ;-) Thanks! - He Stes,
heel goed dat je even weer een stapje terug doet. Ik weet dat het als achteruitgang voelt, en waarschijnlijk ook als falen. Ik neem aan dat je van nature een doorzetter bent, dat zijn de meeste mensen die overspannen raken. Maar nu is het beter om even niet door te zetten qua werk en zo, en inderdaad vooral aan jezelf en rust te werken. Dat je dit toegeeft is al een heel goede stap!
Ik slikte inderdaad anti-depressiva, maar ik was ook niet depressief. Ik begon alleen moe te worden van het feit dat het maar niet overging. Volgens mijn psycholoog was ik zelf niet depressief, maar mijn lichaam wel gezien de moeheid, het slechte slapen etc. (leuke uitdrukking he). Ze zei ook dat ze die dingen eigenlijk een andere naam zouden moeten geven, omdat mensen zich er nu heel erg tegen verzetten.Terwijl ze kunnen helpen bij allerlei klachten. Maar nogmaals, ik wil zeker niet zeggen dat dat voor jou ook het beste is, ik wilde alleen mijn eigen ervaring doorgeven.
Blijf nu vooral lekker niks doen (ik keek elke dag naar de verloskundigen praktijk, dus nu word ik steeds uitgelachen door mijn vrienden omdat ik ineens bizar veel van bevallingen weet...) en vergeet niet af en toe iets af te zeggen. Ook een afspraak met een vriendin of iets anders dat leuk moet zijn, als je je moe voelt, ga je gewoon niet. - Hallo allemaal,
Alle gevoelens hierboven beschreven zijn herkenbaar! Ik zit nu al zo'n 6 weken overspannen thuis. Ik werk ik het onderwijs (heb nu dus zomervakantie) en ben alleen maar aan het rusten, doen waar ik zin in heb, laten waar ik geen zin in heb. Langzaamaan voelt het alsof ik alweer omhoog krabbel maar dan ineens kun je zomaar een dag hebben... PATS BOEM gaat het weer helemaal fout! Het teken dat ik toch teveel heb gedaan. Het idee van werken over 6 weken (na de zomervakantie) benauwd me nog wel maar we zullen zien hoe dat gaat.
Ik gebruik verder geen medicijnen maar ben wel bij een maatschappelijk werker. Die laat mij dingen inzien waardoor ik kan accepteren dat dit mij overkomt. Ik ben namelijk ook 24 jaar en dus heel jong. Hij vertelde mij dat er verschillende factoren zijn die tot overspannenheid kunnen leiden.
Externe factoren: werkdruk, financiele zorgen, relatieproblemen, reorganisatie op werkplek, slechte relatie met baas/collega;s, zorgen over relatie/ familie o.i.d.
Interne factoren: slecht voor jezelf opkomen, altidj klaar staan voor anderen, perfectionisme (alles heel goed willen en moeten doen van jezelf), weinig zeflvertrouwen, controlfreak (alles moet gaan zoals jij in je hoofd hebt), gevoelens (boos/irritatie) niet naar anderen uitspreken
Schokkende gebeurtenissen: echtscheiding, verlies van dierbaar iemand, ernstig verkeersongeval, verhuizing, overval, inbraak, verlies van je baan, iemand je vertrouwen heel erg beschaamd
Dit was voor mij één feest van herkenning. Ik dacht namelijk dat alleen de werkdruk de oorzaak was van mijn overspannenheid. Ik vond dat ik zo faalde. Waarom ik wel overspannen en mijn collega;s niet? Zij hebben toch dezelfde werkdruk? Maar dit lijstje van de maatschappelijk werker deed mij inzien dat het niet alleen de werkdruk was. Ook een aantal interne factoren (slecht opkomen voor mezelf, perfectionisme, controlfreak) en schokkende gebeurtenissen (ernstig verkeersongeval, verhuizing) deden mij de das om. En juist aan deze interne factoren en schokkende gebeurtenissen kun je wat doen met behulp van een maatschappelijk werker of psycholoog. Mij helpt het goed, ik hoop dat jullie hier ook iets aan hebben! - Hey Mennolover, bedankt voor je reactie ook. Ik zit inmiddels ook weer helemaal thuis. Ik heb mijn in februari ziek moeten melden, en toen ben ik na zes weken weer aan de gang gegaan. Maar dit was - achteraf - te snel. Ik kreeg een lang proces van beetje vooruit - beetje achteruit.. Thuis had ik ook nog een hoop spanningen (weinig begrip van partner), dus dat hielp zeker niet mee. Daarna heb ik drie maanden ongeveer drie middagen gewerkt. Toch vond ik dat er weinig echte vooruitgang in zat. Ik heb op een gegeven moment mijn werk gebeld om te zeggen dat ik mij toch weer helemaal ziek meldde. Een enorme stap voor me, maar het was in ieder geval een keuze. Zo ging het ook niet veel beter.
Tot het volgende gebeurde: twee weken gelden moest ik (een week nadat ik mij weer had ziekgemeld) op kantoor komen, en daar kreeg ik te horen dat ze vonden dat mijn reintegratie zo te lang ging duren, dus dat ze mij uit mijn (management)functie zetten. Normaal kan dit niet, maar in mijn contract (lang verhaal) bleek een clausule te zitten waardoor dit kan (lang verhaal, maar ik kan er niets tegen blijkt nu). Ik ben als het ware teruggezet naar mijn vorige functie, alleen ben ik nu dus ziek thuis. Ik was in shock! En drie dagen daarna maakte mij vriend het ook nog uit, want die kon er niet meer mee omgaan (ja, hufters bestaan).
Ik ben voor mijn gevoel terug bij af. Ik heb een ENORM slaapprobleem inmiddels, waardoor ik maar geen rust vind. Mijn hoofd is een maalstroom aan gedachten, die maar door en door en doorgaat... Alleen als ik mij heel rustig houd, dus bijna niets afspreek, en als een soort bejaarde leef, gaat het wel, maar als ik weer iets ga doen (even een avond naar een verjaardag), slaap ik al weer helemaal niet.
Vanmorgen overviel me echt voor het eerst het gevoel 'hoe ga ik hier in godsnaam uitkomen'??! Ik zie het ff niet meer hoor..
Omdat ik voornamelijk dat hypere in mijn hoofd voel, en mij wel radeloos voel, maar niet depressief, wil ik liever geen medicijnen ofzo.. Alleen lijkt het licht aan het eind van de tunnel op dit moment ook wel heel ver weg....
(en ik ben al in therapie, dus dat loopt wel.. ik zie alleen weinig vooruitgang.. maar misschien omdat er nu wéér zoveel is gebeurd..) - kennen jullie het boek "in 30 dagen uit je burn out" van carien karsten... staat vol met handige werkbare tips en herkenbare verhalen.. het heeft mij iig heel erg geholpen alleen al door me te laten zien en begrijpen wat er met me aan de hand was en door de tips om er daadwerkelijk iets mee te doen..
die 30 dagen moet je wel met een korreltje zout nemen hoor, maar het is wel een leuk programma...
succes en beterschap allemaalwaarom is afkorting zo'n lang woord??? - Lin, ik ken het niet, maar ik ga het zeker eens opzoeken! Valt ook onder 'baat het niet.... '... Alle goed tips zijn welkom, dus thanks!!!
- Okay ik zal mijn verhaal hier ook even neerzetten, misschien heeft iemand er iets aan.
Begin 2002 werd ik van het ene op het andere moment burnout, ook ik had een leidinggevende functie met veel verantwoordelijkheid.
Ik weet nog precies wanneer dat moment was, het was namelijk net alsof er iets in mijn hoofd knapte.
Intuïtief wist ik gelijk dat het héél erg fout was.
Natuurlijk kwam dat moment niet zomaar uit het niets.
Het kwam nadat ik bijna een jaar lang "noodgedwongen" 60 uur per week gewerkt had om mijn afdeling draaiende te houden, ondanks tegenslagen en dat leek prefect te gaan.
Daarnaast had ik ook nog een gezin met thuiswonende kinderen en veel sociale contacten.
Dat perfectionisme, waar mennolover het over heeft is heel herkenbaar voor me.
Ik voelde me tijdens de burnout net een zombie, had nergens geen puf en zin meer in, bleef ruim 3-4 maanden thuis en probeerde toen te reïntegreren.
Het vervelende was, dat ik bijna niet meer kon lezen.
Na 5 à 6 regels was ik compleet de draad kwijt en snapte niet meer wat er stond.
Wanneer ik moest typen draaide ik letters en cijfers om en zelfs wanneer ik mezelf dan weer probeerde te corrigeren, corrigeerde ik het wéér fout.
Dat kon mijn perfectionistische instelling niet verdragen en ik moest me noodgedwongen weer ziek melden.
Na weer zo?n 6 maanden thuisgezeten te hebben vond de arboarts het welletjes en ik meldde me weer op mijn werk voor een nieuwe poging, die helaas een herhaling van de eerste leek.
Toen duurde het zo?n 3 maanden en weer ging ik aan het werk.
Inmiddels werd ik ook door het UWV 100% arbeidsongeschikt verklaard (WAO), dat voelde verschrikkelijk voor me.
Mijn werkgever was me duidelijk moe, inmiddels en deelde me mede dat mijn baan "vervallen" was, door andere indelingen van de werkzaamheden.
Het UWV vond echter dat mijn werkgever zijn best moest doen om me vervangend werk te bieden.
Nou en dàt deden ze?
Ik werd overgeplaatst naar een ander gebouw. Ergens op een afdeling in een hoekje geplaatst en mocht de hele dag artikelnummers invoeren.
Jullie snappen het al, daar bracht ik helemaal niks van terecht.
Door de personeelsafdeling werd ik behandeld alsof ik alles opzettelijk deed
en iemand was die gewoon niet wilde werken.
Het werd steeds vernederender.
Iedere dag huilde ik tranen met tuiten, in de auto, richting huiswaarts.
Krampachtig probeerde ik toch vol te houden.
Totdat het moment kwam, dat ik om iets heel onbenulligs, zò kwaad werd op mijn zoon (de arme jongen) dat ik twee dagen niet meer kon stoppen, met huilen en gigantisch instortte.
Mijn werkgever zette een ontslagprocedure in gang.
En ikzelf zocht een advocaat op (leve de rechtsbijstandsverzekering!!),
Uiteindelijk zijn we bij de kantonrechter beland.
Helaas kon ik het geestelijk niet aan om de zaak verder uit te vechten.
Mijn man smeekte me, om de zaak te schikken, want hij vreesde wederom, een nieuwe instorting voor mij.
Ik heb naar hem geluisterd en de werkgever heeft een relatief klein bedrag aan schadevergoeding betaald.
Toen zat ik thuis?zonder baan en letterlijk ziek van alles.
Ik begon met fitnessen.
Eerst 10 minuten, dan was ik al helemaal gesloopt, maar ik hield vol,
totdat ik het opgebouwd had naar 2 uur per dag.
Ook voerde ik gesprekken met een zeer kundige hypnotherapeut.
Na een half jaartje meldde ik me bij een uitzendbureau en nam een niet al te moeilijke parttime baan. Toch heeft het me enorm veel moeite gekost om de eerste weken door te komen.
Toen begon het te lukken.
Daarna ben ik gaan toegeven aan iets wat ik al heel lang, te lang, onderdrukt had: het ontwikkelen van mijn intuïtieve gaven (ik ben een magnetiseur van nature) en nam de grote stap om een (HBO) opleiding te gaan volgen.
Een nieuwe meer interessante baan volgde, die ik na een jaar weer verliet voor een nog leukere baan, inmiddels de derde na mijn burnout.
De studie volg ik ook nog steeds en ik merk dat ik nu veel beter in balans ben,
nu ik van mezelf mag zijn, wie ik ben.
Ja ik durf zelfs te zeggen, dat ik me weer gelukkig voel.genovere.web-log.nl - Hai allemaal,
Wat een verhalen allemaal he? Iedereen ervaart ongeveer hetzelfde maar allemaal door verschillende oorzaken. Sinds ik thuis zit hoor ik niet ander dan: ik heb het ook gehad! Tips stromen dus binnen! En dit forum helpt ook goed om te lezen hoe iedereen het aanpakt en dan verder vergaat.
Genovere, wat goed van jou dat je een baan bent gaan zoeken die dus blijkbaar veel meer energie oplevert dan kost. Dat is vast een moeilijk maar wijs besluit geweest!
En dat boekje 'IN 30 dagen uit je burn-out' heb ik inmiddels ook thuis liggen. Mijn vader gaf het mij om te lezen maar ik durfde nog niet. Te confronterend dacht ik...? Maar misschien moet ik er toch maar aan geloven.
Groetjes - Hoi Allemaal,
Ik ben blij te lezen dat er weer wat leven in deze topic zit, want ik weet van een ander deel van het forum waar ik al jaren schrijf dat je echt veel steun aan elkaar kunt hebben.
Volgens mijn psych en huisarts heb ik geen burnout (gelukkig), maar ben ik zwaar overspannen, en vooral uitgeput. Ik ben namelijk niet depri of cynisch, etc.. En het vreemde bij mij is dat de stress die dit alles veroorzaakt heeft eigenlijk in mijn privéleven lag!! Dat ik toevallig net aan een heel zware managementbaan was begonnen een half jaar eerder, heeft natuurlijk de extra zet gegeven.
Ik vind het wel een goede tip om aan rechtsbijstand te gaan denken. Want ik ben nu teruggezet in functie, zoals ik al eerder type, maar zit nu wel volledig thuis, en daar blijf ik nu voorlopig. Ik ben na mijn eerste ziekmelding ook uit schuldgevoel al weer na 5 weken aan de gang gegaan, eerst twee middagen, toen een tijd lang drie middagen. Waar ik alleen maar zat te vechten tegen mezelf. Vooral dat lezen inderdaad!! Mijn werk-email lezen kostte me enorm veel inspanning, waardoor ik na een 2 uur al bekaf was.
Ik ben nu EINDELIJK zo ver (vijf maanden na mijn eerste ziekmelding) dat ik me tegen niemand meer ga verantwoorden! Naar mijn werk niet, maar mijn omgeving niet, en vooral naar mijzelf niet!!! Het is gewoon zoals het is, en ik ben gewoon wie ik ben. En ik kom er boven op, maar ik kan daar waarschijnlijk heel 2008 wel voor uit trekken!
Omdat ik slaapproblemen heb door de overspannenheid ben ik nu in overleg met de psych begonnen met Sint Janskruid, omdat ik echt liever niet slaapmiddelen of anti-depressiva slik. Heeft iemand daar ervaring mee? Ik ben pas drie dagen bezig, en dat duurt ongeveer 2 weken voor je er iets over kunt zeggen.
Voor mijn eigen gevoel (en eigen intuitie klopt meestal) kom ik vanzelf weer op een punt dat het gemaal in mijn hoofd dusdanig afneemt dat ik weer ga slapen, en als ik dat punt bereik, en eindelijk kan gaan bijtanken, knap ik denk ik snel op. Dat is gewoon een gevoel wat ik heb. Maar nu het nog chaos in mijn brein is, en ik dat niet kan stoppen, heb ik gewoon geduld met mezelf. Ik schrijf dingen op, en praat er over als ik wil.
Ik ben wel benieuwd of dat boek (30 dagen..) zich voornamelijk toespitst op werk? of ook het grote geheel? - quote:
Volgens mijn psych en huisarts heb ik geen burnout (gelukkig), maar ben ik zwaar overspannen, en vooral uitgeput. Ik ben namelijk niet depri of cynisch, etc..
Hoi stes ik was ook helemaal niet depri, cynisch etc. hoor![[;)]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-5.gif)
,
maar wel zwaar overwerkt en ook inderdaad uitgeput.
Mijn arts noemde het wèl burnout, maar eigenlijk is het niet zo belangrijk hoe het heet:
vervelend blijft het gewoon.
Toen ik zonder werk thuis kwam te zitten ben ik na verloop van tijd eens op internet naar behandelingsmethodes voor burnout gaan zoeken.
Wat mij het meeste aansprak,
was wat dure coaches aanboden: lichaamsbeweging en gesprekken.
Omdat ik geen geld had voor een dure coach, ben ikzelf maar gaan sporten (fitness) en vond dus een bekwame hypnotherapeut voor de gesprekken.
Het werkte echt geweldig, bij mij!
Later leerde ik dat lichaamsbeweging, de stoffen endorfine en serotonine op een natuurlijke manier aanmaakt in de hersenen.
Het zijn dezelfde stoffen, die ook vaak in antidepressiva voorkomen, maar dan chemisch...
Klik hiergenovere.web-log.nl - Hoi Genovere,
Het maakt ook niet zoveel uit wat de naam van het beestje is inderdaad. Het is alleen wat mijn psychologe uitlegde aan mij, dat mensen meer voor burnout worden behandeld wanneer ze ook die andere klachten hebben (cynische, extreem lage eigenwaarde, etc). Verder is het grappig dat ik instinctief al heb gedaan wat jij boven beschrijft! Ik ben direct na mijn eerst ziekmelding lid geworden bij een sportschool, ik ben daar nu zo'n drie keer in de week, en ik ben direct naar een psycholoog gegaan, een heel goede gelukkig. Ondertussen ga ik ook nog naar een haptotherapeute, die meer bezig is met 'grenzen leren aangeven'. Dus veel meer kan ik niet doen volgens mij. Ik werk er aan...
Wat 'jammer' is dat ik eigenlijk net wel wat aan het herstellen was, toen ik te horen kreeg dat ik mijn functie kwijt was, en een paar dagen erna ging mijn vriend er ook vandoor. Ik heb nu wel écht rust trouwens (niets of niemand meer om me druk over te maken), en ben daar blij om, maar toch gebeurde er de afgelopen vijf maanden ook steeds dingen waardoor ik het gevoel had dat ik weer opnieuw moest beginnen. Ik laat mensen om mij heen vaak tegen me herhalen: het gáát over, want soms verlies ik wel een beetje de moed de laatste twee weken merk ik. Zo belt mijn zus af en toe op en zegt: 'het gaat écht over... meid ik was er veel erger aan toe! ik kon alleen maar op de bank zitten en durfde niet eens naar de supermarkt, jij gaat gewoon sporten!' (zij heeft het tien jaar geleden gehad).
En dit fijne weer![[st]](http://www.flaironline.nl/smileys/emotion-37.gif)
helpt ook niet mee zeg!!!! ha ha.. - Het is inderdaad fijn dat er nu regelmatiger wordt gepost op dit topic. Ik nam elke dag een kijkje maar zag maar geen reacties. Leuk dat er nu geschreven wordt.
Ik ben meteen naar de huisarts gegaan toen ik thuis kwam te zitten. Helaas was mijn eigen huisarts er niet en de vervangend arts gaf mij een heel naar gevoel. Hij vroeg mij letterlijk: wat kom je doen en wat wil je nu dat ik doe? Terwijl ik net mijn hele verhaal had verteld. Ben gewoon weer naar huis gestuurd. Die week erna weer naar mijn eigen huisarts toen hij terug was van vakantie. Hij adviseerde mij: rusten, alleen dingen doen die je wilt en waar je energie van krijgt, goed eten, goed drinken, alleen sávonds / 's nachts slapen en niet overdag EN..... inderdaad: sporten!!!! En het liefst buiten bewegen als het weer het toelaat. En ik moet zeggen, ik sport 2 á 3 keer per week en ik voel me daardoor beter op krachten komen.
Alleen het advies van overdag niet slapen sla ik af en toe nog even in de wind. Soms heb ik echt weer te veel gedaan en moet ik even bijtanken. Het liefst slaap ik dan een half uurtje ofzo even op de bank. Maar ik houd wel in de gaten dat het geen gewoonte wordt en dat ik 's nachts wel goed slaap. Anders moet ik dat overdag niet meer doen. Slapen jullie wel eens overdag?
Groetjes - And the story continues... Nu krijg ik vanmorgen een brief van het hoofd P&O ter bevestiging van het feit dat ik word teruggezet in mijn functie met zogenaamd 'wederzijds goedvinden'???!!! Ik ontplofte zowat.. want het is HEEL duidelijk een eenzijdige beslissing geweest, die ik alleen heb aangehoord, en verder niets. Ik was eerder van plan om me er bij neer te leggen (het besluit), maar ik ben nu zo klaar met die spelletjes dat ik de vakbond heb gebeld (ja ja, daar ben ik lid van), en die waren ook verbolgen. Die gaan mij als het nodig is verder helpen (bij gesprekken zitten enzo), en ik heb met hen doorgenomen wat ik nu als reactie voor een brief ga sturen... Ik heb via hen ook recht op een advocaat mocht dat ooit nodig zijn (hoop het niet).
Ze proberen je gewoon te lozen, en dan even snel zo'n briefje, met één zo'n regeltje erin, alsof je zou hebben ingestemd!! gadver!!!
Moest het ff ergens kwijt hoor!! ha ha.. waar beter dan hier!! - Herkenbaar, ik weet precies hoe dat voor je voelt.
Goed van je dat je de vakbond belde (en daar lid van bent).genovere.web-log.nl - Nou ja zeg! Wat sommige bedrijven ook allemaal in hun hoofd halen! Goed dat je het niet zonder meer accepteert,maar pas wel op dat je je dit ook niet teveel aan gaat trekken. Laat je zo veel mogelijk uit handen nemen door de vakbond/rechtsbijstand, die kunnen je bedrijf wel aan, en dan hoef jij je er niet druk over te maken. Een voordeel: nu je bedrijf zo met je omgaat, weet je helemaal zeker dat je je tegenover hen niet verantwoordelijk hoeft te voelen, daar hebebn zij ook zeker geen last van.
Iemand schreef over het gevoel dat het nooit meer overgaat: ook dat hoort er helemaal bij. Ook als er niks aan de hand is zijn er van die dagen dat het gewoon weer echt niet wil. Het goede nieuws, is dat die steeds minder vaak voorkomen, en steeds minder heftig worden. En dat je weer even instort als er zoveel gedoe is op je werk en in je relatie, is het al helemaal niet gek dat je daardoor even terugvalt hoor! Dat is voor iedereen genoeg om zich flink kl"te te voelen, dus mag jij dat ook best. Gelukkig klinkt het wel of je er nu zoveel mogelijk aan doet, dus je bent echt op de goede weg. En rust nemen is in dit geval ook zeker iets doen.
Ik heb geen ervaring met Sint-Janskruid. Ik heb wel Valeriaan geprobeert om beter te slapen, maar daar kreeg ik vreselijke nachtmerries van, dus daar ben ik snel mee opgehouden. Ik denk ook dat dat soort dingen heel persoonlijk zijn, wat de een helpt, hoeft niks voor de ander te zijn. Ik ben wel benieuwd of het jou helpt. - Hai Stes,
Jeetje wat vreselijk voor je van die brief! Aan de ene kant goed dat je het niet over je heen laat komen en er werk van maakt of laat maken door de vakbond. Anderzijds, wat muisje ook zegt, ga je er niet helemaal in storten. Zou ik waarschijnlijk precies hetzelfde doen maar nu even vanaf de zijlijn gezien kan ik je zeggen dat het je ook heel veel gesodemieter gaat geven. dat gaat je heel veel energie kosten. Dus houd jezelf goed in de gaten. Genovere, jij schreef hier ook al eerder over volgens mij he? Dat je uiteindelijk maar gewoon 'gewonnen' hebt gegeven omdat je er kapot aan ging! Lastige situaties. Die bedrijven behandelen je gewoon als oud vuil! Niet te geloven, we hebben wel met mensen en hun gevoelens te maken en dat kan ze niks schelen!!!
dan nog even iets anders. Ik weet niet meer wie er laatst schreef over moeilijk in slaap komen na een verjaardag. Maar gisteren had ik een verjaardag en was 1 uur ´s nachts thuis. Het heeft mij vervolgens 4 uur geduurd om in slaap te komen omdat de hele verjaardag nog eens de revue passeerde. Ik hoorde zeg maar nog alle mensen praten, zag alles weer opnieuw gebeuren. pfff.... en vervolgens, als je toch wakker ligt, kun je net zo goed maar even piekeren over je werk ;) gek he? Ik heb dit nog nooit gehad maar ik voelde me vannacht zo rot en dacht meteen aan dit forum. Ik heb het bij 1 van jullie gelezen...
Stes, sterkte! - Hi Meiden,
bedankt voor jullie reacties al weer! Ik heb gister met de adviezen van de vakbondsman de reactie geschreven op die brief, en in drievoud de deur uit gedaan, dan was ik er maar voor het weekend vanaf. Heeft me gister wel veel energie gekost, maar soms kan het even niet anders. En ik heb inderdaad zoiets nu van; die groeten! ik ga nu EERST herstellen, en als ze zo met mij omgaan, ga ik ook alleen aan mezelf denken!!
Mennolover, ik had pas die avond bios met mijn vriendinnen, heel druk allemaal, en toen kon ik ook bijna niet slapen die nacht.. alles passeert weer de revue.. raar is dat toch. Bij mij voelt het alsof mijn hoofd veel voller zit dan 'normaal'.. (al maanden) en alles wat daar bovenop komt is dan 'teveel'. Ik moet nog steeds terug naar 'normaal'.. en dat duurt lang zeg..pff... ??!!' Het was wel de film 'Sex and the City',en staat voor mij voor heel veel! (ik heb ook zo'n Mr Big zeg maar.. ha ha...) Ik heb alleen maar zitten huilen en lachen door elkaar..
Muisje, het Sint Janskruid was vreselijk... ik kreeg meteen allerlei bijwerkingen (nu leek ik wel helemaaaal van de wereld), dus daar ben ik meteen weer mee gekapt, dan maar weer op eigen kracht.
Bedankt voor je woorden dat dit over gaat.. ik kan dat echt niet vaak genoeg horen van mensen die het 'weten'. Valeriaan doet het trouwens ook niet voor mij, ik ga er niet beter door slapen, en de volgende dag ben ik alleen maar moeier.. - Hai,
Gaan jullie eigenlijk ook op vakantie? En hoe kijken jullie hier tegenaan?
Ik ga aanstaande vrijdag (18 juli) 10 dagen richting Italie. Aan de ene kant heerlijk om weg te zijn, samen met mijn vriend, genieten van de zon, rust, doen waar je zin in hebt. Maar ik zie wel enorm op tegen het inpakken en de reis er naartoe. Ik hoor ook wel eens van mensen die op vakantie gaan terwijl ze burn-out/overspannen zijn, niet kunnen genieten of er geen zin in hebben. Ik heb daar eigenlijk geen last van. Laten we hopen dat het daar ook echt genieten wordt.
Groetjes - Nou Mennolover, je bent telepatisch, want ik hik tegen hezelfde aan! Ik zou eigenlijk deze maand al op vakantie gaan, maar dat heb ik afgeblazen (voel me echt niet goed genoeg), maar ik heb nog een trip naar Italie staan, begin september, waar ik dezelfde gemixte gevoelens over heb. Ik heb daar een bruiloft, en heb er een paar dagen aan vast geplakt. Ik heb al voor mezelf besloten dat als ik dan nog niet fitter ben dan nu (mag hopen van wel!) dat ik dan ga vliegen ipv met de auto. Het daar zijn zie ik wel zitten, en daar komen, en alles eromheen zie ik ook best wel tegen op. Ga je met de auto? of vliegen? Ik probeer maar zo te denken: of ik nu hier rustig aan doe, of daar, zou eigenlijk niet zoveel uit moeten maken...
Heb weer dramatisch slecht geslapen vannacht.. en nu enorme koppijn (ongi geworden).. bah... Ik wil FIT zijn.. - Jup, hier ook ervaring met vakantie. Ik zou vorig jaar (toen ik dus midden in de ellende zat) twee weken op vakantie gaan. Door omstandigheden buiten mij om ging dat toen niet door, en ik was zo opgelucht. Ik heb wel alsnog drie weken vrij genomen (ik werkte toen alweer halve dagen) en lekker de hele vakantie op mijn balkon gezeten en niks gedaan. Inderdaad kan vakantie best heftig zijn als je overspannen bent. De reis kan vermoeiend zijn, of het wennen aan een andere plek, steeds moeten bedenken waar je moet eten, het gevoel dat je dingen moet zien nu je er toch bent etc. Nu zat ik lekker in mijn vertrouwde omgeving, en hoefde ik niks te doen. Ik heb nog nooit zo'n relaxte vakantie gehad. Maar ook dat is voor iedereen weer anders, voor sommigen is het juist heel fijn om wel weg te gaan. Ook hier geldt denk ik weer: luister vooral naar je gevoel.
Dat slechte slapen ken ik, zeker als je iets druks gedaan hebt. Hoe vervelend ook, soms is het beter om het een beetje rustig te houden. Dat wil niet zeggen dat je helemaal niks meer moet doen, maar bijvoorbeeld meer thuis afspreken, en een-op-een in plaats van met een groep. Ik merkte dat als ik eerlijk vertelde wat er aan de hand was, mensen het helemaal niet raar vonden als ik iets afzei. En ze bleven me gewoon uitnodigen, zodat ik een paar maanden later, toen ik er weer klaar voor was, gewoon weer mee kon doen.
Dit onderwerp heeft 206 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 9.
\t\tDe laatste reactie is geplaatst op 26-03-2012 11:17. \t\t
Mensen gezocht die ook een BURN OUT hebben gehad....
Club Chat
Openbare berichten
Wie doet wat
- elyria heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen16-05-2012 | 13:17
- geral73 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-03-2012 | 11:17
- ikke1977 heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen15-11-2011 | 10:06
- maryG heeft een blog geschreven in Burn out en overspannen08-11-2011 | 21:13
- maryG heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 13:15
- stephan heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen26-10-2011 | 12:23
- stephan heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen26-10-2011 | 11:45
- jelle31 heeft een forum onderwerp geplaatst in Burn out en overspannen04-10-2011 | 09:25
- jolliepop heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen13-07-2011 | 11:46
- REW heeft gereageerd op een forum onderwerp in Burn out en overspannen29-06-2011 | 11:27
Wie hier?
Er is niemand online!